Violet (2014)

VIOLET wint Grand Prix op 64e Berlinale

Debuutspeelfilm van Bas Devos geroemd om uitmuntende vormgeving

Regisseur Bas Devos heeft vanavond op het filmfestival in Berlijn de Grand Prix van de Generation 14plus International Jury in ontvangst mogen nemen voor zijn debuutfilm VIOLET. Met de prijs wint Devos een bedrag van € 7.500, ter beschikking gesteld door de Bundeszentrale für Politische Bildung (bondsagentschap voor burgereducatie). VIOLET is een productie van Minds Meet (België) in coproductie met Artémis Productions (België), Phanta Film (Nederland) en Mollywood (België).

(persbericht)

Vanaf 6 november in de bioscoop (Amstelfilm)

Ben benieuwd wie als eerste de woorden 'pretentieus', 'arty-farty' en 'krampachtig' gaat gebruiken in zijn of haar recensie. Trailer geeft trouwens goed weer wat voor soort film je voorgeschoteld krijgt.

Wat een fantastische film. Dit is zo'n film waar je eerst 5 dagen over moet nadenken voor hij helemaal doordringt. Ik zag hem zondag op de premiere in Brussel. De film houd je constant vast, je wilt het begrijpen maar het lukt niet. Regisseur Bas Devos zei achteraf dat dit ook zijn bedoeling was. De beelden zijn zeer mooi, bijna perfect. Vooral het eindshot greep mij bij de keel.

Deze film is niet voor het grote publiek bedoeld, dat merk je. Maar oh zo fantastisch.

De visuele schoonheid (en traagheid) suggereert een diepgang die er niet is. Devos toont de psychologie, maar vergeet dat de menselijke psyche gekleurd en gekneed wordt door de omgeving, en de relatie van Jesse met de anderen (vrienden, ouders van Jonas, eigen ouders) blijft erg oppervlakkig getekend.

Eigenlijk is dit één lang uitgesponnen kortfilm. Verdienstelijk, maar geen lofzang waard.

Alsof Grandrieux besloten heeft een Amerikaanse indie ala Pavilion (2012) of Jess + Moss (2011) te maken. Af en toe ook prachtig verstild, dan weer bijna video-art... werd daarom ook herinnerd aan A Spell to Ward Off the Darkness (2013) en A Vida Invisível (2013) die ik eerder dit jaar op het IFFR zag, en met een film waarin zowel de BMX als black metal figureren, kom je ook niet om de oer-inspiratie van veel van deze recente films heen, Gummo (1997)...

Meesterlijk gebruik van de "shallow focus" ook. Dat is een beetje een hype de laatste tijd lijkt het, maar wordt hier zeer effectief (en mooi!) ingezet. En ook in de geluidsdesign wordt er gespeeld met aan en afwezigheid, waardoor er gezamenlijk een sterk psychologisch effect ontstaat die past bij het onderwerp van de film. Het kwam op mij iig over als authentiek en niet als een cool trucje oid

Als dat allemaal samen komt in een debuut film en het nog prachtig in balans blijft en ook nog ergens over gaat, dan volstaat alleen het woord WoW!

Cinematograaf Nicolas Karakatsanis is de ontdekking van het jaar!

Is al wel eerder hot geweest, maar komt dit jaar inderdaad met meerdere lange films op de proppen.

Ga er vandaag denk ik heen, wat gisteren al de bedoeling was

En dan heeft die Michael Mann overgeslagen omdat die tweede keuze was.

Ondertussen ook de nieuwe van John Hillcoat gedaan.....

Toch wat minder dan gehoopt. Vooral wel lastig om erin te komen en even schrikken van de beeldverhouding. Wat betreft dat laatste een goede voorbereiding op Mommy (waarvan de trailer overigens werd getoond), waarin we helemaal smal gaan. De 'video-art' kan ik niet helemaal plaatsen, al zie ik wel enige gelijkenis met de surveillance camera's uit het begin (net als dat de beeldverhouding daar mooi bij aansluit). Hoewel het gefragmenteerde en het grotendeels ontbreken van dialoog en muziek het redelijk ontoegankelijk maakt (de regisseur zelf denkt daar anders over), is het uiteindelijk zo mooi en bijzonder gemaakt dat de pretentie nooit echt vervelend wordt. En Violet van Deafheaven, dé hipster black metal band en dus geen vreemde keus. Een film die wellicht uitnodigt tot herziening, alleen al voor de vorm.

Film met de mooiste scène van het jaar wat mij betreft. Toen ik op de aftiteling las (en dat hier bevestigd wordt) dat de titel van de film daar op slaat kan ik niet anders concluderen dat het Devos is gelukt het zwaartepunt van zijn film op de goede plek te leggen.

Qua referenties hou ik het wat dichter bij huis. Het is leuk dat Gesmoord (2011) via de pakketservice weer naar mij onderweg is. Ik ga die nog eens kijken, omdat ik daar de woorden 'bezwangerd van veelbetekendheid' gebruikte. Dat zou je hier ook kunnen zeggen (de voorzet van Verhoeven kop ik niet in), maar op één of andere manier heeft Devos een diepgang gecreëerd die wél werkt.

Maar een zekere mate van 'veelbetekendheid' is er wel, een meer losse structuur als in P3ND3JO5 (2013) (BMX vs. skaters) of Cherry Pie (2013) (om nog maar wat referenties te droppen van tobbende jongeren) had ik ook wel gewaardeerd. En dan bedoel ik dat sommige shots/scènes wel erg gezocht lijken te zijn , om moeilijk over te komen. Zoals het thuisbrengen van de fiets, Jesse die een kopje koffie krijgt. Wel een hele gave scène: Jesse die de thuiskomst van Jonas' ouders/zussen gadeslaat.

Zie verdere beavis' bijdrage (vooral shallow focus, meer dan 4:3), want het laat zich makkelijk raden wat de favoriete films van Devos zijn. Ik dacht zelfs dezelfde bomen als in Sombre te ontwaren.

Grappig dat de synopsis hierboven trouwens meer weet dan de film überhaupt prijsgeeft, zoals de namen van de ouders - of ik moet het niet verstaan hebben - de versie in LHC was niet ondertiteld. en McSavah: dit is er weer eentje...!

Inderdaad niet ondertiteld. Verstond zelf ook maar de helft. Niet alleen door het dialect, maar ook door hoe het in de mix is gezet.

Iets wat ik nog nooit heb meegemaakt: tijdens de openingsscène van de film wordt ik meteen getrakteerd op..een shot van de gallerij waar ik 2 minuten geleden door liep. Geen kassucces wel deze film (alle nobele pogingen van Maaike Neuville ten spijt), ik zat daar moederziel alleen in zaal 3 van Cinema Aventure, ook iets wat me nog nooit is overkomen.

Hoewel Violet niet echt mijn 'soort' film is (ik weiger concreter te zijn uit vrees in plattitudes te vervallen), zijn er toch een aantal scènes die ik niet enkel stilistisch inventief vond, maar die me ook echt raakten: ik denk aan het begin, het nachtelijke tuinbezoek en het metal concert. Voor de hand liggende keuzes waarschijnlijk, maar ik moest het toch even kwijt.

Op verzoek van regisseur én distributeur niet ondertiteld te zien. Beiden hebben liever dat je iets van de gesproken woord mist dan van het beeld. De regisseur gaf zelfs aan blij te zijn geweest dat bij een festivalvertoning in Engeland er iets mis ging met de ondertiteling, waardoor ie ook daar niet ondertiteld moest worden vertoond.

En zo'n dialect was het ook helemaal niet. Had geen idee iets gemist te hebben van de dialogen, behalve als deze opzettelijk heel zacht in de mix zitten.

Heb ik ook hoor, ik refereerde alleen aan de ondertiteling, vanwege de namen van de ouders die hier in de synopsis een naam hebben en op de aftiteling Father en Mother heetten.

Ben het ook wel eens met de ondertiteling afleidt van beeld. Vond het bij Mommy bijvoorbeeld jammer dat de ondertiteling geregeld breder was dan het beeld, dus in het zwarte kader viel.

Overigens moet het natuurlijk wel zo zijn dat bij een stilistische keuze zonder subs, je er wel vanuit moet kunnen gaan dat je niks essentieels mist. Maar dit is wel een film, waar het gesproken woord minder van belang is.

Heeft iemand een idee waar ik deze nog kan bekijken? Of eventueel kopen?

Een goed drama/actie/drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Redelijk kwaliteit beeld, alleen 4:3

(geen HD aanwezig)...

Redelijk achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Vond het een prachtige film.

Ik was in eerste instantie bang dat hij ellenlang en traag zou zijn, maar ik ben echt ingepakt door de sfeer en mooie beelden.

Hier kan ik me wel in vinden eigenlijk. Statische film, waarin de af en toe indringende sfeer vaak net niet de overhand wil nemen, waardoor er slechts een nogal lege huls overblijft. De dialogen worden tot een minimum behouden, de personages blijven hangen in oppervlakkigheid, de shots zijn oertraag: allemaal elementen die an sich zeker niet negatief hoeven te zijn, ware het niet dat er in casu een nogal half-om-half aanpak gehanteerd wordt, waardoor het nergens écht boeiend wil worden.

Wel nog een sterke eindscene. Krappe 2,5*.

Geen release gehad neem ik aan? Toch spijtig dat ik dit weer heb gemist.

Komt wel regelmatig langs op Film1 Sundance, mocht je daarover beschikken.

Frans? De film is van Vlaamse bodem, John Milton.

Inderdaad, is toch een rasechte Vlaamse film

leatherhead Dan ga ik Sundance eens screenen. Heb daar toen ook Leones op kunnen vinden.

Ah ok

Ik trok uit Verhoevens opmerking dat zelfs Vlamingen moeite hadden het te verstaan de conclusie dat het om Franstalige dialectjes zou gaan. Dan red ik het wellicht zonder, al moest ik laatst bij D'ardennen regelmatig even naar de ondertiteling kijken wat er in hemelsnaam gezegd werd. Maar in een film met spaarzame dialogen moet ik met Vlaams een eind komen.

Ik heb helaas geen film 1 Sundance, maar dat is eigenlijk best een idee qua films die er langskomen. Ik denk alleen niet dat ik nog terugkan naar broadcasting als door pindakaas en VOD verwende kijker.

Maar goed nieuws, dan ga ik zoeken of ik deze ergens kan vinden.

Heb 'm eergisteren na wat wanhopig gesprint wegens die idiote 'villo!' stadsfietsen die uiteraard niet beschikbaar waren op een zwoele lenteavond, nog in cinematek gezien (2e kans). Ben daar zeer tevreden mee, want blijkt vrijwel nergens te vinden anders. Toch frustrerend hoe moeilijk het blijft de betere Vlaamse film te kunnen meepikken, als Vlaming nota bene. En er zitten behoorlijk wat pareltjes tussen, zo blijkt keer op keer.

Te zien op Sundance TV Global - sundancetvglobal.com

Weet iemand waar deze film is opgenomen?

Jesse [Cesar de Sutter] bevindt zich met zijn vriend Jonas in een vrijwel verlaten overdekt winkelcentrum wanneer Jonas na een korte woordenwisseling wordt doodgestoken. Jesse verstijft volledig en daardoor wil een deel van jongeren binnen de plaatselijke BMX-gemeenschap waartoe Jesse behoort niet meer me hem te maken hebben. De manier waarop een naïeve tiener met zichzelf in het reine moet zien te komen na zijn betrokkenheid bij een dodelijk misdrijf had een fascinerende film kunnen opleveren, maar Devos denkt blijkbaar dat hij je een plezier doet door te zien hoe Jesse met zijn vriendjes op slome wijze door de wijk fietst en hoe ze op het plaatselijke BMX-circuit vanaf de springbulten vliegen. Geen idee wat Devos hiermee wil zeggen, geen idee hoe ik mezelf wakker heb weten te houden tot het einde. Alleen de eerste vijf minuten zijn interessant.