Meningen

Na de kitscherige fantasy opening vreesde ik voor het ergste. Maar jullie zien het al, de film is mij vervolgens uitstekend bevallen. Duurde wel een tijdje voordat ik er echt lekker inzat, met name het tempo lag erg hoog, wat ik niet gewend ben van Sokurov. En dan werd er af en toe zo'n afwijkende, wat misplaatste, lens ingegooid (die Sokurov altijd wel gebruikt, maar hier in het begin dus enkel sporadisch), wat nogal leek te vloeken met de rest van het vrij standaard camerawerk. De cinematografie wordt echter steeds aparter en beter naarmate de film vordert, en is uiteindelijk van onmisbare waarde om je mee te sleuren in de dromerige en hallucinante sfeer. Ook best wel een vieze, gore film eigenlijk. Alleen al die eerste scène met de autopsie, of die door Wagner gebrouwde mensch in een buisje, best smerig. Daarnaast ook verrassend veel humor. Het einde is voornamelijk geweldig, maar ook het middendeel in het bos is fraai, fijne sprookjesachtige sfeer daar. Het moment dat Faust in die kamer met het meisje wakker wordt is waarschijnlijk favoriet. Desolaat en enigszins vervreemdend, maar ook wel weer geestig door die misvormde wezens. Wat betreft het einde kwam zowel een positieve als negatieve interpretatie op, wat hier al besproken is. Deed me denken aan het einde van Posetitel Muzeya (1989). Als ik deze twee eindes vergelijk, lijkt die van Faust toch wel hoopvol, waar het kwade is verslagen. Terwijl het wanhopige einde van Visitor of a Museum meer voelt als de eeuwige leegte van de hel, hoewel dat bij deze Faust voor mijn gevoel dus ook mogelijk is.

Vooral ook sterk hoe hij Shulem niet helemaal uit de film laat verdwijnen en daarmee de nodige nuance weet aan te brengen. Het begon wat stroef en leek een te simplistische weg te kiezen, maar uiteindelijk worden de valkuilen vermeden en heb ik er heel erg van genoten. In dat interview geeft Giroux aan dat ze tevens een oude Japanse lens hebben gebruikt, dus geen wonder dat ik het zo mooi geschoten vond.

Schuddebuiken van het lachen om een terroristische aanslag. Bravo senhor de Oliveira. Echt een totaal bezopen eind. Deze pratende film neemt wel een nogal dubieuze houding ten aanzien van moslims aan, inclusief een bekrachtiging van de mythe over de brand van de bibliotheek van Alexandrië. Maar nu ik er zo over nadenk, zal ook dat wel onderdeel zijn van de ironische toon.

Bwah, vond die laatste minuten juist érg jammer en afbreuk doen aan de verder heerlijke constructie. Soort van goedmakertje voor kijkers die niet hebben zitten opletten. Meestal ben ik niet zo snel met verbanden leggen en zo, maar het was hier toch gewoon duidelijk hoe alles in elkaar zat? Dan volgen dus een paar loze minuten met alwéér dat nummer, en ook nog eens te zacht ingezet. Was het maar geëindigd bij het slaperige meisje dat zich excuseert.. er volgt zelfs een zwart scherm en dan de eerste noten van het nummer. Perfect einde. Op de aftiteling had het nummer ook nog wel een keer gewerkt.

Had makkelijk 4* kunnen zijn, maar nu zit ik op de score van OH en rond ik denk ik ook maar naar beneden af..

Dat kan je wel zeggen, John Milton.

Twijfel nog wel tussen 4.5* en 5.0*, maar films die zo radicaal anders zijn geef ik toch sneller een bonuspuntje. Vond het ook wel wat weghebben van Raul Ruiz op LSD, door het vloeiende narratief van verhalen binnen verhalen, al waren de overgangen mij hier niet altijd even duidelijk. Zelf houd ik (nog) niet zo van de zwijgende film, maar dat betekent niet dat ik iets als dit minder goed kan waarderen. Het gebruik van (tussen)titels werkt hier in ieder geval perfect als stijlmiddel en is vaak geestig van aard. Ruiz gebruikt een voice-over om ongeveer hetzelfde effect te bereiken, maar wat Maddin doet komt paradoxaal genoeg moderner over. De geluidsband vond ik ook echt geweldig, met ambient weggelopen uit een David Lynch. En dan die morphende beelden. Het draagt allemaal bij aan de liquide hallucinante ervaring (ook al klinkt dat pretentieus). Heerlijk bizarre cast ook, dat is wel echt een feest.

Enkele fragmenten kende ik al van Maddins Seances project, maar verder heb ik nog niks van hem gezien. Als dit inderdaad redelijk representatief is voor zijn oeuvre, dan ga ik daar nog veel plezier aan beleven. Was overigens vergeten dat de film in Previously Unreleased zit, maar deze is op de koptelefoon ook erg fijn.

Waar heeft bovenstaande quote betrekking op? Niet op deze film, in ieder geval

Volgens Hani is dit een documentaire, maar met een fictief verhaal en fictieve personages. En het heeft ook wel wat weg van een docu. Er lijkt niet een bepaald punt gemaakt te willen worden, of dat er ergens naar wordt toegewerkt, al sluipt er in het begin wel wat sociale kritiek door. We krijgen een kijkje in het leven van zomaar een jonge inwoner van Tokyo, die na wat ongein naar een heropvoedingskamp wordt gestuurd, nadat hij al vaker met de politie in aanraking is gekomen. Best aardig om in dat kamp de groepsdynamieken en het gesmokkel te zien, maar vooral het maken van een vuurtje voor een sigaret vond ik vrij fascinerend (die de jongeman hierboven, op het plaatje dat als poster moet dienen, aan het verorberen is).

Minder indringend en bijzonder dan het meesterlijke Hatsukoi: Jigoku-Hen (1968) die ik eerder van Hani zag, maar van dit losse en speelse new wave portret heb ik ook erg genoten. Af en toe valt er nog wat ouderwetse montage te bespeuren, maar het camerawerk is hier al geweldig en vooral erg dynamisch. En alles is volgens mij gedubbed, waarbij het ook nooit maar een beetje synchroon lijkt te lopen