Prénom Carmen (1983)

Marushka Detmers is de dochter van een huisarts in Drenthe, als ik me niet vergis. Omdat een actrice (Adjani ??) op het laatste moment uitviel, en Marushka als au-pair of studente in Parijs was, kon ze meteen beginnen.

Warrig verhaal, veel bloots van Marushka, en een irritante Godard-truc : af en toe Beethoven ertussendoor. Geen zinnig mens die enig verband ziet - maar Godard is geen zinnig mens. En dat heeft ook weer wat.

Had gedacht dat het allemaal nergens meer samen zou komen, mede dankzij hugohei's post en de vaagheid van de film, maar uiteindelijk bleek alles mooi samen te komen. Jammer is dat ik het toen toch al niet erg goed meer vond. Een krappe voldoende. 3*

Waardeloze film van Godard. 1* voor enkele mooie shots.

Niet zo slecht. En een paar mooie citaten waaronder deze:

"Als stront waarde had, hadden de armen geen reet"

Ik vond het een mooie film over vervreemding. Een aantal mooie metaforen zoals de treinen die eerst naar elkaar toe rijden en later weer weg rijden van elkaar.

En natuurlijk het onconventionele van Godard was weer duidelijk aanwezig in de film. De kadering van sommige shots was heel leuk, maar het mooiste vond ik nog de scene van de overval. Zo surrealistisch dat het komisch werd.

3,5*

Ik heb het jaren '60 werk van Godard erg hoog zitten, maar zijn latere werk is bij mij een ondergeschoven kindje. Het heeft dan ook een behoorlijk lange tijd geduurd (om precies te zijn dik drie jaar) voordat ik kon beginnen aan Prenom Carmen.

Onterecht zo te zien, want dit doet zeker niet onder voor zijn begin periode. Wederom speelt Godard erg met geluid, tekst en beeldcomposities en wederom slaagt hij hierin.

Dat niet alles duidelijk wordt (qua verhaallijn) accepteer ik gewoon. De verwijzingen waarmee hij strooit zijn nu eenmaal moeilijk te traceren.

Ondanks dat Prenom Carmen wel vergelijkbaar is met oudere Godards, blijft de wow-factor die ik daarbij voel weg. Het is allemaal goed, maar niet overweldigend.

Ik moet toch de rest van zijn jaren '80 / '90 werk maar weer eens een kans geven!

3,5*

Ik had het beeld van Godard dat hij na de jaren '60 zijn stijl 180 graden had omgegooid, maar dat blijkt mee te vallen. Prénom Carmen blijkt herkenbaar Godard te zijn. Er is echter wel een verschil: hier werkt het niet.

Ik had het gevoel dat Godard ten eerste deze film serieuzer nam dan zijn eerdere werk. Nou heb ik al gezien dat Godard en serieus zo nu en dan wel samen gaan, maar niet als Godard zijn effectjes niet meer speels maar met pretenties gaat gebruiken. Het lijkt ook een beetje op een film van een regisseur die veel vernieuwingen heeft doorgebracht en na een lange tijd niet meer weet wat hij er mee aan moet. Het resultaat is vooral vervelend. Twee scènes werken nog wel: de overval en het beeld van de mannelijke hoofdpersoon die op zijn tv licht, maar de rest van de film kon me nauwelijks boeien. De spontaniteit en het gevoel van vroeger zijn weg en Godard heeft hier gewoon niets te zeggen.

De mannelijke hoofdpersoon is ook een bijzonder oninteressant karakter en de vrouwelijke hoofdpersoon herrinnert aan Anne Karina, maar ik wou dat ze verder kwam dan 'herrinneren aan...'.

Verder zijn er soms mooie beelden, maar uiteindelijk had ik er vooral moeite mee om het uit te zitten. Ik hoop dat andere films uit Godards latere periode me meer pakken, anders zal ik me vooral richten op zijn eerdere werk, wat wel zeer vermakelijk is.
1,5*

Twijfelgeval.

Het typische Godard sfeertje zit er zeker in. Mooie klassieke stukken onder de beelden, oog voor mooie shots. Maar opnieuw minder dan in zijn eerder werk. De beste scène is zonder de twijfel die van de overval zelf. Het vleugje zwarte humor was erin was zeker te appreciëren.

Het grootte probleem is echter het tempo. Het verhaaltje zelf gaat goed door maar die orkestscènes Ik zie het nut er niet van in. Ze spelen wel mooie stukken maar het haalt het tempo volledig uit de film.

Het non-acteren ergert ook. Zowel Maruschka Detmers als Jacques Bonnaffé vond ik nergens iets degenlijks neer zetten. De beste acteurs van het hele stel is Jean-Luc Godard zelf.

Dankzij de nutteloze scènes een buis, jammer. Had liever 2,5 gegeven.

**

Vaag, wil je helderheid krijg je een slechte anderhalf uur...

Niet doen dus.

Het citaat 'Als stront waarde had, werden de armen zonder kont geboren' is anders wel van deze film. Vandaar al geweldig!

Het blijft behelpen met Godard werk van na 1967. Hier zitten zeker sterke dingen in, maar het is allemaal opzettelijk lelijk of zo. Lelijke scènes, door merkwaardige perspectieven, vervelend licht en acteurs die in de weg lopen. Het vernieuwende zie ik er van in, maar het vermoeiende ook. De analogie van de kamerorkest recitals waren me helder (denk ik), maar minstens evenzo vervelend.

Ik zag eerder deze week Visage van Tsai, het eerbetoon aan de Nouvelle vague dat [kuch] op een nogal mislukt experiment uitdraaide. Godard brengt zijn eerbetoon (aan zichzelf) met meer flair, meer inhoud en meer standvastigheid en discipline. Jammer dat het zo lelijk moest zijn.

Tsja, films als deze doen me het ene moment afvragen waar ik aan begonnen ben terwijl ik vijf minuten later zit te genieten. Ik weet nooit zo goed wat ik ermee moet. n na afloop heb ik toch weer zin om de volgende te kijken. Esthetisch mooi is het meestal niet, maar Godards humor redt zoals altijd weer het een en ander en hoe de film op een gegeven moment zelf niet meer weet of het nu om overval els excuus voor een film of over een film als excuus voor een overval gaat vond ik wel weer geinig. En ook best geinig: Godard die de vermoeide en gek geworden regisseur uithangt in de film, dat zal ongetwijfeld ook wel een autobiografische grond hebben gehad.

2.5*

Weer een pittige hap van Godard, die zelf nog een opmerkelijke rol speelt in deze film. De ontmoeting tussen de twee geliefden is memorabel. In een bank waar de terroristen in hevig vuurgevecht zijn met de bewakers en de lijken zich opstapelen, zitten bepaalde omstanders ongestoord te lezen en gebeuren de meest kolderieke taferelen. Zo begint de schoonmaakster alvast het bloed op te vegen, terwijl de doden nog op de vloer liggen. Na verloop van tijd wordt de film vager ofwel kunstzinniger; het is maar hoe je het bekijkt. Scènes worden afgewisseld met een kwartet aan muzikanten die een muziekstuk aan het oefenen zijn. Wat Godard hier precies mee wil vertellen, is me onduidelijk. Toch was het een fraaie toevoeging, want de afwisselingen zijn abrupt en dat is iets waarmee de Franse cineast zich kenmerkt. Geluid van gesprekken, de muziek van Beethoven en het ruisen van de zee worden soms onder willekeurige scènes geplakt ongeacht deze hieronder thuishoren.

Al met al een interessant film d'art die veel van je verbeeldingsvermogen eist, maar zeker de moeite waard is al is het maar om de gewaagde rollen van Detmers en Bonnaffé.

Wat moet ik met deze film... Het is in elk geval apart opgezet met de interludes rond het strijkkwartet dat ons verblijdt met muziek van Beethoven. Het is een kunstzinnige film, maar toch komt het geforceerd over. Gooi 100 symbolen op een hoop en je zal als kijker je ergens wel in vinden lijkt me. Bovendien heb ik hier (en dat heb ik bij andere films veel minder) het gevoel dat de naaktscènes echt wel gratuit zijn. Functioneel naakt is een belachelijke term in de filmwereld, maar dit is echt een voorbeeld van het tegendeel.

Enige scène dat me wel opviel, maar de film niet echt kon redden is de bankoverval waarbij mensen gewoon zaten te lezen en de kuisvrouw het opkuisen van de bloedvlekken deed alsof het haar normaalste dagtaak was. Het enige dat me echt is bijgebleven van de film.

Godard heeft een heel persoonlijke stijl van film maken. Zijn films zijn voor mij te weinig toegankelijk. Door het gebrek aan samenhang en de niet te volgen dialogen, heb ik eigenlijk geen flauw idee waar zijn films over gaan. Men zegt dat je zijn films vaker moet bekijken, om de inhoud te kunnen waarderen. Daar kan ik eerlijk gezegd de moed niet voor opbrengen.

Prénom Carmen heeft twee voordelen ten opzichte van andere Godard films. Allereerst zitten er een paar leuke grappen in. En ten tweede het mooie lijf van Maruschka Detmers valt rijkelijk te aanschouwen. Als ik voor beide één * geef, kom ik uiteindelijk op 2*. De logica daarvan is wellicht ver te zoeken, maar dat geldt evenzeer voor de inhoud van de films van Godard.

Een conventioneel verhaal hoef je bij de films van Godard doorgaans niet te verwachten. Daar heb ik geen problemen mee mits Godard niet te ver doorslaat. En dat laatste doet hij in deze film. Het slaat allemaal echt helemaal nergens op. Bepaalde scènes oogden best wel mooi, de tegemoet komende treinen bij voorbeeld, maar dat was het dan ook wel. En wat de soundtrack betreft; niks mis met Beethoven, maar van zijn kamermuziek ben ik doorgaans niet zo gecharmeerd. Ik kreeg op een gegeven moment een beetje genoeg van dat viool gejengel. Een deels mislukte Godard dus dit Prénom Carmen, ondanks het mooie lijf van Maruschka. Gelukkig pakt Godard een paar jaar later in positieve zin de draad weer op met het zeer geslaagde "Je Vous Salue Marie".

2,0*

In de jaren zeventig en tachtig waren we gek op dit soort films. We hadden geen idee waar ze over gingen en je moest vooral niet proberen van het verhaal een logisch geheel te maken, maar de film zou ongetwijfeld diepe waarheden bevatten, die zich wel ergens zouden openbaren als je er maar lang genoeg over na dacht. Helaas hebben die diepe waarheden zich nooit geopenbaard. Dat was ook niet erg, want het was kunst. En daarmee was alles gezegd.

Het wemelde in die jaren van dit soort films. Bunuel was natuurlijk de grootmeester, maar Alain Resnais en Jacques Rivette konden er ook wat van. En wat dacht je van Alain Robbe-Grillet? Je had er veel wijn en sigaretten bij nodig. Als het kon Gaulloises. Bijkomend voordeel: ze haalden allemaal de mooiste meiden in hun films, en die waren niet preuts aangelegen. Ga maar na: Anicée Alvina, Valerie Kaprisky en zelfs 'onze' Silvia Kristel (in Alice ou la Dernière Fugue (1977) van Claude Chabrol). Ja, dat waren nog eens tijden.

Je vraagt je alleen af wat je er dertig jaar na dato nog mee moet. Toch nog eens gekeken naar Maruschka als Prenom Carmen. Jeugdsentiment natuurlijk. Film gaat inderdaad nergens over. Maar er zitten mooie beelden in en leuke grappen. Godard, die het kennelijk leuk vond om zichzelf als een halve zool onsterfelijk te maken, schijnt met z'n 83 jaar nog steeds te filmen.

Maruschka Detmers is er geloof ik mee opgehouden. Ontdekt door Godard was deze film haar debuut. Ze was een mooie meid met een flinke bos haar voor de deur. Die Godard had wel smaak, maar ze was geen groot actrice. Het heeft haar ook geen glanzende carrière opgeleverd. Leuk is om te zien dat er werd gerookt alsof het geen kwaad kon en dat ze toen al van die bloktruien droegen, die nu weer in de mode zijn.

Toch heb ik me geen minuut verveeld met deze film. Dat gekloot in die hotelkamer is erg geestig, evenals de overval en de shooting aan het einde van de film. En die blote Maruschka is ook best leuk om naar te kijken. Godard had in ieder geval begrepen dat het in een film gaat om beeld en geluid en beweging, en niet om oeverloos gelul van talking heads, een witte raaf in die jaren. Nee, geen meesterwerk en de tand des tijds niet helemaal doorstaan, maar ach, voor een keertje....

Goed te doen deze Godard voornamelijk vanwege Detmers en de fraaie strijkkwartetten. Mooi eind jaren '70 groen tegelwerk in de badkamer ook. Won een Gouden Leeuw: er zaten zeker veel liefhebbers van groen tegelwerk in de jury in Venetië dat jaar.

Dat groene tegelwerk had ik ook...

En ook een Detmers look-a-like vriendin die daar dan mooi voor stond? (Zeg maar ja )

Zucht...

Jean-Luc Godard (1930) is een een van de belangrijkste leden van de Franse nouvelle vague. Zijn vroege films À Bout de Souffle (1960), Le Mépris (1963) en Pierrot le Fou (1965) behoren tot de beste films die de Franse cinema heeft voortgebracht. Daarna ging het mis. De films die hij na 1967 maakte zijn nauwelijks om aan te zien: te rommelig, te experimenteel. Een paar maanden geleden zag ik zijn film Passion (1982): een saaie film met een onduidelijk plot, Godard onwaardig. Prénom Carmen (1983) is iets beter, maar wederom een teleurstelling.

De film draait om Carmen X, een vrouwelijk lid van een terroristenbende. Ze vraagt haar oom, een aan lager wal geraakte filmregisseur, of ze zijn strandhuis mag lenen voor het maken van een film. In werkelijkheid willen ze het huis echter gebruiken als hoofdkwartier voor een bankroof.

Het verhaal wordt regelmatig onderbroken door beelden van een repeterend kamerorkestje, en hun irritante vioolmuziek is bijna de hele tijd te horen. Daarnaast wordt er niet al te overtuigend geacteerd. Enige pluspunt in deze film is de prachtige verschijning van de Nederlandse actrice Maruschka Denters, die regelmatig bloot in beeld te bewonderen is. Helaas is er in de blootscènes wel erg veel schaamhaar te zien, maar 35 jaar geleden was dat nu eenmaal niet ongebruikelijk.

De film eindigt met een surrealistische scène van een bankoverval, zo ongeloofwaardig dat het eigenlijk komisch wordt, en dat kan uiteraard nooit de bedoeling zijn geweest. Wederom een tegenvaller dus van een van de belangrijkste Franse cineasten van de vorige eeuw. 2*

Na Le Mépris dacht ik nog maar eens een film van Godard in te halen. Deze - ik herinnerde me de naam van Detmers nog wel, die was indertijd behoorlijk bekend - of wellicht berucht. Hoe dan ook, ik dacht dat ik de film indertijd wel gezien zou hebben maar kennelijk vergis ik me daar in - de scenes in de bank waren me op zeker bijgebleven.

Van Le Mépris naar PC, dan heb je wel een contrast, het is wel duidelijk dat er een paar jaar verstreken zijn - en ook aan de kop van Godard zelf. En het plot is wellicht even intrigerend, maar op een heel andere manier - een hallucinante pastiche tegenover een Griekse tragedie. Of ik daar heel positief over ben, hmm, eigenlijk niet geloof ik, hoewel de scenes in de bank wel geniaal zijn.

Detmers maakt ondertussen ook niet zo'n indruk meer op me. Intertijd was dat ook wel anders geloof ik, maar door de jaren heen ga je daar toch anders naar kijken. Net als met Romy Schneider - die op een of andere manier een vergelijkbaar soort uitstraling heeft. Het is iets puberachtigs, iets onvolgroeids, iets onafs, iets dat misschien later wel heel bijzonder wordt maar nu nogal meh. Erg oppervlakkig natuurlijk, maarja, film gaat toch wel voor een groot deel over beeld en uiterlijk. Bardot werd ook niet bekend om haar mooie karakter, zeg maar.

Goed, na deze film gaat de serie Godards maar even op de plank. Je kan er teveel van zien in een week.

Een duidelijk op Bizets Carmen gebaseerde film die in de handen van Godard natuurlijk vol onverwachte wendingen, poëtisch-filosofische uitspraken (bv. ‘Schoonheid is het begin van de terreur die we nog verdragen’) en vervreemdende reflecties op zichzelf zit waarbij ook Godard zelf meespeelt als de beroemde regisseur Godard. Voor mij heeft het niet meer de magie van zijn klassieke films uit de jaren ’60 maar interessant of op z’n minst eigenzinnig is het zeker. De thematiek is uiteraard die van de binding vs. vrijheid in de liefde en de vrije wil vs. het lot in het leven (zoals Carmen in de opera zingt: “L'amour est un oiseau rebelle que nul ne peut apprivoiser”).

Een Godard zoals in zijn hoogdagen begin jaren '60. Onsamenhangend, Speels, Klemtoon dat medium film fake is (cf die "actie' scenes van de bankoverval), Literaire referenties, Tragisch liefdesverhaal als kern. Wel meer erotiek en het commentaar over film en regisseur (dat door Godard himself wordt vertolkt) is best amusant. Prachtige fotografie van Raoul Cotard maar de film is als een jojo met oninteressant en inventief als uitersten.

Bijna goed. Ze kwam uit wel uit Drenthe (Schoonebeek), maar haar vader was veearts, heb ik uit betrouwbare bron vernomen.

Interessant experiment, maar mij veel te stroperig.

De film valt te veel in herhaling en de personages komen niet echt tot leven. Alles is in feite vorm, waardoor het een beetje als een lege huls over komt.

Ik kende Maruschka Detmers enkel nog van Elles N'oublient Jamais en daar zag ze er heel anders uit, ik had haar niet meteen herkend.

De strijkers, Parijse files en de in en uitkomende treinen zijn een origineel en welkom intermezzo al begon die dramatische muziek me op gegeven moment wel tegen te staan.

Jean-Luc Godard als seniele oude man heeft nog wel een paar leuke teksten.

Bepaald niet mijn favoriete Godard, maar ik kan net naar boven afronden. Aardig om op Netflix mee te pakken. Die Maruschka Detmers is wel een charmante verschijning zeg. Nondeju.

Dat zal JLG ook hebben gedacht, vermoed ik zo.

2,8*