Competencia Oficial (2021)

Vanaf 7 april 2022 in de bioscoop (September Film Distribution)

Ik vraag me af naar wat ik heb zitten kijken?

Boeide me ook geen fluit.

Op 2 minuten na in de film Los amantes pasajeros, is het de eerste keer dat we Antonio Banderas en Penélope Cruz samen zien acteren. Het heeft lang geduurd voor beide topacteurs het scherm deelden. Competencia Oficial begint nogal traag en zet vooral de acteurs vooraan. Het is een zelfreflectie over de filmwereld en dan in het bijzonder de arthouse. Met de vraag wat dan kunst is, wat 'goed acteren' is en het wereldje van de film.

De film balanceert op de dunne koord, want dergelijke films lijken soms te braaf te zijn (de filmwereld houdt zelf de spiegel vast) of heeft net de filmwereld en minder de kijker als doel. Maar het is gelukkig meer dan dat. In de film gaat een rijke man een film financieren omdat die wil herdacht worden na zijn dood. Maar het mag ook een brug zijn, veel maakt dat niet uit want hij kent er toch niet veel van. Het wordt de verfilming van een boek, dat hij natuurlijk niet gelezen heeft, maar omdat de schrijver een nobelprijswinnaar is zal het wel goed zijn. Net als de keuze van de regisseur en de twee acteurs die vooral gekozen zijn vanwege hun naam en de prijzen die ze gewonnen hebben. Naast de verschillende knipogen (bvb Antonio Banderas' personage Felix heeft 5 Golden Globes gewonnen, terwijl Banderas op dit moment 5 nominaties bij de Golden Globes zonder winst heeft) is er ook de gelaagdheid van de film als er meerdere overeenkomsten zijn tussen de film zelf en de film in de film.

Competencia Oficial wordt nooit een grote film en ontplooit langzaam, maar het komt snel goed en fascineert op tijd de kijker. De drie hoofdacteurs zijn dan ook boeiend om te zien. Maar mij vielen ook direct de filmsets op die zorgen voor veel ademruimte en zo de acteurs naar voor brengen. Mooie beelden en shots met passende muziek. En het verhaal is gelukkig zoveel meer dan enkel twee uur filosoferen over de definitie van een goeie film.

They dont have a scene it sucks

Redelijk flauwe film over drie ego's die elkaar op de proef stellen. Dit verpakt in een zogenaamde satire op de filmwereld. Of op de wereld van de superrijken, weet ik veel.

Het stelde gewoon niks voor. Sommige grappige momenten werkten, de meeste niet. Geen drama, geen diepgang, geen interessante dialogen. Alles gewoon voortkabbelend.

De beelden waren wel heel mooi, dat is een flink pluspunt.

Erg gelachen, dat is al heel wat in deze sombere tijden.

Leuke film, groot vermaak gehalte!

Twee pracht scenes: die met de nep rots (geen spoilers verder, haha) en de vernietiging van de prijzen.. wie trouwens goed oplet (het is niet heel moeilijk) ziet ook heel subtiel een metootje.....

Duurder misschien net te lang, maar prima film verder.

Op zijn 80e verjaardag besluit Humberto Suárez [José Luis Gómez], de eigenaar van een groot farmaceutisch bedrijf, een film te financieren. Hopend op een meesterwerk geeft hij prijswinnende, eigenzinnige regisseur Lola Cuevas [Penélope Cruz] in om een verhaal te verfilmen over de moeizame relatie tussen twee broers die gespeeld worden door de impulsieve, mediagenieke filmster Félix Rivero [Antonio Banderas] en de ingetogen, klassiek getrainde topacteur Iván Torres [Oscar Martinez]. Het scenario is slechts een serie sketches rondom botsende persoonlijkheden en acteerstijlen die typerend zijn voor dit subgenre. De niet ingewijde kijker zal hier dankzij de innemende cast met regelmaat om kunnen gniffelen, maar verwacht geen Sunset Blvd of The Bad and the Beautiful.

Flauw, niettegenstaande het acteerwerk van de grote namen. De inhoud serveert 114 minuten geleuter, het komische kon ik sporadisch achterhalen...

Een redelijke film over een film. Steeds intrigerend als ik zoiets de revue zie passeren. Best een aangename wisselwerking tussen de drie hoofdpersonages Cruz, Banderas en Martinez. De personages worden wat als een karikatuur voorgesteld, zeker wat Penélope Cruz en Antonio Banderas betreft.

Twee scènes springen er inderdaad uit en maken de film in zijn geheel genietbaar al vond ik het gekibbel tussen de zelfvoldane Felix Rivera en de meer bedachtzame Ivan Torres wel iets hebben. De scène met het rotsblok en even later de scène met de vermorzelaar waren de moeite waard.

Al bij al een aangename zit die niet iedereen zal boeien. Voor mij een nipte “ja”. Onderhoudend en met vlagen spitsvondig.

Aardige film waarin een steenrijke ondernemer besluit een film te willen produceren als nalatenschap. De drie hoofdpersonages komen goed uit de verf met hun botsende ego's en verschillende werkwijzen. De afzonderlijke scenes zijn vermakelijk en hier en daar best grappig. Echter als geheel toch wat te eentonig en hierdoor net geen 3.5 sterren.

Heerlijk absurde film, en veel leuker dan ik van tevoren had verwacht. Banderas die de opdracht krijgt 1 zin uit te spreken met 3 verschillende emoties erin, en het hem potverdorie nog goed lukt ook! Geweldig. Penelope Cruz liggend op de grond, random woorden roepend door een stofzuigerslang. Hoe kom je er op. Het 'spel' tussen de 3 hoofdrolspelers (Lola, Félix, Iván) is op het scherpst van de snede. Félix die als enige waarde hecht aan de glitter en glamour van de filmwereld en zijn gewonnen prijzen koestert en geniet van zijn dure sportwagen, waar Iván op geen enkele manier wil profiteren van eventuele privileges die hij heeft als beroemd acteur... deze acteurs samen, met de fijn gestoorde Lola als regisseur, dit kan niet fout gaan....toch?

Viel mij helaas een beetje tegen.

Het komediegehalte had ik hoger ingeschat en ik had ook meer absurdisme verwacht. Ik heb een paar keer gelachen, maar meestal bleef het bij glimlachen en de hoop dat er een tandje bij werd gezet. Maar dat gebeurde helaas niet of nauwelijks.

Toch is het nog een aardige film met drie gerenommeerde acteurs in een speelse setting.

Jammer dat het vooral over het repetitieproces van de film gaat.

Ik heb me ermee vermaakt, maar het levert geen voldoende op. Daarvoor schiet het mijns inziens te veel tekort.

Leuke verrassing. Deze acteurs (en regisseur) zetten zichzelf te kakken als ijdeltuiten en onnozelaars. Ondertussen laten ze wel zien dat acteren toch iets meer vraagt dan wat stomme lijntjes opdreunen. Felix, de stér, krijgt toch mijn sympathie (ondanks de rotsreek) tegenover de intellectualistische, jaloerse loser Ivàn, die zich verschuilt achter zijn linkse theorietjes. En verder… 'Il n'y a que kate Moss qui est éternelle' zingt Stromae, maar dan is ie toch ook wel Penelope Cruz vergeten…