Meningen

Geen muziek was een goede keuze ja, alleen jammer dat er af en toe helemaal geen geluidsband onder leek te zitten? Vroeg me tijdens het kijken af of er soms wat geluidmateriaal verloren was gegaan. Maar het was zowat de hele film lang dat er af en toe niks of nauwelijks wat te horen was en dan opeens weer wel. Lees nu wat berichten en maak daar uit op dat het gewoon intentioneel was. Dat is dus spijtig, want omgevingsgeluiden zijn voor mij extra belangrijk in zo'n stille film. Visueel was het gelukkig wel megasterk. Prachtige cameravoering, constant hoog niveau en meerdere shots om in te lijsten.

Vond dat er enkele zwakke puntjes in het script zaten, dus niet in de grote lijn maar in bepaalde details. Ik denk dan aan wat momenten met die blinde ballonverkoper en het stuk waar Lorre met een meisje door de stad loopt. Ook het einde was veel te afgeraffeld. Echt zonde als je zo'n sterke film niet een waardig einde geeft. Esthetisch erg zwak, veel te vluchtig. Dat we de uitspraak niet te horen kregen vond ik op zichzelf dan weer niet heel boeiend, maar dit had wel een esthetisch beter einde kunnen opleveren.

Qua materie inderdaad een best actuele film. Zo'n vraagstuk waar we op het einde mee geconfronteerd worden zou redelijk tijdsloos moeten zijn. Behandelen versus vergelden is bijvoorbeeld nog steeds aan de orde van de dag. De scène dat hij voor het door criminelen zelf opgezette tribunaal komt te staan (zitten vooral eigenlijk) is erg indrukwekkend. Als hij dat voor het eerst ziet bedoel ik dan met name. Ook morele paniek en aanverwanten duiken tegenwoordig vaak genoeg op, hoewel meestal in andere en complexere vorm dan hier (in het begin) wordt weergeven, dat wat simplistisch is. Wat waarschijnlijk ook gewoon met die tijd te maken heeft, toen de maatschappij zelf minder ingewikkeld in elkaar zat dan nu. Op dit punt doet het dus wel wat verouderd aan. Niet echt storend verder, ook omdat het met de nodige ironie gebracht wordt.

De status van de film kan ik begrijpen, en ga er voor een groot deel ook in mee, maar het heeft toch net wat te veel minpuntjes om het voor mij een meesterwerk te maken.

Lorre heeft trouwens wel een perfect vieze pervert kop hiervoor, al mocht hij soms wel iets minder zijn oogballen laten uitpuilen .

Minpunten zijn Binoche die nogal uit de toon valt (geen komische rollen meer voor haar graag), het gebruik van drones (beeldkwaliteit daarvan is zoveel minder) en de lengte in combinatie met het over-the-top gaan van de magische elementen. Heerlijke lollige film verder weer van Dumont in lijn met P'tit Quinquin. Zat op een ruime 4*, maar de laatste paar scènes konden mij niet meer zo bekoren, dus denk dat ik slechts voor 3.5* ga...

Vond dit zeker wel meer dan een tussendoortje, maar ben dan ook dol op dit soort films. Wat een heerlijke cast ook, met als hoogtepunt toch wel weer Suzuki Matsuo, wat is hij ontzettend geestig. Matsuda doet vaak ongeveer hetzelfde, maar dat werkt perfect voor deze rol. Zeer memorabel karakter zet hij hier neer. De andere Ômori's die ik zag waren volbloed drama's, maar humor gaat hem blijkbaar ook goed af. Maar zoals gezegd neemt het drama wel de overhand na een tijdje en die combinatie maakt de film ook tot een topper voor mij. Op een gegeven moment steeg het cijfer steeds iets verder tot bijna 4.5*. Ook zo ontzettend fijn dat Ômori 35mm in stand houdt. De liefde voor filmmaken spat van het scherm af. En het vervolg staat ook al klaar.

Behoorlijk absurde tweede worp van Trinitignant (zijn debuut zag ik nog niet). Een commerciële flop, maar een geslaagde vrij bizarre film. Alleen jammer dat het weinig opwindend geschoten en gemonteerd is, waardoor het toch meer een curiositeit blijft.

Dedicated to Roy Andersson

En dat was te zien, was ook de eerste naam die in mij opkwam. Kon er echter wat minder mee. Sommige tableaux waren best fascinerend (voornamelijk de absurde), andere waren weer te standaard en droog, vooral de stukjes die dienden als opbouw of bruggetje. Kijk ze nu een beetje terug, en er zitten toch wel redelijk veel sterke tableaux tussen, hoewel ik er net nauwelijks om heb kunnen lachen, of er zwaar geboeid door was. Ook zit er iets meer samenhang in dan ik net doorhad. Ik verhoog voorzichtig met een halve ster, denk ik. Soundtrack helpt verder niet echt mee om de film wat behapbaarder te maken, maar is wel apart en vrij sterk.

Het expliciete, directe karakter van de dialogen deed mij wel wat twijfelen over de film. Misschien wel extra knap dat het eigenlijk nooit plat wordt. Grafisch kwam de film juist wat minder expliciet op mij over, hoewel Grandrieux er ook weer niet veel doekjes om windt. Het is een redelijk kale benadering, maar een die keihard tot de essentie weet door te dringen. Cinema die je laat voelen dat je een mens bent.

En nu dan gezien. De Franstalige versie, helaas is er geen optie met duale audio. De hoofdrolspelers spreken Frans en de bijrolacteurs Duits. De film is zowel (volledig) in het Duits als Frans gedubbed, al zit er ook nog wat Hongaars in (onder meer door Huppert zelf!) en wat Duitse operazang en oorspronkelijk Duits gebrabbel van Huppert. Veruit mijn favoriete Schroeder tot nu toe. De (autobiografische) roman van Ingeborg Bachmann zou denk ik ook uitstekend materiaal zijn geweest voor een verfilming door Zulawski of Ruiz. Aan die twee regisseurs deed Malina me het meest denken, maar zij hebben een sterke eigen stilistische signatuur en dit is gewoon wel echt Schroeter. Bijna achteloos hoe hij dit indringende psychologische/psychiatrische portret ingebed in een sociale context van het patriarchaat in elkaar heeft gezet met bakken van hilariteit, vulgariteit en surrealisme. De vertolking van Huppert is met recht waanzinnig te noemen. Een film die zo Europees is als maar zijn kan en wat mij betreft een onvervalst meesterwerk (om er nog zo'n filmbespreking-cliché tegenaan te gooien).

Leuk nostalgisch filmpje. Mist wat originaliteit voor een hogere beoordeling en is nogal voorspelbaar en af en toe clichématig. Maar goed, heb me geen seconde verveeld, heerlijk sfeertje toch wel. De hand van de regisseur is inderdaad bij de vechtscènes terug te zien, vooral bij de shots van bovenaf. Vind het altijd komisch hoe in zulke films de scholieren met een stok worden geslagen, erg grappig. Schattig meisje trouwens, zie dat dit haar enige film is, maar dat ze wel nog in tv-series speelt.

Drug War vond ik weinig aan, dit is veel sprankelender. Allereerst een variatie op het gegeven uit Mad Detective. Uitwerking is iets anders, dat meer ligt in de lijn van To's komische (romantische) misdaadfilms als Sparrow, Throw Down, Running on Karma en Fat Choi Spirit. Zie dat Lau en Cheng ook al vaker een koppeltje hebben gespeeld (in To's films), maar die heb ik dan weer niet gezien. Ze zijn in ieder geval goed op elkaar ingespeeld. Visueel beter dan ooit, of althans op het niveau van enkele jaren geleden. Hoog fungehalte met aardig wat onzin in een razend tempo. Persoonlijk heb ik ze liever iets trager en stijlvoller, maar dit is ook wel lekker op zijn tijd. Gok op een hoge score van onze To liefhebber pur sang.

Hehe, dat zijn zo'n beetje mijn favoriete aspecten hieraan. Maar ik houd dan ook van dingen die als arty farty worden bestempeld.

Verder is het jammer dat de film op andere punten niet altijd overtuigt, want op audiovisueel gebied is dit de meeste tijd zo hard genieten. Zo is de editing vaak wel echt behoorlijk brak en zijn enkele flashbacks enorm storend. Ook moet het oedipuscomplex (wat sowieso al niet zo interessant is, maar goed het is tenslotte een remake) wel erg overvloedig aan het publiek kenbaar worden gemaakt. Ook is die scène op het laatst met de auto behoorlijk knullig. Gelukkig weten de fotografie, soundtrack en kills wel de overhand te houden. Het origineel zal ik binnenkort eens proberen.

Waar Paranoia (1967) me nog deed denken aan de Tsjechische new wave, vond ik De Mantel der Liefde meer Pools ogen. Met name het camerawerk leek op de betere momenten sterk op de (handheld) acrobatiek die de films van Zulawski kenmerken. Alleen het einde al met het wegrijden van de camera op de brug De sketch over abortus was de enige die me echt wat aan de langdradige kant was, maar verder veel kunnen lachen, en zo niet werd het cinematografisch - zeker na de rookpauze - wel interessant genoeg gehouden. Nu De Witte Waan

Eigenlijk door de posterknockout hier op MovieMeter mijn aandacht getrokken, want wat is het een prachtige poster, die ook perfect bij de visuele stijl blijkt aan te sluiten. Daarnaast begon ook de titel mij op een gegeven moment te prikkelen. Tijdens het kijken viel het me niet op, maar er zijn inderdaad (naast het verhaal van de Manson familie) invloeden van het eveneens prachtige 3 Women van Altman te vinden, met de schietlessen als duidelijke referentie, maar bijvoorbeeld ook al de titel (Marcy May is namelijk één naam).

Tsja, zelden zo'n verbluffende stijl gezien, alles lijkt hier te kloppen. Telkens als ik hoopte op een bepaalde esthetische keuze, zoals in de framing, of op een plotgericht element, kwam dat er ook, zonder dat het voorspelbaar of cliché overkwam. Sean Durkin is dus duidelijk my man. Vooral op esthetisch vlak vind ik Martha Marcy May Marlene werkelijk fenomenaal. Eenvoudige alledaagse beelden hebben er nog nooit zo mooi uitgezien. Een Malick heeft dit ook (hoewel op geheel andere wijze), maar daar heb ik nog niet die ene film van gezien waar echt alles klopt (al komt The Thin Red Line akelig dicht in de buurt). The Tree of Life vertoont bijvoorbeeld op vele momenten het hoogst esthetisch haalbare, maar levert inhoudelijk te veel in (en die dino's kunnen echt niet). Sowieso is Malick's visuele stijl vele malen uitbundiger en lyrischer dan Durkin hier laat zien. Het is daarom niet zo dat je van MMMM een visueel spektakel moet verwachten. Het is een vrij kale, stripped-down, registratie, maar tegelijk dromerig en hallucinant, met name door de technische perfectie. Dankzij onder meer de niet over-gedramatiseerde inhoud, de ingetogen maar effectieve geluidsband, de vloeiende overgangen, de sublieme editing (er is namelijk geen enkel shot dat te kort of te lang duurt) en de complementatie van het ruwe uit de losse pols geschoten materiaal en de langzaam voorbij glijdende of inzoomende camerabeelden (en zo kan ik nog wel even doorgaan), vervalt de film niet enkel in één groot Tumblr festijn. Het leken af en toe daadwerkelijk schilderijen op de achtergrond. Fantastisch kleurgebruik (beetje een bruinige gloed vaak) en imposante gerichtheid van de cameraman. Elizabeth Olsen is daarnaast super gecast, een prachtig mooi meisje die iets heel breekbaars in zich heeft.

Het is verder begrijpelijk dat deze film (hier) niet hoog scoort. Voor de reguliere kijker zal er te weinig gebeuren, terwijl nerds zoals ik, die ook in meer abstractere cinema geïnteresseerd zijn, hier waarschijnlijk niet zo snel zullen toehappen. Want ik had ook iets veel meer gewoons verwacht. Een bepaalde scène met Martha in het water (met die reflecties) deed mij bijvoorbeeld nogal denken aan niemand minder dan Philippe Grandrieux. Sommige users zullen nu wellicht meteen de film gaan opsnorren (hoop je dan toch ). Ik zie dat de cinematograaf ook indie dingetjes als Tiny Furniture en Afterschool heeft gedaan, en ook een titel waar ik echt enorm naar uitkijk, namelijk Two Gates of Sleep (2010). Bij die film zag ik overigens ook al een Grandrieux referentie voorbijkomen, herinner ik me nu.

Voor mij tot nu toe de beste film van het nieuwe millennium, en ook eentje die ik totaal niet had zien aankomen.

Bijzondere film dit, doordat het van die rusteloze jongeren die typisch zijn voor de urbane contemporaine ATG films naar de feodale periode brengt waar zoveel van de bekende Japanse (samoerai) klassiekers zich afspelen. Dat creëert een aparte haast schizofrene film, met evenzoveel satire als nihilistische gewelddadigheid.

The Wicker Man voelt inderdaad terloops en realistisch aan en is daarom ook echt verontrustend. Midsommar is een groteske, psychedelische breakup/rouwverwerkingstrip. Zeer voorspelbaar en niet zo onder de huid kruipend als Hereditary, maar de film mikt dan ook niet op het absurde en verontrustende karakter van de sekte als leidend plotelement (dat is meteen al wel duidelijk en dus nergens verrassend). Dit dient slechts als kapstok om Dani's verwerking en bevrijding te verbeelden. Dit proces vult Aster in met veel spielerei en je kan erover discussiëren hoe sterk deze is. Zelf vond ik het zeker vermakelijk, maar veel emotionele binding kreeg ik er niet mee.

Grappig dat dit derde deel zo laag wordt beoordeeld. Heb me zelf echter ook eens schuldig gemaakt aan het geven van een lage waardering aan Gomes (1.5* voor A Cara que Mereces (2004) - herziening lijkt me noodzakelijk). Maar vanaf nu kan hij bij mij helemaal niks meer fout doen.

In volume 1 moet eerst het concept zich ontvouwen waardoor dit deel het meest dynamisch is. Het rusteloze komt overal terug (structuur, verhalen, personages, erecties, hanen). Hier zit eigenlijk alles in wat Gomes zo sterk en uniek maakt. Cinematografisch ook meteen het hoogtepunt, vooral dankzij het materiaal dat niet overdag is geschoten. Volume 2 is het meest (simpel) gestructureerd en vormt het lichaam van de trilogie. De personages beginnen zich door omstandigheden van de samenleving af te wenden en het desolate karakter van de verhalen vermengt zich met komisch en melancholisch magisch-realisme. Volume 3 is een soort uit de hand gelopen uitweiding van het concept en is daarmee eigenlijk nog het meest fascinerend. Speelse warme ironie viert hoogtij wanneer zingende vinken de voice-over verdrijven terwijl Gomes' plagerige persistentie in de betovering van de mens in ogenschijnlijk onbeduidende aardse zaken haast ongewild de meest liefdevol en optimistisch mogelijke conclusie oplevert.

En de muziekkeuzes zijn ook weer perfect, van nostalgische Lionel Richie tot keiharde punk.

Een mirakel van een trilogie.

Enorm coole film. Dit is de vierde 67'er waar ik Jô 'hamsterwangen' Shishido in een dergelijke rol zie en het blijft telkens genieten. Dit is tot nog toe een van de beste in zijn soort. Uitstekende regie, goed ingedeeld, fijne pace, stijlvol en dynamisch camerawerk, sfeervolle locaties en een lekkere jazzy score eroverheen. De clichés worden grotendeels vermeden, maar de bekende Nikkatsu noir elementen zijn hier zeker terug te vinden. Geen lolligheid als in een Seijun Suzuki, maar vooral het rauwe randje (wie wordt daar als schild gebruikt?) en het stijlvolle en coole karakter van de film maakt dit tot weer zo'n onbekend pareltje!

Meer dan aangename Roemeense (new wave) film weer. Vooral de lange opening in de flat is erg sterk, met beats van een zaterdagavond-feestje die op de achtergrond doordreunen. Enorm sfeervol en levendig. Vond het toch ook behoorlijk komisch hoor, maar uiteraard wel doordrenkt met tragiek. Zulke tragikomedie in combinatie met (real time) realisme geeft een unieke sfeer. De voorspelbaarheid van de film, en dan met name het van het ene naar het andere ziekenhuis sturen, kan voor vermoeidheid en langdradigheid zorgen, al valt er wat voor te zeggen dat dit de inleving ten goede komt. Je weet ook gewoon dat iedereen een snerende opmerking gaat maken over de dranklucht van Lazarescu, en daarbij de eigen verantwoordelijkheid als het ware wegschuift. Mooi om te zien was hoe de band van de ambulancevrouw met Lazarescu in die paar uur steeds groter werd, zoals dat waarschijnlijk ook bij de kijker gebeurde. De sympathie ligt ook bij die twee personen, al kan er door hun koppigheid ook begrip voor het ziekenhuispersoneel worden opgebracht. Wel deel ik de kritiek op het derde ziekenhuisbezoek, daar ligt het er allemaal net iets te dik bovenop.

Liefhebbers van deze film zou ik overigens willen wijzen op Hîrtia Va Fi Albastrã (2006), ook zo'n fijne Roemeense nachtfilm, met een zelfde chaos en miscommunicatie als hier.

Vooral het tweede hoofdstuk is inderdaad nogal lomp geschreven (Kevin vertelt Chiron over de seks die hij op school heeft - Chiron droomt over Kevin die seks met een meisje heeft - Chiron treft Kevin aan op strand en Kevin blijkt ook gay te zijn - Kevin krijgt tijdens de schoolpauze de opdracht om Chiron in elkaar te slaan). En zo zitten er door de film heen wel meer discutabele scriptkeuzes. Als je de film wat abstracter bekijkt is dergelijk plotverloop minder storend, maar het kost de film toch een half punt.

Wat mij met name aan de film bevalt is de balans tussen esthetiek en de momenten waar de dialogen de ruimte krijgen. Verder sprak het mij aan dat de meeste randzaken buiten beschouwing worden gelaten en je echt puur naar de kern van de emoties kijkt. Voegt het bijvoorbeeld wat toe als we weten wat de hobby's van Chiron zijn? Hierdoor blijft de speelduur ook relatief beperkt, terwijl dit soort vertellingen tegenwoordig standaard boven de twee uur lijkt te klokken. En wat de film helemaal af maakt is het gebruik van een soort van vaporwave (chopped and screwed) in het derde hoofdstuk.

Buiten enkele overbodige kitscherige CGI is mother! technisch zeker goed gemaakt. Sterk camerawerk, zelfs mooi op 16mm geschoten, een fijne J. Law. Sounddesign en soundtrack herinner ik me niet meer, dus waren waarschijnlijk effectief en nergens storend. Halverwege kon het nog de positieve kant uitgaan, maar dan herhaalt eigenlijk het voorgaande zich (het gedeelte tot aan de zwangerschap), maar op een nog veel grotere schaal. De stompzinnigheid werkt bij momenten wel (er valt ook het nodige te lachen), maar het is verder toch vooral strontvervelend. En dat komt - en wat de film voor mij werkelijk mislukt maakt - door de ontzettend irritante symboliek waar mother! totaal van overloopt, met het einde als dieptepunt. Iedere scène is zo overduidelijk een verwijzing (in plaats van dat het de film dient) dat de film totaal doodslaat. Nu staat Aronofsky bekend om zijn weinig subtiele symboliek, maar daar heb ik mij volgens mij nooit eerder aan gestoord (alleen Noah heb ik niet gezien). Dat kan zowel aan Aronofsky als mijn jeugdige ik liggen.

De lof begrijp ik wel, en misschien is mijn irritatie te selectief, maar als de film niet (meer) enige realiteitszin heeft, moeten de metaforen toch enigszins iets met de kijker doen (buiten irriteren dus, maar dat is het gevolg van het gegeven dat de metaforen juist niets bewerkstelligen), zoals intrigeren, verwonderen, meeslepen etc. Hier dienen de metaforen enkel als doorgeefluik voor de platte (voornamelijk cyclische en kunstenaar als God) filosofie die Aronofsky door je strot duwt. Naast de Bijbelse metaforen haalt Aronofsky ook allerlei populaire (liberale) thema's aan die al helemaal geforceerd overkomen. De metaforen die je eruit kan halen zijn in zijn geheel niet interessant. Je kan ze enkel beschrijven, en vervolgens kan je er niks mee. Ze laten niks open, roepen geen vragen op, helemaal niks. Maar goed, wat kan Aronofsky het nog schelen, hij doet haar gewoon.

Als parodie of klucht had mother! nog wel kunnen werken, maar zeker getuige het lachwekkende begin en eind moet het toch een best wel diep en gewichtig werk voorstellen...

Oef, dat einde voelt wel als een teleurstelling. Het is niet zozeer zwak te noemen, maar wel een tikkeltje flauw en iets te gemakkelijk. Het maakt de film vooral heel expliciet politiek. Vooral in de jaren 70 kwam je zoiets wel vaker tegen. Maar het is verder wel bijzonder allemaal. Zeer minimale clair-obscur beelden vooral bestaande uit close-ups in beklemmend 4:3 formaat. Maar de film heeft ook een nadrukkelijke offbeat editingstijl en een zeer dwingende soundtrack bestaande uit een mengeling van duistere elektronica, klassiek en percussie. En er is zelfs nog plaats voor wat humor. A Field in England (2013) is misschien nog wel de beste referentie.

Een natuurlijke film zou ik dit alleszins niet noemen (en ook niet komisch), zeker niet dertien jaar geleden; vijftien dagen later zou ik twaalf kaarsjes uitblazen. Eerder gekunsteld en gestileerd, waarin het soms echt te ver doorschiet. Meestal kan het mij niet kunstzinnig genoeg zijn, maar hier wringt het soms, ongeveer wat Mochizuki Rokuro bij Transe schrijft. Het is vooral geweldig experimenteel geschoten, maar de film is me ook wel erg neerslachtig. De bevalling in de wc van een pompstation is een voorbeeld van waar de artistieke pretenties vloeken met het grauwe realisme. Maar met name bij het moment dat Ricardo door een groep mannen wordt gedood had ik het even gehad. Dat voelde zo geforceerd aan. Deze scènes (aan het einde van de film) halen mijn waardering naar beneden, maar omdat het merendeel fantastisch is blijft er nog steeds een bovengemiddeld cijfer over. Het ingetogen slotakkoord met vervolgens een prachtig gevoelig nummer over de aftiteling is bovendien wel weer helemaal raak.

Mijn eerste Jarmusch is meteen een voltreffer.

Heerlijk subtiel gebracht, het heeft allemaal iets simpels, maar het werkt gewoon. De soundtrack is fantastisch, de cinematografie is geniaal in zijn eenvoud, het tempo ligt precies goed en de humor is meestal kurkdroog. Hoe die bellboy uit z'n ogen keek was al vermakelijk, maar die vliegenmepper vormde toch wel het hoogtepunt . Heel flauw eigenlijk maar zo droog gebracht.

Ik vond het juist een pluspunt dat het eerste segment meer lost stond van de volgende twee, hierdoor blijft de film na 2/3e deel nog steeds iets mysterieus houden. Je ziet dat het tweede segment zich in dezelfde ruimte afspeelt, maar je weet niet of de tijd ook hetzelfde is. Zo dacht ik eerst dat de kamer van die twee vrouwen dezelfde was als die van de Japanners en dat zij daar iets hadden laten liggen ofzo, vooral ook omdat dat Japanse meisje bij vertrek nog vroeg of ze niets vergeten waren. Daarna keren eerdere momenten terug en zal in het derde deel het schot verklaard worden. Ook zonder de vervlechting zouden de filmpjes op zichzelf goed werken, het zorgt er echter wel voor dat de film helemaal af is. Het voelt hier een stuk minder gezocht aan zoals bij veel andere (modernere) films die ook deze structuur hanteren.

Tenslotte zijn de achtergrondgeluiden echt heel goed gebruikt, zitten er fijne tracking shots tussen en toont Jarmusch aan een uitstekend oog voor detail te hebben. Als ik dan toch een minpuntje moet noemen is het de 'matches/Natchez' grap, die was gewoon té flauw. Vond het al vreemd dat die man op het station niet gewoon 'light' zei ofzo .