Meningen

Zwaar onderschat werkje, maar wel te begrijpen. Samenhang in het plot is er nooit, West vindt dat ook totaal niet nodig en daar ben ik wel blij mee. Echt een heel lulverhaal om het besmette water presenteert West dan ook niet. Het is gewoon een kapstok voor heel wat nasty gore. Dan kom ik gelijk bij één van de twee grootste pluspunten van Cabin Fever 2, de gore. Toch wel een aantal leuke vondsten gezien. Scenes als de blowjob scene waar die meid cum in de wastafel uitspuugt, de kots scenes op het einde, de nagel scene (wel totaal out of place btw maar who cares), de leaking penis scene, het hele bloodfest op het bal, de hele eindscene in die nudie bar etc .


Teveel om op te noemen dus, want ik weet zeker dat ik nog wat scenes vergeet te noemen. Een goed gore gehalte en die scenes blinken ook uit in originaliteit. De high school setting werkt ook enorm mee, waardoor het hele gebeuren enorm campy aanvoelt. Dit is de tweede grote troef die de film naast de gore heeft. Die animated sequences waren ook erg inventief, erg droog ook. De film heeft voor de rest weinig te maken met de eerste Cabin Fever, en had van mij ook die naam niet hoeven dragen. Zo creëer je wel foute verwachtingen. Toch een flink aantal leuke vondsten gezien, en de hele campy sfeer tillen de film naar ongekende hoogte.

Game Changer


Veel krachttermen gingen gepaard na het toelopen naar de film en het is me alles behalve mee gevallen. Waar ik bang voor was werd al snel afgewend, een pretentieuze twist op het eind maar gelukkig werkt Cabin van begin tot eind met dit "gimmicky" uitgangspunt. Wat de film veel meer creditbility geeft.


Vooral de switchup's van de mainstory naar de "direction agency" is sterk, waardoor Goddard en Whedon gelijk al laten merken (als je op de hoogte bent van de inventieve structuur van het script) dat het veel meer is dan een gimmick twist op het eind. Goede move. Erg leuk ook hoe de agency alles regelt, van mogelijk nemesis tot libido. Als hateful loveletter naar de horrorfilm werkt dit gewoon erg goed. Ik moet toegeven dat dit beter werkt dan Scream zelf, en het Truman show concept is de slagroom op de taart.


Fijne horror referenties, sterke sfeer en subliem gespeel met cliche's. Het doet het allemaal toch wat beter en subtieler dan Craven het deed. Enig kritiekpunt is dat "the Whore" voor het stereotype gewoon wat meer voorgevel had mogen hebben maar goed. Dit is maar een klein iets (no pun intended). Dit maakt Hutchison helemaal goed met The Wolf scene . Maar heel de cast met sacrifices is zeer solide. Daar bovenop komt dan nog de casting van Six Feet Under's Richard Jenkins, leuk om hem hier in te zien en de entrance van Sigourney Weaver is om in te lijsten.


Tegen het slot aan gaat de film helemaal los en wordt de volledige over the top core van Cabin In The Woods onthuld. Revolutionair niet, maar wel gewoon heel erg leuk en enventief durf ik het ook wel te noemen. Goede film die door de structuur nog wel even in je hoofd blijft rondspoken en dat is het al het bewijs dat de film toch behoorlijk uniek is. Na de film moest ik toch nodig naar het toilet en als iemand uit je zaal na afloop tijdens het urineren een gesprek met je aangaat inzake de film, tja, dan heb je wel wat weten te triggeren bij je publiek. De pretenties daar achter maakt me dan ook helemaal niets uit. Ook nog genoeg leuke vondsten in Cabin, ook wat er zich afspeelt in andere grote horror landen.


Weer een nieuwe zelfbewuste hateful loveletter naar het genre dat zij aan doet en met gewoon een zeer frisse uitwerking, visuele krachtpatserij en leuke vondsten. Kan in mijn boekje zomaar dezelfde status krijgen als Scream. Stiekem vind ik deze al beter maar laat deze nog maar in waardering groeien.

Ik zelf ben verre van een grote Nederlandse cinema buff. Ik vind de 'goede' films tamelijk schaars en ook op artistiek gebied is het aanbod vrij karig. Wel sta ik als eerste in de rij voor een nieuwe van Maartje Seyferth, Victor Nieuwenhuijs en Stephan Brenninkmeijer.

Het begin van de film weet gelijk de aandacht te trekken en vast te houden. Met sublieme cinematografie die gelijk uit het oog springt wordt de kijker begeleidt naar het hoofdpersonage van de film. Door verschillende segmenten uit Stella's verleden kom je steeds meer over haar te weten. Deze vertelstructuur werkt erg goed, hadh et zelf niet anders willen zien eigenlijk. Het thema promiscuïteit is erg intrigerend en ik benerg blij dat er rond dit controversiële thema in Caged geen belerend toontje te bekennen is. Integendeel zelfs.

Cast is prima in orde, allemaal van solide naar uitmuntend. Vooral Demming maakt indruk. Ze wist toch erg makkelijk mijn begrip en acceptatie naar de oppervlakte te brengen voor de beweegredenen van haar personage. Dat ik wat betreft dit thema best open minded bent kan ook wel flink mee hebben geholpen. Ook komt haar seksuele speelsheid erg goed naar voren en wat ze hier allemaal naakt presteert is zeer overtuigend. Ook haar angst tijdens haar isolement brengt ze enorm geloofwaardig tot uiting, is er iets wat Demming niet zo goed kan? Naast segmenten uit haar verleden, het hoe en waarom voor haar stap in het diepe krijgen we ook segmenten met haar therapeut voor de kiezen. De dialogen daarvan sloegen aan, vooral omdat Stella in haar argumentatie zeer duidelijk is (de wisselwerking met Reinier werkt dan ook heel erg goed). Ook zeer treffend op momenten.

Vooral zeer verrast door de seksuele expliciete content. Met een film met deze thematiek niet meer dan logisch natuurlijk maar het doen is toch een totaal ander iets. Veel regisseurs hadden dit niet eens gedurfd, Brenninkmeijer doet dat en verdient daar niets minder dan lof voor. Vooral de scene met Sertons is zeer indrukwekkend. Deze seksueel expliciete scenes zijn dan ook enorm geloofwaardig. Ook de scene in de club vind ik dan één en al surrealiteit uitstralen, echt een enorm sublieme scene. Al zijn er genoeg memorabele scenes aan te halen. Voor mij sprongen de sauna, de club, de beginscene, de expliciete operatietafel en de scene met Sertons er wel uit.

Op narratief gebied gewoon zeer solide. Al heb ik het gevoel dat het narratieve aspect ook veel meer een middel was dan een doel. De focus ligt voor mij vooral op cinematografisch vlak en de uitwerking van het thema promiscuïteit, waar Brenninkmeijer bijzonder goed in slaagt. Erg genoten en mijn verwachtingen zijn wel overtroffen. Ook blij met de keuze voor 4K, dat wordt een absolute BD aankoop.

Sterk. Enorme performance driven film waar Stewart en Maadi echt enorm goed voor de dag komen. Prachtige emotionele nuance en chemie. Erg boeiende band die langzaam verbrandend maar altijd intrigerend is. Fijne kweekvijver vol talent dat Twilight, Stewart en Pattinson zijn voorlopig de lichtpunten dit jaar.

Survival of the Fittest

Erg goede film. Vooral leuk om de mooie Yvonne Strahovski weer eens in een film te zien. Weer even iets anders dan Chuck. Strahovski is zo'n gal die erg easy to love is. Film opent lekker rustig maar als Patton's personage zich opdient weet je dat dit alleen maar problemen kan brengen. De canyon environment zorgt voor een hele desolate sfeer en naarmate de personages van Bailey en Strahovski de moed een beetje beginnen te verliezen, gebeurt dat bij jou als kijker ook. Sterk.

Als de wolven zich aandienen wordt de film eindelijk ook best spannend. Dat is toch wel het breekpunt waar een goed einde toch wel uit het zicht raakt. En dan het einde, wat toch wel voelt als een milde stomp in de maag. Het concept is al eens eerder gedaan, The Canyon is geen Deliverance maar toch nog één van de betere survival films en vooral voor Yvonne Strahovski adorers zeker de moeite waard.

Het begint erg goed met de intro, afbrakerige cinema's die dienen als impressionistisch goed. Als Schrader hiermee wil zeggen dat film dood is maakt die daar een sterk punt mee met The Canyons. Want dood, zielloos, hoe je het ook wil noemen is het. Enorme tegenvaller, verwachtte hier heel veel van.

Ellis is nooit vies geweest van kritiek maar in The Canyons is die kritiek eendimensionaal, vlak, pretentieus, slecht uitgewerkt. Elk negatief synoniem zou voldoen. Want slecht is het allemaal, niet de regie van Schrader is alleen abominabel, het schrijfwerk van Ellis is dat wel. Een film als The Canyons leunt ook wat op dialoog, maar als je dan dergelijke dialogen weet te produceren wordt het heel moeilijk.

Lohan is alleraardigst in dit rampgebied. Deen's eerste mainstream rol valt weinig over te zeggen, wel dat zijn personage enorm slecht geschreven is en een heel ongeïnspieerd aftreksel is van Patrick Bateman. Als het dan nog niet erger kon verzandt het op het einde ook nog eens in een uitermate slecht uitgewerkt clichematig thrillertje.

Dan is er altijd nog de hoop dat Schrader en Ellis dit bewust gedaan hebben. Deze leegte staat symbool voor de leegte die The Canyons illustreert. Al wordt de film er zelf niet beter op en qua filmmaken wordt het niet ongeïnspireerder dan dit. Totale gebrek aan creativiteit en liefde voor het medium. Dit is dus de laatste film die ik heb gezien voordat ik op vakantie ga, en het is vrij duidelijk dat ik die vakantie nodig heb. Dank u dhr. Schrader en Ellis.

Redelijke comicverfilming maar van het begin voel je al aan dat Captain America de proporties mist van een succesvolle comicverfilming. Vooral voor een gerenommeerde superhero als Captain America. Setting is saai, fotografisch ook lelijk, een verkeerde cast en ook de verkeerde regisseur. Het kijkt allemaal wel lekker weg maar ook niet meer dan dat.

Narratief loopt het niet lekker en ook duurt de opbouw te lang. Als de setting dan al niet interessant genoeg is hou je erg weinig over. Zoals AC1 al aangeeft is dat ook puur te danke naan de hand van marvel, die al niet al te eigenzinnige comics in hun stal hebben staan maar als hun dan nog je verplichte infantiele films te maken houdt het wel op. Allemaal te straight forward en formule werk en ook qua production value niet echt goed. Zeer vermakelijke middelmaat, dat wel.

Inwisselbaar lovestory, een villain die de lachers op zijn hand krijgt. Einde is met Fury is dan wel weer aardig en het missed date principe maar helaas is de core gewoon vrij inspiratieloos.

Zeker beter dan zijn voorganger maar dat was dan ook een aanfluiting, de Russo's maken in ieder geval een blockbuster die zeer kundigt oogt maar ook nooit meer wordt dan zeer onderhoudend middle of the road werk. Op enkele uitzonderingen na heb ik maar weinig met Marvel, en dan al helemaal met de "Avengers" (Spider-man buiten beschouwing gelaten) en heb ik meer met de volwassenere benadering van DC. Deze preferenties ter zijde, is het erg onderhoudend maar daar is het wel mee gezegd. Het bekende euvel als met al de andere Marvel Studio marvel verfilmingen, waar je dat met Spider-Man en X-Men bvb niet hebt.


Plot is aardig maar de narratieve flow kent toch duidelijk wat obstakels en loopt toch niet helemaal lekker. Toch helaas wel een euvel wat wel vaker bij Marvel Studios voorkomt. Ook wordt er te weinig moeite gedaan om ook maar diezelfde vermoeiende cliche's uit de weg te gaan. De timer op een milliseconde weten te stoppen bvb. Zucht. Hoogtepunt vind ik nog wel de opening sequence, waar CA het opneemt tegen niemand minder dan GSP (!). Film komt eigenlijk pas het einde pas echt op gang en is dan ook behoorlijk goed met een zeer aardige bombastische soundtrack. Gelukkig niet al te sappy tussen CA en Buck, dit kon er goed mee door.


Special effects en actie scenes zijn zeer behoorlijk maar weten toch het geheel niet ven een verpletterende impact te voorzien omdat er naast de hits ook vele misses te noteren zijn. Al blijft de vaste S.H.I.E.L.D. core vertolkt door Johansson, Jackson en Evans wel genoeg om de film fier overeind te houden. Wel leuk om Olsen al te zien als Scarlet Witch als preview op Age of Ultron die dan toch wel genoeg hype creëert voor Avengers 2, ook al is haar voorganger een draak van een film. Zeer onderhoudend en kundig gemaakt maar met helaas te veel inconsistenties.

Zeer goede film weer van Greengrass. Visueel erg sterk en weet ook altijd een verhaal heel goed te vertellen. Spanningsopbouw is werkelijk subliem en film is echt heel spannend en hij weet die spanning ook enorm goed vast te houden. Toch erg knap hoe Greengrass de film zo enorm boeiend weet te houden over de hele speelduur. Te danken aan de sterke cameravoering.

Ik ben geen grote fan van Hanks maar hij is toch wel steengoed als Captain Phillips, erg 'echt' geacteerd. De nuance van Greengrass vind ik ook fijn, goed vs kwaad vermijd hij en geeft ook de kapers een podium een verklaring te geven. Zal het niet zo snel gaan vergelijken met The Wire, maar dat je hierdoor een veel beter eindresultaat krijgt lijkt me duidelijk. Erg goede Greengrass weer.

Nee. De overschatte Franse horror scene en de steeds vervelend wordende torture elementen beginnen irritant en uitgemolken te worden. Ik heb de laatste tijd veel heimwee naar de horrors van de jaren 80 en dat gevoel wordt door dit soort meuk alleen maar versterkt (ja, het zit diep ).


Tijdens heel de film eigenlijk deja vu gevoelens. Het orgaan aspect heb ik nu ook wel gezien, sfeertje is aardig maar lang niet zo naargeestig als het zou moeten zijn om de film van dienst te kunnen zijn. Het imprisonment segment is op momenten zelfs saai, en van onderhuidse suspense merkte ik helemaal niets. Op visueel vlak best aardig, en daar heb ik dan wel een half sterretje extra voor over. Dit soort moderne horror flicks lijken het accent iets te veel te leggen op shock value, terwijl horror voor mij toch vooral leunt op sfeer en het suggestieve aspect. Dertien in een dozijn horrortje. Niets vernieuwends en al honderd maal beter uitgewerkt.


Duidelijk, dat ik wat Franse horror moe wordt, zelfde geldt voor het leeuwendeel modern horror die de plank mis blijft slaan (uitzonderingen daargelaten). Bij de volgende Franse titel zou ik 'm vast weer kijken, tegen beter weten in eigenlijk. Nu maar hopen dat er een moment komt dat ik zelfs dat niet meer op kan brengen.

Ze lijken wel uit de grond te schieten die post apocalyptische films maar de benadering is stukken beter als voorheen. Erg fijne film, toffe setting, de cast speelt naar behoren, leuk verhaaltje zonder ook maar 'te veel' te willen. Perabo viel ook reuze mee trouwens en ook leuk om eens het te banaderen vanuit het ethische perspectief. Visueel helaas iets te grauw maar dat is ook niet zo gek bij een post-apocalyptische setting. Ik ben erg dol op post-apocalyptische films maar gelukkig komen ze nu ook met een goede uitwerking. Ander voorbeeld is natuurlijk The Road. Benieuwd welke post-apocalyptische films nog meer uit de grond schieten maar het begint er op te lijken.

Erg leuk dit. Begon al heel goed met de openingcredits waar La Aguilera de titelsong ten gehore brengt, ook al ben ik niet heel erg objectief op dit gebied maar de toon was gezet.

Door Ferrell kan ik echt ongelofelijk stuk gaan en als hij in een film de ene Spaanse telemundo zin naar de andere opdreunt kan je me wel oprapen. Zijn voorkomen staat al garant voor lachsalvo's maar als Meicaanse rancho steelt ie echt de show. Het concept alleen is krankzinnig leuk. Chapeau.

Solide grapdichtheid en een aangename cast die Ferrell ondersteunen. Luna is niet zo, maar Bernal is erg leuk als villain en voor Genesis Rodriguez heb ik een enorm zwak, wat een vrouw. ook erg fijn gespeel met stereotypering, waar vooral Bernal zijn ei goed kwijt kan. De telemundo momentjes van Rodriguez waren geweldig.

Dit werkje van Hernandez stond al een hele tijd op mijn to see lijst. Op Imagine helaas niet mee kunnen pakken destijds.


Erg sterke film. Wel een beetje verrast want wat mij trok aan deze film is het experimentele feit dat Hernandez dit in één shot schoot, wat het real time effect natuurlijk versterkt. Dit experiment werkt gelijk bij de eerste poging behoorlijk goed. Tuurlijk zijn er altijd personen die hier twijfels bij hebben zoals bij de fade-outs, al lijkt het er toch op dat Hernandez woord houdt. Zonder dat er hier met een handheld concept wordt gewerkt voelt dat door deze manier van filmen wel zo aan. Laat ik nou net een sucker zijn voor dit soort filmpjes.


Colucci is werkelijk geweldig. Haar personage mag dan niet al te logisch aan de slag gaan maar Colucci is indrukwekkend. Vooral de angst op haar gezicht was erg imponerend. Bij dit soort immersive horror maakt het verhaaltechnisch niet echt uit wat je doet. De film lijkt het dan ook erg goed te doen, de fotomuur vond ik ook briljant, al kon toen die twist niet uitblijven. Erg cliché maar Hernandez doet zoveel goed dat ik 'm dit wel vergeef en anders had ik mijn geliefde fotomuur ook niet gehad. Hernandez bewijst hoeveel je kan compenseren met talent als je het budget niet hebt. Erg sterk gedaan en ook fijn dat de portfolio ook nog even van dichtbij voorbij komt op het eind .


Weer een fijne aanwinst voor mijn geliefde immersive horror stroming.

Weer eens herzien en wat blijft dit toch een pareltje. Martin Campbell weet wat ie doet, en voor de tweede keer zorgt ie dat deze populaire filmreeks weer tot leven komt. Toch wel een kunst op zich.

Het gegeven dat we een 'jongere' Bond krijgen is zeer interessant. Eindelijk wat meer origin backstory, en de persoonlijkheid van de held die al jaren onze favoriet is krijgt eindelijk zijn diepgang die hij verdient. Craig is ook een geweldige Bond en de frisse benadering is welkom. Ik heb sowieso wel wat meer met de wat serieuzere approach hier van Campbell. Had toch altijd het gevoel dat het maximale nooit uit het Bond concept werd gehaald (met uitzondering van Campbell's andere JB film Goldeneye). In Green vind Campbell een zeer intrigerende Bond girl, die ook zeker indruk maakt en Mikkelsen is gewoon de ideale badguy.

Qua stilering valt Casino Royale ook erg op, en de film maakt zijn deftige titel meer dan waar. Veel interessant gebruik gemaakt van kleuren, kleurrijke locaties, geniale selectie qua haute couture en andere details. Ook leuk hoe veel JB lore pas op het eind wordt gebruikt en dat dat tijdens de film niet het geval is. Jek rijgt dan ook het gevoel dat de Bond die we kennen nog in de maak is. Op gebied van drama is dit uitmuntend. De chemie tussen Craig en Green is voelbaar, beide acteren ook erg overtuigend op de momenten zoals het moet, erg mooie relation development ook en de scene in de douche is zeer aandoenlijk, vertederend en ontroerend. Dat geldt voor het Venice segment ook. Sfeervolle stad, en mede door fijn kleurgebruik en garderobe keuze ook een erg leuke hommage aan Don't Look Now.

De haute couture van Roberto Cavalli is adembenemend, ongelofelijk dat ie dit gemaakt heeft in een heel erg kort tijdsbestek. Toch wel de troef van Casino Royale, zijn kleurengebruik en aankleding. Nooit verwacht eigenlijk van een Bond film. Maar het meest briljante vind i kde Texas No Limit Hold'em segment, fijne keuze ook van Campbell dat hij deze populaire sport als vervanger liet dienen van baccarat en chemin de fer. Ik doe het zelf ook en dat zorgt ook wel voor meer betrokkenheid en intensiteit van het poker segment. Erg knappe scenes ook. Campbell zei dat dat de moeilijkste scene was die hij ooit heeft gedaan. Ik geloof hem gelijk, erg knap. Werkelijk briljant hoe hij de intensiteit zo effectief in de woonkamer weet te brengen. Dat is echt niet zo makkelijk als het lijkt.

Erg knappe film en Campbell brengt de Bond reeks naar het niveau waar het hoort, net zoals hij deed met Goldeneye. Hij lijkt de reeks altijd weer uit het slop te moeten krijgen en daar slaagt ie altijd in. Alleen de Bond's van Campbell hebben tot nu toe de volle mep verdient bij mij, en terecht. Want Campbell is een vakman. Visueel dik in orde, prachtige aankleding, veel populaire invloeden (poker, free running etc.), sterk acteerwerk van Green en Craig, en veel character en relation development. Met een aantal magistrale scenes (douche, Venetië, pokergame). Geweldige light karakter studie met een bevredigende verklaring van het karakter van James Bond die we in de voorgaande film hebben mogen aanschouwen. Lang verhaal kort: briljant dit.

Erg leuk inderdaad.


Vooral qua thema een erg fijn gegeven en ook wel zeer treffend neergezet. Ik heb iets soortgelijks, alleen lang niet zo problematisch als hier. Jones steelt echt de show, met haar droge delivery en haar charmante maar neurotische karakter. Ook wel een fijne chemie met Samberg, al vond ik hem toch veel minder in zijn rol zitten dan Jones.


Krieger gaat voor mij wel een paar keer de fout in waardoor de authenticiteit van hun band wat verloren ging of hij iets te geforceerd een punt wou maken. Het eerste punt is hun little penis simulation dingetje en het tweede is die masturbatie date van Jones' personage. Ik had toch graag op een subtielere wijze gewezen willen worden dat Jesse en Celeste soulmates zijn.


In dit soort films is het toch de climax die in dit genre zo essentieel is. Ongelofelijk hoeveel films hier de mist in gaan maar dat is bij Celeste and Jesse Forever niet het geval. Vooral erg oprecht (speech!) en met een slot waar ik veel voldoening uit haalde. Prima slotstuk voor de levensles toon die de film behandeld. Mooi.

Troep. Eerste vijf minuten zijn wel aardig, fijn geschoten maar voor de rest een saaie chaotisch moordmysterie. Heel erg rommelige vertelling.

Eindelijk weer zo'n verrassend goede comedy. Ze zijn redelijk schaars, vooral als de massa wegloopt met zo'n pijnlijke The Hangover. The Change-Up weet als één van de eerste echt effectief gebruik te maken met de identity mix up thematiek, twee sterke komische acteurs en het schrijfwerk heeft lef. Veel lef.

Bateman bewees zijn komische kunsten al in de beste comedy serie ooit, die zelfs tot op de dag van vandaag nog geen degelijke concurrent heeft gehad. Zijn timing is vlekkeloos en de mimiek van Reynolds is too die for. Erg sterk duo. Al heb je met een goed en komisch duo nog niet genoeg, ze moeten wel bruikbaar materiaal krijgen en dat krijgen ze volop. Veel WTF momenten ook en dat zie je niet vaak in comedies meer. Blijven vaak, hoe vervelend dan ook, in de veilige marge.

Vooral het begin is krankzinnig. Erg veel moeten lachen, mede door de in your face humor. Verre van subtiel maar wel zeer effectief. Ook ligt de moraal er niet te dik op, tuurlijk gaat het wel die kant op maar het zit The Change-Up niet in de weg. Erg fijne supporting ook met Arkin, Wilde en vooral Mann. Fijne comedy actress, wordt wat onderschat omdat ze de vrouw is van. Onterecht. Ook nog ode voor de rollen van Bierko (heerlijk droge Manuel Ferrara reference) en O'Connell.

Fuck you and the horse you rode in on.

Prachtige film van Eastwood. De film heeft een klasse, die alleen Eastwood een film altijd weet mee te geven. De jaren twintig brengt hij succesvol tot leven, mooie aankleding, mooie kostuums maar op dit gebied draaft hij nooit te ver door. Hij verliest de essentie van deze film niet uit het oog en dat is positief, zeer positief. Jolie begin ik pas te waarderen, mooie vrouw maar dan houdt het wel op. Goed acteren kan ze niet. Althans dat dacht ik, wat my oh my, wat speelt zij hier de pannen van het dak. Zo fragiel, zo kwetsbaar maar tegelijkertijd zo vastberaden en zo sterk.

Jolie's personage krijgt veel voor haar kiezen en wordt op elke manier tegengewerkt. Het is soms zo lastig als kijker je eigen machteloosheid tegenover te stellen terwijl je het gevoel hebt dat een klein gebaar van mij haar pijn al zou kunnen verzachten, haar troost zou kunnen bieden. Naarmate de film vordert wordt het onrecht wat haar wordt aangedaan nogmaals vergroot en wat voelt het goed als ze van bepaalde mensen steun krijgt. Al de hoop in de mensheid die in de voorgaande minuten verloren gingen worden hier deels herstelt (de tandarts, die lerares, Amy Ryan en natuurlijk Gustav). Malkovich is ook weer geniaal bezig, heb altijd wel een zwak voor die good righteous reverends. Heerlijke Jesse James speeches ook .

De film kent veel twists en wat opgeklopt sentiment maar het werkt zo wonderbaarlijk goed. Eastwood gaat hier soms nog beter mee om dan Frank Capra. Die twists worden op de juiste momenten ingezet en de momenten om emotie op te wekken ook. Het is allemaal zo oprecht, en zo echt en dat heeft ook veel te maken met Jolie zelf en haar wonderbaarlijke acteerprestatie. Tegen het einde toe wordt hier nog een schepje bovenop gedaan maar hier maakt Eastwood geen fouten. Ik was even bang dat Eastwood het niveau niet heel de speelduur wist vol te houden maar hij slaagt hier toch goed in. Het einde is zowel hartverscheurend als vertederend. Eastwood flikt het weer, en zijn gevoel voor timing is echt weer van onschatbare waarde. En ja Jolie, wat een prestatie en maakt zich wat mij betreft gelijk onsterfelijk.

Best wel aardig. Moment dat Chappie een kind is zorgt alleen voor te veel stupide momenten en kinderachtige humor, en ondanks het een enorme herhalingsoefening is ivm District 9 is het design van Blomkamp weer dik in orde. De enorme aanwezigheid van Die Antwoord helpt ook niet, vooral niet als je hoort van hun enorme misdragingen op de set. Dan zou je wel van een grotere meerwaarde mogen zijn.

Thematisch door het script is het ook allemaal iets te licht. Al zijn de ideeën nog niet zo slecht maar 'voel' je je de viscerality van Chappie niet. Inhoudelijk mist Chappie heel wat, qua vorm is het zoals je mag verwachten. Het meest opvallende is nog wel de score van Hans Zimmer, die op zijn score voor de Thin Red Line na, zijn beste werk afleverd.

Niet zo slecht als critici willen geloven, maar wel erg onorigineel en qua narratief wat onderontwikkeld. Blomkamp blijft een visionair en dat merk je aan de vormgeving van Chappie. Gelukkig is Blomkamp met Alien 5 gedwongen om weer buiten zijn comfortzone te kijken. Sort of.

What you see is what you get.

Een drama met een paranormaal tintje, echt extreem formulewerk en ook erg voorspelbaar. Niet de slechtste in zijn soort maar het probleem van Charlie St. Cloud is dat ik het te vaak eerder heb gezien. Efron daarentegen viel reuze mee, die doet het naar behoren. En ook al geef ik het niet graag toe, als hij wat gedurfde projecten uitkiest kan hij echt laten zien wat ie kan, want de potentie is er.

Jammer dat ie nu in zo'n clichématige film speelt, die nog niet een beetje verrassend uit de hoek komt. Ook op emotioneel vlak wist de film niet de juiste snaar te raken. Groot pluspunt was Amanda Crew, blijft toch altijd een heel erg mooi vrouwtje, prachtige mond ook. Adembenemende verschijning. Maar ook haar acteerwerk is onderhoudend, voor zover ze de ruimte krijgt iets te laten zien. Voor de Efron fans vast een aanrader, hij doet het goed maar helaas qua film te beperkt.

Leuke slasher. Die het vooral moet hebben van de summercamp sfeer, de komische noten en de naaktscenes. Dat laatste is wel te voorspellen met Playmate Rebecca Ferratti, Penthouse Pet Krista Pflanzer en de gerenommeerde pornoster Teri Weigel. Het tempo ligt niet bijster hoog maar dat heeft geen negatief effect op Cheerleader camp door de nudeness, sfeer en komische stukken.


Na een uur loopt de bodycount wel hoog op, en in dat eerste uur hebben we alleen de schaarkill kunnen aanschouwen, wel de tofste kill uit de film. Die surreele nachtmerries van Russell zijn ook zeer de moeite waard, erg toffe scenes. Al met al erg genoten, een heerlijke adultcast met de nodige echet acteurs, leuke humor, af en toe heerlijke slasher elementen een een toffe sfeer. Voor slasher fans een must.

A bigger disaster than Chernobyl itself

Niet best. Het begint vooral met het jongerenvolk. Saaie individuën één voor één, met een vervelende cast die ze vervult en ook de interactie voordat de story arc zich ontvouwt is uitermate vervelend. Nee, geef mij maar Amerikaans slasher volk. Pripyat is de ideale setting voor een film als dit maar Parker weet hier geen gebruik van te maken.

Daarmee komen we gelijk bij het enige pluspunt van de film. Pripyat is heerlijk desolaat en bevreemdend maar Parker weet deze karakteristieken niet in zijn voordeel te laten werken. De nacht in Pripyat die volgt zou toch de inluiding moeten zijn voor psychisch ongemak die je niet meer loslaat tot het eind maar tot mijn verbazing kwam het moment van bij de strot pakken niet eens.

Tegen het einde aan gaat het helemaal mis, waar het vaak de mist in gaat bij dergelijke films. De Alma-achtige verschijning was dan wel welkom maar ook daar wordt weer weinig mee gedaan. Het einde is dan een logische conclusie en in dit subgenre nu al een cliché en veel films hebben dit al stukken beter gedaan.

Een sterk subgenre, een sterke setting maar een uitermate zwakke uitvoering.

Geweldige film. Vooral de shooting concept is een groot aantrekkingspunt voor de film. Prachtige harmonie tussen beeld en geluid, de voyeuristische cameravoering werkt altijd uitstekend in dergelijke films, de troosteloze mysterieuze sfeer en het narratief als middel en niet als doel maken het een aangenaam minimalistisch werkje. Prachtig geschoten.

Cherry and Raquel. Byproducts of our society, pretty toys to play with, superficial in their makeup but so necessary to our way of life.

Film begint erg sterk, met de fuck you van Meyer naar de autoriteiten en judgmental people, met een prachtige montage en een ondersteundende voice-over. Voor de rest een erg stompzinnig plot, zelfs voor Meyer normen. Ook jammer dat er wat origineel materiaal verloren is gegaan en daarom nam Meyer nog wat losse scenes op met Uschi Digard. Al waren die scenes met Digard best wel te pruimen. En Napier is ook wel geweldig (gelukkig komt ie nog vaker terug in Meyer films), die mimiek is echt geweldig. Alleen de plot wordt iets te stompzinnig in het laatste kwartier en helaas op cinematografisch gebied laat Meyer ook niet al te veel zien, al heeft hij wel wat inventieve camera angles. De chicks with big tits zijn er wel genoeg, maar op dat gebied verzaakt hij bijna nooit . Op zich wel genoten door die typische sleazy Russ Meyer 'feel'.

Ik hou een beetje gemengde gevoelens over aan The Children.

Aan de ene kant is het één migraine aanval. Irritant gejengel van die kids en qua duivelse daden gebeurt er eigenlijk niet al te veel. Ze zijn voornamelijk irritant en dat werkte regelmatig echt op mijn zenuwen. Gelukkig hebben we dan nog de rol van Hannah Tointon (Casey) die eigenlijk de film redt die als enige tegengas durft te geven. Een übercoole chick, gehuld in een minirok en met killer instinct. Die deursplinter kill is geweldig en vooral met de felheid dat ze het doet. Ze is nu op afstand mijn favoriete horrorchick. Ook wel ode aan de makers die het aan durven om onscreen children kills toe te passen .

Toch blijft het jammer dat er qua terror deeds eigenlijk niet zo veel gebeurt, alleen de wat kleine wandaden hebben nogal grote gevolgen en ik had ook wel zonder dat gejengel kunnen leven. Ik had liever een echte adults vs kids battle gehad, niet dat naïeve gelul met die ouders.

Al met al toch nog wel een aanrader, te danken aan de cojones van Casey en de makers.

Deel 1 werd niet goed ontvangen maar was eigenlijk gelijk fan, een film die enorm groeide bij herziening. Laid to Rest heeft sinds het eerste deel een kleine maar fanatieke fanbase gekregen. Dat zorgt al snel voor een cultstatus, Hatchet is een goed voorbeeld van een culthit turned into a franchise, en hetzelfde gebeurd met LTR. Fijn dat Hall dat ook realiseert en geeft de fans dan vooral veel terug voor hun steun.

Laat ik beginnen met het grootste nadeel. En dat is toch wel het ontbreken van Luther als The Girl. Ze is door LTR mijn favoriete final girl geworden en helaas wordt ze in dit deel ontvangen door een andere actrice. Volledig plausibel, aangezien ze toen als muze van Hall en nu als ex-vrouw niet meer in zijn plannen voorkomt. Zijn nieuwe muze mag wel komen opdraven, en hoe. Wat zij (Angelina Armani red.) voor haar kiezen krijgt is qua gore toch wel het hoogtepunt van de film. Brian Austin "Mister Megan Fox" Green als wannabe asshole is altijd +1.

Qua narratief laat Hall het maar zitten, wat ie in het eerste deel nog wel probeerde legt ie nu de focus totaal op de vorm. Daar slaagt ie goed in want de gore en kills zijn rauw, hard en full frontal. Zelden is gore zo full frontal in beeld gebracht. Erg sterk gedaan. Helaas komt Chromeskull pas laat ten tonele, blijft toch wel een geweldige killer. Geen motief, geen klunzigheid en zeer meedogenloos.

Wel erg benieuwd naar de Director's Cut nu. Erg veel lekkere ranzigheid aanschouwt, Harris die even kan opdraven en Hall laat er geen geheim over bestaan dat er gewoon een derde deel komt. Van mij mogen er nog wel een stuk of twaalf volgen. Wat een smeerpijperij, wat een vervolg die op totaal andere gebieden delivered. More please!

Fijne frisse variant in het cam footage subgenre. Het superhelden gegeven leent zich prima voor dit subgenre en ook in de uitvoering is de film opvallend treffend wat betreft immersiviteit. Wel werkelijk style over substance, voor een boeiende karakterstudie moet je bij Chronicle niet wezen.

Opbouw is sterk en kent een perfect tempo waardoor het steeds overduidelijker toewerkt naar een finale. Een element waar je niet omheen kan in het superhero universum, en het is vooral hier waar de film zijn gram haalt. De transformatie van DeHaan weet steeds angstigere vormen aan te nemen en Chronicle slaagt erin waar nog geen enkele superheldenfilm in geslaagd is en dat is de kijker overtuigen van de majestueusiteit van de Villain. Erg knap.

Prima film dus weer, en ook dit soort films lijken zich prima te lenen voor het footage concept. Benieuwd waar ze nog meer mee gaan komen.

Ik weet niet wat ik met deze Kar Wai aan moet.

Vooral op audiovisueel gebied is deze film erg ondermaats. Het lijkt soms wel of je naar een jaren 80 film aan het kijken bent, zo pover is de kwaliteit. Ook de constante terugkeer van California Dreamin' werkt totaal niet. Sterker nog, bij elke keer dat dat nummer terugkwam, kreeg ik meer hekel aan deze film.

Eerste verhaal was op sommige punten wel aandoenlijk. Vooral de hoop om de breuk te herstellen tegen beter weten in. Ook jammer van de characters die totaal niet uit de verf komen. Tony Leung acteert dan wel weer erg goed en ook de enige reden die mij de inspiratie gaf de film uit te kijken.

Geef mij maar een Mood for Love, Blueberry of 2046.

Weer een aangenaam deel in de man vs nature trilogie van Brosens en Woodworth. Van Mongolië en Peru naar de lage landen, qua omgeving een flinke setback maar de kilte en lelijkheid van de lage landen heeft hier zijn esthetische functie. La Cinquieme Saision toont de onwetendheid en arrogantie van de mens jegens de natuur, qua insteek dus een bocht van 180 graden.

Visueel is het misschien nog wel de meest verbluffende van de 3, harmonisch samenspel van beeld en geluid. Het sounddesign is complementair aan de visuele registratie en de aanklacht van Brosens en Woodworth jegens de algemene houding van de westerlicht richting de natuur is treffend. o geldt ook voor de egocentrische aard van de westerling. Nergens is de toon van Woodworth en Brosens belerend en nemen ze bewust de kijker niet bij de hand.

Een heel treffend maar naargeestig portret die de eco trilogie tot zijn eind brengt. Zowel thematisch als cinematografisch is het een groot succes gebleken. Want zijn onze zuiderburen gezegend met zo'n magnifiek filmmaker. Nu mag Brosens gaan proberen indruk te maken met een komedie.

Ik ben altijd een hele grote liefhebber geweest van Griekse mythologie, helaas zijn er weinig films die echt met veel creatures en mythische figuren op de proppen kwam, tot Clash of the Titans.

Het verhaal is niet zo bijzonder, maar dat is het verhaal nooit in dit soort epische films. De kracht zit hem gewoon in de Griekse mythologie, en wat passeren veel figuren de revue uit deze Griekse mythologie. Lo (Princess & Nymph of Argos), Perseus (zoon van Zeus), Medusa (beetje een Siren-achtig wezen), Djinn, The Graeae, The Kraken, Pegasus, Harpies en de bekende goden als (Ares, Apollo, Hades, Zeus, Athena), soms wel jammer dat sommige goden niet echt volop in het verhaal betrokken worden maar dat is maar een detail. Het is gewoon zo cool dat er eindelijk een film is met veel Greek mythology lore. Ik was vooral blij dat het verhaal van Medusa werd belicht en er ook trouw wordt vastgehouden aan de Medusa mythe zelf.

Worthington is een ideale Perseus, enorm veel charisma en er zit gewoon een goede kop op, veel beter dan Russel Crowe. Gemma Arterton is erg populair in Hollywood, Liam Neeson vind ik niet echt een type voor Zeus maar deed het ook wel aardig en Fiennes is altijd wel leuk als bad guy. Verhaaltechnisch is het niet bijzonder maar voor derest wel een erg genietbaar en kijkt lekker weg. Ik prefereer toch het verhaal van Jason and the Argonauts, maar de mythe van Perseus vind ik ook wel boeiend. Al is het natuurlijk een blockbuster, en kent de film voornamelijk actie segmenten.

Visueel soms toch wel erg mooi, vooral als ze op we ggaan naar The Graeae. Special effects waren ook goed, niet echt state of the art maar gewoon goed genoeg voor de credibility van de film. Ik ben hem dan ook in 2-D gaan zien, want 3-D begint een beetje een gimmick te worden en hebben er lang niet zo veel tijd als Cameron ingestopt. Erg jammer dat dit zo lauw ontvangen wordt, maar in elke periode is er een film die een beetje de pispaal wordt, CotT is er ook zo één. Ik vond het een toffe blockbuster en ik heb best wel veel zin hem nog eens te zien.