Violet (2014)

Wat een fantastische film. Dit is zo'n film waar je eerst 5 dagen over moet nadenken voor hij helemaal doordringt. Ik zag hem zondag op de premiere in Brussel. De film houd je constant vast, je wilt het begrijpen maar het lukt niet. Regisseur Bas Devos zei achteraf dat dit ook zijn bedoeling was. De beelden zijn zeer mooi, bijna perfect. Vooral het eindshot greep mij bij de keel.

Deze film is niet voor het grote publiek bedoeld, dat merk je. Maar oh zo fantastisch.

De visuele schoonheid (en traagheid) suggereert een diepgang die er niet is. Devos toont de psychologie, maar vergeet dat de menselijke psyche gekleurd en gekneed wordt door de omgeving, en de relatie van Jesse met de anderen (vrienden, ouders van Jonas, eigen ouders) blijft erg oppervlakkig getekend.

Eigenlijk is dit één lang uitgesponnen kortfilm. Verdienstelijk, maar geen lofzang waard.

Toch wat minder dan gehoopt. Vooral wel lastig om erin te komen en even schrikken van de beeldverhouding. Wat betreft dat laatste een goede voorbereiding op Mommy (waarvan de trailer overigens werd getoond), waarin we helemaal smal gaan. De 'video-art' kan ik niet helemaal plaatsen, al zie ik wel enige gelijkenis met de surveillance camera's uit het begin (net als dat de beeldverhouding daar mooi bij aansluit). Hoewel het gefragmenteerde en het grotendeels ontbreken van dialoog en muziek het redelijk ontoegankelijk maakt (de regisseur zelf denkt daar anders over), is het uiteindelijk zo mooi en bijzonder gemaakt dat de pretentie nooit echt vervelend wordt. En Violet van Deafheaven, dé hipster black metal band en dus geen vreemde keus. Een film die wellicht uitnodigt tot herziening, alleen al voor de vorm.

Een goed drama/actie/drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Redelijk kwaliteit beeld, alleen 4:3

(geen HD aanwezig)...

Redelijk achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Hier kan ik me wel in vinden eigenlijk. Statische film, waarin de af en toe indringende sfeer vaak net niet de overhand wil nemen, waardoor er slechts een nogal lege huls overblijft. De dialogen worden tot een minimum behouden, de personages blijven hangen in oppervlakkigheid, de shots zijn oertraag: allemaal elementen die an sich zeker niet negatief hoeven te zijn, ware het niet dat er in casu een nogal half-om-half aanpak gehanteerd wordt, waardoor het nergens écht boeiend wil worden.

Wel nog een sterke eindscene. Krappe 2,5*.

Jesse [Cesar de Sutter] bevindt zich met zijn vriend Jonas in een vrijwel verlaten overdekt winkelcentrum wanneer Jonas na een korte woordenwisseling wordt doodgestoken. Jesse verstijft volledig en daardoor wil een deel van jongeren binnen de plaatselijke BMX-gemeenschap waartoe Jesse behoort niet meer me hem te maken hebben. De manier waarop een naïeve tiener met zichzelf in het reine moet zien te komen na zijn betrokkenheid bij een dodelijk misdrijf had een fascinerende film kunnen opleveren, maar Devos denkt blijkbaar dat hij je een plezier doet door te zien hoe Jesse met zijn vriendjes op slome wijze door de wijk fietst en hoe ze op het plaatselijke BMX-circuit vanaf de springbulten vliegen. Geen idee wat Devos hiermee wil zeggen, geen idee hoe ik mezelf wakker heb weten te houden tot het einde. Alleen de eerste vijf minuten zijn interessant.