Meningen

Het uitgangspunt is eigenlijk niet zo fris meer, maar de uitwerking is dat net juist wel. De acceptatie van het gegeven door het koppel is inderdaad waar de film zijn kracht uit haalt. Hoe vervelend is het als de helft van de film opgaat aan het overtuigen van andere personages? Het is verder ook erg sterk geschreven en Moss en Duplass voeren het perfect uit. Met name Duplass is hier erg leuk. Met het uitgangspunt kan je veel kanten op en er worden toch steeds wel de betere keuzes gemaakt. Heel strak geschoten ook, zonder te veel de aandacht op te eisen en de vaart uit de ontwikkelingen te halen. Het duo Bensi en Jurriaans levert daarnaast wederom een fijne muzikale begeleiding af met een lekkere bas en zachte tinkelende belletjes (of was het een triangel). Een redelijk perfecte film, die zowel komisch als dramatisch werkt, waar het einde in zijn voorspelbaarheid echter toch een kleine smet achterlaat, waardoor de film op een (f)lauwe noot eindigt.

Mooi debuut van Yukisada.

Doet wel heel erg aan Shunji Iwai denken, maar dat heb ik niet als heel storend ervaren. Vooral mooi geschoten met veel overbelichte accenten en de film opent erg sterk door te spelen met licht in combinatie met een dynamische cameravoering. Hoewel het meestal goed werkt doen de extra gloed van de lichtbronnen en de objecten die het weerkaatsen soms juist meer gedateerd aan (volgens mij houdt Onderhond er echter wel van). Als je er zo invalt of een paar screenshots van de film maakt lijkt het misschien eerder kitscherig, maar over de hele lijn voegt het zeker het nodige toe.

Het verhaal is weinig opzienbarend en typisch Japans, maar daardoor niet minder fijn om te volgen. Worden toch wel originele touches aan gegeven en ook de titelreferentie is toch een wat apart plotdingetje. In het middenstuk had wat meer vaart mogen zitten, maar verder weinig te klagen. Enkele intieme kleine momentjes en een gevoelige soundtrack weten naast de cinematografie te overtuigen. Het is tevens het debuut van actrice Eihi Shiina met haar fijne gloomy verschijning (en een naakt vooraanzicht). Ze is vooral bekend van Nishimura's films en Miike's Audition en heeft niet in veel films gespeeld, maar de meeste heb ik wel gezien.

En ik zie nu pas dat Yukisada assistent is geweest van Iwai, dat verklaart een hoop. Misschien toch een halfje verlagen aangezien hij zijn leermeester hier eigenlijk gewoon nadoet.

Maffe film, maar op een ingetogen wat afstandelijke manier. Daardoor lastig er echt lekker in te komen, maar de film is toch behoorlijk grappig en fris te noemen en is bovendien fraai geschoten. De sensatiebeluste media worden net als in Komikku Zasshi Nanka Iranai! (1986) op de hak genomen, zij het wat luchtiger en voorzichtiger, maar verder doet het eerder denken aan de subtiele absurde humor van bijvoorbeeld een Ososhiki (1984). Het mysterie wordt uiteindelijk uit de doeken gedaan (dat is geen spoiler), maar daarvoor dacht ik 'waarom trekken de agenten (en de media) meteen de kaart van jaloerse ex-vriendin van Tsutomu, terwijl er zoveel andere scenario's mogelijk zijn?'. Daar krijgen we op het einde dus antwoord op. Verder is het jaren 80 sfeertje weer top, misschien een wat ondergewaardeerd decennium (wat betreft Japan). Enerzijds steken daar de rebelse punkachtige films er voor mij bovenuit, maar ook luchtigere films als deze, vaak met AV idols in de cast, geloof ik, en natuurlijk de eerste klassiekers in de anime. Hier overigens ook een leuk bijrolletje van niemand minder dan Joe Shishido.

Zeer intense film met manische cameravoering en editing, en ook een redelijk hysterische (Japans folkloristisch aandoende) soundtrack. Doet qua locatie en filters ook wel wat aan een game denken. Verder kreeg ik een sterke Strugatsky vibe (of iets anders Oost-Europees post-apocalyptisch), maar dan geregisseerd door iemand als Tsukamoto.

Blij dat ik deze op een groot doek kon zien, maar hij is voor de geïnteresseerden sinds ik meen vorige maand ook via VOD te bekijken.