Meningen

Wat een heerlijke cameravoering en onheilspellende geluidsband zeg, dat plus beangstigende ontknopingen en prachtige decors en je tikt zo tegen die 4.5* aan.

De eerste twee delen doen weinig voor elkaar onder en kennen een zelfde soort opbouw en structuur, waarbij vooral de ontknoping uit het eerste deel erg sterk is. Over beide delen hangt zo'n constante spanning, je weet dat er iets niet pluis is. De schitterende rode en blauwe kleuren maken het tweede deel een genot om naar te kijken. Het zwaartepunt van de film ligt echter in het derde en langste deel. Deze begint in eerste instantie nogal vervelend voor zo'n 10 minuten, maar dat wordt dik goedgemaakt in het vervolg waaruit zelfs blijkt dat dat begin een nuttige functie had, al blijft het een irritatieopwekkend stukje. Het moment waarop de oren van die blinde biwaspeler eraf worden getrokken is ontzettend beklemmend gebracht en moest ik ook zeker wel van griezelen. Verder perfecte camerabewegingen en de biwaconcerten zijn super creepy, wat een entourage. Het laatste en kortste vierde deel is wat luchtiger en vooral het 'gevecht' was wel vermakelijk. Een beetje knullig gemonteerd bij een verdwijntruc, maar ach. Visueel helaas minder dan de vorige drie, geen mooie achtergronden hier. Wel een lekker toetje, geinig einde ook.

Ik vond het eigenlijk allemaal vrij opzichtig en voorspelbaar, maar misschien heb ik al te veel van dit soort films gezien (en dan vragen jullie om vergelijkbare titels die ik vervolgens niet kan opnoemen). Wel leuk en zeker sympathiek hoor, maar mist een overtreffende trap. Eens met Onderhond wat dat betreft.

Volgens mij is het helemaal niet criminologie, maar meer een soort van politieopleiding of forensisch onderzoek. Is ook niet echt belangrijk verder in de film.

Hier had meer ingezeten. Zat een fijne geluidsband onder de film gemonteerd, wat behoorlijk sfeerverhogend werkte. Dit in combinatie met het ruwe camerawerk zorgde voor momenten die aan Grandrieux deden denken, alleen veel minder experimenteel. Eerste pakweg 25 minuten waren nogal saai, waar Peping geïntroduceerd wordt. Daarna valt de nacht en krijgen we een lekkere, maar korte, clubscène (waar ik nogal gevoelig voor ben) en begint het 'project'. Veel tijd wordt doorgebracht in het busje, wat af en toe mooie beelden oplevert, maar had liever iets langere shots gezien en toch ook wat minder rommelig. Eenmaal aangekomen op bestemming wordt het echt interessant en zien we hoe de mannen koel en onverschillig de prostituee verkrachten en in stukken snijden. Peping heeft het al de hele tijd zichtbaar moeilijk en probeerde bij het halen van wat versnaperingen weg te komen, tevergeefs. Hij wilde haar ook eigenlijk helpen, maar ondernam uiteindelijk niks. Als de klus geklaard is en de zon is opgekomen, wordt er gegeten. Hierbij moest ik sterk denken aan het einde van Distance van Koreeda, al vond ik die scène daar een stuk magischer.

3* met kans op een halve ster erbij.

Ja, niet een al te beste kopie gezien (is naar ik weet ook niet op dvd uitgebracht), maar de film was zeker sterk genoeg om daar niet al te veel hinder van te ondervinden. Misschien wel een film die minstens tien jaar eerder gemaakt had kunnen worden, hoewel ik denk dat de afbeelding van de maatschappij weer wat minder bij de new wave werkjes van de jaren 60 past. Het is hier toch allemaal een stuk triester en hopelozer (wel met humor weergeven overigens), en dus niet met hoop naar de toekomst kijken en die revolutie even op gang brengen. Qua plaatjes, locaties, hoeken, montage e.d. erg goed, en daarom wel behoorlijk vergelijkbaar met jaren 60 werkjes. Ook de overbelichting viel mooi op. Daarnaast duren enkele scènes/shots erg lang, wat het realisme vergroot (mede ook door het naturelle acteerweerk, voor zover ik dat als niet-Hongaar kan beoordelen). Tot slot verschijnen meermaals titels met soort van steekwoorden in beeld die de personages in hun gesprekken bezigen. En oh ja, Jeles past hier en daar zelfs nog wat hypermontage toe! Op deze manier is het aangenaam rondslenteren met de jongeman die op bovenstaande still zojuist een zonnebril heeft gekocht(?)

Toch wel verrassend goed! Liftte handig mee op het succes van Drive eerder op de dag, waardoor het feel-good karakter hiervan goed viel.

Feel-good dus, luchtig, maar ook ijzersterke doch ingetogen cinematografie. Fijne afwisseling tussen steady en handheld, zorgt voor een lekker ritme. Ook het tempo ligt precies goed, Koreeda laat de mooiere beelden net iets langer duren zonder dat de vaart eruit gaat. Ook zitten er aardig wat fraaie afstandelijke shots in die de film de nodige contemplatie meegeven. Een ander pluspunt is de muziek, erg sterk. Vooral het nummer met Japanse zang, ingezet tijdens het reisje, ondersteunt de beelden geweldig. Degelijke cast verder onder de volwassenen, met een paar dezelfde hoofden als in Still Walking. Het jongere broertje, Ryu, is wel een beetje irritant, maar dat past op zich wel bij zijn rol.

Een luchtige, lieve en vooral mooie film.

Bwa. Ik zag dat Satô regieassistent was bij enkele favoriete films van mij (Blue Spring, Drive o.a.) en dat Asano een hoofdrol vertolkte, dus dat beloofde veel goeds. Nou ja, er zaten leuke scènes in, maar overal vond ik 'm gewoon niet grappig genoeg. Als er dan nog visueel wat mooie dingetjes werden gedaan... Af en toe zat er wat animatie tussen, en dat had wat mij betreft vaker gedaan kunnen worden, vooral gezien het onderwerp. Mja, niet altijd even grappig dus, en daarnaast had het fungehalte ook wel wat opgeschroefd kunnen worden, denk ik. Asano is gelukkig wel sterk, zoals altijd. Al was hij in Donjû, in een soortgelijke rol, een stuk geestiger. Meisje doet aardig mee en ziet er genoeg schattig uit om niet te vervelen. Misschien een onvoldoende waard, maar aangezien Onderhond zijn mening en stem nog niet heeft gegeven speel ik voorlopig veilig met een nipte voldoende.

Gek genoeg pas mijn eerste Yamashita. Leuke film inderdaad. Erg fijne humor, met name de eerste helft. Op den duur wordt Kanta meer en meer zielig en ging ik ondanks (of misschien wel dankzij) zijn fratsen en klunzige houding en domme blik steeds meer met hem meeleven. Het moralistische einde vond ik hier ook passend. Het verhaal speelt zich trouwens af op het einde van de jaren 80, maar dat wil niet zeggen dat de film niet levendig is, ondanks dat we dus geen 'echte' mensen zien. Er worden sfeervolle locaties gebruikt en vooral de steegjes met allerlei lichtjes en een grove korrel hebben hun charme. Voor een hogere score is het dan weer niet onderscheidend genoeg, maar zeker een van de betere recente Japanse films. Deed me denken aan Sad Vacation met meer humor, maar misschien komt dat door de soundtracks die op elkaar lijken. Ook niet qua verhaal verder. Eigenlijk is dit van die typische lome Japanse drama/komedie. En waarschijnlijk lijkt dit gewoon op Yamashita's vorige films, dus die krampachtig gezochte referenties kan ik in het vervolg beter buiten beschouwing laten.

Kei Kumai's regie is zoals gewoonlijk weer adembenemend, maar eigenlijk is dit vooral schaamteloze propaganda. Kansai Electric Power Company was een van de grote geldschieters en bukt dan ook graag om die dikke veren goed te kunnen ontvangen. Steracteurs Mifune en Ishihara zijn ook producenten van de film en de vaste producer van Kurosawa schreef het verhaal. De eerste vier regisseurs waar de cinematograaf voor heeft geschoten (volgens IMDb dan) zijn achtereenvolgens Hani, Kurahara, Yoshida en Kumai. Niet slecht. Dit is dan ook een geweldig gedraaide film waar het grote budget zeker meehelpt en waar het geluid voor de verandering ook eens kraakhelder is. De muziek is alleen wel enorm potsierlijk in lijn met het propagandistische karakter van de film. En dan ook nog eens een aantal sentimentele zijpaadjes. Lastig. Toch meer dan drie uur voornamelijk genoten. De meeste scènes verdienen eigenlijk een andere film. We zien overigens inderdaad de aanleg van de tunnel ten behoeve van de bouw van de Kurobe Dam, met dramatische achtergrondverhalen van enkele fictieve hoofdrolspelers.

Fijn magisch realisme, waarbij vooral de scènes met muzikale begeleiding weten te betoveren. Echter is de regie en cameravoering over het algemeen te saai en kleurloos, met name het gedeelte in en rondom het huisje tijdens de Japanse bezetting/invasie van Chinees land is erg inspiratieloos gefilmd met zwakke kadrering, waardoor de film helaas aan kracht inboet. Qua narratief en thematiek doet het wat denken aan recente Thaise arthouse met prikkelende allusies en overlopende verhaallijnen inclusief dezelfde acteurs, maar ook Ôinaru Gen'ei (1999) en Kurôn wa Kokyô wo Mezasu (2008) (en rondom de Black Square zelfs Shinboru (2009) ) schoten te binnen, maar dan gekoppeld aan het realisme en de lege omgeving van een Zhantai (2000) of Han Jia (2010).

Had meer ingezeten, ook omdat Okuhara's vorige zo fraai is.