Meningen

Had hier graag een half sterretje meer aan gegeven (pun intended). Grootse ambitieuze film van Hernández, maar tegelijk ook heel klein en intiem. Het laatste uur vond ik echter niet helemaal werken. Het weet niet goed de spanning en mystiek vast te houden, vooral door enkele keuzes in vorm die me niet echt aanspraken. Bijvoorbeeld de grijze filter (beter alles in volle kleur wat mij betreft), de wijze van communicatie (met die godin) en de teksten die daarbij in beeld verschijnen en de bij momenten beetje rommelige editing. Daartegenover staan een paar adembenemende shots en klassieke muziek die het sfeertje verder versterkt. Het hielp ook niet mee dat ik net het laatste uur voor een andere dag had bewaard, waardoor ik er sowieso weer even in moest komen.

Voor de rest deed heel veel me aan Ming-liang Tsai denken, maar dan wel met het typische camerawerk (en ook wel soundtrack) van Hernández. Vooral in het begin zat ik werkelijk ademloos te kijken. Wervelend geschoten, maar toch op een soort van klassieke manier, met een erg sterk sounddesign daarbovenop. De muziekkeuze is minder voor de hand liggend dan in El cielo dividido en daardoor minder sfeervol op een romantische zwoele manier, maar wel weer passend bij het soort film dat Hernández hier voor ogen had. Het valt moeilijk te ontkennen dat hij er nogal van houdt om met de camera rond zijn personages te cirkelen. Soms schiet hij hier wat in door (en valt hij teveel in de herhaling), maar meestal weet hij het zelfs uitermate effectief te brengen door het te koppelen aan verdere ontwikkeling van het verhaal. Erg knap. Daarbij wordt ook nog eens gretig aan de focusknop gedraaid, om geen onnodige cuts te maken. De wereld ziet er sowieso mooier out of focus uit. Daarmee rijst de vraag of er eigenlijk nog geen (lange) film uitsluitend out of focus geschoten bestaat? Die zou ik zeker gaan kijken. Un lac komt er misschien nog het dichtst bij in de buurt. Grandrieux moet er toch wel voor te porren zijn zou je zeggen.

Nu kan ik proberen om nog langer door te praten zonder inhoudelijk op de film in te gaan, maar ik kan natuurlijk ook gewoon stoppen.

Nou, veel onzin wat ik hier eerder zei. Het sprak me bij herziening een stuk meer aan en het is duidelijk wat de film wil overbrengen. Alleen de beeldvoering blijf ik minder geslaagd vinden, vooral doordat er bijna alleen maar medium shots worden gebruikt. Hoewel het ook op dat gebied soms nog best aangenaam is. Nu is de print waar we het voorlopig nog steeds mee moeten doen ook verre van perfect, maar verwacht daar bij een upgrade geen wonderen van. Net geen 3.5*.

De film is een beetje een one-trick-pony (de vraag of Ah-jiang alsnog het toelatingsexamen kan afleggen wordt uitgewerkt als een gag waar alles om draait), maar daaromheen wordt toch ook een geweldig leuke film gebouwd! Doet erg Japans aan (denk Kitano, Sabu, Itami en lollige disfunctionele familiefilms) en is verrassend mooi geschoten.

วิธีดูหนังเรื่องนี้

hoe deze film te bekijken

Gisteren herzien. Kan de film nu beter plaatsen, al blijft er nog genoeg te duiden over. Vooral de rol van Mariko Okada (Yoshida's vrouw) sprong er ditmaal echt uit. Een eerbetoon aan haar, en aan de schoonheid van elke vrouw. Het falen van de revolutie wordt hiermee bijna gedegradeerd tot iets futiels. Ook rondom identiteit meende ik het een en ander te kunnen ontsleutelen. En ja, de Japanse economie groeide toch veel te hard, dat kon sowieso nooit goed gaan . Het middenstuk (of in ieder geval ergens halverwege) viel qua stijl licht tegen, maar vooral doordat de rest zo extreem en consequent in beeld wordt gebracht. Hoofden zijn vrijwel nooit in het midden van het frame te vinden, en worden zo nu en dan Resnaisiaans bij elkaar geplaatst, niet naar elkaar kijkend. Kadrering, positionering, hoeken en (over)belichting zijn inderdaad fenomenaal, al vond ik enkele donkere scènes (die zaten dus in het middendeel) minder fraai uit de verf komen. De muziek vond ik de vorige keer een minpuntje, maar er zit naast dat niet heel erg genietbare (maar wel bij de stijl passende) deuntje wat ik had onthouden, ook zo'n dromerig deuntje, wat gezoem en wat fijne Japanse percussie in. De brainpark locatie met de voelbare industrie op de achtergrond is verder perfect gekozen. Ook die verlaten trein- en metrostations zijn enorm sfeervol.

De 5* en top-10 notering blijven gehandhaafd, maar had stiekem op nog wat meer gehoopt. Misschien Eros + Massacre ook een herziening gunnen.

De uiterst kundige uitvoering weet de narratieve zwaktes - toevalligheden en makkelijke keuzes dreigen af en toe de overhand te nemen - naar de achtergrond te drukken, waardoor deze mix van Zvyagintsev en Haneke toch een sterke indruk achterlaat.

Want er is genoeg op de hele opbouw en ontwikkeling aan te merken. Het is eigenlijk een wat kunstmatige exercitie, waarbij Spielmann het verloop en de uiteindelijke conclusie (te) nadrukkelijk naar zijn hand wil zetten. Echter, de uitvoering is zodanig zelfverzekerd dat het blijft bij iets dat niet meer dan licht storend is. De cinematografie zou ik willen omschrijven als degelijk, maar dan opgerekt tot de uiterste betekenis van het woord. Dit is degelijkheid tot in de perfectie. Wellicht een ongebruikelijk woord om je waardering mee te uiten, toch is dit hét woord voor mij om de cinematografie (of eigenlijk de gehele uitvoering) hier te typeren. Robuust, streng, hypnotiserend, afstandelijk, formalistisch, stijlvol, ze voldoen voor mijn gevoel geen van allen. Dit is gewoon degelijk, zonder negatieve - of beter gezegd: gemiddelde - bijklank.

Daarnaast kijkt de film simpelweg lekker weg. De aanloop naar een haast onvermijdelijke (gewelddadige) uitbarsting draagt daar zeker aan bij. Het is te prijzen dat deze juist uitblijft, en er voor wordt gekozen een catharsis bij Alex te laten plaatsvinden. Zoals Spielmann zelf aangeeft heeft 'revanche' twee betekenissen: wraak (vergelding) en herkansing. Er vindt op het laatst dus een verschuiving naar die tweede betekenis plaats. De opa van Alex blijkt hierin een belangrijke, universele sleutel te zijn, terwijl Alex' confrontaties met Robert en Susanne meer direct op persoonlijk vlak hier voor zorgen. De afsluiting krijgt zodoende een beladen én beschouwende lading, wat het erg krachtig maakt.

Fijne nasmaak en 4*.

Maddin + Morrison in Zuid-Amerika? Sterk vormexperiment, maar het narratief is eigenlijk weinig interessant en zelfs wat uitgekauwd (en ik weet dat het op oude documenten en overleveringen berust). De politieke boodschap op het einde in tekstvorm was ook overbodig en storend. Van de meeste scènes heb ik echter wel genoten.

Leuke onderhoudende film. Begin is even doorheen bijten, ziet er allemaal erg lelijk uit. Maar als Kaas (P of Ahmed ) uit de gesloopte muren van de flat tevoorschijn komt, wordt het allemaal best vermakelijk. Voelt een beetje aan als een luchtigere versie van Idioterne (neem alleen al die zwembadscène), al zitten er best stevige uithalen in. Misschien wel een beetje makkelijk met bijvoorbeeld zo'n vader die meteen al wantrouwend reageert op P, dat hele gedoe rond pedofilie voelde sowieso niet helemaal lekker aan, het punt van de regisseur moest wel erg duidelijk naar voren komen had ik het idee. Ook moet P's werkgever natuurlijk een viezerik blijken. Het kinderkoor was trouwens wel een vrij briljante vondst, net als een Bosnisch sprekende Kaas.

De film is verre van perfect, maar wist me toch drie uur lang zwaar te boeien. Een soort veel minder extreme Noriko's Dinner Table, maar vooral toch heel typisch Iwai. Wat dat betreft zou je het ook een volwassen en moderne versie van All about Lily Chou-Chou kunnen noemen (die ik overigens moet herzien). Nanami is inderdaad wel erg goedgelovig, en het is misschien ongeloofwaardig dat ze geen enkel moment vraagtekens lijkt te hebben bij de persoon Amuro. En wat echt niet kon is dat hij op een gegeven moment chocolaatjes aan haar begint uit te delen. Jammer vind ik ook het gebruik van klassieke muziek in plaats van een (meer) originele soundtrack. Maar de film is vooral een prachtige individu-maatschappijfilm in een constant doorgevoerde zwierige en dromerige cinematografische stijl die we van Iwai kennen. En hoewel het vrij duidelijk is wat er tijdens de film gebeurt, blijft het telkens gissen in welke richting de film en specifiek de manipulatie van Nanami verder gaat.

Naast de twee genoemde speelduren is er overigens ook een tv-versie die zo'n vier een een half uur moet duren. De twee uur durende versie lijkt me in ieder geval niet aan te raden.

Ik vind de film niet geniaal, maar vind het wel een mooie, rijke, licht ironische en krachtige film. Ik zie het meer andersom; zou niet weten hoe je deze film saai kan vinden, terwijl het heel makkelijk is om aan te geven waarom het een mooie film is. In jouw recensie lees ik bijvoorbeeld nergens iets wat als kritiek op de film kan worden beschouwd.

Mijn enige (voorname) kritiek op de film is dat het scenario wat steekjes laat vallen, zoals het personage Fermín die ik te zwaar vind aangezet in zijn afwijzing van Cleo en hun kind en daardoor niet helemaal geloofwaardig overkomt - en bijvoorbeeld de toevalligheid van de confrontatie tussen Cleo en Fermín tijdens de studentenopstand die me te gekunsteld is.

Er zitten verder zoveel boeiende thema's in (die ik nu niet allemaal ga toelichten, die worden denk ik ook wel in recensies genoemd die ik verder niet heb gelezen) die allemaal redelijk ongeforceerd op een prachtige cinematografische en auditieve wijze naar voren komen. Een klein voorbeeld is hoe de terugkeer van de vader van het gezin wordt verbeeld door extreem op de auto te focussen met een oorverdovend geluid. Een mooi autobiografisch moment (denk ik) van hoe Cuarón zijn vader herinnert (de hard ronkende te brede auto die ternauwernood in de garage past). Zoiets kan ik goed naar mijn eigen leven terugkoppelen, ook al is het symbool niet hetzelfde, ik voel de herinnering en betekenis die erachter schuilt.

De film 'flowt' ook heel lekker en hoefde van mij eigenlijk nog lang niet te eindigen. Naast het tijdsbeeld schijnt vooral Cuaróns liefde voor cinema door en zijn ode (zwanger van schuldgevoelens) aan de dienstmeisjes die hem en vele anderen een comfortabel leven hebben gegeven.

Mijn berichtje was overigens slechts een knipoog naar de scène waar de groep jongeren bezoek krijgt van gastdocent Latin Lover. Zo zijn er meerdere licht komische en ironische scènes die Roma tot een sterk gebalanceerd schouwspel maken.