Kurobe no Taiyo (1968)

Kei Kumai's regie is zoals gewoonlijk weer adembenemend, maar eigenlijk is dit vooral schaamteloze propaganda. Kansai Electric Power Company was een van de grote geldschieters en bukt dan ook graag om die dikke veren goed te kunnen ontvangen. Steracteurs Mifune en Ishihara zijn ook producenten van de film en de vaste producer van Kurosawa schreef het verhaal. De eerste vier regisseurs waar de cinematograaf voor heeft geschoten (volgens IMDb dan) zijn achtereenvolgens Hani, Kurahara, Yoshida en Kumai. Niet slecht. Dit is dan ook een geweldig gedraaide film waar het grote budget zeker meehelpt en waar het geluid voor de verandering ook eens kraakhelder is. De muziek is alleen wel enorm potsierlijk in lijn met het propagandistische karakter van de film. En dan ook nog eens een aantal sentimentele zijpaadjes. Lastig. Toch meer dan drie uur voornamelijk genoten. De meeste scènes verdienen eigenlijk een andere film. We zien overigens inderdaad de aanleg van de tunnel ten behoeve van de bouw van de Kurobe Dam, met dramatische achtergrondverhalen van enkele fictieve hoofdrolspelers.

Hmm, kom nu een lezing van de film tegen die een stuk beter met Kumai's interessegebied valt te rijmen. Het bedrijf als instrument van 'kolonisatie' (ondergeschiktheid) ter vervanging van het leger, waarmee Kumai de sociale ongelijkheid aankaart waarmee de naoorlogse economische vooruitgang kon worden bereikt. Echter zag ik in de film niet die kritische lezing terug, maar vooral bewondering voor de arbeiders en verantwoordelijke kopstukken/bedrijven en een verheerlijking van de wederopstanding van Japan. Heel vreemd, want Kumai probeert een dergelijk nationalistisch discours in wat ik zag inderdaad juist te doorbreken. In deze film kwam ik wel enkele interessante kanttekeningen tegen, maar die werden eigenlijk tenietgedaan door weer andere scènes en door de algemene teneur van de film. Maar wellicht heb ik de film dan toch verkeerd opgevat.

Vanaf pagina 220 voor de geïnteresseerden. Zal later nog eens de andere hoofdstukken doornemen. En ik moet toch ook snel eens Sen no Rikyu: Honkakubô Ibun (1989) en Rikyu (1989) gaan zien. Zijn inmiddels toch mooie printen met Engelse ondertiteling van beschikbaar.