Meningen

Doorsnee DeCoteau. Gek genoeg staat er op de VOD service van Full Moon een versie van 45 minuten. Je merkt duidelijk dat er in geknipt is, maar dat is geen al te groot probleem aangezien het een hoger tempo garandeerd. Dit soort producties vallen of staan in ieder geval niet bij een samenhangend verloop of hoogstaande dialogen. Er zouden meerdere 'Reborn' films volgen ( zoals The Werewolf Reborn! (1998) en een crossover tussen beide Frankenstein & the Werewolf Reborn! (2005) ) waarin oude Universal Monsters tot leven worden gebracht door de poppen van de Puppet Master reeks. Deze Frankenstein Reborn! geniet in ieder geval een toffe locatie en is aardig geacteerd (voor wat het is). Bij de cast & crew hadden ze trouwens de microfoon mogen vermelden, die hengel hangt meerdere malen vol in beeld.

Raaphorst's ticket to fame Briljante steampunk-achtige creature feature met enorme internationale allure. Compleet gestript van enige diepgang en -terecht- vol overgave op bizarre creature designs gedoken. Meesterlijke zet van Raaphorst die zich in één klap onsterfelijk maakt en zich in het eenzame rijtje bij Tom Six voegt. Vooral het laatste gedeelte is ijzersterk en blinkt uit in de vele details wat betreft de mise en scene. Dit debuut staat bol van de verassingen en omarmt Raaphorst's duidelijke eigen identiteit. Mooi dat zoiets blijkbaar nog mogelijk is!

Ongemakkelijke en stuntelige film van Mark Jones, ooit een alleraardigste belofte met Leprechaun en Rumpelstiltskin, maar sindsdien volledig het spoor bijster. Nog enkele losse flodders zoals deze Fraternity Massacre at Hell Island... maar daar valt niks mee te doen. Bovenop dat is het een nogal cringy gay-slasher ook. Alsof een homoseksuele frat-group hem heeft ingehuurd om snel een horror filmpje te schieten voor de lol. De realiteit is echter dat Mark Jones deze verschrikking zelf heeft geschreven. Ai. Een soort guilty pleasure voor Mark Jones, maar hou dat dan aub voortaan voor jezelf.

Het controversiële karakter van de film is exclusief de reden dat deze uberhaupt ooit op mijn watchlist is verschenen. Blijkt achteraf één van de leukere 30's "horror"werkjes te zijn. Harry en Daisy Earles spelen levendige en vlotte karakters die, ondanks de simpele doch overaanwezige kritische noten van de film, hun eigen weg vinden richting de kijker. Het einde is iconisch. Freaks heeft wat dat betreft alles wat Browning's Dracula ontbeerde (qua tempo vooral), maar deze mist dan weer die zware gotische sfeer. Ach, can't have it all. Blijkbaar.

Niet slecht. Misschien wat ongelukkig qua timing, want met Final Girls, Deathgasm, Turbo Kid en ook Scouts Guide is de lijst met ludieke horrorkomedies wel ERG lang. Allemaal met een behoorlijk eigen smoelwerk. Scout heeft dat dan nog het minste van het stel, maar die pronkt met wat lompe visual comedy en doet dat met vlagen erg effectief. Hier is het meer een gevalletje: lekker veel doen, dan moet het wel gek zijn. Toch? Zombies, vampieren, aliens, weerwolf... als je het op een hoop gooit, gebeurt er eigenlijk niks. Met het ontbreken van écht grappige personages en slechts een enkele geslaagde grap, is het mij onduidelijk wat Freaks of Nature moet onderscheiden van de rest. Waarschijnlijk niks, en dus is het 't beste om hem gewoon te nemen zoals het is. Straight forward filmpje met een charmant stijltje, maar daar stopt het.

Geinige meta-slasher. Landon begint z'n formule aardig te 'perfectioneren'. Het nogal veilige vormpje waarin hij z'n genre cross-overs (horror met klassieke komedie uitgangspunten zoals Groundhog Day en in dit geval Freaky Friday) presenteert, werkt prima, maar is uiteindelijk formulematig genrewerk in een glossy teen jasje. Eigenlijk vooral interessant voor wie af en toe een horrorfilm kijkt, die krijgen alle voor de hand liggende referenties dan ook nog mee. Het mag in het vervolg allemaal net iets gewaagder en écht heel grappig wil het, ondanks de aanwezigheid van Vaughn, ook niet worden. Dat probleem had Happy Death Day ook. Heerlijk als tussendoortje, maar that's it.

Het totaalpakketje qua stijlvorm is degelijk, maar ook weer ontzettend voorspelbaar/veilig en bevat één grote fout. De magie van het filmmaken verdwijnt omdat men (crew) regelmatig in beeld is, inclusief (co-)regisseur Jimmy. De kracht van bijvoorbeeld natuurdocumentaires is vaak het mysterie van hoe. Hoe hebben ze dit shot in godsnaam voor elkaar gekregen? Ik zou als filmmaker altijd de kijker de keuze geven om daar (achteraf) zelf achter te komen. Laat de verwondering je aanmoedigen om ondernemend te zijn; verdiep je in dit prachtige beroep. Interviews, behind the scenes... zat manieren om dit alsnog mooi te cateren voor wie er in geïnteresseerd is. Voor mij brak het de immersie van dit ongekende verhaal van Alex. Ondanks dat de uitslag al bekend is, staat het laatste half uur garant voor zweethandjes. Logische conclusie: Alex moet zijn vriendin meer aandacht geven en regisseur Jimmy Chin moet zichzelf minder aandacht geven.

Na herziening even verhoogd naar 4,5*, maar kan me nog goed herinneren dat er minstens 2 delen volgden die ik beter vond. Vandaar wat meer ruimte voor die vervolgdelen en blijft deze op 4* hangen. Friday the 13th mag dan minder spectaculair zijn dan z'n reputatie doet vermoeden, en als blauwdruk van de summercamp slasher is het nog in een early stage, maar oh oh... wat een dijk van een sfeer en een geniaal einde met dito soundtrack. Verveelt geen moment. Het feit dat een icoon als Jason nog géén(!) gemis is, zegt w.m.b genoeg.

Precies wat ik er van verwachte, vol van cliché's, maar dat is niet erg.

Dit is precies waar ik weer eens zin in had, simpel maar doeltreffend.

Paar toffe kills, af en toe een moment waarop je je de pleuris schrikt en het zakt nergens echt in.

Het begin is al heerlijk en wat erna komt is minstens zo goed, ik heb me in ieder geval vermaakt.

3.5*

Mijn mening blijft, na deel 1, ook hier ongewijzigd. Blijf hem gelijkwaardig vinden. Ditmaal dus met een volgroeide Jason en een fashion-wise onverdedigbare witte zak op z'n kop. Maar ook hier geldt: het ontbreken van de Jason zoals we hem kennen deert de film geen moment. Sterker nog: ik ben van mening dat Miner hier zelfs beter in het hele summercamp sfeertje weet te komen dan de eerste van Cunningham. Veel vlotter, iets uitbundiger qua types en meer richting de ''regels'' die we later in dit soort slashers religieus aanhielden (seksualisering met name). En een legendarische kill (rolstoel)!!

Dit is zoals ik ze wil zien. Cheesy, gruwelijke bodycount en.... Shelly is nog steeds een rare jongensnaam. Wel een erg leuk personage, staat toch voor alles wat Friday the 13th is. Samen met de über gimmicky 3D effecten en het ten tonelen verschijnen van de Jason zoals iedereen hem kent... is dit toch wel dé film die de toon weet te zetten voor de delen die nog zouden volgen. Herziening die alles weer nét dat beetje beter maakt. Dat is wel de magie van deze reeks. Steve Miner is ook één van de weinige F13 regisseurs die daarna nog leuke horrorfilms heeft afgeleverd, al zijn de meningen daar over verdeeld

Mwha, toch net wat minder dan de rest helaas.

Regisseur van Troll, zie ik nu. Misschien doet een herziening dan nog wel goed, maar voor nu is dit de laagst scorende friday the 13th voor mij. Echt slecht is het niet, maar toch mist het wat.

Het bovennatuurlijke vond ik in het begin nogal vervelend, iets wat maar weinig toe kon voegen, echter is er aan het einde genoeg leuks mee gedaan waardoor ik toch nog ben overtuigd.

Jason ziet er weer een stuk rotter uit en vormt opnieuw het hoogtepunt. Jammer dat de kills over het algemeen wat tegenvallen in dit deel. De slaapzak was wel tof, ook leuk dat die nog later terug zou komen in Jason X . Nog steeds erg vermakelijk, vooral dankzij de manier waarop Jason zich presenteert, maar echt genieten zoals bij de vorige delen was er niet meer bij. Het voelt wat achterhaald nu.

Al met al miste ik hier een beetje de overdreven campy sfeer, de leuke personages en de originele kills. Maar het blijft allemaal erg genietbaar en ook dit deel krijgt een dikke voldoende.

Zowaar weer een briljant deel.

Zo'n beetje gelijkwaardig aan het vierde deel, op sommige vlakken zelfs beter maar het einde waar blijkt dat Jason niet dé jason is, is verdomd jammer .

Voor dat moment zie je Jason gelukkig ontzettend goed op dreef, talloze kills waaronder weer enkele erg fraaie. Blijft de grootste troef, die kwantiteit. Enkele terugkerende, zoals in bijna elk deel het geval was, zijn bijvoorbeeld de kill door het bed heen of een lijk dat door een ruit word gegooit. Volgens mij nu elk deel voorgekomen, tof is dat!

Ook weer vol met humor, dikke jong dat de bijl krijgt, het jochie dat schreeuwt als een meisje. Ik heb er werkelijk van genoten. Weer een beetje eye-candy erbij, sfeer in overvloed..het hele lijstje is weer aanwezig en het verveelt nooit, mede dankzij de impuls van geweldige personages in dit deel.

Tweede 4.5* die ik uitdeel in deze reeks, mogen er nog veel volgen!

Beste deel tot dusver.

Tot mijn grote verbazing, absoluut. Jason is eindelijk op dreef, bijna niet te stoppen. Met enkele heerlijke kills als gevolg daarvan. Een fantastische sfeer (zoals het altijd al het geval is geweest), geweldige mix tussen het tiener gerotzooi, humor (Dat dansje !! ) en kills.

De bodycount schiet echt omhoog met dit vierde deel. Jason heeft niet meer dan een paar seconde nodig om z'n slachtoffer van het leven te beroven. Precies de Jason waar ik op zat te wachten. Ook het einde was minder (op een irritante wijze-) lomp. Ook 't kapmes in het hoofd van jason maakt een hoop goed, damn wat was dat genieten!

Verder heerlijk opgevult met allerlei cheesy zooi, nergens vervelend, nergens saai en ten alle tijden overgoten met sfeer. Wat wil je nog meer? Niets op aan te merken dus, wellicht de perfecte friday the 13th. Mengeling van álles wat ik er van kon verwachten. 4.5* nu de rest nog en het groeit uit tot m'n favo reeks.

Chemie.

Schitterend hoe het plezier tussen Justin en Mila van het beeld spat. De chemie is de absolute sleutel tot succes in dit soort werkjes. Daarnaast zijn de enige obstakels: clichés. Friends with Benefits ontkomt er niet aan, maar springt er vaak genoeg leuk mee om waardoor het een gevalletje ''door de vingers zien'' wordt.

Erg genietbaar, vooral dankzij Mila Maar ook Timberlake heeft z'n plek eindelijk gevonden. Hij is perfect voor dit soort werk zolang het samenspel ook maar klopt. En nogmaals; dat was uitzonderlijk goed. Een film zonder hoogtepunten of schaterlachen, maar met een enorm lekkere flow en een aanhoudend gevoel van plezier en geluk.

Leuk, maar niet 't type 80's genrefilm waar ik al te dol op ben; rijtje The Burbs / Lost Boys. Die films kennen onwijs veel raakvlakken op gebied van tone of voice en sfeer / setting. Fright Night is hoe dan ook een iconische representatie van de vampier en ook mbt de herkenbare 80's America suburbia wat-gebeurt-er-bij-de-buren-horror feeling. Wat dat betreft een belangrijke en interessante voorloper van Holland met bovendien érg fijne practical effects. Bovendien met één van de betere smelt-scenes ooit.

Nagelbijter.

Vooral zeer sfeervol neergezet. De setting bestaande uit een oud verlaten gebouw in een besneeuwd gebied is er één om in te lijsten. Het levert niet alleen prachtige beelden op maar wekt meteen een desolaat en uitzichtloos gevoel op, essentieel voor een slasher die het verder niet hoeft te hebben van z'n kills.

Aan de ene kant is dat jammer, aan de andere kant krijg je een hoop suspense om de oren om die gore niet te missen. Cold Prey weet zich prima op te bouwen en is daarmee niet bang om de clichés weer uit de kast te trekken. Daar is absoluut niets mis mee, zeker niet wanneer je er zo bekwaam mee om weet te springen. Een kleerkast van een killer (+ Pickaxe) en 't standaard voortkabbelen waarbij je de volgorde van de kills al kunt bepalen. Desalniettemin is het continue ijzingwekkend spannend.

En dat is tegenwoordig best knap, alles lijkt al eens te zijn gedaan; probeer dan nog eens succesvol uit de hoek te komen. Deze Noorse slasher slaagt daar zeer behoorlijk in dankzij strakke montage, een prima soundtrack en een geweldige, kleurloze visuele stijl. Al met al is deze Cold Prey een must voor de moderne slasher liefhebber, op naar de volgende delen!

Heel opmerkelijk hoe die seksuele lading ongezien kan blijven. De mooie Barbara Crampton staat vanaf de eerste ervaring met de machine al op springen en de SM-scene is één brok hormonen waar alleen Ken Foree ( ) even geen zin in heeft. Het is meteen dé kracht van From Beyond en ik schat hem op dit moment zowaar hoger in dan Re-Animator (die aan een herziening toe is). Stuart Gordon ontpopt zich tot één van mijn favoriete regisseurs. In combinatie met Combs zet hij de standaard en daar komen maar weinig namen (op constante basis) bij in de buurt.

Een hoogtepunt wat betreft gore/creature effects. Stuart geeft in een interview aan altijd iets anders te willen doen. Toch blijven zijn ingrediënten opvallend hetzelfde. Al heeft het opvallend vaak de neiging om iets meer richting sf/fantasy te trekken met een sterk bovennatuurlijk tintje. De wapperende haren van Crampton en de kleurrijke belichting doen in sommige scenes sterk denken aan films zoals Phenomena. Prachtige classic, kunnen ze tegenwoordig niet aan tippen.

Verrassend! Ondanks m'n gematigde score toch positief verrast. Niet echt mijn ding en Depp vind ik doorgaans verschrikkelijk. In zo'n 'normale' rol is hij echter goed te pruimen. Beter dan wanneer hij gek/grappig probeert te doen, that's for sure. Verder een opvallend levendige film. Straten stralen werkelijk sfeer uit en qua plot nog aardig vlot verteld met enkele bloederige uitstapjes. Ondanks dat is het bepaald geen film die zich leent voor het horrorgenre, maar het af en toe tonen van ''ballen'' geeft From Hell nét dat extra rauwe randje waardoor het nog redelijk vermakelijk is.

Weinig opvallend.

Maar wel zeer degelijk. Vlotte actiefilm die met tijd en wijle lekker straight forward is, geen overdreven aanwezig onzin plot en bovendien Travolta die er wel iets leuks mee doet. Alhoewel het vele malen beter kon, is dat meer aan het script te danken dan aan zijn verschijning.

De actie probeert flink over de top te gaan, maar weet zich toch veelal te beperken tot de bekende situaties. De ene wat leuker dan de andere, het blijft iig 90minuten lang een vermakelijke zit. Het mist snedige one-liners en de nodige wow-effecten, maar al met al weet het te brengen wat het hoort te brengen; pretentieloos vermaak.

Jocelin Donahue in een throwback filmpie: count me in. Helaas is dit geen tweede The House of the Devil (2009) . Wel een échte genrefilm. Op en top 70's thriller die vooral uitblinkt wat betreft aankleding. De locatie (een afgelegen 70's diner) als meest bepalende factor. Eerste helft werkt het allemaal nog wel, vooral omdat er weinig wordt ingevuld en de reacties / handelingen van de personages niet altijd even logisch zijn. Maar dat wordt allemaal ''rechtgezet'' in het tweede gedeelte, waar alles clichés worden afgevinkt (backstab na backstab..). The Frontier is er niet langer om te verrassen, maar om te recyclen. Dat is leuk voor jaren 70 thriller enthusiasts, maar heeft niet genoeg te bieden voor de rest.

Herziening met succes. Blijft overeind staan als een oer typische moderne horrorfilm met oude trekjes.

'In de voetsporen van Texas Chainsaw Massacre en consorten is dit een betere moderne update van de welbekende formule dan de Amerikaanse remake en prequel dat zijn. Waar die alle valkuilen omhelzen, is Xavier Gens slim genoeg om op de juiste momenten net dat beetje gas erbij te geven. Dit ontaard uiteindelijk in een pijnlijk harde finale die soms uit de bocht vliegt, maar misschien juist daarom zo goed werkt.'

Review

Hap slik weg

En meer zou ik er ook niet van verwachten. Het neemt een bekend principe (Open Water, The Canyon..) maar vervangt de locatie, Frozen komt er uiteraard mee weg. De invulling is hierbij het meest van belang, dit is een type film dat gedragen moet worden door overtuiging in het spel van de (vaak onervaren)cast en een aantal pijnlijke momenten, gelukkig zit het daar wel goed mee.

Het is niets opzienbarends, typisch formule werkje dat de zelfde stomme fouten blijft maken en de drama op droevige wijze over probeert te brengen op de kijker. De muziek is hier echt een dooddoener, je krijgt namelijk een aantal dode momenten waar ze maar even een praatje met elkaar moeten houden, maar dat moet blijkbaar aangezet worden met zielig gepingel op de achtergrond..

Een aantal pijnlijke momenten mogen dus uiteindelijk niet ontbreken, anders zou er weinig te genieten zijn. Gelukkig krijgen we een klein maar fijn aantal gebeurtenissen voorgeschoteld die je deels tevreden zullen stellen. Best hard maar wel binnen een (soort van) realistisch kader. De logica is af en toe ver te zoeken maar dat zou geen doorn in het oog mogen zijn, mocht je daar echt waarde aan hechten, dan kun je dit soort filmpjes maar beter overslaan.

Elsa is koningin, heeft superkrachten, is architect, (kleding)designer, kan 'goed' zingen... en is toch het meest ongelukkige mens op Disney-aarde. Gelukkig is het antwoord op haar problemen erg makkelijk, maar de weg ernaartoe mag niet zonder twee handen vol clichés verlopen. Verder is Frozen bijzonder duister voor zo'n kinderfilm, maar daar hadden ze vroeger ook al een handje van. Kinderen zien dat toch niet, dus why not? Wat dat betreft een erg goede ontwikkeling en het ziet er met vlagen wel aardig uit, al blijf ik dat character design echt té lelijk vinden en is alles wel heel artificieel. Absolute dieptepunt zijn natuurlijk de liedjes... mijn god

Eigenzinnig slecht. Het had zo een Bollywood productie kunnen zijn; vooral die snor is nergens anders acceptabel. Maar ook de over de top sets en belichting vallen in dat straatje. Wat stijlvol en authentiek opvallend had kunnen zijn, is vooral opvallend kitscherig. Extreem gesatureerd, alsof het een fucking Mondriaan is. Ieder beeld moet groen / geel / rood en blauw bevatten. Het is allemaal een beetje too much, maar er is duidelijk tijd/geld in o.a de setdesigns gaan zitten en dat is een 'tak' van B-filmmaken waar vaak op bezuinigd wordt. Er zitten absoluut momenten in waarop het werkt, maar de nasmaak is matig. Soundtrack is bovendien extreem flets en de actiescenes schieten op alle fronten tekort; brak (kapot) gemonteerd, maar hoogst noodzakelijk omdat zowel de choreografie als de incompetente cast er een potje van maken. Het is zonde van de paar weirde / freaky personages die langskomen, dat geeft het een bepaald karakter mee waar de rest van de film vervolgens niet mee rijmt. Vreemd project...

Zeer redelijke actie/thriller.

Vooral in het begin vond ik het bijzonder fraai, flink veel vaart en een degelijk verhaal, helaas verliest de film op de beide vlakken de nodige kracht om nog tot de laatste minuut zo goed te blijven.

Vreemd dat de film zo hoog scores trouwens, heb het ervaren als een zeer degelijke maar nergens écht bijzondere film. Zal wel het één en ander gemist hebben dan, wellicht kwam ik niet helemaal in de film dankzij 30reclames en leuke 1/2 beeld vullende promo's over de megafinale van popstars!

3.5*, zeker niet slecht maar bijzonder wil ik het niet noemen.

Eens met Number23. Boven alles een stijlvol filmpje, dat zich ook nog eens bikkelhard durft op te stellen. Vrij brutaal is de wijze waarop de moordenaar doorheen het verhaal ontstaat, met geen enkel ontzag gebracht. Dat slaat aan bij mij. Zeker de combinatie van grauwe visuals en het gruwelijk vette sounddesign maken het tot een werkje die weinig gelijken kent.

Nee dit was inderdaad niet veel soeps. Wou eigenlijk Mattei's ''Virus'' kijken maar halverwege kwam ik erachter dat dat niet het geval was (wakker worden Jeroen). Toch uitgezeten maar dat beloonde niet. Inderdaad, een lange zit.

Erg geinige documentaire over 1 van m'n favoriete films.

goede sfeer op de set, leuk om te zien allemaal.

3.5*

Apart geval. Fun Park ziet er niet eens zo beroerd uit. Sure, het is absoluut een no-budget flick, maar Rick Walker heeft goed naar de rest gekeken en probeert er wat van mee te nemen in zijn eigen werk. Dat betekent een flinke blauwe/groene kleurenlaag eroverheen (a la Saw) en semi hip camerawerk en editing. Maakt het beginstuk beter te verdragen dan de meeste soortgenoten. Echter verliest het al zijn tempo wanneer het martelen begint. Terwijl je daar juist moet versnellen! En dat terwijl hij zo'n geweldige setting heeft.. Gemiste kans (en zeker een regisseur die nog wat vaker had mogen proberen).