Pretend It’s a City (2021)

Ik had nog nooit van Fran Lebowitz gehoord, maar wat een geweldige vrouw.

Ze is een larger than life persoon, met de ene grappige oneliner na de ander. Ze heeft veel rake observaties. Ze is iemand die ultiem trouw is gebleven aan zichzelf, een echte non-comformist.

Lebowitz kan zo in een Woody Allen film spelen, als zichzelf.

Pretend It’s a City is een gevarieerde serie met veel leuke inzichten en originele denkwijzen. Met gesprekken op locatie, fragmenten uit talk shows en lezingen, en lopend door New York.

De bijna even kleine Martin Scorsese kan zijn lachen meestal niet bedwingen, wat erg aanstekelijk werkt.

Mocht er ooit nog eens een tweede reeks komen, ik juich het zeer toe.

Er is een eerdere! Public Speaking

Heheh, wat word ik hier goedgezind van! Ben ik het met alles een wat deze dame beweert? Nee, maar ze maakt haar punten wel op origineel wijze en met de nodige panache. Grommelpot met geweldige humor en een frisse blik op de wereld.

Uitstekende documentaire de bestaat uit 7 afleveringen waarin schrijfster Fran Lebowitz in gesprek is met regisseur Martin Scorsese. Dit kan misschien als saai en stoffig gezien worden, maar dat is het zeker niet. Vlot gemonteerd en de persoonlijke kijk op het leven (in New York) van Fran Lebowitz brengt ze zelf met gevatte en scherpe teksten.

Wat leuk is bij Lebowitz, is het feit dat de kritiek nergens gratuit of makkelijk is… zo betreurt ze uiteraard dat de jeugd (in haar geval en in mijn geval stilaan ook ongeveer heel de wereldbevolking) continu als zombies over hun smartphones gebogen staan… Anderzijds is ze slim genoeg om dat als onvermijdelijk te beschouwen en zich niet per se beter te voelen.

Haar vader regerende zich ook 'In our time, we didm't have television'… 'Yes, but I do!' … en zo regent het constant witzen, maar ze gaat er niet naar op zoek, haar scherpzinnigheid duikelt ze spontaan op… dat is haar gave.

Wat een saaie vrouw.

Over hoe smaken totaal, maar echt totáál kunnen verschillen.

Na twee afleveringen had ik het wel gezien en gehoord. Beetje makkelijke humor van Lebowitz met inkoppende oneliners en gevolgd door bulderende lachsalvo`s van Scorsese. Men is daar kennelijk niks gewend. Ik denk dat onze entertainers hier wel wat beter, raker en brutaler dergelijke zaken belachelijk weten te maken.