3000 Layla (2015)

Erg matige film, die vrij fragmentarisch is, en die niet echt een doel lijkt te hebben behalve erbarmelijke omstandigheden voor Palestijnen in Israëlische cellen aan te kaarten. Dat gegeven is te mager voor een speelfilm als ook de hoofdpersone maar weinig interessant is. 0,5*.

Vrouwenvleugel tussen de politieke spanningen van het Israëlische/Palestijnse conflict. '3000 Layla' (2015) tikt wel echt álle clichés af van producties over vrouwengevangenissen. Een brave hoofdpersoon die het onrecht nog niet heeft verwerkt van een onrechtvaardige veroordeling, terwijl ze tussen de leeuwen geworpen wordt wanneer verschillende topdogs strijden om de macht. Corrupte bewakers verlenen diensten of reageren hun eigen frustraties af op de gevangenen. Een maatschappijkritische laag omdat Layal (Maisa Abd Elhadi) net als zoveel andere Palestijnen lukraak wordt opgepakt op schimmige terrorisme-verdenkingen. Ook werken de politieke spanningen door in de verhoudingen tussen Israëlische/Palestijnse gevangenen en autoriteiten. Met een belangrijke sleutelrol voor Sanaa (Nadira Omran) als een soort eenarmige Martine Hafkamp, die overduidelijk het conflict opzoekt met gevangenisrellen en hongerstakingen. Maar kan en wil de zwangere Layal hier nog onderdeel van zijn?

Net als de eveneens Jordaans-Palestijnse productie 'Farha' (2021) is het opvallend dat '3000 Layla' (2015) expliciet een vrouwelijk perspectief naar voren brengt. Hier dan een pasgetrouwde jonge vrouw die zal moeten bevallen in een gevangenis. Haar zwangere buik in een omgeving vol haat, geweld en machteloosheid. De geboorte van zoontje Nour en de continue angst dat het hummeltje van haar afgepakt wordt. Zeker wanneer zowel gevangenisleiding als medegevangenen het jongetje gebruiken als pressiemiddel om haar loyaliteit te testen. Absoluut de mooiste momentjes zijn de liefdevolle uitwisselingen tussen moeder en zoon. Ook visueel weet '3000 Layla' (2015) de claustrofobie over te brengen van gevangenismuren en het genadeloos verstrijken van de tijd. Helaas komen de uitgesproken politieke boodschap en de vele genreclichés in de weg te staan van een genuanceerde film over gevangen vrouwen. Het blijft platter dan had gekund.

Ietwat beklemmende film over een Palestijnse vrouw die op basis van vage beschuldigingen in een Israëlische gevangenis belandt en daar bevalt van een kind. Aan drama geen gebrek, maar het verhaal had wat mij betreft best wat sterker mogen zijn. Het gevangenispersoneel wordt weinig genuanceerd uitgebeeld. Niettemin de moeite waard.