Meningen

Zeer matig vervolg op het eerste deel wat ook al geen meesterwerkje was. Jammer toch, dat er van deze fascinerende comic figuur geen interessante film is gemaakt. Remake misschien?

Wat dit vervolg betreft: Wynorksi maakt er een geweldig potje van. Return of Swamp Thing weet werkelijk niet welke kant op te gaan en schakelt op de meest idiote momenten over van semi-horror naar komedie en weer terug. Het is dat de make-up effecten behoorlijk zijn, anders had dit een veel dikkere onvoldoende gehad. Zeer matig.

2*

Minder vervolg. Het vlieg gedoe lijkt hier erg geforceerd in een soort misdaadscript geschreven, wat de sci-fi sfeer weinig goed doet. Zo blijft er weinig over van dat 'experiment gone wrong' gevoel wat je vaak krijgt bij deze charmante 50's films. Vincent Price redt het een en ander weer, maar het origineel blijft beter, al is dat ook geen meesterwerk.

2,5*

Deze film wordt met elke kijkbeurt beter. Heb nu nog meer kunnen genieten van die typische early 90's sfeer en de kenmerkende Yuzna-stijl, aangevuld met heuse romantiek. Na het eerste deel met gemak de beste uit de reeks.

4*

Zeker minder dan t origineel die ik eigenlijk wel een klassieker in het genre wil noemen. Een herhalingsoefening van deel 1 maar dan met veel minder fantasie, originaliteit en vooral liefde voor t genre. Desalniettemin vermakelijk als er niets beters is. 2,5*

Eindelijk herzien en is me niet tegengevallen. Heerlijk avontuurvol filmpje met een donkere waas om zich heen. Voor de kinderen kan dit toch net een tikkeltje te eng zijn. De scène waar de Life Powder door Dorothy gestolen wordt is hier een goed voorbeeld van. Return to Oz slaagt erin een stel leuke personages te introduceren in het Oz universum. Pumpkinhead en Tic Toc hebben een aardige charme mee. Tin Man en de Cowardly Lion zijn vreemd genoeg alleen in een cameo te zien maar dit kwam door budgetaire redenen. Toch wel jammer want op deze manier blijft het idee hangen dat dit een werkelijk grootse film had kunnen worden. Verder heeft Return to Oz alles wat een avonturenfilm geslaagd maakt. De score is van goed niveau en de SFX simpel maar zeer effectief. Een klassefilm die perfect aansluit bij de donkere kerstdagen straks. Een aanrader!

4*

Zéér vermakelijk vervolg op het betere origineel. Het sfeertje zit er goed in en de campyness is behoorlijk waardoor de speelduur voor mij voorbij is gevlogen. Lekkere effecten ook op z'n tijd. Met Larry Cohen als regisseur wist ik op voorhand al dat dit in ieder geval iets interessants zou opbrengen. Aanrader.

Tsjah. Leuk is het zeker, een terugkeer naar Sleepaway Camp en zelfs de sfeer doet op momenten 80's aan, maar wie bedacht heeft dat de gepeste jongen zó erg over de top moest zijn, heeft de film verknald. Niet dat dit dan alsnog een goede film was geworden, maar die jongen is echt een brok ergernis. Side-characters zijn lekker eendimensionaal, zoals het in een slasher als deze betaamt en het einde is een aangename verrassing, maar van de maker van het origineel had je toch wel wat beters mogen verwachten.

2*

Lang niet zo leuk als het eerste deel. De personages zijn hier bijna allemaal weer van de partij (ik mistte Takeshi wel), maar het inspiratieloze script maakt van Revenge of the Nerds 2 haast een saaie zit, en dat terwijl er zoveel gebeurt. Matig vervolg.

2*

Pff wat een sof.

Avnet bewijst zich een incapabele regisseur. Hij weet totaal geen stempel op zijn produkt te drukken waardoor dit een dertien in een dozijn actie thriller wordt. Het enige wat dit onderscheidt van het gros is DeNiro en Pacino samen te zien in een film die heel wat beter had moeten zijn met ditzelfde feit in gedachte. Zonde is het enige wat in mij opkomt. Ze doen het goed hoor maar het omhulsel had heel wat anders moeten zijn. Jammer ook voor Leguizamo die ik sterk vond acteren.

Visueel niets te bieden en het scenario ontpopt zich tot een werkelijke ramp. De kijker wordt een trucje voorgehouden die echt elke vorm van intelligentie mist. Een farce.

Ik ben blij in ieder geval nog uit te kunnen kijken naar een rol van DeNiro in Michael Mann's 'Frankie Machine'. Dit is om te vergeten.

2*

Erg makke western, die in alles zo enorm degelijk is dat de film ontzettend gaat vervelen na verloop van tijd. De moraaltjes, de clichés over verslaving, de verplichte humor in de vorm van de vervelende sidekick, het is allemaal eventjes leuk, maar de lange speelduur en het onbevredigende einde maken het een saaie rit.

2,5*

Aangename verrassing. Fassbinder pakt het hier wat luchtiger aan en het werkte prima. Thema is mooi; een schatkaart die synoniem staat voor het kind in ons alles die het avontuur wil aangaan, dit keer ten koste van wat hij tot dat moment heeft opgebouwd. Simpel gegeven, maar vond het sterk neergezet door de acteurs. Erg goede rollen van Kaufman en Schygulla. De print was niet al te best, wordt ook netjes excuses voor aangeboden op de DVD, maar het was te zien dat Rio das Mortes visueel ook prima verzorgd was. Goede muziekkeuze trouwens van Fassbinder. Leuk om "Ruby Don't Take Your Love to Town" van Kenny Rogers te horen in één van de betere scènes.

3,5*

Goede toevoeging op de Planet of the Apes quintologie.

Rise kan nog het beste gezien worden als een remake van het vierde deel, Conquest of the Planet of the Apes.

Ik vond hier het character design erg sterk en was zelfs onder de indruk van de digitale apen. Sinds Jurassic Park volgens mij niet meer zo onder de indruk geweest van digitale creaturen. Verder is het script erg sterk en is de opbouw naar de revolutie pakkend en verveelt geen seconde.

Nadeel is het gebrek aan ballen van de makers. Waar in de originele Planet of the Apes films veel partijen ervan langs krijgen, zoals bijvoorbeeld in Conquest waarin de apen de slechte gewoontes van de mens overnemen en zij degene zijn die een einde aan de hegemonie van de mens maken, krijgen we in Rise te maken met een of ander lullig en toevallig virusje, waardoor de apen waarschijnlijk vrij baan krijgen voor de overname van de wereld. Indirect natuurlijk gecreëerd door de mens, maar ik vond de confronterende manier van de originele films prettiger.

Desalniettemin een erg fijne toevoeging op de franchise, deze Rise of the Planet of the Apes. Benieuwd of deze reboot een nieuwe reeks in gang zet.

4*

De gehele cast en crew op de automatische piloot. The Rite is een inwisselbaar horror werkje, dat absoluut niet zal blijven hangen.

2,5*

De ene Netflix Original is maar net besproken of de volgende biedt zich alweer aan. The Cloverfield Paradox was vooral een grote domper na zo spectaculair aangekondigd te zijn tijdens de Super Bowl. De film bood weinig verbinding met het origineel uit 2008, maar bovenal was Paradox een verzameling zaken die we eerder en beter hebben gezien in andere sc-fi films. Nu is The Ritual de nieuwste Original die beschikbaar is op Netflix en die veegt met gemak de vloer aan met The Cloverfield Paradox.

Nadat hun vriend Robert is omgekomen tijdens een overval op een tankstation, komt een groep vrienden van de universiteit weer bij elkaar om te gaan hiken door de Scandinavische bossen. Dit was namelijk een wens van de overleden Robert. In de bossen besluit de groep een snellere route te nemen buiten de bewandelde paden. Ze stuiten echter op een bedreigende aanwezigheid die hen begint te stalken.

The Ritual laat zien dat je alle clichés van de wereld in je film kan stoppen, het valt of staat allemaal bij de kunde van de regisseur. Waar The Cloverfield Paradox bar weinig doet met de bekende genreclichés, houdt The Ritual je zeker een uur lang op het puntje van je stoel. Luke, een van de vrienden die erbij was toen Robert om zeep werd geholpen en daar niets aan heeft gedaan, worstelt met schuldgevoelens over het incident. Net als bij bijvoorbeeld The Descent, ook een Britse horrorfilm, hebben we dus ook hier te maken met een getroebleerde protagonist. Eerlijk gezegd vind ik dat altijd een beetje jammer, een dergelijke motivatie om je film wat drama mee te geven, maar Bruckner houdt de boel ijzingwekkend spannend.

Wat is het eerste uur toch heerlijk zeg. De bossen stralen een enorme bedreiging uit. De sfeer is angstaanjagend donker en dit wordt allemaal versterkt door de duistere score en de hulpeloosheid die het stelletje over zich heen heeft. Hier is geen ruimte voor heldendaden of ongeloofwaardige twists. De vrienden zitten in een uitzichtloze situatie en zo voelt dat ook aan. Het wordt ook al gauw duidelijk dat we hier niet met een menselijke bedreiging te maken hebben, maar wat dat precies is, wordt niet te snel uit de doeken gedaan. Bruckner houdt je knap in spanning, maar je gaat je op een gegeven moment toch afvragen hoe lang hij dit niveau weet aan te houden.

Het einde is niet helemaal waar je op hoopt. Het is erg fijn dat we hier weer met een occulte bedreiging te maken krijgen. Met films als The Witch, The Autopsy of Jane Doe, Ouija: Origins of Evil en The Devil’s Candy zijn we de afgelopen jaren uitstekend bediend. Maar vooral de eerste twee bewijzen nog steeds: ‘less is more’. The Ritual zit er wat tussenin. Bruckner gaat nooit helemaal voluit of over de top, maar echt subtiel is de climax hier ook niet. Maar ik ben allang blij met deze aangename verrassing. De ene dag zit je nog met The Cloverfield Paradox in je maag, de andere wordt dit weer compleet weggespoeld door deze uitstekende horrorfilm. Goed werk, Netflix. Laat er meer van dit soort films komen!

The Ritual (David Bruckner) - recensie - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Veelbelovend uitgangspunt, maar uiteindelijk de zoveelste tranentrekker. Men neme een hopeloze situatie en stopt er een kind in dat het goede in elk van ons moet symboliseren. Niets mis mee om het onschuldige van een kind te midden van een ramp te plaatsen, het contrast kan uitstekend werken, maar maak die ramp dan voelbaar. Ik kon op een gegeven moment helemaal niets meer met de personages en ook het apocalyptische karakter nam enkel maar af door de te grote focus op de relatie tussen vader en zoon. Het feit dat de cast voornamelijk uit sterren bestaat helpt ook niet echt mee. Voor een film die nihilistisch wil zijn had een onbekendere cast beter gewerkt. Rest de zeer aardige cinematografie op momenten. Een film die naargeestig had moeten zijn is uiteindelijk een familiefilm geworden. Tegenvaller.

2*

Men neme de formule van een willekeurige moderne historische Hollywoodfilm à la Gladiator, vult het in met een verhaal over een ander historisch figuur, en voilá, je hebt Robin Hood.

Het begint allemaal wel erg opzichtig te worden en gewoonweg saai. Het is dat Ridley Scott in een handjevol scènes zijn klasse nog laat zien, want anders had ik nooit geraden van wie deze film was geweest. Zo kent Robin Hood een aantal aardige shots, zijn de pijl en boog scènes in close-up en slow motion geweldig in beeld gebracht en zijn bepaalde vechtscènes zeer degelijk gefilmd, maar verder is het armoe troef. Het verhaaltje kennen we allemaal, maar het script had wel wat fine tuning kunnen gebruiken.

Robin Hood begint erg sterk, heel wat donkerder dan ik had verwacht, en zo bevond ik mij in een best intrigerend spektakel, tot het moment waar Robin ongeveer ontsnapt uit London. De film krijgt hier een geweldige inkakker en komt op de proppen met een liefdesplotje dat ik zelden zo slecht uitgewerkt heb zien worden. Het liefst doe ik het helemaal zonder zijplotjes als dit, maar als je het doet doe het dan zo dat het goed in het script past. Scott geeft de verhouding tussen Blanchett (inwisselbare rol) en Crowe (doet zijn werk naar behoren) zo kinderachtig weer dat Robin Hood in een klap een familiefilm wordt. De geforceerde humoristische inbreng (die handlangers van Hood ) maakt het helemaal tenenkrommend en het is onbegrijpelijk dat Scott zich zo heeft laten verleiden het script te voorzien van zulk plat entertainment. Triest.

Het eindgevecht spoelt dat gelukkig deels weer weg, maar ik weet zeker dat de Scott van dertig jaar geleden hier een veel betere film van had gemaakt. Rauwer, bloederiger, een score met karakter en visueel uitdagender. Nu zitten we met een spektakelfilm dat maar deels bevredigt, wel lekker wegkijkt verder, maar te geforceerd en calculatief overkomt.

Krappe 3*

Uiteindelijk toch een inwisselbare remake geworden, wat, zeker met de regisseur van het sterke Tropa de Elite aan het roer, toch een teleurstelling is. RoboCop begint nog aardig maar stapelt dan cliché op cliché om een zo breed mogelijk publiek aan te kunnen spreken. Teleurstellend.

2*

Langere recensie:

RoboCop (2014, José Padilha) - bioscoop - cultmoviesreviewed.com

Onderhoudend tweede deel, maar weinig vernieuwend i.v.m. het eerste deel. Vervelend is ook het script dat een veel te lange speelduur mogelijk maakt. Robocop 2 is geen onaardige film, maar staat vooral in de schaduw van Verhoevens origineel.

3*

Geen geweldig filmpje, maar wel zwaar onderschat hier. Het campgehalte zit lekker hoog (te verwachten met Fred Dekker aan boord), wat de amusementswaarde hoog houdt. Dit derde deel past verder prima binnen het Robocop-universum. Opzienbarend dan eigenlijk ook dat dit dan zo laag scoort. Grootste minpunt is de actie die wel erg oppervlakkig en braaf blijft, Verder is Robocop 3 gewoon fijn tijdverdrijf.

3*

Heel anders dan Gordon's horrorvoer. Er is veel mis met Robot Jox; soundtrack, acteerwerk, irritante VS vs USSR thema en het einde om maar wat op te noemen, maar deze film bevat zoveel camp dat het opeens allemaal erg vermakelijk wordt. De gevechten tussen de robots zijn erg leuken zien er af en toe zelfs nog goed uit ook. Ik heb me prima vermaakt.

3,5*

Om te beginnen is musical absoluut mijn ding niet maar door verscheidene verhalen en tips van users en de vele referenties die hier in moesten zitten naar SF/Horror het toch maar eens gewaagd. Die referenties zijn puur gebruikt om een idiote mix van stijlen te creëren en op film te zetten. Een cocktail van SF en horrorfilms, travestie en rockmuziek is namelijk niet eentje die je snel zult tegenkomen. De cult is hierdoor bij mij ver te zoeken. The Rocky Horror Picture Show voelt aan als een film die zeer bewust is van zijn eigen cult pretentie en zo zie ik ze niet echt graag. Curry doet het nog wel aardig en de openingssong beloofde nog enigszins wat maar dan is al het positieve imo wel gezegd.

1,5*

Een minder vervolg. De switch tussen de jaren '70 en '80 is hier goed merkbaar en Rocky II blijft dan ook hangen tussen een portret, in de lijn van het eerste deel, en een recht toe recht aan spierballenfilm. Ik persoonlijk prefereer het laatste, wanneer het een Rocky film betreft, maar het is overduidelijk dat er op beide aspecten beter te vinden is in deze serie .

3*

Fantastisch derde deel van de Rocky-reeks. Rocky III o.a. zorgde voor het begin van een nieuw filmisch tijdperk: dat van de jaren '80 actiefilm. En daar ben ik Stallone natuurlijk erg dankbaar voor!

Mr. T verrastte mij bij deze herziening. Belabberd acteur, maar wát een rol . Hij spuwt de film door geniale one-liners uit en het testosteron gehalte springt van het scherm af. Geen emotionele Stallone meer hier, maar eentje die de kijker geeft wat het wil. Actie en 'cool'!

4*

Zeer leuk deel en een erg fijne 'trip down memory lane'. Ik had deze ooit al eens gezien, maar ik wist er weinig meer van waardoor de herziening mij erg goed is bevallen. Erg leuk om weer terug te zijn in South Philly, een plek die amper is veranderd. Dat Avildsen weer aan het roer is is te merken getuige de sfeer die veel associaties met het origineel oproept. Dit vijfde deel is weer een stuk serieuzer van aard en dat was na de vorige twee (overigens zeer fijne) delen een welkome terugkeer naar de wat ingetogenere Rocky.

3,5*

Mooie natuurshots en één geweldige scène, vooral qua belichting (de touw scène), maar verder zo cliché als wat. Weinig spannend en eigenlijk heb ik het nu wel gezien met die croc films.

2,5*

Rogue One: A Star Wars Story is de beste Star Wars sinds The Empire Strikes Back. De film brengt de ‘War’ terug in Star Wars en de aanpak is een stuk volwassener dan in The Force Awakens. Personages zijn niet onsterfelijk en de humor wordt beperkt tot de rol van Donnie Yen (als Chirrut Îmwe), zijn handlanger en K-2SO, de nieuwe droid. Het serieuze karakter van Rogue One wordt echter nooit ondermijnd en de twee uur vliegen voorbij. Het tweede uur is toch echt een van de beste uren uit alle Star Wars films.

Langere recensie:

Rogue One: A Star Wars Story – recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Rohtenburg is een film die een hoop te bieden heeft. Cinematografisch zit dit beter in elkaar dan zijn tegenhanger Cannibal, maar die film wist meer te shockeren en een realistischere kijk te geven op de betreffende daad. Grimm Love vertelt het verhaal via een Amerikaanse studente, die het onderwerp gebruikt voor een scriptie. Hierdoor is de afstand met het hele gebeuren wat groter, maar wat nog storender is, is het feit dat Grimm Love duidelijk mikt op het Amerikaanse publiek en hierdoor zijn Duitse acteurs ineens Engels doet spreken. Dit doet de film enorm tekort en het is mij dan ook een groot vraagteken waarom de producenten hun film, die echt een hoop potentie in zich heeft, zo'n onoverkombare klap toe te brengen. Enorm zonde. want zoals eerder gezegd zit Grimm Love verder prima in elkaar. Kundig verteld, fascinerende settings, sterk acteerwerk en een sublieme ambient score. De outro is mij nog uren bijgebleven en zou ook graag willen weten van wie dat stukje muziek is. Hoewel niet zo naar als Cannibal, weet Grimm Love toch onder je huid te kruipen door zijn groezelige sfeer en overtuigend acteerwerk. Een mix van de twee films had zeer waarschijnlijk een meesterwerkje op kunnen leveren.

3,5*

Informatief en intrigerend portret van een van de grootste regisseurs ooit. Mooi hoe openhartig Polanski is en de parallellen die worden getrokken tussen zijn privéleven en zijn films. Voor de liefhebber een must.

3,5*

Jammer. Had gehoopt op een pareltje, maar dat viel alleszins mee. Room is het type film waar ik van hou, maar Kyle Henry mist de know-how om van een dergelijk uitgangspunt ook daadwerkelijk iets goeds te maken. Grootste probleem is het voelbaar maken van de conditie waarin Julia verkeert. Zelden lukt het Henry om de toestand van Julia op een geloofwaardige en pakkende manier over te brengen op de kijker. De visioenen van de kamer zouden een katalysator van meer weirds moeten zijn, maar helaas blijft het vooral bij die visioenen en volgen we verder een hoofdpersonage dat maar door New York zwerft, op zoek naar iets wat haar een antwoord zou moeten geven. Deze krijgen wij niet, waar ik overigens niet naar verlangde, maar de conclusie van Room is wel erg slap en abrupt. Had de film wat langer gemaakt, iets meer scènes gebruikt in de trant van de seance-scène, een steeds sterker wordende paranoïde sfeer en de film was een stuk beter geweest. Nu blijft het bij niet veel meer dan een aardige poging tot.

3*

Tegenvallende introduktie met het Mr. Horror presents label.Dat deze onderaan de scorelijst van het AFFF destijds bungelde verbaast me niks. Goed concept en setting maar een uitwerking die duidelijk finesse mist. Zoals Drs. Daja hierboven al zei was het geluid echt veel te aanwezig. De score stond irritant vaak op de voorgrond en was mij veel te bombastisch. Elke poging tot sfeer, die zeker aanwezig had kunnen zijn, wordt hiermee de grond ingeboord. Ook is de opzet van het 'verhaal verteld door een host' mislukt. Het einde is werkelijk te belachelijk voorwoorden en deed denken aan een kinderhorror. Nee, hier had veel meer ingezeten. De regisseur heeft wel duidelijk zijn hart op de goede plek, nu nog het talent.

2,5*

Rope vind ik na herziening nog steeds een geweldige film, maar ik kan een bepaald plotelement maar niet bevatten. Ik kan er niet bij dat het geen moment in de daders opkomt om het lijk te verplaatsen nadat James Stewart aanbelt om zijn 'vergeten' sigarendoos op te halen. Het is duidelijk dat hij vermoedt dat het lijk in de kist ligt. Desalniettemin blijft dit een van Hitchcocks meest vermakelijke en vlotte films. De 'one-take' techniek komt op momenten wat knullig over, maar dit is snel te vergeven.
4*

Wat dacht je van Lin Shaye, Rance Howard en vooral de legendarische Ray Wise? Qua cast zit het sowieso wel goed in Rosewood Lane, maar niet alleen met de cast, want Salva maakt hier gewoon een behoorlijk onderhoudende film van.

Het mysterie-effect houdt gedurende bijna de gehele film stand en het uitgangspunt is een erg fijne. Inderdaad eens een ander soort bad guy, waarvan de identiteit nooit helemaal wordt verhuld. Salva weet zijn film goed spannend te houden met behulp van geloofwaardige personages en een vlot script, dat nergens echt inkakt, al begint de film ergens na de helft wel een klein beetje te sleuren.

Ook een beetje jammer is de manier waarop de paperboy zich erg makkelijk weggeeft tegen het einde, maar Salva had mij tot dan al overtuigd. Rosewood Lane bewijst maar weer eens dat je geen onnodig ingewikkeld of origineel script nodig hebt om de spanning op te kunnen drijven.

3,5*

Runaway Train moet het hebben van de rauwheid waarmee de film wordt gepresenteerd en het acteergeweld van voornamelijk Jon Voight. Hij schreeuwt en tiert wel in het rond, maar overtuigen deed hij zeker. Maar, zoals The One Ring boven mij al meldde, de film barst van de onwaarschijnlijkheden. Jammer dat een dergelijk interessant uitgangspunt zo om zeep wordt geholpen door slecht schrijfwerk. Runaway Train werkt naar behoren wanneer het bekeken wordt met verstand op nul.

3,5*