Prénom Carmen (1983)

Ik heb het jaren '60 werk van Godard erg hoog zitten, maar zijn latere werk is bij mij een ondergeschoven kindje. Het heeft dan ook een behoorlijk lange tijd geduurd (om precies te zijn dik drie jaar) voordat ik kon beginnen aan Prenom Carmen.

Onterecht zo te zien, want dit doet zeker niet onder voor zijn begin periode. Wederom speelt Godard erg met geluid, tekst en beeldcomposities en wederom slaagt hij hierin.

Dat niet alles duidelijk wordt (qua verhaallijn) accepteer ik gewoon. De verwijzingen waarmee hij strooit zijn nu eenmaal moeilijk te traceren.

Ondanks dat Prenom Carmen wel vergelijkbaar is met oudere Godards, blijft de wow-factor die ik daarbij voel weg. Het is allemaal goed, maar niet overweldigend.

Ik moet toch de rest van zijn jaren '80 / '90 werk maar weer eens een kans geven!

3,5*

Ik had het beeld van Godard dat hij na de jaren '60 zijn stijl 180 graden had omgegooid, maar dat blijkt mee te vallen. Prénom Carmen blijkt herkenbaar Godard te zijn. Er is echter wel een verschil: hier werkt het niet.

Ik had het gevoel dat Godard ten eerste deze film serieuzer nam dan zijn eerdere werk. Nou heb ik al gezien dat Godard en serieus zo nu en dan wel samen gaan, maar niet als Godard zijn effectjes niet meer speels maar met pretenties gaat gebruiken. Het lijkt ook een beetje op een film van een regisseur die veel vernieuwingen heeft doorgebracht en na een lange tijd niet meer weet wat hij er mee aan moet. Het resultaat is vooral vervelend. Twee scènes werken nog wel: de overval en het beeld van de mannelijke hoofdpersoon die op zijn tv licht, maar de rest van de film kon me nauwelijks boeien. De spontaniteit en het gevoel van vroeger zijn weg en Godard heeft hier gewoon niets te zeggen.

De mannelijke hoofdpersoon is ook een bijzonder oninteressant karakter en de vrouwelijke hoofdpersoon herrinnert aan Anne Karina, maar ik wou dat ze verder kwam dan 'herrinneren aan...'.

Verder zijn er soms mooie beelden, maar uiteindelijk had ik er vooral moeite mee om het uit te zitten. Ik hoop dat andere films uit Godards latere periode me meer pakken, anders zal ik me vooral richten op zijn eerdere werk, wat wel zeer vermakelijk is.
1,5*

Twijfelgeval.

Het typische Godard sfeertje zit er zeker in. Mooie klassieke stukken onder de beelden, oog voor mooie shots. Maar opnieuw minder dan in zijn eerder werk. De beste scène is zonder de twijfel die van de overval zelf. Het vleugje zwarte humor was erin was zeker te appreciëren.

Het grootte probleem is echter het tempo. Het verhaaltje zelf gaat goed door maar die orkestscènes Ik zie het nut er niet van in. Ze spelen wel mooie stukken maar het haalt het tempo volledig uit de film.

Het non-acteren ergert ook. Zowel Maruschka Detmers als Jacques Bonnaffé vond ik nergens iets degenlijks neer zetten. De beste acteurs van het hele stel is Jean-Luc Godard zelf.

Dankzij de nutteloze scènes een buis, jammer. Had liever 2,5 gegeven.

**

Tsja, films als deze doen me het ene moment afvragen waar ik aan begonnen ben terwijl ik vijf minuten later zit te genieten. Ik weet nooit zo goed wat ik ermee moet. n na afloop heb ik toch weer zin om de volgende te kijken. Esthetisch mooi is het meestal niet, maar Godards humor redt zoals altijd weer het een en ander en hoe de film op een gegeven moment zelf niet meer weet of het nu om overval els excuus voor een film of over een film als excuus voor een overval gaat vond ik wel weer geinig. En ook best geinig: Godard die de vermoeide en gek geworden regisseur uithangt in de film, dat zal ongetwijfeld ook wel een autobiografische grond hebben gehad.

2.5*

Weer een pittige hap van Godard, die zelf nog een opmerkelijke rol speelt in deze film. De ontmoeting tussen de twee geliefden is memorabel. In een bank waar de terroristen in hevig vuurgevecht zijn met de bewakers en de lijken zich opstapelen, zitten bepaalde omstanders ongestoord te lezen en gebeuren de meest kolderieke taferelen. Zo begint de schoonmaakster alvast het bloed op te vegen, terwijl de doden nog op de vloer liggen. Na verloop van tijd wordt de film vager ofwel kunstzinniger; het is maar hoe je het bekijkt. Scènes worden afgewisseld met een kwartet aan muzikanten die een muziekstuk aan het oefenen zijn. Wat Godard hier precies mee wil vertellen, is me onduidelijk. Toch was het een fraaie toevoeging, want de afwisselingen zijn abrupt en dat is iets waarmee de Franse cineast zich kenmerkt. Geluid van gesprekken, de muziek van Beethoven en het ruisen van de zee worden soms onder willekeurige scènes geplakt ongeacht deze hieronder thuishoren.

Al met al een interessant film d'art die veel van je verbeeldingsvermogen eist, maar zeker de moeite waard is al is het maar om de gewaagde rollen van Detmers en Bonnaffé.

Wat moet ik met deze film... Het is in elk geval apart opgezet met de interludes rond het strijkkwartet dat ons verblijdt met muziek van Beethoven. Het is een kunstzinnige film, maar toch komt het geforceerd over. Gooi 100 symbolen op een hoop en je zal als kijker je ergens wel in vinden lijkt me. Bovendien heb ik hier (en dat heb ik bij andere films veel minder) het gevoel dat de naaktscènes echt wel gratuit zijn. Functioneel naakt is een belachelijke term in de filmwereld, maar dit is echt een voorbeeld van het tegendeel.

Enige scène dat me wel opviel, maar de film niet echt kon redden is de bankoverval waarbij mensen gewoon zaten te lezen en de kuisvrouw het opkuisen van de bloedvlekken deed alsof het haar normaalste dagtaak was. Het enige dat me echt is bijgebleven van de film.

Godard heeft een heel persoonlijke stijl van film maken. Zijn films zijn voor mij te weinig toegankelijk. Door het gebrek aan samenhang en de niet te volgen dialogen, heb ik eigenlijk geen flauw idee waar zijn films over gaan. Men zegt dat je zijn films vaker moet bekijken, om de inhoud te kunnen waarderen. Daar kan ik eerlijk gezegd de moed niet voor opbrengen.

Prénom Carmen heeft twee voordelen ten opzichte van andere Godard films. Allereerst zitten er een paar leuke grappen in. En ten tweede het mooie lijf van Maruschka Detmers valt rijkelijk te aanschouwen. Als ik voor beide één * geef, kom ik uiteindelijk op 2*. De logica daarvan is wellicht ver te zoeken, maar dat geldt evenzeer voor de inhoud van de films van Godard.

Een conventioneel verhaal hoef je bij de films van Godard doorgaans niet te verwachten. Daar heb ik geen problemen mee mits Godard niet te ver doorslaat. En dat laatste doet hij in deze film. Het slaat allemaal echt helemaal nergens op. Bepaalde scènes oogden best wel mooi, de tegemoet komende treinen bij voorbeeld, maar dat was het dan ook wel. En wat de soundtrack betreft; niks mis met Beethoven, maar van zijn kamermuziek ben ik doorgaans niet zo gecharmeerd. Ik kreeg op een gegeven moment een beetje genoeg van dat viool gejengel. Een deels mislukte Godard dus dit Prénom Carmen, ondanks het mooie lijf van Maruschka. Gelukkig pakt Godard een paar jaar later in positieve zin de draad weer op met het zeer geslaagde "Je Vous Salue Marie".

2,0*

Jean-Luc Godard (1930) is een een van de belangrijkste leden van de Franse nouvelle vague. Zijn vroege films À Bout de Souffle (1960), Le Mépris (1963) en Pierrot le Fou (1965) behoren tot de beste films die de Franse cinema heeft voortgebracht. Daarna ging het mis. De films die hij na 1967 maakte zijn nauwelijks om aan te zien: te rommelig, te experimenteel. Een paar maanden geleden zag ik zijn film Passion (1982): een saaie film met een onduidelijk plot, Godard onwaardig. Prénom Carmen (1983) is iets beter, maar wederom een teleurstelling.

De film draait om Carmen X, een vrouwelijk lid van een terroristenbende. Ze vraagt haar oom, een aan lager wal geraakte filmregisseur, of ze zijn strandhuis mag lenen voor het maken van een film. In werkelijkheid willen ze het huis echter gebruiken als hoofdkwartier voor een bankroof.

Het verhaal wordt regelmatig onderbroken door beelden van een repeterend kamerorkestje, en hun irritante vioolmuziek is bijna de hele tijd te horen. Daarnaast wordt er niet al te overtuigend geacteerd. Enige pluspunt in deze film is de prachtige verschijning van de Nederlandse actrice Maruschka Denters, die regelmatig bloot in beeld te bewonderen is. Helaas is er in de blootscènes wel erg veel schaamhaar te zien, maar 35 jaar geleden was dat nu eenmaal niet ongebruikelijk.

De film eindigt met een surrealistische scène van een bankoverval, zo ongeloofwaardig dat het eigenlijk komisch wordt, en dat kan uiteraard nooit de bedoeling zijn geweest. Wederom een tegenvaller dus van een van de belangrijkste Franse cineasten van de vorige eeuw. 2*

Na Le Mépris dacht ik nog maar eens een film van Godard in te halen. Deze - ik herinnerde me de naam van Detmers nog wel, die was indertijd behoorlijk bekend - of wellicht berucht. Hoe dan ook, ik dacht dat ik de film indertijd wel gezien zou hebben maar kennelijk vergis ik me daar in - de scenes in de bank waren me op zeker bijgebleven.

Van Le Mépris naar PC, dan heb je wel een contrast, het is wel duidelijk dat er een paar jaar verstreken zijn - en ook aan de kop van Godard zelf. En het plot is wellicht even intrigerend, maar op een heel andere manier - een hallucinante pastiche tegenover een Griekse tragedie. Of ik daar heel positief over ben, hmm, eigenlijk niet geloof ik, hoewel de scenes in de bank wel geniaal zijn.

Detmers maakt ondertussen ook niet zo'n indruk meer op me. Intertijd was dat ook wel anders geloof ik, maar door de jaren heen ga je daar toch anders naar kijken. Net als met Romy Schneider - die op een of andere manier een vergelijkbaar soort uitstraling heeft. Het is iets puberachtigs, iets onvolgroeids, iets onafs, iets dat misschien later wel heel bijzonder wordt maar nu nogal meh. Erg oppervlakkig natuurlijk, maarja, film gaat toch wel voor een groot deel over beeld en uiterlijk. Bardot werd ook niet bekend om haar mooie karakter, zeg maar.

Goed, na deze film gaat de serie Godards maar even op de plank. Je kan er teveel van zien in een week.

Interessant experiment, maar mij veel te stroperig.

De film valt te veel in herhaling en de personages komen niet echt tot leven. Alles is in feite vorm, waardoor het een beetje als een lege huls over komt.

Ik kende Maruschka Detmers enkel nog van Elles N'oublient Jamais en daar zag ze er heel anders uit, ik had haar niet meteen herkend.

De strijkers, Parijse files en de in en uitkomende treinen zijn een origineel en welkom intermezzo al begon die dramatische muziek me op gegeven moment wel tegen te staan.

Jean-Luc Godard als seniele oude man heeft nog wel een paar leuke teksten.