menu

42nd Street (1933)

Alternatieve titel: Forty-Second Street

mijn stem
3,24 (58)
58 stemmen

Verenigde Staten
Muziek
89 minuten

geregisseerd door Lloyd Bacon
met Warner Baxter, Bebe Daniels en George Brent

Iedereen is verheugd te horen dat er weer een show opgevoerd zal worden, maar er zijn veel productiemoeilijkheden en relatieproblemen onder de medewerkers.

zoeken in:
avatar van Toon1
4,0
Erg leuke musical die het wel vooral moet hebben van zijn laatste kwartier, wanneer eigenlijk pas alle nummers komen.

avatar van Mug
3,5
Mug
De grootmoeder der musicals.

Leuk script met helaas te veel clichés. Het is inderdaad pas in het laatste kwartier dat de film knalt als een ontkurkte champagne-fles, wanneer de musical-nummers op je afgevuurd worden als gevaarlijk rondvliegende champagne-fles-kurken. Geen man kan zonder open mond kijken naar al die blote vrouwenbenen, zeker niet wanneer de camera het ook nog presteert door tientallen opengesperde vrouwenbenen te rijden/rollen. En wat te denken van sequences dat de camera vanuit toppositie neerkijkt op kronkelende vrouwenlijven die tesamen allerlei bloem-figuren creeren.

Dit laatste kwartier maakt van 42nd Street een instant klassieker, omdat het anno 2006 nog steeds sensueel en uitermate fris is.

Tevens hangt er een mythe rondom de film. MGM stond op het punt van faillissement. 42nd Street was zo'n kaskraker dat de studio zich uit die penibele situatie wist te redden. MGM werd hierna ook de allergrootste studio qua musical-produkties, waar heel wat parels uit zijn voortgekomen.

Het laatste kwartier is een absolute must voor de musical-liefhebber...om te watertanden.

avatar van Arnie
3,0
Heel erg leuk om naar te kijken. Dat van die clichés is wel waar, maar nog waarder zijn de opmerkingen over het laatste kwartier. Fantastisch! Maar goed, dat neemt niet weg dat het eerste deel wel een beetje gewoontjes is. Een leuke filmervaring, een mooie musical. 3,5*

avatar van Prudh
2,5
Sluit me wel bij de rest aan qua commentaar. Ben alleen verre van musical liefhebber, dus dat laatste kwartier boeide me wat minder. Verder is die Dorothy echt een saaie doos zeg, beetje flauwvallen enzo, ik had haar direct van de set ontslagen! Wel geinige film, maar niet meer. 2,5*

2,5
Ik houd helemaal niet van musicals, ik walg er zelfs van. Ik kan het dan ook alleen maar vergelijken met Meet the Feebles, en dan komt 42nd er goed vanaf.

Die laatste scenes waarin de musical uiteindelijk opgevoerd wordt is inderdaad het hoogtepunt, de choreografie is zelfs kunstzinnig te noemen, en het is iets dat niet mogelijk is in een "echte" musical, maar alleen in een film.

Ik vond trouwens dat de acteurs wel weer op Amerikaans-Militaristische wijze werden afgebeuld, zoals ze dat ook graag met sporters en studenten en iedereen eigenlijk doen. Die maatschappij is doordrongen van oorlog en discipline.

5,0
Dit is dé beste musical ooit gemaakt, op SINGIN' IN THE RAIN na. De danseresjes worden van boven gefilmd, en vormen zo allerlei figuren, zoals een bloem en dergelijke. Ik vind het jammer dat deze film in de vergetelheid aan het raken is. Deze film zouden ze als verplicht kijkvoer moeten hebben op elke school, om de leerlingen te bewijzen dat er vroeger in zwart-wit zulke prachtige vormen gemaakt zijn. In kleur zou dit effect enkel afnemen, daarom is het onmogelijk om nog een dergelijk effect te bekomen (tenzij je doelbewust in zwart-wit gaat filmen). Busby Berkeley had deze crainshots geleerd door als verantwoordelijke van rijen in het leger te zijn.
Ikzelf heb onlangs de DVD box van Berkeley aangeschaft, en het was / is méér dan de moeite waard.
Ondanks mijn voorliefde voor 42ND STREET, blijft FOOTLIGHT PARADE mijn favoriet.

Dick2008
Ook in deze film, de Busby Berkeley dansnummers mogen er wezen. 4.0.

avatar van zamna
Mug schreef:
De grootmoeder der musicals.
Tevens hangt er een mythe rondom de film. MGM stond op het punt van faillissement. 42nd Street was zo'n kaskraker dat de studio zich uit die penibele situatie wist te redden. MGM werd hierna ook de allergrootste studio qua musical-produkties, waar heel wat parels uit zijn voortgekomen.

Klopt, alleen betreft het hier Warner Bros en niet MGM

3,5
The making of a musical en op het einde de musical zelf. Zag een goede film in zijn genre, het verhaal natuurlijk met de nodige romances en aan musicals verwante intriges maar best aanvaardbaar en voor die tijd toch heel mooi gebracht.
Zag ook een paar jonge artiesten die aan het begin van een schitterende carrière stonden : Dick Powel en Ginger Rogers.
De song "You're gettin' to be a habit with me" werd een kleine evergreen.

avatar van Vinokourov
3,0
Mwaoh, gaat wel, deze één van de eerste musicals. In het begin passeren bordkartonnen karakters de revue en zat ik maar te wachten totdat er iets gebeurt. Pas tegen het eind worden alle registers opengetrokken in 42nd Street met meerdere musicalnummers en eerlijk is eerlijk, dat klinkt en ziet er nog best oke uit!

Dick2008
Dick2008 schreef:
Ook in deze film, de Busby Berkeley dansnummers mogen er wezen. 4.0.


Ach ja, was op TCM dus laat maar kijken. Ga die zender niet lang houden, want heb die "ouwe troep" in het verleden al gezien. Niet veel anders dan Footlight Parade, ik denk niet dat die wordt overgetroffen. Ik miste dus vooral James Cagney. Saai verhaal, norse mannen en veel liefuitziende meisjes (vrouwen) die moeten zwoegen tijdens de repetities op het toneel. Beetje tijdsbeeld uit die tijd. Soms gewaagde beelden in de film, zou tijdens de Hays-code periode niet meer zo gemakkelijk gaan. Film wordt eigenlijk gered door de Berkeley nummers al vond ik alleen "Shuffle off to Buffalo" nog behoorlijk sterk. Volle (grote cast) films, met veel korte scènes waarin veel te zien valt, zoals Ginger Rogers met haar hondje en monocle, waardoor plezieriger om naar te kijken dan die latere, vaak stierlijk vervelende musicalfilms. Kan op 3.0 blijven staan.

avatar van BBarbie
4,0
Heerlijke musical met prachtige nummers van Busby Berkeley en leuke rollen van goeddeels vergeten sterren als Bebe Daniels en Ruby Keeler (toen nog Mrs. Al Jolson). Gezien het feit dat de film inmiddels 80 jaar oud is, is de beeld- en geluidskwaliteit van de dvd uitzonderlijk te noemen.

avatar van Biosguru
3,0
Ik moet erg grinniken om de opmerkingen dat er zoveel clichees in deze film zitten Als in: dat heb je eerder ergens anders gezien?

Dit is mijn tweede "Busby Berkeley" die ik zie, na Golddiggers from '33. Ik wil het graag leuk vinden, maar het lukt me tot nu toe nog niet zo. Beide films hebben wat timing en tempo problemen. En dat is eigenlijk wel het laatste wat ik gewend ben met films uit deze periode. Wel mooi om te zien waar al de clichees vandaan komen natuurlijk


avatar van John Milton
3,5
Biosguru schreef:
Ik moet erg grinniken om de opmerkingen dat er zoveel clichees in deze film zitten Als in: dat heb je eerder ergens anders gezien?


Wiki: By the time of Busby Berkeley's death in 1976, the film had become revered as the archetypal backstage musical, the one that "gave life to the clichés that have kept parodists happy", as critic Pauline Kael wrote.

Aangezien ik nog kon kiezen weke ik eerst zou zien, heb ik maar voor chronologisch gekozen. 'Gold Diggers was al voor de release van deze film in productie, maar het succes van beide leidde tot een hoger budget voor Footlight Parade.', aldus wederom wiki. Ben benieuwd! Een belangrijke film dit in de geschiedenis van Warner Brothers en de musical, aangezien het zoals eerder genoemd WB van een faillissement redde en doorbraak van Busby Berkeley betekende, die op het punt stond het bijltje erbij neer te gooien en terug te keren naar Broadway.

Het zou anders gaan, 42 Street werd een enorme hit, Berkeley werd dé naam In zijn vakgebied en het lichtelijk uit de gratie gevallen genre van de musical leefde groots op. Warner baas Daryl F Zanucks niet ongevaarlijke gok had erg gelukkig uitgepakt. Naast de filmhistorische waarde echter, is het laatste kwartier ook tachtig jaar later nog steeds een geweldig stuk dynamische choreografie.

avatar van mrklm
4,5
“42nd Street” vertelt het verhaal van producer/regisseur Julian Marsh [Warner Baxter], of beter gezegd de vele tegenslagen waar hij mee te maken krijgt tijdens de productie van zijn nieuwste show, een stervehikel voor zijn vriendin Dorothy Brock [Bebe Daniels]. Het begint met audities voor danseressen, waarbij de kandidaten de opdracht krijgen hun rokken op te tillen. Eén van de kandidaten is Peggy Sawyer [Ruby Keeler], een nieuweling die nog wat naïef droomt van de gouden pot aan het eind van de regenboog. Ze krijgt echter onverwacht hulp van collega’s ‘Anytime’ Annie en Lorrain Fleming [Ginger Rogers en Una Merkel in een hilarische double-act] die hun invloed gebruiken om haar door de eerste ronde te helpen. Bovendien wekt ze de interesse van één van de jonge hoofdrolspelers Billy Lawler [Dick Powell], die haar steunt wanneer het allemaal wat minder loopt.

42nd Street barst van de energie en toont hoe chaotisch een repetitiedag kan verlopen: de pianist die keer op keer dezelfde melodie moet spelen, dansers die binnen een paar seconden klaar moeten staan om hun dans te doen, een productienummer dat na uren van repetitie in een vloek een zucht wordt geschrapt uit het programma en niet te vergeten de woede-uitbarstingen van de regisseur. Bovendien is het camerawerk erg dynamisch en daardoor is de film een genot om naar te kijken, ook wanneer je ‘m voor een tweede of derde keer bekijkt. De dialogen zijn uitstekend geschreven, vooral Rogers en Merkel mogen uitblinken in vlijmscherpe kwinkslagen. Maar het zijn de productienummers die je bij zullen blijven. De liedjes zijn nog steeds zeer bekend en populair en dat zegt wat over de kwaliteit van de muziek en de tijdloosheid daarvan. Berkeley laat z’n camera zelden stil staan en introduceert hier een choreografie waar velen destijds hun wenkbrauwen bij gefronst moeten hebben. Het zijn de zogenaamde ‘kaleidoscope-shots’, waarbij de dansers in een cirkel op het podium staan of op de grond liggen en bewegingen maken die vanaf het podium volkomen belachelijk lijken, maar die prachtige beelden opleveren wanneer ze van boven zijn gefilmd! Het is een techniek die eindeloos is de gekopieerd, uiteraard vooral door de meester zelf. Oordeel zelf en bekijk You’re Getting To Be A Habit With Me”, “Young And Healthy”, “Shuffle Off To Buffalo” en natuurlijk de titelsong. Niet zo vreemd dat ook de theaterversie van “42nd Street” tot op de dag van vandaag nog volle zalen weet te trekken.

avatar van missl
2,0
Verhaal over de regisseur en de mensen die in zijn musical spelen, ik vond er niet veel aan, het is te oppervlakkig om ze goed te leren kennen. Shots zien er wel mooi uit, de film is duidelijk met liefde gemaakt.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:32 uur

geplaatst: vandaag om 04:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.