Meningen

Hij staat zelfs op de poster!

Heerlijke film ook, lekker donker en traag. Typisch Japans maar zeker onderscheidend werkje van Matsuda die een paar jaar later overleed. Enkele verrassende stijlkeuzes, in camerawerk, montage en soundtrack. Dikke 4*.

Het bijzondere hieraan is dat dit de eerste (en enige?) film is waar uitsluitend Sanskriet wordt gesproken en gezongen, de oude literaire en religieuze taal voorbehouden aan de hoogste kasten.

Als leek bijna onmogelijk te volgen, vooral het eerste meer theoretische gedeelte. Wat wel helpt is dat de ondertitels naast puur vertalen ook uitleg geven bij enkele rituelen, symbolen en begrippen, al krijg je dan wel weer veel informatie te verwerken. Op een gegeven moment gaat de film meer op sfeer en muziek leunen en komen de meer praktische kanten van het geloof aan bod en de menselijke strubbelingen die daarbij gepaard gaan. De essentie blijft echter wel staan en we zien hoe Shankara eigenlijk alsmaar verstart, hoewel dit niet negatief wordt gebracht. Zijn visie kon me niet altijd bekoren, maar hij wordt duidelijk als een vernieuwend persoon neergezet. Daarbij wordt ook zijn kwetsbare kant getoond, onder meer via terugkoppeling naar zijn jeugd. Het maakt hem tot een sympathiek figuur die de film goed kan dragen.

Het probleem van de film is echter dat het af en toe ontzettend amateuristisch en knullig is. Het acteerwerk lijkt in het begin echt nergens op, vooral de kinderen hebben er duidelijk moeite mee. Zou ook gedeeltelijk aan het Sanskriet kunnen liggen, dat denk ik niet elke acteur onder knie had, met als gevolg lelijke dubbing. Een ander pijnpunt is het gebruik van zo te zien archiefmateriaal voor enkele bijzondere scènes, zoals het ontstaan van leven of een egoïstische man die door een leeuw wordt aangevallen. Dat laatste deed bijna de gehele film onderuit halen, echt lachwekkend. Ook willen de camerabewegingen, zooms en montage nogal eens wat onhandig ogen. Een beetje jaren 70 stijl, maar net een tikkeltje te dronken.

De film is onlangs gerestaureerd en op dvd uitgebracht door het Indiase filmfonds en het is opvallend hoe lush de beelden ogen. Hoewel er nog steeds een flink aantal sporen van schade te zien zijn, zijn er momenten waarbij het richting HFR lijkt te gaan. Ondanks de eerder genoemde beperkingen is de cinematografie voor het grootste gedeelte sterk en vallen met name de kleuren en het licht en schaduwspel op. De traditionele muziek is een soort bindmiddel en weet altijd wel sfeerverhogend te werken. Ik vond het geen lange zit, mede door de muziek. De speelduur staat overigens overal korter aangegeven, maar de (gerestaureerde) dvd duurde toch echt minstens 153 minuten.

Adi Shankaracharya zou je de hindoeïstische Il Vangelo secondo Matteo met muziek kunnen noemen, plus dat het nog eens in kleur is. Qua vertelstructuur en gebeurtenissen vond ik ze in ieder geval een aardige gelijkenis vertonen. Anderzijds is deze film weer verre van uitgebeend en loopt de parallel maar voor enkele aspecten. Een andere vergelijkbare (en betere) Indiase historische film die ik dit jaar zag is Ghashiram Kotwal (1976). Wel opgepast, want die is als leek nog een graadje lastiger te volgen dan deze.

Die zit er helemaal niet in? Of de dvd moet een andere cut zijn, omdat op IMDb zowel 120 minuten als 107 (dvd) staat. De Nederlandse dvd bevat in ieder geval geen verkrachting, en de Nederlandse trailer ook niet.


Serieus? Waarom nemen sommige mensen alles zo letterlijk. Deze film is nog eerder pro-drugs, dan anti-drugs. Vooral interessant hoe de hypocrisie van het hoofd van de school wordt weergegeven. Het filmpje wat Robert aan hem laat zien is ook vele malen oprechter en mooier dan het typisch schijnheilige product wat uiteindelijk in de aula wordt vertoond.


Deed ook mij (in alles) denken aan een mix van Haneke en Van Sant. Komt allemaal dicht in de buurt van Paranoid Park en Benny's Video, maar wel erg geslaagd, en zonder een kopie te zijn. Daarbij is de film soms onsubtiel (Haneke), soms subtiel (Van Sant), vaak kil en afstandelijk (Haneke), en af en toe dromerig (Van Sant).

Ontzettend zin in Campos' nieuwe op het IFFR, met Brady Corbet bovendien, een van mijn favoriete acteurs.

Wow, hier werd ik even door overrompeld. Eerst lijkt het een typisch jaren '60 product te zijn, maar wel een hele sterke. Vervolgens wordt het alsmaar beter, en verscheurt dit het etiket wat ik er alvast op had geplakt. Ja, de Vietnamoorlog komt inderdaad terug, de Koude Oorlog dus ook, de seksuele revolutie ook, maar het blijft op de achtergrond, en had net zo goed ingevuld kunnen worden met hedendaagse gebeurtenissen. Het begin en einde zijn poëtisch, betrekkend op de jeugd, daartussen staat de relatie van een koppel centraal, levend in een gestoorde stad. Soms euforisch met elkaar, dan weer gescheiden, reddeloos verloren. De geluidband vormt de fundering. Middels herhaling creëert deze een indringende sfeer, de noise versterkt de verder toenemende gekte rondom de twee. De film wordt alsmaar intenser. Beelden komen in een stroomversnelling, stemmen mengen zich met elkaar. Briljante experimentele cinema. Mijn enige 'probleem' is dat de film aan de lange kant is. Na een soort van climax volgen er nog bijna 30 minuten. Nog steeds geniaal, maar door de indeling minder impact hebbend. Toch ga ik nu voor de 5*, omdat het uiteindelijk wel tot een soort van passend geheel wordt gesmeden. Hier wil ik meer van zien

Hoewel ik doorgaans wel veel kan met Jissoji kwam ook ik er bij deze film nooit écht goed in. Kan er de vinger niet goed opleggen waar het hier aan schort, want alle Jissoji ingrediënten zijn eigenlijk aanwezig. Misschien lagen mijn verwachtingen te hoog, maar ik denk toch dat het iets te maken heeft met de vertelstructuur in combinatie met de thematiek van ondeugden die niet helemaal overtuigend wordt gebracht. Het laveren tussen verschillende 'realiteiten' wordt ook hier weer fijn gedaan, maar de film blijft daar eigenlijk de hele speelduur in hangen zonder dat er echt naar iets wordt toegewerkt. Maar ook dat kan ik meestal prima hebben, terwijl het gegeven van ondeugden zich in principe juist goed zou moeten lenen voor meerdere lagen aan narratief/realiteit. Ik weet het niet.

Toch een halfje erbij. Heb vooral moeite met het gebrek aan motivatie bij Gloria, waardoor het geheel nogal ongeloofwaardig overkomt. Niet dat ik een (simplistische) achtergrondschets nodig heb, maar ik voel gewoon niet wat haar drijft. Gaandeweg komt ze oprechter over, maar wat wil je ook met een verloop zoals hier. Deze ongeloofwaardigheid legt direct ook een zwartkomische laag over de gebeurtenissen heen, waardoor ik mijn verwachtingen moest bijstellen en de film toch wel ontzettend genietbaar wordt. De waanzinnigheid bouwt zich verder uit en wordt ondersteund door enkele manische filmische hoogstandjes (kampvuurdans, twistertrip). Het uiterlijk van de film is sowieso ijzersterk, zoals verwacht.

Vond het vooral lastig om de film goed aan te voelen. Neem bijvoorbeeld hoe Michel met een simpele handomdraai (stukje The African Queen naspelen) Gloria's gemoedstoestand totaal kan veranderen. Belachelijk eigenlijk als je de film serieus benadert. Je zou zeggen dat het kortstondige musicalelement voldoende aanwijzing is om het juiste gevoel te pakken te krijgen, maar ik bleef in de bioscoop wat op twee gedachten hinken. Volgens mij vind ik de film inmiddels een stuk beter als een over the top zwarte komedie, zodanig vormgegeven dat een herziening geen straf zal zijn. Al kan het cinematografisch misschien nóg beter. Zo'n scène in het weiland tegen de zon in geschoten komt bij mij net te afgezaagd over (wat ik eigenlijk niet mag vinden als Malick/Lubezki fan ). Het einde is ook een vette knipoog en bevestigt wel dat mijn verwachtingspatroon me enigszins in de weg heeft gestaan. De 'LUX' aanhef boven de cinema had overigens wel achterwege mogen worden gelaten, dat komt op de een of andere manier kitscherig over in zijn directheid.

Niet zozeer in thematiek, maar in uitwerking erg verwant aan persoonlijke favorieten Upstream Color en Cherry Pie, zeker in het gebruik van geluid. Begon ook al aan 5* te denken, maar helaas verliest de film aan kracht wanneer de mystiek (al redelijk snel) wegvalt. De sterke melancholische sfeer en de briljante audiovisuele uitwerking blijven gelukkig wel overeind.

Zie dat de Nederlandse bioscooprelease nu op 20 april 2017 staat. Wellicht dan nog eens zien, maar de film is ook al op blu-ray uitgebracht door Eureka/MoC.

Zojuist herzien en beviel me beter dan de eerste keer. Waar ik me eerst nog stoorde aan het plot (en de uitleg daarvan) had ik daar nu totaal geen last van. Dus was het volop genieten van de prachtige visuals en mooie soundtrack. De kleuren spatten van het scherm en Boe speelt telkens leuk met licht. Jens Albinus heeft niet het charisma van Kaas of Thomsen en Jankovic kan ook niet tippen aan Bonnevie of Christensen, maar buiten dat doet de film weinig onder voor Reconstruction en Allegro. Nu Offscreen nog en dan zie ik dat er alweer een nieuwe Boe in de maak is, met held Kaas erin, nice.

Tegenvaller.

De bij vlagen mooie cinematografie en de moord- en martelscènes behouden de film van een onvoldoende. Begin was nog wel spannend, maar dat kat-en-muisspel begon me na een tijdje nogal tegen te staan. Vond het allemaal te planmatig. Dat is jammer, want er zaten nog steeds erg fijne scènes in, maar zat niet meer lekker in de film om er echt goed van te kunnen genieten. Het meest vervelende was echter die vreselijk pompeuze score, bah.

Met name: vrijheid!

Hoe de jonge generatie hiernaar verlangt, hoe er verandering nodig is, vind ik hier toch wel erg krachtig geportretteerd. Het slotoptreden van Viktor Tsoi van de band Kino slaat in als een bom. Sowieso een mooi tijdsbeeld van de glasnost periode. Zeer fraai in beeld gevangen bovendien, met prachtige kleuren en een hele dynamische camera, die bijna altijd de personages achtervolgt. En dan te bedenken dat de transfer op de dvd waarschijnlijk verre van perfect was. Voor sommigen zal het misschien allemaal wat te dik erbovenop liggen, maar toentertijd denk ik toch wel noodzakelijk in de Sovjet-Unie en verre van afgezaagd.

Oef, wat een simplistische en groteske vertoning, maar tegelijkertijd enorm genoten van het audiovisuele aspect en de zwarte humor. Jammer van het flauwe meta-commentaar (sowieso een plaag in de huidige cinema) en allerlei voor de hand liggende uitvergrotingen met personages en boodschappen die vooral irriteren. Ondertussen blijven echter de positieve kanten meer hangen en wil ik de film zo snel mogelijk weer zien. Vooral een long take rond Em's ouderlijk huis is verbluffend. En naast ABRA (die acteert en ook op de soundtrack staat en door wie de film op mijn lijstje stond) staan ook Tommy Genesis (<3), Charli XCX en ANOHNI (voorheen Antony) op de soundtrack in samenwerking met A.G. Cook (PC Music) en Daniel Lopatin (OPN). Ook laat de film naast alle sociale media en tekstberichten websites als 4chan en reddit zien. En het kan aan mij liggen, maar van de vier - buiten Lily/Odessa Young overigens voor high school duidelijk te oude - protagonisten is Sarah (Suki Waterhouse) wel serieus onderbelicht, die is me echt nauwelijks opgevallen.

Had dezelfde associatie. Die vind ik in montage en vertelling wel een stuk sterker, maar de sfeer is redelijk gelijkaardig ja. Hoewel het narratief verder wel duidelijk is, wil ik Atlantique eigenlijk nog een keer zien omdat ik de combinatie van de meer traditionele scènes en de magisch-realistische sfeerstukken niet helemaal vond boteren, maar nog niet de vinger erop heb kunnen leggen hoe dat dan komt. En met een soundtrack als deze is een herziening nooit weg.

Sterk. Geen hele originele film, maar wel stijlvol en met compassie gemaakt.

Het sounddesign valt meteen op, erg krachtig en zorgt ervoor dat je in de film wordt gezogen. Sowieso wel iets dat me bij Oostenrijkse films vaker positief opvalt. Ook de neo-klassieke score is fraai en laat de film niet inkakken als het daar wel wat naar neigt. Vanaf de opening is daarnaast duidelijk dat Markovics niet bang is om de camera wat langer te laten staan. Statisch camerawerk wisselt hij perfect af met meer trage stijlvolle bewegingen. Het statische vind ik ook weer typisch Oostenrijks ogen, zoals Seidl en Haneke dat ook zo effectief toepassen. Worden verder ook af en toe mooie hoeken gemaakt en de locaties dragen bij aan de robuuste look die de film heeft. De jonge hoofdrolspeler is geknipt voor zijn rol als jeugddelinquent en komt dus erg geloofwaardig over. De regisseur laat zien dat er niks mis is met deze jongen, en toont meerdere malen zijn humane kant. Gelukkig wordt dit redelijk subtiel gedaan en wordt niks opgeklopt of overgedramatiseerd. Ook de maatschappijkritiek komt naar voren, maar wordt nergens irritant opdringerig naar je hoofd gesmeten. De omgeving van Roman is eerst licht vijandig, maar wordt naar het einde toe steeds vriendelijker. Roman komt dan uiteindelijk ook in het reine met zichzelf en lijkt zijn situatie te accepteren.

Vond het aanvankelijk nogal teleurstellend, maar weet 'm nu al wat beter te waarderen. Toch is het geen memorabele film in het oeuvre van Kitano geworden.

Er wordt weer ouderwets veel gescholden, geslagen, afgeknald en ook de pink moet het natuurlijk ontgelden. De film is een stuk minder speels dan Kitano's eerdere misdaadfilms. Toch zit er genoeg humor in (hoewel je dat automatisch krijgt met de yakuza), vond het echter niet altijd even geslaagd. De film is mooi stijlvol geschoten, niet al te bijzonder verder en een beetje jammer van de vele fade outs die erin zitten, verhaal loopt niet echt lekker daardoor. Daarnaast miste ik iemand als Terajima (verrassend), hoewel er zeker wel wat bekende koppen rondliepen. Zijn hoofd had alleen bij dat openingsshot al minstens drie sterren opgeleverd.

Een aangename Kitano waar ik iets meer van verwacht had, benieuwd wie er in deel 2 gaan spelen (weinig uit deel 1 vermoed ik ).