Meningen

Een mooie film, maar niet de topper die ik na het winnen van de Golden Globe verwachtte. De cinematografie is buitengewoon. Het verhaal deed mij echter niet zo veel. Dat komt waarschijnlijk omdat ik weinig heb met oorlogsfilms die zich afspelen aan het front. Het (veel te) korte intermezzo met de jonge vrouw en de baby heb ik als een verademing ervaren.

Niet mijn favoriet voor een Oscar. Ik vind Gisaengchung en Little Women beter.

Bijzonder mooie film over een ontroerende liefdesgeschiedenis tegen de achtergrond van het beginnend verzet in India tegen de Britse overheersing. Twee verhaallijnen, die ieder voor zich erg aangrijpend zijn in weerwil van het feit dat de film hier en daar wat steekjes laat vallen.

Ik heb de Nepalese actrice Manisha Koirala (onlangs genezen verklaard van kanker) inmiddels in een handvol films gezien, maar nooit zag zij er zo lief en zo teer uit als in deze film. Wat bovendien blijft hangen is de formidabele soundtrack met prachtige liedjes als “Ek Ladki ko Dekha” en vooral het melodieuze en uitzonderlijk romantische "Kuch Na Kaho", qua muziek het mooiste dat ik tot op heden in Bollywood ben tegengekomen.

Beklemmende film over een dorpsgemeenschap, waar slechte gewetens een geruchtencircuit op gang brengen wanneer kort na de oorlog twee onbekende, joodse mannen aankomen op het station. De gevolgen zijn dramatisch.

Een film met een aantal verrassende wendingen. Ondanks het tragische verhaal zorgt de verhouding tussen het gedrag van vreemdelingen enerzijds en de dorpelingen anderzijds achteraf bezien voor een kostelijk geheel. Een drama met een vette knipoog en veel symboliek. Mede door de fraaie cinematografie een echte aanrader.

Treurig verhaal ten tijde van de Culturele Revolutie over een gedoemde liefde, die nooit tot leven komt vanwege het onvermogen c.q. de onwil van de geliefden om hun ware gevoelens te uiten. De vrijwel continue trieste mimiek van Caiyu Yang is exemplarisch voor de neerslachtige sfeer van de film. De prachtige panorama’s en stemmige soundtrack zorgen weliswaar voor enige compensatie, maar dat is onvoldoende om de kijker met een goed gevoel achter te laten. Het lijkt erop dat in verband daarmee de slotscène bedoeld is als een doekje voor het bloeden.

30 jaar na dato, een gedramatiseerde reconstructie van de politieke en sociale onrust in Zuid-Korea in 1987 na de marteldood van een student in een politiecel. Een minutieus verslag van de gebeurtenissen vanaf de pogingen om het voorval in de doofpot te stoppen tot en met de meedogenloze vervolging van iedereen, die mogelijk op enigerlei wijze bij het aan het licht brengen van het schandaal betrokken was. De cast, aangevoerd door de brute “communistenjager” Yun-seok Kim, bestaat uit de crème-de-la-crème van de hedendaagse Koreaanse cinema.

Een film met twee gezichten, omdat het kluchtige eerste deel vrij onverwacht plaats maakt voor grimmig drama wanneer de projectontwikkelaar zelf ten tonele verschijnt en geweld de luchtige sfeer helemaal verdrijft. Zoals wel vaker bij Koreaanse films spraken mij de scènes met de kleine kinderen het meeste aan. De bokspartijen hadden wat mij betreft wel wat minder bloederig mogen zijn. De tweede verhaallijn over de koffieautomaat-exploitant en zijn onhandige amoureuze gedoe hangt er een beetje als los zand bij. Toch wel een ruime voldoende, want ik heb mij over het algemeen genomen prima vermaakt.

Ik ben enorm teleurgesteld over het feit dat Julie Delpy en Alexei Landeau bij het schrijven van een vervolg op hun heerlijke film 2 Days in Paris zijn doorgeschoten naar een bedenkelijk niveau (zo'n beetje in de buurt van John Lanting's Theater van de Lach).

Toegegeven, er valt af en toe best wel wat te lachen, maar deze sequel blijft qua echte humor ver achter bij het origineel. Ook het acteerwerk is een stuk minder. En Chris Rock is bepaald geen Adam Goldberg.

Wat een heerlijke film!

Na een wat moeizaam begin, ontwikkelt zich een kolderiek verhaal over cultuurverschillen met messcherpe dialogen en haast ontelbare hilarische situaties, waarin met name de eigenaardigheden van Parijsenaars flink worden afgezeken. Maar het bijzondere is, dat je de meeste grappen niet voelt aankomen.

Julie Delpy is werkelijk briljant, zowel als actrice als ook als regisseur (bij haar debuut). Adam Goldberg vult haar in deze film op een perfecte manier aan. Bijzonder is dat Delpy's echte ouders ook haar ouders spelen in deze film en dat de thuisopnamen gemaakt zijn in het ouderlijk huis.

Iedereen die eens lekker anderhalf uur wil lachen, mag deze film neit missen!

Samen met Alexei Landeau (speelt Delpy's zuster Rose in deze film) heeft Julie Delpy het scenario geschreven van een soort vervolg: 2 Days in New York, die dit jaar uitkomt. Ik kijk er nu al naar uit.

Aansprekende familiefilm over een liefdesrelatie, die vanwege cultuurverschillen gedoemd is te stuiten op onoverkoombare vooroordelen van de wederzijdse ouders. Vooral het begin van de film, waarin de beide geliefden kennis maken met elkaar, is erg sterk met zijn spitse en sprankelende dialogen.

Hier en daar zit er een dip in het verhaal. De chemie tussen de behoedzame Arjun Kapoor en de fonkelende Alia Bhatt —het beeldschone zonnetje in huis— doet je dat evenwel snel vergeten. Niet onvermeld mag blijven de kleine, maar uitstekende bijrol van Ronit Roy als de norse vader.

De film duurt 2½ uur, maar ik had het zo goed naar mijn zin dat ik het eigenlijk jammer vond dat ie afgelopen was. Gezellig en vermakelijk, mede dankzij de liedjes waarvan er een aantal lekker in het gehoor liggen.

Zwaar en van lieverlee boeiend drama over een aantal scholieren, die kampen met ernstige psychische of fysieke problemen en zich daar geen raad mee weten.

De frequente interviews tussendoor werken op d’n duur storend. Ik vraag mij af of het niet beter was geweest de informatie, die uit die interviews naar voren kwam, gewoon in het verhaal te verwerken.

Door de heftige opening zit je je tijdens heel de film af te vragen: wie ligt daar achter die deur? De film probeert je wel op een verkeerd spoor te zetten, door de naam die in het begin geroepen wordt. Dat maakt de wending van het plot uiteindelijk des te verrassender.

Meeslepende film.

P.S. Teresa Palmer zou met haar looks best het oudere zusje van Kristen Stewart kunnen zijn.

Tja, wat moet je hier nu van zeggen. Eigenlijk zijn het vier filmpjes, die buiten de geheimzinnige monoliet weinig tot niets met elkaar te maken hebben. Deel 1 gaat volgens mij over de ontdekking van gereedschap en de spontane toepassing daarvan in de aloude strijd om het mijn en het dijn. Deel 2 is min of meer een klassiek stukje science fiction, dat zowaar op een gegeven moment nog even spannend dreigt te worden. Bij het zien van deel 3 waande ik mij terug in Fremont Street, Las Vegas, waar iedere avond een kleurrijke lasershow wordt opgevoerd. Deel 4 gaat duidelijk over reïncarnatie, maar wat de barokke aankleding van de kamer daar nou mee te maken heeft is mij een raadsel. Maar eigenlijk geldt dat voor heel de film. Weliswaar uniek, maar plotloos en supertraag. In weerwil van de fraaie plaatjes af en toe kan ik er weinig mee.

Na een intens begin verwatert de film in een niet bijster interessant verhaal over de solidariteit van vrouwen, die samen een gevangeniscel delen. Het einde wordt nogal afgeraffeld. Best zonde, want met wat meer diepgang had dit een heel aansprekend drama kunnen zijn.

Fraaie sequel van Fa Yeung Nin Wa (2000), waarvan een belangrijk deel feitelijk een fictieve prequel is van die film. Minstens zo goed, zo niet beter, dan de oorspronkelijke film, al vond ik de sci-fi scènes wat minder geslaagd (maar dat komt wellicht omdat ik niet zo veel heb met dat genre).

Opnieuw een bijzonder sfeervolle film dankzij een heel mooie cinematografie en een lekkere soundtrack. Bovendien eerste klas geacteerd door Tony Leung, Faye Wong en mijn favoriete Ziyi Zhang. Wel jammer dat Gong Li maar een klein bijrolletje heeft.

Filmkunst met een hoofdletter F.

Film over hogeschool romantiek, die voornamelijk platgetreden paden bewandelt. Het verhaal is rijk aan clichés, exclusief het einde dat naar mijn gevoel voor geen meter bij de rest van de film past. De charmante Yoo-jeong Kim zorgt er in haar eentje voor dat de film net boven de middelmaat uitsteekt.

Slappe opvoedingskomedie, die maar niet op gang wil komen. In mijn herinnering waren de jaren 70 veel opwindender dan deze saaie en veel te brave film laat zien. Annette Bening probeert de meubelen nog enigszins te redden, maar ook zij kan niet verhinderen dat de verveling bij het aanschouwen van deze film vrij snel toeslaat. In vergelijking hiermee is een film als De Helleveeg (2016) een meesterwerk.

Voornaamste pluspunt: de soundtrack met muziek van o.a. Talking Heads en Louis Armstrong.

Onevenwichtige film met een leuk basisidee, dat echter ongeloofwaardig wordt uitgewerkt. Iedereen die wel eens in Vegas geweest is, weet dat het daar krioelt van de casino's. Dat deze verzameling slimmerikken steeds teruggaat naar hetzelfde casino, waar hun leermeester bovendien een oude bekende van de security blijkt te zijn, is natuurlijk oerdom.
Kevin Stacey is goed op dreef (zoals meestal), maar de rest van de cast bakt er niet zo veel van. Jammer, want het idee achter de film is best aardig.

Prachtige film. Het beklemmende verhaal pakt je na een kwartiertje of zo vast, om je niet meer los te laten. Door de bijzondere vormgeving die regisseur González gekozen heeft, is het in het begin even wennen, maar als het kwartje eenmaal gevallen is ontvouwt zich een absolute topfilm met uitzonderlijk acteerwerk van Naomi Watts, Benicio del Toro en natuurlijk Sean Penn. Geweldig!

Niet geschikt voor iemand, die op zoek is naar gedachtenloos amusement, maar liefhebbers van betere drama's mogen deze film absoluut niet missen.

Hooguit een handvol geslaagde grappen rechtvaardigt geen speelduur van bijna twee uur. Het gebrekkige acteertalent van Jonah Hill en Channing Tatum helpt ook al niet. Zeer matig dus met één scène, die eruit springt: de achtervolging met de limousines.

Daar waar de Noorse film Utøya 22. Juli (2018) van regisseur Erik Poppe zich meer richt op de aanslag zelf, gaat deze docudrama-achtige film met name over de nasleep van de terreuraanslagen van Anders Breivik in 2011. Regisseur Paul Greengrass weet de spanning aardig op te bouwen, met als climax de verklaring van Viljar:

"He's completely alone. And he's going to rot there in prison, whereas I survived."

Anders Danielsen Lie overtuigt als de fanatieke terrorist, die de weg volledig kwijt is, zoals gebruikelijk is bij de “white supremacists” van deze wereld.

Aangrijpend relaas over een echtpaar, dat zich tijdens een zwangerschap geconfronteerd ziet met ernstige problemen en de vraag hoe daarmee om te gaan. Serieuze kost dat ondanks het indringende camerawerk gaandeweg op een vreemde manier een beetje afstandelijk begint aan te voelen. De camera registreert, maar de protagonisten laten niet het achterste van hun tong zien. Ik ben er nog niet aan uit wat ik nou eigenlijk van deze film vind.

De titel zegt al voldoende: een schrijnend verhaal over een justitiële dwaling in Polen in gang gezet door corrupte agenten, die hoe dan ook een dader van een gruwelijke moord moesten vinden. Hoewel de film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal weet hij niet helemaal te overtuigen, omdat ie veel meer aandacht heeft voor de afschuwelijke misstanden in de gevangenis dan voor de etterende wantoestanden in het gerechtelijk apparaat die amper aan de kaak worden gesteld.

De film opent met een animatie van de verschrikkelijke gebeurtenissen in mei 1980, dat de geschiedenis is ingegaan als het bloedbad van Gwangju. Daarin worden de voornaamste personages gepresenteerd, die 26 jaar later een aanslag beramen op de Zuid-Koreaanse ex-dictator Doo-hwan Chun, die verantwoordelijk was voor het bloedbad, maar ondanks een gerechtelijke veroordeling nooit spijt heeft betuigd.
Die aanslag heeft nooit plaatsgevonden (de film is fictie), maar dat laat onverlet dat debuterend regisseur Geun-hyun Cho er een thrillerachtig drama over heeft gemaakt. Opmerkelijk detail: de film is grotendeels gefinancierd door crowdfunding. Dat zegt allicht iets over de impact van het bloedbad op de Koreanen.

Gelikt, modern sprookje over een jonge vrouw, die vanaf het moment dat haar langdurige relatie stukloopt met de hulp van mysterieuze bonbons kan terugschakelen naar hoe zij was voordat die relatie begon. De verschillen tussen toen en nu zijn opmerkelijk. Vooral dankzij de overtuigende rol van Ni Ni kent de film een aantal aardige scènes en het einde zit knap in elkaar, maar verder houdt het allemaal niet over.

Niet erg geslaagde poging om van het “Scrooge”-verhaal een hedendaagse versie te maken. Het verhaal rammelt nogal en ook het acteerwerk laat veel te wensen over. Het einde is mierzoet, maar dat is niet zo erg want dat hoort volgens mij bij deze tijd van het jaar.

Een geinig transgenderdrama, waarin de focus vooral gericht is op de bitse familierelaties. De serieuze problematiek wordt verpakt in een alleraardigste tragikomedie, waarmee ik mij best geamuseerd heb. Jammer genoeg is Elle Fanning, om wie alles draait, de zwakke schakel in de film. Niettemin maakt deze film mij nieuwsgierig naar de andere werken van regisseur Gaby Dellal.

Zo'n beetje de ultieme feel-good film. Boeiend van start tot finish.

Een alleszins acceptabel, vaak kolderiek verhaal over vriendschap door dik-en-dun en over "follow your heart".

Enthousiast acteerwerk, aanstekelijke muziek en -niet in de laatste plaats- adembenemend mooie, kleurrijke opnamen. Werkelijk prachtig.

Duurt de film lang (bijna 3 uur)? Dat is me eerlijk gezegd niet opgevallen.

Mijn eerste ervaring met Bollywood smaakt naar meer.

Alleraardigste, vlotte komedie met drie hoofdrolspelers, die duidelijk plezier hebben in hun rol. Het succes van deze film was destijds zo groot, dat er helaas een sequel gemaakt moest worden en dat was een typisch voorbeeld van jammer.

Film probeert op een geforceerde manier voort te borduren op het succes van Three Men and a Baby en gaat daarbij redelijk de mist in. Gelukkig kunnen de drie vrijgezellen nog enigszins voor wat vermaak zorgen.

Romcom over een echtpaar dat op het hoogtepunt van een echtscheidingsprocedure een herkansing in de schoot geworpen krijgt. De tweede helft van film is naar mijn smaak beter dan het wat sikkeneurige eerste deel. Over het geheel genomen niet bijzonder.

Vrijwel alle romcoms hebben met elkaar gemeen dat de ontknoping erg voorspelbaar is. Dat is in deze film niet anders. Direct na de kennismaking met de beide protagonisten weet je al hoe het gaat aflopen. Jammer dat de scenarioschrijvers in het verhaal in plaats van wat ludieke afwisseling veelal een herhaling van zetten hebben opgenomen. Een lichtpunt vormt Pachrapa Chaichua. Met haar uitstekende acteerwerk bezorgt zij deze film in haar eentje toch nog een voldoende.