Meningen

Albert Dupontel is een held. Een man die niet stuk te krijgen is; een gewone man-versie van Jack Reacher.
Een leuk misdaad-actie kat-en-muis verhaal. Goed gemaakt en vlot, zoals de Fransen dat goed kunnen.
Het verhaal hangt echter van ongeloofwaardigheden en onlogische wendingen aan elkaar.
Is dat erg? Je kunt een heel end meegaan vanwege 'suspension of disbelief', maar het had toch wel degelijk een veel betere film kunnen opleveren als de plotgaten enigzins waren gedicht. Vooral het einde slaat alles.
Dupontel is dus onstervelijk. Of hij nou zoveel keer wordt neergeschoten of in een ravijn dondert, dat overleeft hij.
Ik geef 'm toch een een krappe voldoende.

Goed gemaakt, met enkele sterke actiescènes. Het ziet er soms spectaculair uit en is soms razend knap gefilmd, zoals de hier al eerder genoemde scène in de glazen cel...

Het verhaal heeft echter te weinig diepgang. Met het uitgangspunt van de powerpil wordt gewoon te weinig gedaan.

Dus helaas (toch weer) een doorsnee Netflix titel. Netflix begint steeds meer trekken van een fastfood keten te krijgen; ik noem het fast cinema. Makkelijk tot je te nemen, rechttoe rechtaan, maar na afloop blijf je toch nog met een leeg en hongerig gevoel zitten...

Grootste ergernis voor mij is hier trouwens het irritante kind Dominique Fishback. Die had beter een (eerste) baantje bij de MacDonalds kunnen krijgen, of van mijn part rapvideo's maken op YouTube, alles beter dan dit.

Interessante film met een slimme opbouw waarin werkelijkheid en film slim verweven zijn.

Het is door de gekozen structuur soms wel opletten hoe het verhaal en de personages zich tot elkaar verhouden.

Ik vond de personages niet allemaal zo interessant. De regisseur lijkt in eerste instantie wel een interessant personage, maar hij blijkt toch wat een saaie man. Vooral de vrouw van de regisseur is een tamelijk kleurloos persoon, gelukkig heeft zij een kleine rol.

Jane Birkin is de stralende ster van deze film. Wat was zij vroeger knap. Een genot om te zien.

Naar het einde toe wordt de film steeds serieuzer en zwaarmoediger, in overeenkomst met het einde van de film die gedraaid wordt. Het bespreken van hoe de film moet aflopen duurt alleen een beetje te lang.

Het mysterie van de dood van de regisseur zijn ex is een zwaar thema, maar de film is ondanks dit treurige uitgangspunt voor een groot deel niet zo zwaar, op het serieuze einde na.

Het gaat vooral om het maakproces van een film en de keuzes die hierbij gemaakt worden. De film is sfeervol en mooi gedraaid. Vanwege het einde van de film en de niet altijd even interessante personages geef ik 2,5*

'Net niet' filmpje.

De grappen zijn net niet grappig, net niet goed getimed, net niet goed gemonteerd en vaak net wat te traag uitgevoerd.

Van simpele grappen kan met een goede uitwerking nog een vermakelijke film gemaakt worden, maar dat zit er hier niet in.

Ik heb geen enkele keer hard moeten lachen.

Seann William Scott mist het komisch talent dat Reilly wel heeft. Eigenlijk had Reilly de hoofdrol moeten krijgen.

Goede megastore films zijn The Good Girl en One Hour Photo.

The Promotion zal ik gauw weer vergeten.

Prozac Nation is een vrij oprechte film over depressie.
Ok, er zitten wat cliché's in het verhaal (een afwezige vader, niet kunnen omgaan met plotselinge roem, losbandigheid die leidt tot depressie), maar toch, de film gaat wel ergens over.

Ricci is geweldig. Ze weet die achtbaan aan emoties steeds goed te brengen. Ik vond haar wel een geloofwaardig personage.
Jammer van het geforceerde happy end. Hoe de film dan wel had moeten eindigen weet ik niet.
Heel goed geregisseerde film. Het is aan de film af te zien dat er veel energie in is gestoken en de montage is ook erg goed.

Gelukkig heel anders dan ik had verwacht, wellicht vanwege de nogal uitgesproken titel waarbij ik een (opgedrongen) visie op het fenomeen Prozac verwachtte. Prozac komt pas in het laatste kwartier van de film aan de orde en wat bleek; daar gaat de film niet echt over; de woorden Prozac Nation komt voorbij in de voice over van Ricci, en ja ze slikt de medicijnen om weer beter te (kunnen) worden, maar verder is het geen big deal.

Interessante film. Ruime 3,5 sterren

Rommelig plot en vluchtig. Viel me nogal tegen.

Puss in boots is in de Shrek films een grappig personage, hier heeft hij de hoofdrol maar hij is een stuk minder leuk.

Het verhaaltje heeft bijzonder weinig om het lijf. Het vermaakt, is goed gemaakt, maar verder niet echt een film die blijft hangen en geen must-see.

Veel bloot en erg platvloers, bijna soft-porno.

Ontzettende b-film, maar wel vermakelijk. Min of meer de Duitse parodie op Turks Fruit.