Majimak Babsang (2006)

Een van de merkwaardigste films die ik de afgelopen jaren zag. Geen verhaallijn, alleen gebeurtenissen van enkele dolende, zoekende mensen. Marginaal en op zoek naar, ja naar wat eigenlijk?

Toch op een vreemde manier fascinerend, er gebeuren vreemde dingen, er kan gelachen worden en soms is het betoverend mooi. De regisseur vroeg vooraf om niet na te denken, maar je hart open te stellen. Dat moet je inderdaad doen en het ondergaan.

Heerlijke film en het hoogtepunt in Rotterdam op het IFFR van dit jaar.

voor mij was het het dieptepunt van het filmfestival. volstrekt ongeleide film, geen enkel houvast, geen lijn, niets. en als het nou uitzonderlijk mooi in beeld was gebracht, nou nee. je kunt het artistiek of experimenteel noemen, dan lijkt het nog wat. maar ik vond het een onbegrijpelijke film, waarbij ik op den duur de tijd begon af te tellen.

Dedicated to Roy Andersson

En dat was te zien, was ook de eerste naam die in mij opkwam. Kon er echter wat minder mee. Sommige tableaux waren best fascinerend (voornamelijk de absurde), andere waren weer te standaard en droog, vooral de stukjes die dienden als opbouw of bruggetje. Kijk ze nu een beetje terug, en er zitten toch wel redelijk veel sterke tableaux tussen, hoewel ik er net nauwelijks om heb kunnen lachen, of er zwaar geboeid door was. Ook zit er iets meer samenhang in dan ik net doorhad. Ik verhoog voorzichtig met een halve ster, denk ik. Soundtrack helpt verder niet echt mee om de film wat behapbaarder te maken, maar is wel apart en vrij sterk.

Grappig om dit terug te lezen nu, acht jaar later bij zijn nieuwe film in 2015 op het IFFR deed hij hetzelfde. Gelukkig een heel andere film, dus een ontwikkeling is wel zichtbaar, maar wel vanuit dezelfde intentie gemaakt blijkbaar.

Las het net ook, haha. Misschien houdt hij bij iedere film hetzelfde praatje

Ben benieuwd of hij dit in 2025 weer gaat zeggen