Return of the Living Dead Part II (1988)

Vermakelijk vervolg met weer een hoop onzin en ondoden. Het overdreven acteren stoorde me geen moment. Soms wil dat nog wel eens op mijn zenuwen werken, maar hier niet. Deel twee is nergens zo goed en grappig als het origineel, maar dat mag duidelijk zijn. Ik lag wel te schateren toen een Michael Jackson-zombie in beeld verscheen. Al met al een leuk vervolg!

Aardige vervolgfilm die grotendeels een herhaling is van zijn voorganger. En daardoor wel een stuk minder origineel. De humor is er weer in overvloed, soms flauw en soms leuk. Ook zijn de make-up effecten weer van een hoog niveau.

Het geheel was eerder grotesk, maar de muziek was uitstekend en de humor zat er dik in. Wel een deftig vervolg.

Een flink stuk minder dan het 1e deel.

In het begin heb je al snel in de gaten dat het met het acteerwerk helemaal niks gaat worden. Vooral die kinderen bakken er helemaal niks van. Ook de soundtrack klonk werkelijk alsof het zo gejat was van Bassie & Adriaan en de humor begon ook vrij flauw.
Maar goed, zodra het groene gas zich na een tijdje verspreid over het kerkhof in combinatie met zo'n typisch 80's zombiedeuntje kreeg ik wel weer een beetje hoop. Maar u raad het al, het betrof hier ijdele hoop... want daarna gaan we gewoon weer verder op het niveau waar we gebleven waren, alleen gaat de humor werkelijk waar nóg slechter worden.

Om een voorbeeld te geven... Vroeger op de basisschool, het zal zo rond groep 6 geweest zijn en dan praten wij in mijn geval over 1990, zeiden wij altijd: 'Ik ken een mop, twee tieten in een envelop'.
En zelfs toen ging het meer om het feit dat je het woord 'tieten' had gezegd i.p.v. over de grap zelf, want daar lachte toen al niemand om. Het niveau van humor in deze film ligt zo ongeveer op hetzelfde niveau en daar is geen woord van gelogen!

Die scene waar die ene grafrover zijn vinger in de mond van dat vrouwenhoofd steekt is werkelijk het toppunt van overacting. Man, man dat was zo tenenkrommend slecht dat ik last kreeg van plaatsvervangende schaamte. Het acteerwerk van die twee grafrovers was trouwens constant om te janken. Zo slecht heb ik het echt zelden gezien.

Ik heb de film ook in twee delen moeten zien, want na 45 minuten vond ik er geen reet meer aan en wou ik mijn tijd anders besteden. Zojuist heb ik de rest maar bekeken en de verveling werd zeker niet minder. Het voelde aan als een verlossing zodra de aftiteling in beeld kwam.

Later het 3e deel maar eens weer bekijken. Voor zover ik mij kan herinneren verschilt dat deel qua opzet wel aardig van de 1e twee delen. Ook meen ik mij te herinneren dat ik die altijd wel vrij vermakelijk vond. In ieder geval zal het zeker niet slechter zijn dan deze.

1,0* (De soms aardige make-up voorkomt de complete afgang).

Fantastisch gewoon. Dit is het soort film dat ik het liefst van al kijk. Langs de ene kant lig je plat van het lachen door de grappige commentaren van de personages, langs de andere kant krijgen ze het toch voor mekaar dat je regelmatig nog vol spanning op het puntje van je stoel zit te kijken. Zeker het zombiehoofd dat op het einde van de film zegt dat ze het nooit meer zal doen. hilarisch.

Een duidelijk gevalletje van een no-brainer. Ik vond dat er in de eerste Return Of The Living Dead al veel gerend en gegild werd, maar de sequel overtreft deze in dat aspect met gemak. De eerste film had nog leuke nonzombie personages, maar in part II overduidelijk niet. Het enige leuke komt van de zombies zelf waar soms nog best om gelachen kan worden. De soms sfeervolle decors komen op een karige tweede plaats. De sequel is simpelweg geen aanrader, omdat alles eigenlijk wel door het eerste deel geboden wordt. De hoofdzombie in het vat komt helaas maar 1 scene aan bod. De overige zombies zien er gaaf uit. Hier en daar komt er wel een heel gave uitspatting, zoals het heerlijke vreugdekreetje (BRAINS!!!) ergens halverwege wanneer onze nietszeggende hoofdpersonen op een groep zombies stuiten. Het heeft zijn momenten, maar ook echt niet meer dan dat.

Eigenlijk heb ik hier ongeveer net zoveel van genoten als van het eerste deel. In het eerste deel zaten leukere personages, maar waren de make-up effecten soms wat mager. Natuurlijk waren sommige zombies wel geweldig gemaakt, maar in de shots met meerdere zombies tegelijk zaten er altijd wel een paar tussen waar... weinige aandacht aan was besteed, dit zal hoogstwaarschijnlijk met het budget te maken hebben gehad, maar dit aspect hebben ze in dit vervolg beter voor elkaar. Misschien hadden ze voor dit deel een wat groter budget of hadden ze gewoon meer aandacht besteed aan de make-up, maar ik zag eigenlijk nergens zombies die er amateuristisch uitzagen.

Verder beviel de humor in dit deel me wel, zo af en toe zit er ook wel een misser tussen, maar over het algemeen is de humor erg geslaagd. Dit maakt Return of the Living Dead II een lekker luchtig filmpje. Leuk voor op een herfstachtige zaterdagavond.

De hele film gaat ten koste aan de verschrikkelijk overdreven acteurs. Jezus wat zijn deze slecht en overdreven. Erg en erg jammer, want er zaten wel een paar leuke scenes in. Ook het begin van de film was zeer hoopvol, maar op het moment dat die oudere hoofdrolspeler in paniek raakt, wordt het een draad van een film.

Sterk, maar toch net iets minder dan zijn voorganger.

Toch blijft het een aanrader in zijn genre.

3*

Net zo leuk als zijn voorganger, heb me er wel mee vermaakt.

Deze reeks heeft weinig met Romero's films te maken; de Return of the Living Dead-films zijn komische varianten, zelfs parodieën, met een heel klein beetje cheesy horror. Het gekrijs van die amateur-acteurs is onuitstaanbaar (vooral die redhead), zo ook de afschuwelijk slechte grappen. Verder vond ik de zombies wel goed vormgegeven zoals dat hoofd en die scène met de zombie die in twee stukken geknald wordt. . Vrij goed FX werk hier. Verder weinig boeiend. Een pre-halloween opwarmertje, maar voor volgend weekend zoek ik toch iets beters op.

Schijnt idd zo te zijn. Zal in ieder geval 's bij jou komen snuisteren om inspiratie op te doen.

Joey, I'm not into dead guys!

Ik was al eens eerder op de Return of the Living Dead reeks gestoten toen ik naar aanleiding van het oeuvre van George A. Romero eens wat meer aan het opzoeken was rond zombiefilms. Niet lang daarna vond ik dit tweede deel voor een euro op een rommelmarkt, maar ik wachtte altijd met kijken tot ik zijn voorganger eens te pakken zou krijgen. Ondertussen zijn we weer 3 jaar verder en nog steeds niet gevonden. Ach, dan is het maar hopen dat deze sequel niet al te veel steunde op zijn voorganger.

Volgens mij niet, of toch niet in die mate dat het stoorde. Return of the Living Dead Part II is zo'n typische mix tussen horror en komedie die je wel eens vaker tegenkomt, maar het is er gelukkig ook één die effectief die mix goed weet te benaderen. Weliswaar hier en daar ietwat vervelende personages (Ed begint op den duur iets teveel te irriteren met zijn gewauwel en ook Jesse balanceert wat op het randje), maar daar staan een paar erg leuke scènes tegenover. De Thriller parodie naar het einde toe, de scène waar alle zombies gebiologeerd naar zo'n typische jaren '80 fitness video zitten te staren, ... Ik vond het in ieder geval erg vermakelijk. Wat rest is een wat voor de hand liggend plot rond één of ander speciaal soort gas dat ervoor zorgt dat alle doden terug levend komen en de strijd van de hoofdpersonages om te overleven. Het einde met de elektriciteit is wat zozo, maar kan er op zich nog wel mee door. Vooral omdat de zombies zelf er op zich wel deftig uitzien.

Tof om Dana Ashbrook nog eens in iets te zien verschijnen. Het zou nog een paar jaar duren vooraleer hij zijn bekendste rol zou spelen, de rol van Bobby Briggs in Twin Peaks, en hier neemt hij de rol van de cable guy die uiteindelijk met het meisje (een typisch jaren '80 grietje in de vorm van Marsha Dietlein) gaat lopen op zich. Niets bijzonders dus en dat geldt eigenlijk voor praktisch de gehele cast. Michael Kenworthy is zoals eerder gezegd hier en daar wat op het randje als Jesse, James Karen en Thom Mathews overtuigen ook niet helemaal als de twee grafrovers (al geldt dat vooral voor Karen) en het is vooral Philip Bruns die als Doc Mandell nog flink de meubelen weet te redden.

Schijnt zowat de minste te zijn uit de originele trilogie, hoewel er blijkbaar later nog een deel 4 en 5 op de markt is gekomen. Soit, ben nog altijd benieuwd naar de eerste en de derde dus moet nog maar eens op zoek gaan of ik dit nergens tegenkom. Heb me er in ieder geval goed mee geamuseerd.

3,5*

Bijna een kopie van het eerste deel, met zelfs deels dezelfde cast (in andere rollen). De originaliteit is dus weg, daarvoor in de plaats nog wat meer gore en erg veel geschreeuw. Dat laatste wordt op een gegeven moment nogal irritant, de gore is vermakelijk en vaak ook grappig. Genoeg om de film te redden is het echter niet.

Weer een smakelijk vervolg idd, alleen raar dat z.g. overleden personen uit de eerste film weer opnieuw normaal verder gaan in dit tweede deel. Het zal wel weer aan mij liggen . Er gaat gewoon niet beters dan het eerste deel, zo gaat dat met alle vervolgen.

Return of the Living Dead Part 2; een film die ik vroeger fantastisch vond. Ik had de eerste film toentertijd nog niet gezien en ik genoot erg van al die ongein. Maar bij het herzien van de Return of the Living Dead trilogie bleek dit zo'n film te zijn die je op latere leeftijd niet zo leuk meer vindt. Ik kan nog prima zien wat ik hier vroeger zo leuk aan vond, maar ik vond de film nu vooral vervelend. En nu ik ook het eerste deel heb gezien, zie ik dat veel van de kwaliteiten van de film rechtstreeks gekopieerd zijn uit die film; Return of the Living Dead Part 2 is dan ook een herhalingsoefening, maar dan veel meer gericht op jonge kinderen. Niet voor niets is het hoofdpersonage ditmaal een jong jochie, waardoor de film meer de doelgroep van The Monster Squad of The Goonies aanspreekt. De humor en de gore zijn een stuk tammer, alles is een heel stuk voorzichtiger en kinderlijker qua aanpak.

Er komen wat zaken uit het origineel voorbij. Het meest opvallend is een terugkerende James Karen en Thom Mathews, die hun rollen in de vorige film nog eens overdoen. Alleen zoeken ze ditmaal wel heel vaak de irritatiegrens op met hun constante geschreeuw en gejammer. Het duurt niet lang voordat je beide heren enorm zat bent. Ditmaal is er geen Clu Gulager, maar zijn de hoofdrollen voor het kleine jochie, zijn vervelende zus en Bobby uit Twin Peaks. Niet een heel memorabel clubje. De enige rol die ik nog enigszins geestig vind is die van Doc Mandel. Een beetje de rol van Ernie uit de eerste film, hij krijgt de leukste dialogen (het schijnt ook dat Don Calfa, die Ernie in de eerste film speelde, auditie deed voor de rol voordat Philip Bruns 'm kreeg). Diep van binnen heb ik nog wel een kleine zwak voor Return of the Living Dead Part 2, maar een goede film is het niet. Voor een leuke zombiekomedie zijn er veel betere alternatieven. Waaronder die eerste Return of the Living Dead.

2,5 sterren.

Leuk om een keer te zien, maar het haalt helemaal nergens het niveau van deel 1. Waar in dat deel de over the top-grappen geslaagd zijn, en het slechte acteerwerk bijdraagt aan de goede humor, is het hier vaak irritant en tenenkrommend belabberd, beschamend.

Wel wat fraaie 80's gore, make up en poppen, waar ik erg van hou, vandaar toch de veilige 3*.

Een beetje ongeïnspireerd vervolg op het fantastische eerste deel. Vooral het eerste stuk valt tegen door een berg overacting van die oude grafrover. Sowieso veel gegilmeb weinig richting. Een naakt rondlopende Linnea Quigley wordt ook flink gemist. Het is veel braver en een jochie in de hoofdrol doet het in dit soort films ook vaak slecht bij mij.

3* blijft staan.

Echt niet te geloven hoe je met een geslaagd eerste deel een tweede helemaal kan verneuken. Vervolgfilms zijn vrijwel altijd slechter maar deze is echt een topper van misluktheid. Slaat de plank 100% mis.

Toch wel een pak slechter dan ik mij uit mijn eerste kijkervaring herinner. Wat een irritante bende! Dat geschreeuw van die pummels hield maar niet op.

Dit is precies een herhaling van de eerste film maar dan alles goedkoop en nog slechtere acteurs dan in deel 1

Vlak voordat ik met vakantie ging, heb ik eind vorige maand nog eens de Horror / Komedie film "The Return of the Living Dead (1985)" herzien en daarom besloot ik ook om dit vervolg nog eens te herzien, welke ik in mijn herinneringen erg slecht vond en helaas is dat ook zo gebleven (wel iets minder slecht nu).

Een militaire truck verliest tijdens de rit een drietal mysterieuze vatten dat achter in de vrachtwagen staat en één vat daarvan komt terecht in een riool. Drie jongens, waaronder de jonge Jesse Wilson (Michael Kenworthy), vinden het vat en twee ervan openen het naderhand. Maar dan ontsnapt het gevaarlijke gas Trioxin waardoor alle doden op het nabijgelegen kerkhof weer tot leven komen.

"Return of the Living Dead part II" is een vervolg op de gelijknamige leuke film uit 1985. Het origineel combineerde op leuke wijze horror en komedie met elkaar en dit leverde een hele goede Horror / Komedie film op. Er keren in dit tweede deel enkele acteurs terug uit het origineel, te weten Thom Matthews (als Joey) en James Karen (als Ed), maar zij spelen nu andere soortgelijke rollen en ook is Joey weer het hulpje van Ed. Ze werken nu niet meer in een medisch magazijn, maar hebben als beroep het stelen van lijken (de hoofden) en het beroven van hun bezittingen (zoals juwelen).

In het origineel kwamen zij als eersten in aanraking met het gas en dat gebeurt nu weer (weliswaar niet als eersten, want dat overkomt nu twee kinderen) als ze bezig zijn op het kerkhof. Als ze later in het verhaal beginnen te veranderen in zombies, zegt Joey op een gegeven moment tegen Ed:

"It's like we've been here before. It's like a dream, this whole thing. You, me, them."

Daarbij wordt natuurlijk verwezen naar het eerste deel en dat was opzicht wel geinig. De film heeft overigens ook veel andere overeenkomsten (o.a.vergelijkbare ontwikkelingen zoals de "rigor mortis" diagnose in een ziekenhuis i.p.v. door ambulancepersoneel) met het eerste deel, echter het humorgehalte is nu een stuk verder doorgevoerd en werkt stukken minder goed (het is namelijk te overdreven) en ook met de horror is het stukken minder gesteld. Zo zien de meeste zombies er slecht uit (het zijn gewoon mannen en vrouwen in pakken, waarbij hun hoofden voorzien zijn van make-up of een masker, wat overigens niet slecht gedaan was) en komen ze minder bedreigend over dan hun vroegere soortgenoten en ook is er nauwelijks gore aanwezig om de echte horrorfans te plezieren.

Dat het humorgehalte nu te overdreven is, is o.a. te zien bij een in tweeën geschoten zombie wiens boven- en onderlichaam afzonderlijk verder leven en bij een zombie die uit zijn graf probeert te klimmen en waarbij er steeds anderen zombies op zijn handen trappen. En verder ook bij een lichaamloze zombiehoofd dat praat en in een vinger van Ed bijt, een zombiehand die in een auto diverse personages belaagt en uiteindelijk zijn middelvinger naar hen opsteekt als deze uit de auto wordt gegooid en een Michael Jackson-achtige zombie die even komt dansen tijdens een massale elektrocutie op het einde. Voor liefhebbers die van veel komedie houden in horrorfilms is dat natuurlijk leuk, maar ik vond dat te flauw.

Verder vind ik jonge kinderen in een zombiefilm in een hoofdrol geen goede combinatie, wordt er dit keer irritant veel geschreeuwd, ontbreekt het de film aan sfeer, was het einde flauw (dan zegt een lichaamsloos zombiehoofd ook in de laatste seconden van de film "Okay, no more brains. You win. For now") en ook valt er dit keer geen naaktheid te zien (in het eerste deel was dat nog goed vertegenwoordigd met Linnea Quigley). Wel spelen er twee vrouwen in mee zoals Suzanne Snyder (ze zag er niet onaardig uit en ze is ook te zien in de Horror / Komedie film "Killer Klowns from Outer Space (1988)") in de rol van Brenda, die de vriendin is van Joey (net zoals Tina dat was in het eerste deel) en natuurlijk wilt Joey nu ook weer de hersenen eten van haar. En hoewel het weer een herhaling van zetten is, was het opzicht wel geinig, omdat Brenda nu vrijwillig meewerkt en er gezegd wordt:

Joey: Let me eat your brains. Brenda, let me have them! I'm the one who loves you.Brenda!
Brenda: You stay away from me!
Joey: Brenda, your brain smells so good, so... so rich and spicy.
Brenda: Spicy?!
Joey: Yeah.
Brenda: Joey, I am not into dead guys!
Joey: Honey, it's only me.
Brenda: Okay, okay.

Waarna Joey in haar hoofd mag bijten.

Het leger heeft dit keer een groter aandeel in het verhaal en sluit o.a. het gebied af waar de zombie-uitbraak plaatsvindt door alle wegen te blokkeren en ook schieten ze op de zombies (en zelfs op overlevenden) en wordt er dan o.a. gezegd door twee soldaten in een jeep.

Soldaat 1: I joined the Army to see the world, not this.
Soldaat 2: Get a hold of yourself, son. You're an American soldier.
Soldaat 2: We got a firefight on our hands. And the enemy's already dead.
Soldaat 2: It's beautiful.
Soldaat 2: All right, you dead bunch of sons of bitches. I'm blowing your tired, ugly asses right back to hell.

Waarna ze beginnen te schieten op de zombiemenigte. In het volgend shot zien we dan de zombies in de jeep rijden en zijn de twee soldaten dus gedood.

Een gedeelte van het verhaal speelt zich ook af in een verlaten (m.u.v. een paar zombies) ziekenhuis waar men naar toe gaat en als men daar onderzoek doet op Joey, wordt er gezegd:

Doc Mandel: We're going to do a biopsy.
Brenda: Is it cancer?
Doc Mandel: If we're lucky
Joey: No!

En dat was misschien wel de meest grappige scène in de film.

De cast valt in dit vervolg ook vies tegen en er zit eigenlijk geen leuk personage in op Thom Mathews misschien na dan. James Karen vond ik in het eerste deel nog leuk als de licht hysterische Frank, maar in dit vervolg is hij vooral irritant als de zwaar hysterische Ed, die vooral veel schreeuwt. Verder vond ik Michael Kenworthy als het jongetje en hoofdrolspeler Jesse Wilson vervelend en dat geldt zeker ook voor het andere jongetje Thor Van Lingen in de rol van Billy, die Jesse niet moet en die hem ook als zombie wilt pakken. En natuurlijk speelt er ook weer een kolonel mee uit het leger, te weten Kolonel Glover (Jonathan Terry), maar zijn rol stelt dit keer niet veel voor. De rollen van Marsha Dietlein als Jesse’s zus Lucy, Dana Ashbrook als de te hulp schietende televisiespecialist Tom en Philip Bruns als de oude Doc Mandel, waren opzicht nog wel verdienstelijk en de laatste zorgt ook voor een beetje humor. Maar de cast in het eerste deel was gewoon veel beter en leuker.

Wel was de muziek weer in orde en hoor je o.a. de leuke nummers "Spacehopper" van de Engelse rockmuzikant Julian Cope en "Bad Case Of Loving You (Doctor Doctor)" van de helaas veel te vroeg overleden Britse popmusicus Robert Palmer.

Maar al met al is "Return of the Living Dead Part II" gewoon een zwak vervolg en is de combinatie van horror en humor dit keer niet echt een succes en zeker de echte horrorfans zullen deze film veel te braaf en te flauw vinden. Leuk om een keer te kijken dus, maar veel herkijkwaarde heeft de film helaas niet. Toch krijgt ook dit vervolg er van mij een halfje (0,5*) bij, ondanks dat de film slecht blijft.

Wat een heerlijke film!

Voor mij is Return of the Living Dead Part II gelijkwaardig aan zijn voorganger. B-Films op het niveau van de 80's Evil Dead films. Dat is een groot compliment in mijn ogen!

Grote creatieve en unieke +punten van The Return of the Living Dead filmreeks:

-Het hele idee dat Zombies hersenen eten om de pijn van het rottingsproces te maskeren is volgens mijn verdorven standaarden gewoonweg geniaal!

-Dat de Zombies cartoon-ish praten en ook humor hebben!

-De heerlijke sleazy chaos boordevol grappige momenten!

Op het acteerwerk is niks aan te merken! Gewoon je heerlijke standaard 80's acteerwerk!

Ooh wat zijn sommige karakters irritant en luid maar haha wat kan dat in dit soort type films toch goud zijn!

Goeie en creatieve gore...Lekker veel smerige kunstwerkjes...Ontzettend veel creatieve momenten...Dat is een simpele samenvatting van deze heerlijke 80's Horror flick!

Zelfs nog een klein grappig Easter eggje mogen meemaken: Een naar Michael Jackson refererende zombie die onder stroom staat, een dance move doet en dood neervalt...HAHAHA HEERLIJK!

IV en een halve Ster voor dit toppertje!

Slap vervolg op een weinig imponerend origineel. Typisch filmvoer voor liefhebbers van snel vermaak, maar het moet je wel aanspreken om er iets mee te kunnen. Regisseur Ken Wiederhorn voegt weinig toe aan het bestaande universum en kiest dezelfde richting als het eerste deel, waardoor we hier wederom een horrorkomedie voor de kiezen krijgen. De speciale effecten zijn charmant en de finale is bombastisch genoeg voor degelijk vermaak, maar de aanloop evenals het middenstuk vormen een saaie verzameling aan minuten. Het gebrek aan gore of smerigheid doet het als geheel verder de das om en de onkunde van de castleden helpen het komische gehalte vakkundig om zeep. Het is voortdurend wachten totdat er wat degelijk griezelspektakel losbrandt, maar dat duurt steeds te lang en neemt te weinig tijd in beslag om een doorlopend interessante filmervaring mogelijk te maken.

De film vind ik wel mooi, maar de filmposter vind ik echt prachtig. Echt een hele mooie!!!