Meningen

Het is niet João Césars beste, maar pakweg het laatste uur is weer van een fenomenaal hoog niveau, met het laatste shot als zeldzaam ontroerend hoogtepunt - en ik heb meestal een hekel aan freeze frames. De film begint ook geweldig, maar daartussenin is het inderdaad ietwat aan de taaie kant. Hoewel Monteiro's dialogen altijd enorm vermakelijk zijn, worden ze hier niet altijd voldoende ondersteund door de stilering, die hier minder inventief is dan in enkele van zijn voorgangers. Maar wat is het toch een genot om in zijn universum te vertoeven, helemaal als zijn alterego erin speelt. Helaas heb ik alleen nog enkele vroege (kort)films te gaan.

Hoewel ik bekend ben met de cultstatus van Cage heb ik nog maar weinig met hem gezien en vooral lang geleden, met alleen het eveneens geweldige Mandy in recente jaren. Zijn films die ik nog wil zien krijgen na het zien van Vampire's Kiss in ieder geval meer prioriteit want dit moet toch wel mijn favoriete komische acteerprestatie ooit zijn, met meerdere iconische scènes die ik vaak al wel eerder was tegengekomen maar niet wist dat ze uit deze film kwamen. Naast Cage's geniale mafklap performance is de film ook gewoon een sterke satire en worden terechte punten aangekaart, zonder dat dat ten koste gaat van de komedie. De vorm is verder niet bijzonder maar ook zeker niet slecht. Met een stilist als De Palma aan het roer had dit helemaal een meesterwerk kunnen zijn. Ook ik moest denken aan American Pyscho (overigens een film die ik nog niet heb gezien maar ook al veel fragmenten van ken en het boek pas van heb gelezen). Ik moet eigenlijk nu nog steeds lachen om Cage.

Leuke film ja. Kaas zorgt altijd wel voor een voldoende en de rest is ook gewoon in orde. De actie is vermakelijk, de humor is lekker stuntelig en tussendoor komen er ook nog wat mooie shots langs, prima. Nette soundtrack ook, geinig synth-nummer bij de geweldige openingsscène. Heerlijk natuurlijk hoe Kaas op zijn sandaaltjes, inclusief witte sokken uiteraard, achteruit over het dak schuifelt en de held uithangt. Het zit gewoon bomvol komische momenten, naar het einde toe wordt dat wat minder, maar het (inderdaad zelfbewust clichérijke) drama weet gelukkig net niet de overhand te krijgen. Dikke 3.5*. Zal vermoedelijk geen hangertje zijn, dus net geen 4*.

Pfff, ik haalde bijna het einde van de film niet, stond op het punt om weg te lopen. Puur door het camerawerk. Ik kan bijvoorbeeld ook geen FPS (geen frames per second ondanks dat dit een filmsite is) spelen of bij toekijken, want daar raak ik ook kotsmisselijk van. Dat is verder geen kritiek op de film, maar mijn evenwichtsorgaan kan daar gewoon niet tegen, althans niet bij een film van dik meer dan twee uur onafgebroken geschoten.

Verder werkt de stijl grotendeels wel, maar heb ik mij eigenlijk geen enkele keer verwonderd over de one-take, al kan je dat ook als iets positiefs zien. Het probleem van de one-take vind ik hier vooral dat het voorspelbaarheid creëert (en de film een sterk deterministische aard krijgt zoals in de recensie van Salon Indien valt te lezen). Ondanks het drugsgebruik stoorde ik mij op het eind ook wel aan verschillende (domme) acties van de hoofdpersonages en komt het gedeelte in het flatgebouw en in mindere mate in het hotel te ongeloofwaardig op mij over. Het is verder zeker wel knap gemaakt, maar dat betekent niet dat ik de minpunten dan maar voor lief moet nemen. Geweldige opening overigens, bijna net zo lekker als het geclub in Noé's Love.

3.0*/3.5*

Toch wat minder dan gehoopt. Vooral wel lastig om erin te komen en even schrikken van de beeldverhouding. Wat betreft dat laatste een goede voorbereiding op Mommy (waarvan de trailer overigens werd getoond), waarin we helemaal smal gaan. De 'video-art' kan ik niet helemaal plaatsen, al zie ik wel enige gelijkenis met de surveillance camera's uit het begin (net als dat de beeldverhouding daar mooi bij aansluit). Hoewel het gefragmenteerde en het grotendeels ontbreken van dialoog en muziek het redelijk ontoegankelijk maakt (de regisseur zelf denkt daar anders over), is het uiteindelijk zo mooi en bijzonder gemaakt dat de pretentie nooit echt vervelend wordt. En Violet van Deafheaven, dé hipster black metal band en dus geen vreemde keus. Een film die wellicht uitnodigt tot herziening, alleen al voor de vorm.

Voor de duidelijkheid: het is een Slowaakse film, geen Tsjechische. Officieel een Tsjecho-Slowaakse, uiteraard.

Het realiteitsbesef en de opkomende hevige jaloezie na al het escapisme vond ik toch wel behoorlijk aankomen. Beide werelden worden hevig uitvergroot en overdreven gebracht, met inderdaad veel fantasie en surrealisme, maar dat is met de voelbare energie en de tijd waarin de film is gemaakt makkelijk te verantwoorden. De film zou ik overigens zeker niet een jongere leeftijd toedichten, het is toch echt wel een product van zijn tijd.

Een klein meesterwerkje wat mij betreft, maar MovieMeter is nog niet overtuigd. Vele referenties zijn te maken, en die zijn ook al volop gemaakt, dus daar zal ik niet aan beginnen. Jakubisko heeft in ieder geval een aardig oeuvre bij elkaar geregisseerd waar ik volgens mij nog veel plezier aan ga beleven.