Meningen

Degelijke en ontluisterende documentaire in de trant van Keuringsdienst van Waarde.

De voedselveiligheid in de Verenigde Staten is verre van gegarandeerd, met wrange gevolgen en onnodige slachtoffers.

In Nederland hebben we ook genoeg schandalen gehad (paardenvleesschandaal), maar toch heb ik het idee dat het hier iets beter geregeld is. Maar ook hier komt salmonella op kippen voor.

Zouden ze hier geen modern systeem voor kunnen optuigen anno 2023?

Die pindakoning was het toppunt. Totaal gewetenloos en doelbewust de voedselveiligheid in gevaar brengend.

Na het zien van de documentaire laat ik de romaine sla toch maar staan. Meloen is een fruit waar besmetting ook op de loer ligt, hmm, dat gaat me toch iets te ver daar wil ik niet zonder.

Na de vele matige recensies ben ik dit met extreem lage verwachtingen gaan kijken, maar het viel me nog best mee.

Ja het plot is een rommeltje, maar wel een vermakelijk rommeltje. Het tempo ligt ook goed hoog.

Het gebeuren met de samenkomst van de oude vrienden is net goed op stoom wanneer de inbrekers arriveren en daarmee de film een flinke b-film saus krijgt, inclusief karikaturale boeven. Dat is wel jammer.

Het einde is wel bevredigend maar laat je toch met een mwoah gevoel zitten. Er had uiteraard meer in gezeten , bijvoorbeeld door enkel op de vrienden te focussen. Het pokergedeelte is nu wat in het water gevallen, daar had dan meer aandacht aan besteed kunnen worden.

Polleke is een hele leuke film, met een verhaal dat op een aangename manier verschillende kanten op springt.

Op een niet opdringerige manier worden multiculturele vraagstukken behandeld. Polleke mag op een feestje bijvoorbeeld niet dansen met haar Marokkaanse vriendje, omdat dit in zijn cultuur niet geoorloofd is.

Liv Stig acteert zeer naturel. Ze kan heel goed emoties tonen met haar gezicht.

Frank Lammers is weer erg geestig, hij heeft de lach aan zijn kont. Lammers is in de film Polleke's meester. Tot overmaat van ramp wordt haar moeder (Halina Reijn) verliefd op hem. Dit levert een paar hilarische scènes op.

Daan Schuurman als Spiek - Polleke's vader - zet op een overtuigende manier een junk neer.

Polleke is van de regisseur van Madelief. Ineke Houtman beschikt duidelijk over veel baggage. Kinderen regisseren is een vak apart, maar zij beheerst dat.

Het is te hopen dat we nog veel films van haar kunnen zien in de toekomst. Wie weet weer naar een boek van Guus Kuijer.

Gaat dat zien!

Ik moest even wennen aan deze Poeh, maar ook deze beviel me weer.

Hij voelde eerst wat kinderlijk aan, vooral die Heffalump is meer een karakter dat de allerkleinsten zal aanspreken.

Toch kwam ik gaanderweg steeds meer in de film en vermaakte me weer prima.

Ook hier weer de herkenbare Poeh elementen. De eeuwige zoektocht van Poeh naar honing en vooral hoe de dieren met hun angsten omgaan is grappig. Bang, banger, bangst.

Wederom een leuke Pooh film. Grappig en lief.

De angsten van de dieren staan weer centraal, maar ze gaan er weer dapper en onnozel op uit.

Het is jammer dat het maar een beperkt verhaaltje is, dat uitgerekt is over de gehele speelduur.

Na mijn recente prettige kennismaking met Winnie the Pooh in de Pooh film uit 2011, was ik benieuwd naar meer Pooh films.

Deze is wat kinderlijker, vooral doordat de focus meer ligt op de jongere dieren.

My First Wajda. Aparte film die mij vooral vanwege de bijzondere sfeer wist te raken. Deze film balanceert tussen droom en nachtmerrie.

De tijd lijkt stil te staan. Elke gebeurtenis is verzonken in een zee van melancholie.

Jammer alleen dat ik weinig voeling heb met de personages. De dialogen plaatsten mij op een afstand, ik heb dat wel vaker bij Oost-Europese films. Bij Kusturica praten de mensen ook een taal die ik niet versta.

Wat ik hier al eerder zei:

En de bardame lijkt sprekend op Anniek Pheifer.

Dragje bedankt voor het uitlenen van de dvd!

Vond ik vroeger leuk. Zal ik er 2,5* aan wagen ? Hmm.. moeilijk. Wat kan mij het ook schelen: 3 sterren. Een degelijke onderbroekenlol film.

Begint leuk. De eerste helft van de film is mysterieus en sfeervol. En Christoph Waltz stelt nooit teleur.

Het is alleen een film die steeds raarder wordt en het einde is wat merkwaardig, onsamenhangend en onbevredigend.

Al met al een aardig tussendoortje, maar een beetje een gevalletje 'net niet'.

Mercouri is geen knappe vrouw, maar ze heeft wel enorm veel uitstraling en eigenlijk draait Never on Sunday vollledig om haar net als Et Dieu... Créa la Femme vooral om Bardot draait. Alle mannen in een dorp die voor een vrouw gaan.

Een mager verhaal, maar dat is op zich niet zo erg bij zo'n luchtig filmpje.

Waar Dassin in andere films koning van de sfeerschepping is, valt er op dat punt weinig te genieten in Never on Sunday.

Behalve dat af en toe op een erg grappige manier op de benen van 4 hoertjes die in stevige pas lopen wordt ingezoomd, en wat mooie scenes in de haven, is het cinematografisch wat pover. Ik had deze film ook liever in kleur gezien. Past toch wat beter bij zo'n vrolijke film.

Jules Dassin valt door de mand als acteur. Het ziet er op z'n hoogst sympathiek uit, maar het helpt ook niet dat ie een enorme sul speelt.

Een klucht op zijn tijd vind ik leuk. En het is de tijd waarin men ze überhaupt nog maakte, tegenwoordig zie je ze nog amper...

Een klucht is meestal te flauw. Dat hoort wel een beetje bij het genre dus dat neem je voor lief. En het heeft tegelijk ook iets aandoenlijks.

Ik heb een zwak voor Mireille Darc. Ze mag hier volop haar charmes inzetten.

Het verhaaltje met de dubbelrollen van de 'echtgenoot' en de 'zoon' is tamelijk onnozel. De ingehuurde 'acteur' mag als dank in het hok van de haan Pouic-Pouic slapen.

Ik vind het toch een mindere van Louis de Funès. Het is allemaal net iets te overdreven en te flauw om echt hardop te kunnen lachen. De Zuid-Amerikaanse vrouw van de zoon is een nogal irritant persoon en ook de vrouw van Funès voegt in feite niets toe. Die butler is wel een grappige onnozele droogkloot.

De setting is leuk en het eind is wel geinig. Ik heb me er al met al wel mee vermaakt maar het had iets meer mogen zijn.

Viel me toch al met al niet tegen.
Sfeervol en met locaties die goed gekozen zijn. Een boerengat met nogal wat aparte en bekrompen mensen.
Als murder mystery is het mischien iets te gekunsteld om indruk te maken, maar vermakelijk is het absoluut.
Jean Poiret doet het zeker niet onverdienstelijk als inspecteur met z'n eigenaardigheden en geheel eigen opvattingen over hoe ver een agent mag gaan om de waarheid boven tafel te krijgen...
De charmante Pauline Lafont speelt een leuke rol. Treurig dat ze zo jong overleden is.

Wanneer ik die Franse films uit jaren 70 en 80 zie, dan denk ik dat Alex van Warmerdam het wel eens als inspiratie kan hebben gebruikt. IIn deze film zit net als in de Noorderlingen een postbode die brieven open maakt en leest.

Neo-noir met sterke sfeerschepping. Een film die beïnvloed lijkt te zijn door Taxi Driver. De locaties zien er ook nog eens vrij Amerikaans uit. De personages en stylering doen soms aan Jim Jarmusch werk denken.

Simon Blount is een anti-held en hij speelt de welbekende uitgebluste politierechercheur rol vol overgave, al heeft hij meer in zijn mars dan je aan de hand van zijn groezelige voorkomen zou verwachten.

Fanny Bastien is overtuigend als het mysterieuze meisje.

Het verhaal is vrij deprimerend, maar dat is ook inherent aan het genre.

Het had misschien nog wat spannender kunnen zijn, maar toch absoluut de moeite waard om eens te zien.

Aangename film.

Ik heb me het eerste uur erg vermaakt. Het half uur dat daarop volgt vond ik wat minder boeiend, de film zakt dan wat in jammergenoeg.

A Praire Home Compagnon heeft wel wat raakvlakken met Woody Allen films. Ik zie / voel een zelfde soort luchtigheid. Het is ook hetzelfde onderwerp en nostalgie als in Radio Days.

De muzikale omlijsting heeft wel wat weg van Down from the Mountain, de documentaire over de totstandkoming van de O Brother Where Art Thou soundtrack. Het is muziek die ik los van film niet zo gauw op zet, maar die in film juist heel goed werkt.

De cast overtuigt als ensemble. Er zitten wat mij betreft nauwelijks uitschieters in de cast. Garrison Keillor speelt feitelijk zichzelf. Leuke rol. Hij lijkt trouwens sprekend op voormalig filmrecensent Hans Beerekamp. Keillor schreef ook (grotendeels) het scenario van de film. Daar heb ik wel respect voor. Hij weet natuurlijk als geen ander hoe A Prairie Home Compagnon was (als voormalig host van de gelijknamige radioshow die echt bestaan heeft).

Tommy Lee Jones, Kevin Kline en Virginia Madsen voegen niet zoveel toe. Kevin Kline is een soort van Onkel X, maar dan een stuk minder grappig.

Het had allemaal wat pittiger gemogen, toch een aangename feelgood film.

Het ziet er een beetje amateuristisch uit, maar je merkt dat de film met veel liefde is gemaakt.

Eenvoudig van opzet, maar erg aandoenlijk.

Ik heb volgens mij nog nooit zo veel hoogbejaarden in een film gezien en nog wel in bepalende rollen.

Gianni Di Gregorio speelt de mannelijke hoofdrol en heeft de film ook geregisseerd. Laat hem nog maar meer films maken.

Interessant experiment, maar mij veel te stroperig.

De film valt te veel in herhaling en de personages komen niet echt tot leven. Alles is in feite vorm, waardoor het een beetje als een lege huls over komt.

Ik kende Maruschka Detmers enkel nog van Elles N'oublient Jamais en daar zag ze er heel anders uit, ik had haar niet meteen herkend.

De strijkers, Parijse files en de in en uitkomende treinen zijn een origineel en welkom intermezzo al begon die dramatische muziek me op gegeven moment wel tegen te staan.

Jean-Luc Godard als seniele oude man heeft nog wel een paar leuke teksten.

Ja toch wel een hartverwarmende film.

Ik was op voorhand wat sceptisch. Ik dacht weer een film over iemand met een beperking en een vriend die door diegene een ontwikkeling doormaakt, weer makkelijk scoren in het spoor van Intouchables.

Maar ik moet zeggen het is me reuze meegevallen.

Die Alexandre Jollien is een grappig kereltje. Alexandre Jollien heb ik in interviews gezien en daarin is zijn motoriek hetzelfde. Het is dus niet een acteur die een gehandicapt persoon of typetje speelt. Dat vind ik een belangrijk detail.

Dat hij zoveel tegeltjeswijsheden opratelt is wat simpel, maar het werkt wel degelijk in de film.

Ik heb zelf een haat-liefde verhouding met filosofie en dat heb ik ook met deze wijsheden. Maar ik ben er toch ook niet helemaal ongevoelig voor.

Die scène met die prostituee leek me wat onrealistisch. Soit.

Die begrafenisondernemer blijft aanvankelijk een wat eendimensionaal persoon, maar bij de begrafenis komt er de nodige verdieping en leer je zijn personage echt kennen.

Het einde is ontroerend.

Ik vind Intouchables toch wel de betere film, maar het is natuurlijk niet zo dat er binnen dit genre niet meer films mogen zijn die een vergelijkbare setting hebben. En er zijn ook genoeg verschillen.

Uiterst vermakelijke film met prachtig spel van Caine,

Hugh Jackman is een mooie Copperfield look-a-like maar Christian Bale overdrijft de rol van de gekwelde man.

Jammer dat het plot erg gekunsteld is en de film een teleurstellende ontknoping kent.

Een zo'n 'geniale twist' kan ik nog wel hebben en waarderen, maar deze film maakt het wel erg bont.

Scarlett Johansson was weer herkenbaar Scarlett Johansson. Een overkill aan bijrollen de laatste jaren, op een gegeven moment worden ze inwisselbaar lijkt het wel.

Vierde Altman die ik zie en de eerste die een (dikke) onvoldoende scoort. Wat een neuzelfilm is dit toch.

Ik heb totaal geen pret beleefd aan deze film, ik heb niet 1x gelachen. Enkel de onderonsjes tussen Roberts en Robbins zijn leuk, de rest is uitermate vervelend.

Kim Basinger is irritant, Marcello Mastroianni is een irritante typetje (het ziet er niet uit wat hij hier doet), die dwergactrice met te grote bril is irritant, de man met zonnebril met mini-camera die vrouwen in bed fotografeert is irritant. Het hele plot is uberflauw en de lange speelduur was dus afzien voor mij.

Als inkijkje in de modewereld voldoet The Devil Wears Prada 10x beter.

1* voor dit misbaksel

Ik had nog nooit van Fran Lebowitz gehoord, maar wat een geweldige vrouw.

Ze is een larger than life persoon, met de ene grappige oneliner na de ander. Ze heeft veel rake observaties. Ze is iemand die ultiem trouw is gebleven aan zichzelf, een echte non-comformist.

Lebowitz kan zo in een Woody Allen film spelen, als zichzelf.

Pretend It’s a City is een gevarieerde serie met veel leuke inzichten en originele denkwijzen. Met gesprekken op locatie, fragmenten uit talk shows en lezingen, en lopend door New York.

De bijna even kleine Martin Scorsese kan zijn lachen meestal niet bedwingen, wat erg aanstekelijk werkt.

Mocht er ooit nog eens een tweede reeks komen, ik juich het zeer toe.

Het gaat vooral over de Anton Pieck mannetjes die het organiseren. Het is ook net Madurodam. De burgemeesters van Madurodam. Mensen die je in een buurtvereniging verwacht. Het is in feite een satire op commercie in de vrijtijdssector.

In die zin een heel verschil met Alleman. In Pretpark Nederland gaat het maar zijdelings over de bezoekers van de 'pretparken'. Je ziet vooral mensenmassa's.

Ik ben ook erg enthousiast: 4 sterren.

Erg mistroostig en melancholisch.
De film begint prachtig met een openingsshot van Delon die in de horizon opgaat, al lopend op een mistige boulevard.
Een prachtige rol van Delon, als depressieve en zelfdestructieve man.
Een typische neerslachtige en beklemmende jaren 70 film. Het soort film dat ik normaal gesproken zeer waardeer (Five Easy Pieces, The Last Picture Show etc.).
Jammer dat ik zo weinig met het vage plot kon.
Plot is natuurlijk niet alles, maar om nou twee uur naar vage wanhopige personages te kijken die een hopeloos en doelloos leven leiden (/lijden), dat werd me wat te veel.
Ik kon niet zoveel met hun motieven, om het zo maar eens te zeggen. De psychologisering van het Delon personage, met zijn traumatische verleden en zijn wanhopige vrouw, dat vond ik over the top.
Het Lolita verhaal viel me ook wat tegen. Gelukkig was Vanina bloedmooi, maar verder vond ik het ook teveel triestheid.
En dan de zelfmoord op het einde. Erg wrang. Het klopte misschien wel met het verhaal, maar toch.

Film met mooie beelden. Het is een realistische film en je snuift een portie Braziliaanse cultuur op. Ik vind het een typische zondagmiddag-film.

Het zal allemaal wel.

Het zal allemaal wel perfect in elkaar zitten. Wil ik best geloven en knap dat de meneren met zo weinig middelen zoveel hebben bereikt.

...maar wat een saai nerdgeneuzel zeg.

Zo'n beetje de meest oninteressante en bordkartonnen personages die ik in tijden heb gezien. Kleurloze types in hersengymnastiekporno.

Het kon me geen snars schelen wat ze meemaakten. En steeds weer hetzelfde nikserige gedoe. Oneindige monologen over debiele probleempjes die op hun pad kwamen.

Ik heb de film plichtmatig uitgekeken, maar wat zonde voor m'n tijd zeg.

Tijdmachinefilms moeten vanaf nu verboden worden. Het wordt almaar erger. Donnie Darko volstaat.

0,5*

Prachtige sfeer. De twee hoofdrolspelers komen echt tot leven.

En dan heb ik het niet over het 'live action' gebeuren (idiote term trouwens). Ik vond dat op sommige momenten echt storend.

Uitgezonderd de eindscene, daar werkte het wel.

Ik kende Anders Morgenthaler van zijn strips. Die zijn bijna niet te vergelijken met Princess. Die strips zijn erg melig.

Het vertelperspectief vanuit Priscilla is wel verfrissend, maar verder is deze Elvis film aardig, maar niet meer dan dat. Coppola maakt geen artistieke keuzes. Ze registreert maar op een vrij plichtmatige en saaie manier.

Jacob Elordi doet maar zeer beperkt aan Elvis denken. Hij is ten eerste te lang en een houten klaas. Cailee Spaeny is te klein voor haar rol, waardoor het stel er komisch uit ziet.

Elvis komt hier overwegend onsympathiek over. Een narcistische en egoïstische man die zijn eigen leven leidt en zijn vrouw steeds op afstand houdt. Hij komt hier wat eenzaam over.

In deze film valt de entourage op die rond Elvis rond hangt. Wie al die mensen zijn wordt niet helemaal duidelijk. Medewerkers van Graceland neem ik aan, maar wellicht ook vrienden.

Ik vraag me na het zien van deze film af waarom Elvis zo lang een acteercarrière ambieerde.

Bij Sofia Coppola lijkt de magie al jaren weg. Het niveau van Lost in Translation heeft ze nooit meer gehaald, verre van.

Inderdaad een nogal suffe parodie op de maffiafilms, die in een tergend traag tempo verteld wordt.

De ruim twee uur zijn veel te lang voor zo'n mager verhaaltje en de humor is nergens scherp. Het lijkt wel of de gehele cast aan de tranquilizers is.

Ik zet Analyze This maar weer eens op.

Julio Torres lijkt geïnspireerd door Michel Gondry. De korte visuele intermezzo's zien er wel grappig uit.

Luchtig verhaal, maar het plot is te mager. Jammer, de film heeft gewoon een beetje te weinig inhoud.

Ik ben normaal gesproken echt gek op excentrieke typetjes van Tilda Swinton, maar dit typetje vind ik helemaal niet zo geslaagd en niet zo leuk.

Julio Torres had wel even te rade mogen gaan bij Charlie Kaufman om het script nog wat op te pimpen.

Oef, wat een naargeestige sfeer. Jaren 70 op z'n allerdroevigst.

Guillaume Canet krijgt in dit op ware feiten geïnspireerde verhaal volop de gelegenheid om van deze seriemoordenaar een gelaagd en angstaanjagend profiel te tonen. Hij zet hier een psychopaat neer die je niet snel zult vergeten.

De kracht van van deze film is dat het een ware karakterstudie toont van de man, die almaar meer de greep op de realiteit kwijtraakt en tegelijk ervan geniet een kat-en-muis spel te spelen met zijn eigen gendarmerie. Hij is daarvoor bereid extreem ver te gaan.

Tegelijk is het ook een policier die sterk het opereren van zo'n dienst in beeld brengt, met al hun makkes en eigenaardigheden.

Ana Girardot heeft een mooie en breekbare rol.

Wat een saaie, trage film. Slap verhaal, dat aan alle kanten rammelt. Als je echt op zoek bent naar een film over een man met een identiteitscrisis, kijk dan Five Easy Pieces, of van mijn part About Schmidt en laat dit prul links liggen. Oh ja, de dame die Nicholson vergezelt in de film acteert bijzonder slecht. Waste of time, je zou er een identiteitscrisis van krijgen.

1,5*

Le Professionnel is me erg meegevallen.

Op zich ben ik geen groot Belmondo liefhebber, maar ik ben er ook niet allergisch voor. Zijn betere films kan ik wel waarderen. Deze film valt gelukkig ook in die categorie.

Het is een erg vermakelijke film. Vlot verteld en het verveelt eigenlijk geen moment.

Het is allemaal met een knipoog gebracht, met name het personage dat Belmondo hier speelt. Hij waant zich onaantastbaar en kent de fijne kneepjes van het vak, zodat hij iedereen tegen elkaar uitspeelt. Het is wat over-the-top, maar serieus genoeg zodat het niet belachelijk wordt.

Anno 2016 nog steeds prima vermaak. Het is natuurlijk geen Melville en de jaren 80 zijn filmisch wat minder interessant dan de jaren 70.

Morricone muziek wel wat melancholisch. Dat zou je dan eigenlijk meer bij een drama verwachten, maar toch mooie muziek.