Meningen

Ietwat beklemmende film over een Palestijnse vrouw die op basis van vage beschuldigingen in een Israëlische gevangenis belandt en daar bevalt van een kind. Aan drama geen gebrek, maar het verhaal had wat mij betreft best wat sterker mogen zijn. Het gevangenispersoneel wordt weinig genuanceerd uitgebeeld. Niettemin de moeite waard.

Pijnlijk relaas over de ontvoering en gevangenschap van Natascha Kampusch tussen 1998 en 2006. Niet alleen de mishandelingen, maar ook de aanblik van de broodmagere Antonia Campbell-Hughes maakt dat deze film veel ongemakkelijke momenten kent, vooral in het tweede gedeelte. Campbell-Hughes volgde ter voorbereiding van haar rol een streng vermageringsdieet. Dat had van mij niet gehoeven. Zonder dat had ik het verhaal ook wel geloofd.

Denis Villeneuve heeft een aantal uitstekende films op zijn naam staan, maar zijn debuut kan mij maar matig bekoren. De fraaie beelden, o.a. van de imposante zoutvlakte in Utah, kunnen niet verhelen dat het verhaal én de beide hoofdpersonages —ondanks de gedegen vertolkingen— nogal wacko overkomen. Ik heb de film in feite enkel gekeken om mijn overzicht van Villeneuve te completeren. Missie volbracht is alles wat daarvan achteraf kan zeggen.

Een aangename film over de liefdevolle relatie tussen een weduwnaar en zijn volwassen dochter. Film bevat talrijke sfeervolle en tedere momenten. Enkel het uitstapje naar Lübeck is een rare zijsprong. Maar ja, Claire Denis heeft wel meer van zulke opvallende oprispingen.

Een groep mooie vrouwen bundelt de krachten om de wereld te redden. Het is weer eens wat anders. De film doet ondanks de gaten in het plot zeker niet onder voor de mannelijke equivalenten, maar de kern van het verhaal is zo langzamerhand tot op bot afgekloven. Leuk tijdverdrijf op een winderige namiddag, maar dat is het wel zo’n beetje.

Fernando Meirelles heeft een aantal uitstekende films op zijn conto staan, maar deze valt zwaar tegen. Het is een mozaïekfilm waarin de afzonderlijke stukjes niet echt bij elkaar lijken te passen. Het is een ratjetoe zonder enige lijn. Much ado about nothing.

Antony Hopkins (uiteraard) en de Braziliaanse Maria Flor springen eruit, maar de rest van de cast heeft volgens mij de automatische piloot aangezet.

Overbodige sequel van 365 Dni (2020), want meer van hetzelfde. Het verhaal –voor zover aanwezig– en de dialogen zijn tenenkrommend. Inmiddels is een derde deel aangekondigd. Ik denk dat ik die maar links laat liggen, want ik weet nu onderhand wel dat Anna Maria Sieklucka een mooie vrouw is en de rest van de cast en de verhalen stellen weinig voor.

Voor een mooie film is meer nodig dan twee bloedmooie mensen, die aanvankelijk voortdurend aan het bakkeleien zijn, die zich in een volgende fase te pas en te onpas overgeven aan fellatio en neuken en uiteindelijk de liefde (of zoiets) ontdekken . Zo voorspelbaar allemaal.
Deze stompzinnige film kan niet tippen aan Barbara Białowąs regiedebuut Big Love (2012).

Imponerende film over een jonge vrouw, die ondanks haar zware lichamelijke handicap vastberaden is om haar leven zelf vorm te geven. Wat opvalt is de optimistische toonzetting van de film. Dat is vooral een verdienste van regisseur Hikari en van protagoniste Mei Kayama, die in het echte leven daadwerkelijk dezelfde aandoening heeft als het personage dat ze vertolkt.

Al met al een goedgevoel film zonder valse sentimenten. Zowel qua verhaal en qua acteerwerk indrukwekkend.

Deze film was aan herziening toe, maar ik ben nog steeds niet onder de indruk. Vergeleken met andere films uit die tijd zien de films van Hitchcock uit zijn pre-Hollywood periode er naar mijn mening over algemeen nogal knullig uit. Dit is daar zo’n voorbeeld van. Robert Donat en Madeleine Carroll (prachtige vrouw trouwens) doen hun best, maar het spionageverhaal en de filmische uitwerking ervan overstijgen amper de middelmaat, waardoor zij in feite bij voorbaat al kansloos zijn. Eigenlijk zijn de beste momenten uit de film de humoristische scènes die redelijk gedoseerd voorbijkomen, zoals met de vertegenwoordigers in de trein, het commentaar op het psalmenboek en met de melkboer.

Hoewel ik in de loop van de jaren zeker een dertigtal films van Hitchcock heb gezien, ben ik nooit een groot bewonderaar geweest van de ‘Master of Suspence’, hooguit een handvol films uitgezonderd. Daar brengt deze film geen verandering in.

De mensen, die verantwoordelijk zijn voor de casting van deze film, hebben volgens mij een timmermansoog voor vrouwelijk schoon. Dat maakt deze nagenoeg plotloze softcorefilm alleszins genietbaar totdat… de sfeer helemaal omslaat en de erotiek verdrongen wordt door gruwelijke martelpraktijken. Van mijn aanvankelijk positieve waardering blijft dan niet veel meer over. Zonde.

Het doel –WINNEN!– heiligt alle middelen in deze confronterende film over fysiek en emotioneel misbruik in de zwemsport, waarin de kwalijke rol van trainers en ouders aan de kaak gesteld wordt.

Ik moest tijdens het zien van de film onwillekeurig denken aan het huidige schandaal rondom de turncoaches. Deze Spartaanse film vertoont thematische gelijkenissen met Whiplash (2014). Een op sommige momenten intens sportdrama.

Prachtige film van Cristian Mungiu over vriendschap tussen twee totaal verschillende vriendinnen. Mungiu neemt de tijd om met lange shots de impact van het verhaal te versterken. Het schrille contrast tussen de karakters van de twee vriendinnen wordt scherp in beeld gebracht. Dat geldt ook voor de tegenstelling tussen de onwaarschijnlijke opofferingsdaad van Otilia en het overgaan tot de orde van de dag (het verjaardagsfeestje). Schitterende rol van Anamaria Marinca (Sex Traffic, 2004), naar mijn mening een van de beste hedendaagse actrices.

Een komedie over seks, zoals ze die in Amerika 13 in een dozijn maken: een flinterdun verhaaltje, volgestopt met siliconenmeiden met korte rokjes en diepe decolleté's en een paar grofgebekte gozers. Blijkbaar scoort dat.

Ik heb niks tegen seks, niks tegen mooie vrouwen en niks tegen schuttingtaal, maar als ik een film opzet verwacht ik op zijn minst een beetje verhaal en wat acteurs, die enigszins bekend zijn met de basisbeginselen van acteren. Dat alles heb ik in deze film grotendeels gemist.

Mijn 1,5* is voor Shannyn Sossamon, die in ieder geval nog een poging lijkt te wagen om er iets van te maken. Voor de rest is het een film van het 26e knoopgat. Absoluut waardeloos.

Goeddeels mislukte komedie met een paar hilarische momenten, maar veel te veel platte onderbroekenlol naar mijn smaak. De "adviezen" van de collega's in de winkel beginnen al vrij snel te irriteren, omdat het steeds meer van hetzelfde is; leuk bedoeld, maar niet echt grappig. Steve Carell is oké, maar dit is zeker niet zijn beste film. Dat geldt ook voor regisseur/producer Judd Apatow. Elizabeth Banks verdient betere films en betere rollen.

Gelaagde en geslaagde biopic over de Amerikaanse honkballegende Jackie Robinson. Zijn toetreden tot de blanke honkbalwereld vormt niet alleen een mijlpaal in de sportgeschiedenis, maar ook in de maatschappijontwikkeling van Amerika.

Films over rassensegregatie zijn bij mij meestal wel goed voor een aantal kippenvelmomenten. Dat is hier niet anders. Het volgens kenners historisch vrij accurate verhaal wordt op voortreffelijke wijze over het voetlicht gebracht door een uitstekende Harrison Ford en de Robinson-look-alike Chadwick Boseman. Een mooie, indrukwekkende film, waarin niet de sport centraal staat, maar zaken als gelijkwaardigheid, doorzettingsvermogen en zelfbeheersing.

Met dank aan Jackie Robinson’s weduwe Rachel: "It was important to me because I wanted it to be an authentic piece. I wanted to get it right. I didn’t want them to make him an angry black man or some stereotype, so it was important for me to be in there . . . I love the movie. I’m pleased with it. It’s authentic and it’s also very powerful." Bron: http://www.foxsportswest.com.

Heerlijke musical met prachtige nummers van Busby Berkeley en leuke rollen van goeddeels vergeten sterren als Bebe Daniels en Ruby Keeler (toen nog Mrs. Al Jolson). Gezien het feit dat de film inmiddels 80 jaar oud is, is de beeld- en geluidskwaliteit van de dvd uitzonderlijk te noemen.

Dat in een huwelijk van 45 jaar (of langer) vroegere “vlammen” de revue nog wel eens willen passeren, daar kan ik over meepraten. Dat hoeft niet per se een probleem te zijn, maar wringen doet het af en toe toch wel beetje.

Over dit thema heeft Andrew Haigh een kleine, gevoelige film gemaakt, die vooral leunt op de ingetogen vertolkingen van Charlotte Rampling en Tom Courtenay. Heel menselijk, heel herkenbaar. Erg fraai.

In vrijwel alle Amerikaanse oorlogsfilms wordt de rol van zwarte Amerikaanse soldaten schromelijk onderbelicht. Wellicht van de weeromstuit komt Spike Lee met een film over vier zwarte veteranen, die terugkeren naar Vietnam om daar de overblijfselen van een vroegere kameraad te zoeken en en passant een goudschat terug te vinden.

Het resultaat in een geschakeerd, vaak gewelddadig actiedrama, omkaderd door inktzwarte bladzijden uit de recente geschiedenis van Amerika. De Black Lives Matter beweging is momenteel mondjesmaat de strijd om de publieke opinie in Amerika aan het winnen. Ik betwijfel op Spike Lee’s film daaraan een positieve bijdrage levert bij gebrek aan maatschappelijk engagement.

Gezien het verhaal en gezien de topbezetting een merkwaardig vlakke oorlogsfilm, die maar niet spannend wil worden; een paar scènes daargelaten. Ook de acteerprestaties vallen niet mee. Met uitzondering van een uitstekende Silvana Mangano en een adequate Jeanne Moreau blijft iedereen onder zijn of haar kunnen. Teleurstellend.

Superromantische film, die mij onwillekeurig aan Lost in Translation deed denken (verder gaat die vergelijking mank). Een confronterende liefdesrelatie vanwege cultuurverschillen, die je de leerzame boodschap meegeeft dat jouw eigen normen en waarden niet de maat der dingen zijn.

Aanstekelijk acteerwerk i.h.b. van Bérénice Marlohe. Wat een prachtige vrouw! Gave, komische bijrol van een ongemakkelijke Frank Langella. Ik heb erg genoten en vind dan ook dat deze ontspannende film in dit forum ondergewaardeerd wordt (tot nu toe). Gewoon een prima film die je met een goed gevoel achterlaat en dat hoort zo bij een feel-good movie.

Nooit gedacht dat ik een mafkees als Seth Rogen nog eens tegen zou komen als producer van zo’n serieuze film. Een mooie mix van drama en humor en over de gehele linie goed geacteerd, in het bijzonder door Joseph Gordon-Levitt. Prima film.

Indrukmakend docudrama over de juridische strijd voor de rechten van psychiatrische patiënten. Een degelijk verhaal met overtuiging over de voetlicht gebracht door Hillary Swank en Helena Bonham Carter. VooraL Carter is op dreef met haar vaak verrassende oneliners.

Bille August laat andermaal zien een veelzijdig regisseur te zijn.

Mooie film met een fraaie hoofdrol van Sarkozy's schoonzuster Valeria Bruni-Tedeschi, maar ook de vertolking van Stéphane Freiss mag er zijn.
De chronologie van het verhaal geeft een heel apart cachet. In elk van de vijf episodes (scheiding, vriendenbezoek, bevalling, huwelijk, kennismaking) gaat er wel wat mis.
De vraag is of de opstelsom van de episode 2 t/m 4 voldoende is voor de conclusie in episode 1, waarin de nodige twijfels doorklinken.

Weinig enerverende film over een liefdesrelatie, waarop in de loop van de tijd enige sleet is gekomen, wat logischerwijs —naast het onvermijdelijke gekibbel— uiteindelijk ook leidt tot vreemdgaan. Het verhaal heeft wel wat weg van een reality show. Het gebrek aan charisma van de beide centrale personages zorgt ervoor dat de toeschouwer zich niet echt betrokken voelt bij wat er op het scherm gebeurt. Een halfslachtige poging om met het inbrengen van gezondheidsproblemen het verhaal wat meer dramatiek mee te geven, is te weinig om daar verandering in te brengen. Ik heb met name Ha-neul Kim wel eens beter aan het werk gezien.

Met voorsprong de meest waardeloze film uit 2019 die ik totnogtoe gezien heb. Het is een irritante aaneenschakeling van ridicuul spektakel. Met moeite de slotcredits gehaald. Michael Bay laat ik voortaan maar links liggen.

Deze klucht kent een handvol hilarische scènes, maar treedt ook regelmatig buiten zijn oevers. Daardoor niet helemaal mijn ding. Toch best leuk voor een tussendoortje.

Seksuele intimidatie van vrouwen in een moslimland. Het is even wennen, maar al snel grijpen de gebeurtenissen je zo aan dat de omgeving er verder weinig toe doet. Door met de camera bovenop de voorvallen te zitten heeft regisseur Mohamed Diab een boeiende en aangrijpende film gemaakt.

Mooie bekroonde hoofdrollen van de drie vrouwen in kwestie, in het bijzonder van Boshra, naar verluidt een gevierde ster in Egypte. Ook de rol van de politie-inspecteur (Maged El Kidwany) mag er zijn, al vind ik de poging om via zijn humor de zaak enigszins te relativeren wat misplaatst. Maar het is een bekend fenomeen dat overal ter wereld mannen proberen om seksuele intimidatie t.o.v. vrouwen niet erg serieus te nemen.

Samengevat: een indringende film over een probleem, dat in de hedendaagse machowereld alleen maar schrijnender lijkt te worden. Overigens kon regisseur Diab niet aanwezig zijn bij de Europese première van zijn film in maart 2011, omdat hij toen op het Tahrirplein in Cairo aan het demonstreren was tegen Mubarak.

Letterlijk en figuurlijk bagger. Niet te veel woorden aan vuil maken.

Ex-Miss World (2000) Priyanka Chopra is niet alleen een spectaculair mooie (en zwoele) vrouw, maar ze kan ook goed acteren. Dat was mij al eerder opgevallen in films als Fashion (2008) en Barfi! (2012). In deze film over een seriemoordenares bevestigt ze dat nog eens.