A View to a Kill (1985)

"My name is Jenny Flex". Bond: "But of course you are" Hoe vaak hebben we die line niet gehoord, en het blijft leuk. Tanya Roberts een echte Bond babe. My favorite na Miryam d'Abo. Verhaal is een soort remake van Goldfinger.* In die film moest de Knox goudvoorraad radio-actief worden, waardoor Goldfingers voorraad op slag veel meer waard moest worden. In deze film zorgt Zorin op zijn manier ervoor om als monopolist te eindigen. VtaK is meer een Bond pastiche... maar wel minder dan de praktisch gelijkertijd uitgekomen Never Say Never Again. In het weekend een leuk interview gezien met Roger Moore, afgenomen door Piers Morgan. Hij vindt het jammer dat ie nadien nooit meer serieuze rollen aangeboden heeft gekregen, zoals z'n makker Michael Caine dat wel kreeg en nog steeds krijgt.

* Oeps, ook al opgemerkt door John Barry hierboven.

Tijd om deze nog eens te herzien. Na vooral Craig-Bondfilms te zien is het verschil toch wel groot. Niet alleen door de andere Bond, maar ook de tijdsgeest natuurlijk. A view to a kill is een wat serieuzere Bond naar Moores gewoonte. Deels door z'n leeftijd. Je merkt nu echt wel hoeveel scènes door een stuntman zijn gedaan. Niet abnormaal bij Bondfilms, maar het contrast van de oudere Moore en een vlottere scène met de stuntman is toch groter dan gewoonlijk.

Ik hou anders wel van de serieuzere aanpak, al is het op het randje van te weinig actie. De grootse scènes mogen er wel zijn. De opening in de sneeuw, de eifeltoren en de finale. Grace Jones valt nog wel mee en ook Christopher Walken doet het niet slecht. Ik mis wel de grootse chemie die je in Bondfilms ziet. Het zijn niet bepaald dingen die je bijblijven. In het lijstje van Bondvijanden staat Zorin niet meteen in de top 10, de Bondgirl is leuk maar één van de duizend, het plot ben ik al vergeten tegen dat ik mijn recensie heb afgeschreven en de randfiguren zijn al helemaal verdwenen. Monneypenny en M zijn er nog wel maar daar is alles mee gezegd. En waar de snufjes van Q leuk of innoverend zijn, is het nu wat genant met verouderde praat over chips en een robothond op afstandsbediening. En als je toch een CIA-agent wil opvoeren, neem dan Felix Leiter. Dan krijg je nog eens de kans om hem op te voeren.

A view to a kill is geen slechte Bondfilm en doet het al beter dan Bond in Space of Bond in het Circus. Maar hij is minder episch dan de meeste andere films uit de reeks.

Een verre van geniaal afscheid voor de oude Moore in A View to a Kill, dat een wat onduidelijk plotje heeft dat niet direct aanspreekt en al met al te weinig memorabele momenten kent. Walken speelt zijn rol wel erg sterk, niet alleen megalomaan maar ook een psychopaat, dat komt goed naar voren als hij zijn eigen werkers rucksichtlos afschiet en er maniakaal bij gaat lachen.

Helaas heeft hij zich omringt met niet bijster interessante figuren. Geen henchman te bekennen of het moet Jones al zijn, maar het spijt me hartelijk, die is gewoon echt te lelijk om bij Bond in één bed te belanden en het paardrijmevrouwtje is verder amper in beeld geweest. Die ouwe gekke professor is nog wel leuk en Roberts is eyecandy eerste klas, maar het is gewoon allemaal te weinig. Halfje eraf naar 2*.

Absoluut een van mijn favorieten. Het verhaal is prima te volgen van begin tot eind.

Bij de recente Bondfilms overheersen, hoe mooi ook gemaakt, de spectaculaire actiescènes en ben ik al na 20 minuten allang de hoofdlijn van het verhaal kwijt.

A View to a Kill heeft een spectaculaire start met de Eiffeltoren en is doordrenkt met leuke ondeugende grapjes van Bond. Moore is mijn favoriete Bond, Walken is prima als slicke badguy en Grace Jones als badgirl number 2 was ook een genot om naar te kijken.

Een Bondfilm zoals een Bondfilm moet zijn!

Opnieuw gezien op bluray. Ik stond er toch wat huiverig in, want tijdens mijn vorige kijkbeurt van jaren terug viel de film me tegen. En ondanks ik me er dit keer iets beter mee heb vermaakt, is het nog steeds geen echt goede Bond film. We nemen na deze film afscheid van Roger Moore als 007 en dat is ook maar beter ook, want het is al de tweede film dat hij echt wel over zijn hoogtepunt heen is. Slechts zijn charme en de humor weet hem nog te redden. Ik verlang alweer een paar Bond films naar een rauwe, hardere Bond, die hierna gelukkig ook komt.

A View to a Kill is puur als vermaak wel leuk. Hoop diversiteit in locaties, mooie settings, een toch wel goede themesong (was er de vorige keer niet zo enthousiast over, maar de afgelopen jaren veel Bond muziek beluisterd en deze meer gaan waarderen) en ook nog wel een vermakelijke bad buy.

Daar tegenover staat nog steeds de irritante Grace Jones die ik zowel vervelend, enorme afstotend als freaky vind. Maar dan in een negatieve wijze. Na die vervelende redneck sheriff uit het begin van Moore zijn tijdperk is Jones echt de meest vervelende personage uit de reeks. Gelukkig ligt het tempo hoog en is de finale op de Golden Gate Bridge echt wel goed. Ik dank Roger Moore, die wel een vrij goede Bond was, maar ik kijk uit naar de volgende fase in de reeks.

Overigens eindigt hier ook de Bond carrière van Lois Maxwell, voor iedereen natuurlijk de echte Miss Moneypenny. Ze is ook al vrij oud, dus heel verstandig om het stokje over te dragen. Maar ik heb genoten van haar in al die films.

3* (was 2,5*)

Een sterke Bond-film ondanks de leeftijd van Roger Moore!

Tijdens de opnames werd Moore 57 jaar. Hij werd hiermee de oudste Bond-acteur ooit. Dit in tegenstelling tot Sean Connery in Never Say Never Again (1983). Hij was destijds pas 52 jaar. Connery gaf in een interview te kennen dat zowel hij als Moore te oud waren voor de rol van 007. Hij was van mening dat een 33-jarige tot 35-jarige acteur deze rol beter kon invullen. Moore realiseerde zich dat dit zijn laatste Bond-avontuur zou worden, omdat de moeder van tegenspeelster Tanya Roberts nog jonger was dan hem. Daarnaast vond hij zichzelf 100 jaar te oud, en onderging hij vlak voor de opnames plastische chirurgie. De geruchten deden zelfs de ronde dat hij een toupet zou dragen. Timothy Dalton stond al gereed in de startblokken, maar Moore besloot om nog 1 keer in de huid van 007 te treden. Persoonlijk vond Moore dit de slechtste Bond-film waarin hij te zien was. Het toenemende geweld, de slechte chemie tussen hem en Tanya Roberts, zijn afkeer tegen Grace Jones en zijn oude leeftijd speelden hierbij een rol. Ook producent Albert R. Broccoli vond het tijd worden voor een jongere acteur. Achteraf gaf Broccoli toe dat het een fout was om Moore opnieuw de hoofdrol te geven. In tegenstelling tot de geruchten, werd Moore nooit meer benaderd. Ook voor Lois Maxwell was dit het laatste Bond-avontuur. De actrice was in de veronderstelling dat ze het personage M zou kunnen vertolken als zijnde promotie. Echter was producent Broccoli van mening dat de kijkers een vrouwelijke M niet zouden accepteren. Toch werd dit in 1995 werkelijkheid toen Judi Dench deze rol vertolkte in GoldenEye (1995). Maxwell stelde voor om haar personage te laten sterven, maar dit idee werd geschrapt. Zowel Moore als Maxwell nemen op een symbolische manier afscheid in de film.

De rest van de cast is prima samengesteld. David Bowie kreeg de rol van Max Zorin aangeboden, maar liet deze aan zich voorbij gaan voor Labyrinth (1986). Later gaf hij te kennen dat hij het script te slecht vond om hier de nodige energie in te steken. Ook onze eigen Rutger Hauer en Lee Van Cleef werden overwogen, maar uiteindelijk kreeg Christopher Walken de rol toegewezen. Bo Derek werd overwogen voor de rol van Stacey Sutton. Producent Broccoli besloot echter om verder te zoeken, en benaderde Tanya Roberts na haar rol in The Beastmaster (1982). Roberts hoopte met deze film haar carrière in een stroomversnelling te laten gaan, maar het eindresultaat was teleurstellend. Vanaf 1994 tot 2005 speelde ze enkel en alleen nog maar in TV-series. De rol van May Day werd vertolkt door Grace Jones. Broccoli kwam haar op het spoor na haar verschijning in Conan the Destroyer (1984). In die tijd had de actrice een relatie met Dolph Lundgren die regelmatig bij haar was op de set, en eveneens een korte rol vertolkt. Regisseur John Glen raakte in de stress toen hij niemand had om als bodyguard te laten figureren, en Lundgren schoot te hulp. De scène waarbij Jones in de mijn gillend omringt wordt door elektrische kabels, was niet bepaald geïmproviseerd. Dit had ze van te voren namelijk niet zien aankomen. Acteur Patrick Macnee wilde dolgraag in een Bond-film verschijnen. Met name omdat hij goed bevriend was met Roger Moore. Hij kreeg de rol van Sir Godfrey Tibbet toegewezen. Deze film betekende een 3e en laatste samenwerking tussen Macnee en Moore. Eerder waren ze al samen te zien in Sherlock Holmes in New York (1976) en The Sea Wolves (1980). Macnee was eveneens de zoon van een paardentrainer. Verder was dit de éérste bioscoopfilm voor actrice Alison Doody. Tijdens de opnames werd ze 18 jaar, en werd hiermee de jongste Bond-girl ooit. De producenten wilden wederom Barbara Bach strikken voor de rol van Majoor Anya Amasova na haar verschijning in The Spy Who Loved Me (1977). Nadat Bach dit aanbod afwees, werd de naam van haar personage veranderd in Pola Ivanova. Deze rol werd vertolkt door Fiona Fullerton. Stuntman Bob Simmons verscheen voor de laatste keer in een Bond-film. Hij overleed in 1987 op 65-jarige leeftijd. Regisseur John Glen wilde wederom graag samenwerken met scenarioschrijver George MacDonald Fraser, maar hij was helaas niet beschikbaar. Tot slot had Maud Adams een cameo, en is de stem van Michael G. Wilson in de film te horen.

De gelijknamige titelsong “A View to a Kill “ van Duran Duran blijft geweldig. Men hoopte hiermee een jonger publiek aan te trekken. Componist John Barry was minder enthousiast, en had moeite met het feit dat een popband verantwoordelijk was voor het themalied. Bassist Jon Taylor heeft een belangrijk aandeel gehad, omdat hij in een dronken bui persoonlijk op producent Broccoli afstapte en hem vroeg wanneer hij een fatsoenlijke band het themalied zou laten spelen. Het nummer werd in Amerika een nummer 1-hit, en ook in de Nederlandse Top 40 werd het een succes.

De achtergrondinformatie is enorm, maar sommige momenten verdienen zeker de aandacht. Zo werd de opnamestudio op 27 juni 1984 verwoest door een brand. Hierdoor liepen de opnames vertraging op, en duurde het bijna 4 maanden om de studio te herbouwen. In 2006 werd de opnamestudio opnieuw getroffen door een brand na de opnames van Casino Royale (2006). Dianne Feinstein was destijds burgemeester van San Francisco, en Moore was haar favoriete Bond-acteur. Hierop besloot Feinstein bijna overal haar toestemming voor te geven, en resulteerde dit in een goede vriendschap tussen Moore en Feinstein. De scène waarbij Moore aangeeft het jammer te vinden dat ze geen juiste maat kostuum hadden voor Roberts, bleek niet in het script te staan. Evenals de valse blik van Roberts richting Moore. Aangezien Roberts nogal een lastige actrice was om mee samen te werken, besloot regisseur John Glen om de scène erin te laten zitten. De producenten waren niet op de hoogte van het feit dat er een kledingzaak bestond onder de naam “Zoran Ladicorbic Ltd.” Dit werd achteraf in de opening credits duidelijk gemaakt. De zilveren Rolls Royce Cloud II was van producent Albert R. Broccoli. De scène met de brandweerauto werd uitgevoerd door Moore zelf. De stuntman bleek te klein te zijn om met zijn voeten bij de pedalen te komen. Moore had al enige kennis, omdat hij in een ver verleden actief was als vrachtwagenchauffeur. Echter had men kritiek op de stuntdubbel van Moore die een aantal keren duidelijk te zien is. Parijs en de Eiffeltoren werden gezien als een grote locatie voor de film, maar waren al eerder in het kort te zien in Thunderball (1965).

Ik was verbaasd over de lage recensies. Ik zou hem niet als een topfilm willen beoordelen, maar hij is zeker niet slecht. Met name de special effects vond ik voor die tijd goed gedaan. Natuurlijk heb ik de film meerdere keren betrapt op wat onlogische en slordige fouten. Een voorbeeld is de scène in een brandende lift. Moore weet zichzelf te redden, en reikt Stacey een brandslang aan om hiermee omhoog te klimmen i.p.v. het vuur te doven. Ook de in duidelijk beeld gebrachte stuntdubbel van Moore gooit wat roet in het eten. Daarnaast hebben zich critici met name uitgelaten over zijn veel te oude leeftijd. Christopher Walken heeft een groot deel van de film gered, en werd hiermee de éérste Academy Award-winnaar die in een Bond-film speelde. John Barry en Duran Duran werden genomineerd voor een Golden Globe. Daarnaast won de film 2 prijzen, en werd nogmaals 4 keer genomineerd. (Waaronder Tanya Roberts voor een Razzie Award).

Sowieso een aanrader voor de echte Bond-liefhebbers!

3,5 *

Word algemeen gezien als een mindere bond, maar persoonlijk is het één van mijn favorieten. Roger Moore in zijn laatste 007 is wellicht inderdaad te oud en oogt vermoeid, maar dat word ruimschoots vergoed door een aardig verhaal, met enkele gedenkwaardige scènes. Verder is Walken schitterend als de nerveuze maar totaal verknipte schurk, ook een van de beste uit de reeks. Hij heeft niet veel te doen, maar haalt het maximale uit weinig(prachtig, die eindscène op die brug). Oorspronkelijk had men David Bowie gevraagd voor deze rol(ongetwijfeld om publiek te trekken) maar die had het niet beter kunnen invullen dan Walken hier doet. Grace Jones voldoet idem. Gelukkig zijn ze zo slim geweest om haar niet veel tekst te geven, want het is een beroerde actrice, maar in de klassieke bijrol van handlanger van de op macht beluste schurk voldoet ze prima. Roberts als Bondgirl is dan weer minder. Ook deze dame kan niet acteren, maar het mooi zijn gaat haar in ieder geval erg goed af. Leuk om MacNee te zien in een voorspelbaar verlopende bijrol en spierbundel Dolph Lundgren schijnt hier ook nog ergens in rond te lopen, maar kan hem nauwelijks herkennen(hij zal er wel zijn verkering met Grace Jones aan hebben over gehouden). De titelsong van Duran Duran was destijds een wereldhit, en is ook nu nog eentje die ik graag hoor.

Erg matige Bond. Het valt allemaal vrij kort samen te vatten: de openingsscène met het Beach Boys nummer tijdens het snowboarden is te melig voor woorden, Moore is flink over datum, er zijn niet of nauwelijks gadgets, ook hier duidelijk blauwe schermen tijdens de actie, en de Bondgirls kunnen niet echt acteren.

Grace Jones heeft dan tenminste nog een geweldige uitstraling, maar Tanya Roberts bakt er helemaal niets van en is niets meer dan een damsel in distress ondanks dat haar personage een geograaf moet voorstellen. Haar stem klinkt behoorlijk dom, en deed me denken aan de buurvrouw uit de That 70s Show, en waarempel, ze is het nog ook. Eerste keer dat ik een actrice primair aan de (irritante) stem herken.

Lichtpuntje is San Francisco als decor, aangezien ik daar ben geweest. Ik heb zowel over de Golden Gate Bridge gelopen als gefietst, dus dat is een leuke locatie om terug te zien in de film, al ga ik er geen extra sterren voor geven. Een ander lichtpuntje is Walken als de antagonist. Blijft een interessante acteur om te zien. Maar voor de rest valt het tegen. 1,5*.

Moore's zwanenzang als Bond is niet bepaald memorabel, hij legt het op zijn oude dag ruimschoots af tegen Walken, die een overtuigende psychopaat speelt. Het nazi achtergrond-verhaal had achterwege mogen blijven. Grace Jones is opvallend als sidekick, met haar rauwe en onvrouwelijke uitstraling is ze de meest atypische Bond girl uit de hele reeks. Tanya Roberts lijkt dan weer op een verdwaalde playmate, leuk om te zien maar wat een waardeloze actrice.

Het is verder een soms best vermakelijke maar over de hele linie matige aflevering, het werd hoog tijd dat het stokje werd overgedragen aan een nieuwe Bond. Ik ben dan ook benieuwd naar de interpretatie van Timothy Dalton.

Pluspunten:

-Wederom een toffe openingsscene;

-Roger Moore mag wat ouder zijn, ik vind hem niet te oud, kan nog wel net;

-Tanya Roberts...Farah Fawcett-achtige schoonheid, dommig blond maar wel een onwijze spetter;

-Christopher Walken als de gestoorde Max Zorin, met dezelfde kapper als Geert Wilders;

-Geweldige shots van de Golden Gate brug met mooie stunts;

-Prima titelsong waarin Duran Duran Bond-muziek feilloos gemoderniseerd heeft;

Minpunten:

-Het verhaal mist tempo en focus, eerst een hoop onnodig gedoe met paardensport doping, dan een te lang middenstuk;

-Er worden amper gadgets gebruikt;

-Grace Jones, wat een griezel;

-Het wemelt nu echt van de keren dat Bond gevangen raakt en de schurk vervolgens een veel te omslachtige manier aanwendt om hem uit te schakelen, wat uiteraard nimmer lukt...

-Blue screen (werd later green screen) was nog te duidelijk in die tijd.

Zeker niet de beste Bond-aflevering maar met enkele leuke scènes en heel wat humor. Alle gebeurtenissen op die paardenveiling vond ik niet slecht, en ook de eindscène op de Golden Gate Bridge was tof om zien. Walken altijd geslaagd al bad guy. Je hebt snel zin om hem op zijn bek te rammen. Toch geeft deze film me geen voldoening zoals in vele andere Bonds ... deze mist vooral het exotisme van andere afleveringen (weinig verschillende locaties), Grace Jones als May Day wordt plots een bondgenote... had liever een pittig duel gezien. . Dit was het moment dat Bond aan vernieuwing toe was. Maar ze deden dat niet goed: Timothy Dalton, die Moore opvolgde in The Living Daylights, was een miscast en de twee Bondfilms met hem zijn de slechtste uit de hele reeks.

Laatste Bond van Roger Moore en ik moet zeggen dat hij mij eigenlijk als Bond toch wist te verrassen. Weinig gezien van Bondfilms met Moore..maar nu na een late inhaalbeweging ze allemaal gezien. Conclusie : vroeger weinig interesse in Bondfilms met Moore..maar dus onterecht. De film zelf is leuk om te volgen met een aardige cast zoals Roberts en vooral Walken als slechterik. Toch krijgt de film een wat matig middenstuk om daarna weer op volle toeren te komen. De actiescène met de zeppelin bij de Golden Bridge is een aardige afsluiter. 6,5/10

Uitstekende Bond-film, met Moore die voor de laatste keer in de huid kruipt van 007. Veel amusementer dan zijn voorganger 'Octopussy'.

Het verhaal is onderhoudend en wist mijn aandacht erbij te houden. Lekker veel actie, bij een aantal mooie locaties zoals; de Eiffeltoren en de Golden-Gate Bridge. Het enige- onwaarschijnlijke- minpuntje was Walken. Ik had zoveel meer verwacht van deze top-acteur, maar zijn prestatie stelde wat teleur. Grace Jones zit echter heerlijk in haar rol en haar personage is vele malen interessanter en gevaarlijker... heerlijk!

A View to a Kill is gewoon een prachtige Bond-film, met alle Bond-ingrediënten! Op naar The Living Daylights! Ben erg benieuwd hoe Dalton de rol van 007 heeft vervuld.

Best een leuke Bond-film. De laatste met Moore, wat wel tijd werd. Hij lijkt er zelf ook niet echt meer zin in te hebben. Maar buiten dat is het leuk allemaal. Leuk tempo, paar toffe actie-scènes, een toffe bond girl en eindelijk eens een relatief geslaagde bad guy in de vorm van Christopher Walken. Hij weet dat gevaarlijk psychotische alleen via zijn blik al uit te stralen. Ook het verhaal vond ik iets interessanter in deze dan in de meeste andere delen met Moore. De vijanden blijven vreselijk incompetent natuurlijk, maar bon, anders zou Bond dood zijn in de eerste drie minuten.

Kleine 3.5*

Best een aangename film. Het gebeuren bij de paardenveiling is boeiend en op een prachtige locatie. Tanya Roberts als Stacey misstaat daar zeker niet ook al komt ze slechts even langswippen per helikopter.

De schurk Zorin wordt door Christopher Walken lekker dik aangezet en ik moet zeggen dat Grace Jones mij ook wel weet te overtuigen.

De slotscènes in San Francisco zijn behoorlijk spannend en ik kan best begrijpen dat mevrouw Roberts hét sekssymbool van de jaren tachtig is geweest.

Een waardige afsluiter voor de heer Moore.

Ik vind dit eentje die zich bij de betere Bondfilms mag tellen. Vette soundtrack, leuk actueel verhaal voor die tijd. Uitgebalanceerd verhaal en cast. Christopher Walken die een prachtige psychopaat neerzet. Tuurlijk het gaat wederom om een bom, en ik mis wat gadgets en een dikke Bond-mobiel, ook de locaties zijn erg beperkt, de decors zijn daarentegen weer top. Vette film waarmee Roger Moore zijn Bond carrière positief afrondt. Ook hier zie je weer dat het karakter een beetje een oude l*l begint te worden. Tevens valt me hier meer op dan in alle andere films dat Moore zelfs de kleinste stunts niet zelf doet.

Does anybody else wanna drop out?

Na wat vertraging dan eindelijk de laatste uit de reeks van Moore, iets waar ik bij aanvang tegen op keek, maar me uiteindelijk door sommige ander films in gedachten toch weer mee viel. Met name Live And Let Die vind ik er goed, Moonraker en The Spy Who Loved Me meer dan redelijk, The Man With The Golden Gun en Octopussy heel slecht tot en met matig, en For Your Eyes Only is een twijfel gevalletje, net als deze A View To A Kill. Redelijk tot aardig op sommige momenten, maar zo nu en dan ook redelijk flauw.

De film gaat vlot van gang met een Antarctisch beeld, een fase waarin de film ook meteen weer zijn hand overspeeld en het flauw komische van de Roger Moore reeks weer wordt aangedaan met het surfnummer tijdens het snowboarden. Het is een dunne lijn die getracht wordt te volgen door John Glen die veelal op het randje van flauw bivakkeert maar toch minder erg is dan bepaalde voorgangers. Een van de wat flauwere dingen is het veelvoud aan gewip weer, ditmaal overigens niet jaloers ofzo want hemeltje wie zou er nu seks willen met Grace Jones, en al die foute en dubbelzinnige opmerkingen. De vechtpartij bij de lopende band is ook weer zo zo te noemen om de demolition derby met politie auto's nog maar te zwijgen.

Toch slaagt de film nog redelijk door bepaalde details. Hoewel het zogenaamde plan van Zorin me wat ontgaat vind ik de achtergrond van hem en de dokter wel interessant. Tevens is Walken wel aardig als schurk en is hij sowieso vaag en apart als altijd, zeg maar op zijn Walken's. Dan zijn er de dames, hoewel Jones natuurlijk een verschrikking is, valt er ook veel moois te zien met de fraaie Alison Doody en de prachtige Roberts die mij vroeger altijd wat ontgaan is en trouwens hier een verschrikkelijk onnozel karakter speelt die vooral veel gilt. Dan is er de iconische en best aardige achtervolging tegen de Eiffeltoren op en daarna door de stad. De eindfase bij de Golden Gate is ook best aardig. Om vooral niet te vergeten dat deze Bond film toch wel één van de beste bondsongs heeft met het heerlijke nummer van Duran Duran.

Het maakt A View To A Kill tot een vermakelijke en licht te verteren filmpje, waar Moore wellicht beter niet meer aan had kunnen beginnen, maar die toch nog redelijk slaagt tussen de rest van Moore's conto.

De laatste Bond met Roger Moore vooraleer Timothy Dalton het heel even overneemt. Al bij al een matige Bond, maar dan wel eentje met een aantal leuke scènes. Zo was de opening op de ijsvlakte best leuk. Alleen dat deuntje van The beach boys had echt niet gemoeten.

Mooie locaties verder op de exclusieve paardenranch, maar de film gaat af en toe uit de bocht. De achtervolgingsscène in Parijs bijvoorbeeld met die halve auto was eerder sullig dan grappig. Wel prima achtervolging op zich met May Day op de Eiffeltoren. Ook een prima einde op de Golden gate bridge en de trolley met May Day blijven toch onuitwisbare scènes. In navolging van Jaws in Moonraker helpt ook hier de schurk een handje mee nadat ze bedrogen werden door de bad guy. Prima bad guy overigens met Christopher Walken.

Geen legendarische Bond, maar zeker meer dan degelijk al is Bond zelf wel aan wat verfrissing toe.

Deze Bond film heeft me altijd weinig geboeid. Een paar jaar geleden kon ik deze laatste film met Moore als Bond nog wel redelijk hebben, maar de herziening van gisteren overtuigde me weer van het feit dat dit gewoon een van de minste Bondfilms is.

Allereerst is Moore veel te oud en totaal niet overtuigend, z'n stunt performer is nog meer in beeld, zo droevig is het gesteld. Verder lijken de bad-guys regelrecht weggelopen uit Austin Powers, met Grace Jones als tragisch dieptepunt. Dit moet wel de slechtste acteerprestatie uit de gehele reeks zijn.

Verder is niks aan deze film Bond waardig. Het is meer een doorsnee actiefilm met een matig script en af en toe een leuke scene.

Moore als Bond heeft me soms best wel vermaakt, maar het is duidelijk dat de beste Bond films niet met hem gemaakt zijn. The Spy Who Loved Me is denk ik z'n beste, deze film is z'n slechtste.

Halfje verlaging, 2.5*

“Wow! What a view!”
“To a KILL!”

Gisteravond heb ik de filmreeks weer opgepakt, ik had er eventjes een kleine pauze tussen gestopt omdat ik de serie gewoon niet echt interessant genoeg meer vond. Gelukkig is gisteravond de laatste film van ‘Moore’ geweest, ik heb hem zo langzamerhand wel gezien als de rol van bond en is in mijn ogen te lang doorgegaan. Ook in deze film is hij simpelweg gewoon niet meer boeiend, en dat stoorde me toch enigszins best vaak. Ook deze film zat me eigenlijk behoorlijk tegen maar, het viel wel op dat, dat pas na iets meer dan een uur gebeurde. De film was aan het begin namelijk best leuk om te volgen, en ik vond het nog een stukje interessant worden ook. Al is het eigenlijk precies zoals ik vaak tegenkom bij deze films; langdradig en nogal saai. Misschien kom ik later wel op de conclusie dat deze film reeks toch niet helemaal voor mij bestemd is.

De cast is eigenlijk het eerste wat mij al wel op viel. Over ‘Moore’ ga ik het verder niet meer hebben, die kennen we langzamerhand wel lijkt me en ik vond hem gewoon wederom echt heel traag en nogal saai acteren, en misschien was dit wel zijn slechtste prestatie. Zo stijfjes, zonder emotie en traag heb ik het nog niet echt vaker gezien. De pit zat er niet meer in, en dat zag je eigenlijk van ver al aankomen. Ook ‘Grace Jones’ vond ik een hele enge vrouw om te zien, het leek opzich meer een kerel. Dit vond ik toch wel een smet op de filmreeks, die eigenlijk vaak rijkelijk gevuld is met vooral knappe dames, zoals goed als kwaad. Zo vond ik bijvoorbeeld ‘Tanya Roberts’ wel weer prachtig om te mogen zien, acteerwerk is dan weer wat anders; dat was niet zo bijzonder. Degene die mijn interesse het meeste heeft gewekt was toch echt wel ‘Christopher Walken’ met wederom een waanzinnig leuke rol. En qua acteerwerk misschien wel de beste schurk die ik tot nu toe heb gezien, niet het meest memorabel, dan gaan we alweer verder terug in de tijd. Immers een leuke rol hoor, ‘Walken’ doet het zoals gewoon weer erg goed.

Het verhaal vond ik ook niet echt bijzonder trouwens. Ik zei van wel maar, dat was vooral het stukje over de computerchips. Die paardenraces konden me eigenlijk wel gestolen worden, dat vind ik dus echt niet boeiend verder. En misschien verloor de film mij daarna wel volledig. Het verhaal kun je eigenlijk wel raden, en is buiten de plotomschrijving verder ook niet bepaald boeiend te noemen.

Voor de rest kent de film prachtige opneemlocaties. O.a. Parijs bij de Eifeltoren, natuurgebieden en de mooie ‘Golden Gate Bridge’ in ‘San Francisco’. En ook de titelsong is misschien wel het beste nummer wat ik tot zoverre heb gehoord. Ik heb ook nog nooit een opening van deze film uitgezeten door een nummer behalve bij deze. Heerlijk nummer van de band ‘Duran Duran’.

Ik ga rustig door met het kijken van deze serie. Wellicht dat de toekomstige films wel weer wat beter worden, en ik ben vooral ben wat de volgende bond gaat worden. Voor velen hier een weet, voor mij nog een vraag en een verwachting. Toch moet ik wel zeggen dat ik deze wat vermakelijker vond dan zijn voorganger.

Bond marathon deel 14 herzien op bluray.

Hier neemt 007 het op tegen Max Zorin (Walken) die door middel van een explosie in een mijn een enorme aardbeving wilt creëren wat Silicon Valley in Californië zal vernietigen. Hierdoor hoopt hij een ​​monopolie te verwerven op de microchipmarkt.

De zevende en laatste met Moore als Bond. Vermakelijke afsluiter, maar wel één van de mindere van zijn tijdperk. Walken is goed gecast als de psychopathische industrieel, die mensen zonder pardon gebruikt. Zijn geliefde en voornaamste handlanger May Day (Jones) moet daar uiteindelijk ook aan geloven. Bond krijgt hulp van de mooie Bond-babe Stacey Sutton (Roberts), de kleindochter van een oliemagnaat wiens bedrijf wordt overgenomen door Zorin. Ook krijgt hij hulp van Sir Godfrey Tibbett (Macnee), MI6 collega en paardenfokker die hem helpt bij het infiltreren van Zorins kasteel en stallen. Wat trouwens een hilarische scene was als hij hem afblaft. Zal ik uw koffer naar uw vertrek brengen? Nee dat doet mijn bediende Tibett wel. Beetje tempo Tibett, niet zo hijgen, loop nou is door en stop met hijgen, ja zet daar maar neer.

Enkele hoogtepunten waren de opening op de sneeuwtop (wel jammer dat ze het misplaatste nummer van de Beach Boys - California Girls erdoorheen knallen. Achteraf leerde ik dat ze hiermee snowboarden hoopte te promoten, wat een ongein), de Eiffeltoren plus achtervolging, de brandweerauto. Verder een aantal prachtige shots vanuit de zappelin van The Golden Gate Bridge.

De muziek van John Barry werd weer in een nieuw jasje gestoken (klonk gaaf) en de mooie titelsong van Duran Duran blijft ook een 80’s classic.

Dit was de laatste keer dat Lois Maxwell miss Moneypenny vertolkte, ze werd bijna 60 en vond het mooi geweest, geef er geen ongelijk. Voor de oplettende kijker kan je Dolph Lundgren spotten als een lid van de KGB. Lundgren verschijnt tijdens de confrontatie tussen Gogol en Zorin op de renbaan. Hij staat enkele treden lager dan Gogol. Hij daten destijds Grace Jones (ieuw), vandaar dat hij op de set was en als extra mocht spelen.

Deze James Bond 007 film weer eens opnieuw gezien.

Wat helaas de laatste James Bond film was, met de stijlvolle en fantastische onvergetelijke Roger Moore in de hoofdrol, die James Bond altijd met charme en zo flair kon neerzetten, met zijn ongeëvenaarde stijl en heerlijke humor.

Ook deze film is weer ontzettend leuk en met nog echte practical effecten en studio werk en echt stunt werk.

Een film vol met aktie en avontuur, humor en spanning.

Een film met een uitmuntende cast, met verschillende wereld beroemde film sterren uit de tijden van vroeger.

En natuurlijk met grandioze film muziek, waaronder de officiële soundtrack van de eveneens wereld beroemde eighties band Duran Duran die nog steeds ook succesvol zijn.

Ook heel leuk de eveneens beroemde zangeres Grace Jones een hoofdrol als May day heeft in deze film.

Weer genoten van deze Bond film.