Meningen

"Eat the rat! Eat it!"

"The Surfer" is de zoveelste film waarin acteur Nicolas Cage een personage speelt dat langzaam maar zeker zijn verstand verliest en de film is een hallucinerende trip die met de minuut beter wordt.

Nicolas Cage speelt The Surfer (zijn naam wordt nooit genoemd) en is samen met zijn zoon (Finn Little) van Amerika naar Australië gevlogen om op de plek waar hij is opgegroeid te gaan surfen. Ook hoopt hij het huis terug te kopen waar hij samen met zijn ouders woonden. Maar de ooit zo vriendelijke buurt is veranderd en al snel verandert ook Cage van een nette man in pak in een radeloos wezen dat van de hemel in de hel belandt.

De Ierse regisseur Lorcan Finnegan wist Nicolas Cage te strikken voor zijn nieuwste film en heeft daarmee een troef in handen. Nicolas Cage die bekend staat om zijn "over the top"-rollen houdt zich in deze in, zonder in zijn spel in te leveren. Zijn spel is zo naturel en geloofwaardig dat je volledig meegaat in zijn metamorfose. Al kijkend naar zijn capriolen (een scène met een dode rat is nu al legendarisch), worden we voor de zoveelste maal herinnerd aan de ongekende toewijding van de acteur.

De film opent met een rijdende Nicolas Cage samen met zijn zoon en als ze op het strand aankomen en opwandelen (waarbij een andere surfer tegen hem botst en zegt "Fuck off"), wordt hem door een vijandige surfer met een kerstmuts te verstaan gegeven dat hij hier niet mag surfen en wordt er ook drie keren tegen hem gezegd.

"Don't life here, don't surf here!"

Het strand wordt namelijk bevolkt door macho-mannen, die hem voor de ogen van zijn zoon vernederen, die alleen "locals" toestaan en die zich op het strand buiten surfen vooral bezig houden met mannencirkels, gewelddadige drugsfeesten en ontgroeningen. En één van deze macho-mannen is Scally (Julian McMahon), een rijke zakenman die een giftige mannelijke ideologie predikt en die de leider is van de "Bay Boys" (een soort van sekte zoals ze zichzelf noemen), en die even een hartig woordje spreekt met Nicolas Cage.

Eerst druipt Nicolas Cage met zijn zoon af, maar wanneer Cage zijn recht op het strand weigert op te geven, blijft hIJ alleen rondhangen op de parkeerplaats bij het strand waar zijn peperdure Lexus auto staat geparkeerd (en waar zijn accu op een gegeven moment leegraakt) en wordt hij meegezogen in de waanzin van de sekte, met steeds gestoordere gevolgen.

Bij elke nieuwe poging wordt hij steeds meer geterroriseerd (zo stelen ze zijn surfplank en auto), waarna hij terecht komt in een neerwaartse spiraal waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt en is het wachten op het moment dat hij, geholpen door de bloedhete zon, tot een kookpunt komt. Het levert een knotsgekke finale op waarin Nicolas Cage zichzelf laat zien in zijn meest manische, meme-waardige versie.

Toch kan "The Surfer" voor veel kijkers geen prettige ervaring zijn. Want de hoofdpersoon raakt alleen maar verstrikt in een reeks negatieve gebeurtenissen die zich maar blijven opstapelen. Er is nauwelijks ruimte om op adem te komen, de ellende gaat maar door. De gemiddelde kijker zal zich bovendien moeilijk kunnen identificeren met het hoofdpersonage, of zich afvragen waarom hij niet gewoon weg gaat? En wie zich afvraagt waar de film nou eigenlijk over gaat, zal vermoedelijk concluderen dat de makers het zelf ook niet precies weten.

Desalniettemin is "The Surfer" een vermakelijke Drama / Komedie / Thriller film die vanaf de eerste tot de laatste minuut weet te vermaken. En regisseur Lorcan Finnegan gebruikt voor zijn film heerlijk vervreemde muziek, vreemde cameravoering en standpunten en zo wordt "The Surfer" een hallucinerende trip die met de minuut beter wordt.

Deze Nederlandstalige Romantiek / Komedie film begon opzicht wel leuk (middels de zelfmoordpogingen die mislukken door het vele aanwezige personeel), maar zodra Georgina Verbaan verschijnt in het verhaal (na circa 15 minuten), gaat het eigenlijk alleen maar bergafwaarts en is het vooral vrijwel allemaal flauw, voorspelbaar en langdradig. Hoewel ik niet al te veel heb gelachen, zitten er wel een paar leuke humoristische momenten (vooral m.b.t. het doodgaan, zoals de vrachtwagen die bergafwaarts rijdt en waarvan de remmen niet meer werken en de promotiefilmpjes van "Elysium") in en dan vooral in het eerste gedeelte van het verhaal welke tot dan toe best luchtig is. De meeste humor is daarbij behoorlijk zwart en droog.

Het verhaal vond ik best leuk gevonden (ook vrij origineel) en hetzelfde geldt voor de uitvoering (inclusief de muziek) ervan zoals het visuele aspect (o.a. de gekozen locaties in Frankrijk en België). Het draait in dit verhaal eigenlijk alleen maar om de excentrieke eenzame multimiljonair Jacob van Zuylen de With (waarvan zijn moeder zonet is overleden en die ook nog steeds rouwt om zijn vermiste, op zee, vader, met wie hij een zeer goede band had) en Anne de Koning (vrouw die hij ontmoet tijdens het uitzoeken van zijn doodskist en die van auto's houdt en goed kan rijden), die beiden het liefst dood willen zijn en daarom een contract afsluiten met een bedrijf, te weten "Elysium" (deskundige begeleiding naar uw laatste bestemming), die dit voor hun regelt via een soort van reis en in hun geval is dat de zelfgekozen reis "De Surprise", waarbij men niet weet waar en wanneer men dood gaat. Uiteraard raken beiden snel verliefd op elkaar en hebben ze weer zin in het leven en willen ze onder het contract uitkomen (waar ze volgens het contract niet onder uit kunnen komen), waardoor ze in de problemen komen.

De wending halverwege het verhaal m.b.t. Anne de Koning (die werkt voor het bedrijf "Elysium" en die Jacob van Zuylen de With eigenlijk moet doden), is flauw en was ook zeer voorspelbaar. Hier en daar zit er ook wat actie in het verhaal, maar die stelt weinig voor en is vooral ook als komisch bedoelt. Het laatste gedeelte van het verhaal vond ik flauw en is ook behoorlijk voorspelbaar en clichématig. Van de twee hoofdrolspelers vond ik het Jeroen van Koningsbrugge (in de rol van excentrieke multimiljonair Jacob van Zuylen de With) nog wel leuk doen en Georgina Verbaan (in de rol van Anne de Koning) deed het vooral verdienstelijk, ik vind haar nooit echt natuurlijk overkomen, en ik vond het wel knap van haar dat ze buiten Nederlands ook nog een aantal andere talen sprak in deze film.

Georgina Verbaan vind ik opzicht altijd wel een leuke vrouw om te zien en wat dat betreft is het wel jammer dat ze niet in deze film uit de kleren gaat (mogelijkheden daarvoor waren er zeker) en dat is normaal gesproken vrij standaard bij een Nederlandstalige productie. Hoewel deze film is geregisterd door een Nederlandse regisseur, Mike van Diem, is het natuurlijk vooral een Nederland/ België (die hebben hoogstzelden bloot in hun films) productie en daardoor is er natuurlijk geen bloot te bewonderen. Pierre Bokma die ik opzicht een goede en leuke Nederlandse acteur vindt, heeft ook een klein rolletje als bewaker van de "Van Zuylen" stichting, maar helaas stelt zijn rol weinig voor. De paar woorden tekst die hij heeft waren overigens wel geinig.

Het is inderdaad niet meer dan leuk om een gezien te hebben (en dan vooral vanwege het aardige eerste gedeelte van het verhaal, want in het tweede gedeelte van het verhaal draait het vooral om de romantiek en de humor is dan vrijwel verdwenen) deze Romantiek / Komedie film, maar meer ook niet.

Voorspelbare en typische dertien in een dozijn televisiefilm, welke geschikt is voor televisiezenders als RTL of SBS. De filmposter is overigens beter dan de film zelf.

In dit verhaal draait het om Professor Jacob Kelly (Cameron Mathison) en zijn vrouw Allison Kelly (Annie Wersching), die een kind willen. Maar Allison Kelly blijkt onvruchtbaar te zijn en het stel besluit een draagmoeder in te schakelen. Deze vinden ze uiteindelijk in de vorm van de jonge collega van Professor Jacob Kelly, namelijk Kate Randall (Amy Scott). Helaas is die meid ziekelijk verzot op Jacob Kelly en doet ze er alles aan om Allison Kelly uit de weg te ruimen, zodat ze samen met Jacob Kelly een gelukkig gezinnetje kan gaan vormen.

Het verhaal is veel complexer dan de bovenstaande omschrijving (zeker m.b.t. de achtergrond van Kate Randall), maar dan wel zonder ook maar een greintje interessanter te worden. Het wist me eerlijk gezegd allemaal niet echt te boeien (laat staan dat het ergens echt spannend wordt) of te vermaken en dat omdat de personages in het verhaal de meest gestoorde dingen doen en er geen hond (niet letterlijk natuurlijk ) is die daar vreemd van opkijkt.

De cast bestaande uit televisie acteurs en actrices, weet nergens te overtuigen en ze doen in deze film net of er niets aan de hand is en ze geloven daarbij ook werkelijk alles, wat dan wel weer een prestatie is. Wel is Annie Wersching een mooie verschijning om naar te kijken en samen met Eve Mauro (in de rol van Remy Daniels, die door Kate Randall wordt vermoordt, omdat zij de draagmoeder zou worden) waren zij dan ook het enige leuke (of beter gezegd "mooie") in deze verder matige film.

Al met al een voorspelbare dertien in een dozijn Drama / Mystery televisiefilm, die het aankijken eigenlijk ook niet waard is. Gelukkig duurt deze film met circa 90 minuten wel niet lang en de mooie 40-jarige Annie Wersching compenseert het één en ander.

Zeker geen hoogvlieger maar wel beter dan ik verwacht had. Het verhaal deed me erg denken aan "I-robot" en "The 6th Day". Omdat ik deze film in HD heb bekeken (wat is pindakazen toch leuk) zag het er allemaal best fraai uit en de film was goed voorzien van vrouwelijk schoon met Rosamund Pike en Radha Mitchell.

Echt geweldig wordt er trouwens in deze film niet gespeeld. Bruce Willis doet het op routine nog redelijk maar de rol van Ving Rhames slaat nergens op. De film weet wel te boeien maar spannend wordt het nooit. Gelukkig duurt de film niet lang en het einde was best oke (was wel erg cliche overigens).

Aardige thriller waarin ook nog eens redelijk in gespeeld wordt. De film komt langzaam op gang maar weet wel te boeien tot het einde. Hij was inderdaad enigszins voorspelbaar maar ik had de clue wel pas door na ongeveer 60 minuten.

Ik vond Bill Pullman trouwens erg veel lijken op Robert De Niro in deze film.

Het wordt steeds beroerder met George A. Romero en zijn Zombiefilms. Maar toegegeven hij is wel een van de enige die blijft doorgaan met Zombiefilms en van dat genre houd ik wel.

Dit was jammer genoeg een zeer matige zombiefilm maar wel een leuk vervolg op Diary of the Dead. Het verhaal (meer lachwekkend) slaat nergens op en spannend wordt het nergens, ook zit er weinig goor in deze film. De acteur prestaties van de acteurs vallen gelukkig nog mee waardoor het wel draaglijk is om deze film tot het einde uit te kijken.

Dit is toch wel een puike B-film met goede rollen van Ice-T, Rutger Hauer en Gary Busey. Verhaal is best goed en ook boeiend en er zit ook redelijk wat actie in. Kijkt zich prima weg.

Mijn god, wat een troep was deze B-film. Het verhaal is opzicht leuk gevonden maar de uitvoering is helaas zeer beroerd en ook zeer goedkoop (waarschijnlijk is de hele film voor een appel en ei gemaakt). Dat laatste mede omdat vrijwel het hele verhaal zicht afspeelt in woestijn/rotsgebied (de zogenaamde barre wereld ), zonder verdere decors.

De hierboven genoemde bloeddorstige aliens (op een enkele uitzondering na, mensen in kostuums) en mysterieuze post-apocalyptische krijgers (gewoon mensen met een gasmasker op) moet je met een korreltje zout nemen, zeker wat betreft de het aantal ervan. Opzicht is de vaart best hoog en gebeurt er redelijk wat (wel allemaal zeer eentonig en saai), maar alle actie is totaal niet boeiend of spannend. Het meest spannende is nog de aftiteling, want dan weet je tenminste dat je uit je lijden wordt verlost.

Het enige noemenswaardige van deze film is Danielle Chuchran, die vrijwel 90 minuten inbeeld is. Acteren kan ze wel niet, maar ze ziet er wel aardig (gespierd) uit. De rol van Kevin Sorbo stelt in principe niet veel voor. Deze film kun je misschien nog het beste vergelijken met het eveneens waardeloze "After Earth (2013)". Danielle Chuchran in de rol van Jaden Smith en Kevin Sorbo in de rol van Will Smith.

Mijn advies voor deze film, gewoon lekker links laten liggen en naar een andere film gaan kijken of gewoon lekker naar bed gaan

Ondanks dat dit niet meer is dan een dertien in een dozijn eenvoudige Actie / Thriller film, wist het verhaal (de thema's zijn wraak, terrorisme en geld) me toch enigszins te boeien en ook te vermaken.

Het verhaal is behoorlijk clichématig en ook het verloop ervan is zeer voorspelbaar. Daardoor wordt de film helaas nergens spannend, maar maar toch keek deze film zich nog wel lekker weg en zat het met de uitvoering ook wel goed. Dat komt mede omdat de vaart best hoog is en er ook relatief veel in gebeurt en de film ook maar circa 90 minuten duurt. Ook zit er redelijk veel actie in (wel nergens bijzonder, hoewel de scene in het trappenhuis wel aardig was en dan vooral de manier waarop Pierce Brosnan naar beneden ging) en ook het einde was best aardig, hoewel de afloop natuurlijk geen verassing was.

Visueel zag het er ook allemaal aardig uit met de gekozen locaties in Londen en New York. En dat we niet te maken hebben met een goedkope productie, was ook zichtbaar aan de cast die bestaat uit veel bekende acteurs en actrices. Dat geldt zeker voor beide hoofdrolspelers te weten Milla Jovovich (in de rol van Kate Abbott, die onlangs is overgeplaatst naar de Amerikaanse ambassade in Londen) en Pierce Brosnan (in de rol van Nash, die de slechterik is in het verhaal). Hoewel beiden wel eens beduidend beter hebben gespeeld in andere films, deden het ze toch nog best verdienstelijk en een hele film kijken naar Milla Jovovich vind ik ook niet echt een straf.

Leuk om eens gezien te hebben deze film (zeker op een doordeweekse dag), maar meer ook niet en dit is ook zo'n typische film die niet lang zal blijven hangen.

Aardig psychologisch drama met een uitstekende rol van Ralph Brown als de racistische politierechercheur D.S. Karn. Het verhaal zit best aardig in elkaar (mede omdat het de dag was van de verkiezingen en Margaret Thatcher destijds aan de macht kwam) en weet ook wel te boeien. Het grootste gedeelte van de film bestaat uit dialogen (het zogenaamde verhoor) die aardig zijn en op het einde komt er ook wat geweld aan te passen. Buiten Ralph Brown deed de overige cast (het verhaal draait ook maar om drie personen) het ook goed. Hoewel dit zeker geen slechte film was, zijn er wel betere soortgelijke films gemaakt (die spelen zich dan wel af in Zuid-Afrika).

Het is zo te zien qua aantal stemmen niet echt een populaire of bekende film. Ik heb hem toevallig op "Film 1" gezien want anders had ik deze ook nooit gezien.

Vond er eigenlijk weinig aan en echt boeien kon dit drama me ook niet. Dat laatste kwam vooral omdat er weinig aangrijpende momenten (op de laatste 10 minuten na) inzaten. Qua verhaal zijn er al meerdere van dit soort films uitgebracht en vaak ook nog beter en in ieder geval aangrijpender. Ook de cast kon me eigenlijk nergens echt overtuigen (Jeroen Spitzenberger ging nog enigszins) en echte betrokkenheid en medelijden had ik ook niet met ze. Het verhaal komt sowieso best traag op gang en inderdaad pas na ruim een uur weet men via een hoertje (zag er bloot best fraai uit trouwens) wat er met de Joden na het transport gebeurt. Pas in de laatste 40 minuten wordt de film eigenlijk pas interessant en een beetje boeiend maar dan is het eigenlijk al te laat. Voor Nederlandse begrippen is het inderdaad misschien een goede film maar ik heb betere gezien. De opmerking dat Duitsers in deze film gewoon Duits spreken slaat overigens nergens op want wat moesten ze anders spreken Nederlands ? Het waren overigens ook echte Duitse acteurs waar men makkelijk en goedkoop aan kon komen want Nederland grenst nu eenmaal aan Duitsland.

Mooie, kleurrijke (met vele kleuren en met name de kleur rood, die misschien symbolisch stond voor bloed en duivel) en sfeervolle ouderwetse Italiaanse Horror film, waarvan het verhaal opzicht wist te boeien maar wel behoorlijk vaag was. Dat laatste komt vooral omdat de bizarre gebeurtenissen onduidelijk (m.b.t. wie er achter zit), maar wel fraai en eigenlijk ook wel lekker hard, in beeld worden gebracht, waardoor je nooit weet hoe de vork nu in de steel zit.

Het verhaal is misschien niet hoogstaand, maar dat geldt wel zeker voor de uitvoering ervan, want visueel gezien spat deze film van het scherm en met name vanwege de fraaie (ook behoorlijk kleurrijk) decors/ruimtes in de Duitse balletschool, waar het verhaal zich ook grotendeels afspeelt. Het verhaal draait overigens om de Amerikaanse ballet-studente Susy Banyon (aardig gespeeld door Jessica Harper), die afreist (fraai weergegeven met enorme regenbuien en begeleidt met spannende muziek) naar een belangrijke Duitse balletschool (met best apart personeel) in het Zwarte Woud, om daar les te krijgen. Eenmaal daar aangekomen (best bizar) lijken er regelmatig mensen in het niets te verdwijnen en als haar vriendin Sara (verdienstelijk gespeeld door Stefania Casini) ook verdwijnt, gaat Suzy op onderzoek uit en ontdekt ze dat balletschool een wel heel bizarre geschiedenis kent.

Het verhaal zit goed in elkaar (zeker wat betreft de opbouw ervan) en weet zeker ook te boeien en omdat alles vrij onduidelijk is, is het verhaal op een bepaalde manier ook spannend. De opening van het verhaal was zeer fraai (o.a. beelden in combinatie met muziek) en dat ook vanwege de twee vrouwelijke slachtoffers die daarbij vallen (lekker bruut in beeld gebracht). De horror in deze film is overigens beperkt (scene met de maden was wel geinig) en er vallen ook niet veel slachtoffers, maar het einde (toen wist ik eigenlijk ook pas dat het draaide om een kwaadaardige heksencultus) was qua horror wel sterk en goed. De slachtoffers in het verhaal worden wel fraai en bloederig (wel met nep roze bloed) in beeld gebracht en zeker voor een jaren 70 film.

De film weet zeker ook te vermaken en kijkt zich lekker weg, maar hier en daar is het misschien wel wat saai, traag en langdradig en mede omdat er relatief weinig gebeurt. In deze film spelen vrouwen een centrale rol en wat dat betreft is het eigenlijk jammer dat er geen bloot is te bewonderen (had ik zeker willen zien van de sensuele Barbara Magnolfi in de korte rol van Olga), want dat hoort toch een beetje bij dit soort Italiaanse horrorfilms uit de jaren 70. De cast deed het in het algemeen aardig tot verdienstelijk en vooral de leuke hoofdrolspeelster Jessica Harper in de rol van Suzy Bannion. Ook was het leuk om te zien dat de bekende acteur Udo Kier ook een klein rolletje (na 70 minuten even in beeld) heeft in dit verhaal als Dr. Frank Mandel.

Al met al best een vermakelijk ouderwetse horrorfilm om eens gezien te hebben en dan vooral vanwege de sfeer, kleurrijke beelden en zeker ook de muziek die voor een bepaalde spanning zorgt.

Het verhaal omtrent deze Drama / Oorlog met erotische invloeden (soms zelfs licht pornografisch) is al uitvoerig en goed beschreven door "Fransman", dus daar hoef ik zelf niet meer veel over te schrijven.

Het verhaal draait om de joodse Hannah Meyer (verdienstelijk gespeeld door de mooie blonde Sirpa Lane) die gevangen wordt genomen (daarbij wordt haar moeder doodgeschoten) door de Nazi's en samen met haar vader terecht komt in een concentratiekamp. In dit kamp worden ze bij aankomst per vrachtwagen onmiddellijk gescheiden van elkaar en daarna zien we de vader ook niet meer terug. Het verhaal is eigenlijk best realistisch en het had zomaar kunnen plaatsen vinden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Tijdens het verhaal worden er soms ook echte zwart/wit beelden getoond van Duitsland tijdens deze oorlog (o.a. de verovering van Parijs en de nederlaag bij Stalingrad). Hoewel de titel aangeeft dat het gaat om een Drama / Oorlog film (wat het ook min of meer is), is het vooral ook een erotiek film. Zo is er zeer regelmatig bloot te bewonderen (van top tot teen) en zitten er ook een paar licht pornografische beelden in, zoals de scene met de hoorn van een koe-achtig beest welke in de vagina van een vrouw wordt gestoken (je ziet dan overigens alleen het openen van de vagina).

De gevangen genomen vrouwen (waaronder dus ook de eerder genoemde Hannah Meyer) die in het concentratiekamp terecht komen, worden door de Nazi's (onder leiding van SS kampcommandant Kapitein Kurt von Stein) ingezet als prostituees voor de soldaten (een soort van lopende band prostituees) en ook worden een aantal geselecteerd voor het verwekken van kinderen voor het Duitse rijk. Daaronder ook o.a. de zus van een goedaardige Duitse kapitein Klaus Berger, die tevens de vriend was van Hannah Meyer vlak voor de oorlog (dat is ook in het begin van de film te zien). Voordat de vrouwen worden ingezet als prostituee, worden ze in eerste instantie onderzocht (ook sommigen van te voren nog verkracht zoals Hannah Meyer) door een vrouwelijke arts die met bruine handschoenen in de vagina's van de vrouwen voelt, om te controleren hoe strak ze nog zijn. Hannah Meyer komt daarbij niet al te goed uit deze test (ze geeft wel als reden op dat ze verkracht is geworden) Na de keuring worden ze dan ingezet als prostituee en als ze iets niet goed doen, dan worden ze naderhand keihard gestraft (vast gebonden en dan tot bloedens geslagen).

Hannah Meyer (ook wel gevangenen 4711 genoemd wat haar kampnummer is) ondergaat dat dus ook allemaal, maar ze ontsnapt wel aan de harde afstraffing dankzij SS kampcommandant Kapitein Kurt von Stein (verdienstelijk gespeeld door Giancarlo Sisti) die een oogje op haar heeft. Hierdoor wordt ze ook al snel het liefje van hem en zijn Duitse herdershond Dankzij hem hoeft ze ook geen prostituee meer te spelen in het concentratiekamp en leeft ze best in luxe (ze krijgt fraaie kleding en sieraden, waaronder een armband die haar kampnummer afdekt) en krijgt ze ook privileges zoals leidinggeven (hoerenmadam) aan een bordeel voor hoog geplaatste Naz's. Ze noemt zich vanaf dan ook niet meer Hannah maar Lola.

Ondanks dat ze het vanaf dan relatief goed heeft, neemt ze toch wraak op Kurt von Stein en dat komt mede omdat ze op het einde van het verhaal weer haar geliefde van vlak voor de oorlog tegenkwam, namelijk Klaus Berger. De wraak (doodschieten) op Kurt von Stein komt haar wel duur te staan, want uiteindelijk wordt ze zelf ook door de Naz's doodgeschoten en dat vindt ze helemaal niet erg. Ze lokt het bewust ook provocerend uit door o.a. het zingen van een Joods lied en door een mop (best goed) te vertellen over Hitler. Ook schiet ze de Nazi dood die verantwoordelijk is voor de dood van haar moeder en de deportatie van haar en haar vader. Ze zegt tevens dat ze Joods is en dat haar echte naam niet Lola is maar Hannah. Dus eigenlijk ook best logisch dat de Nazi's haar doodschieten

Al met al was dit best een aardige en ook wel realistische Drama / Oorlog film om te zien (hoogstaand is het natuurlijk allemaal niet) en omdat de film ook maar 85 minuten duurt kijkt hij ook best lekker weg. Dat laatste mede natuurlijk door het aanwezige bloot.

De decors zagen er fraai uit, Johnny Depp speelde zoals gewoonlijk sterk en Sacha Baron Cohen als Pirelli was best goed maar het vreselijk gezang en de stomme liedjes deden deze film de das om. Natuurlijk wist ik dat het om een muziek film ging maar zoveel domme en overbodige liedjes (de meeste deden pijn aan mijn oren) achter elkaar kan ik gewoon niet uitstaan. Het leukste gedeelte van de film was nog het scheer duel tussen Johnny Depp en Sacha Baron Cohen.

Inmiddels zeer gedateerd en zo zag het er ook allemaal uit (hilarisch hoe de telefoons eruit zagen) maar ondanks dat toch nog best een vermakelijk drama. Het verhaal wist best te boeien en ondanks dat het er zeer gedateerd uitzag en ook wel regelmatig nep (achtergronden van uitzichten waren vaak van karton) mocht de film er visueel best wezen. Het sterke punt van deze film is toch wel de cast en ook de dialogen onderling. Paul Newman speelt sterk en zag er fraai uit (was uiteraard in die tijd een sekssymbool voor vrouwen) maar vooral de rol van Geraldine Page als 'Boss' Finley" mocht er best wezen. Ik zag deze film afgelopen nacht bij toeval op MGM of TCM (begon om 00:45) en eerlijk gezegd was het soms best een lange zit en ik zal niet ontkennen dat af en toe mijn ogen dichtvielen. Maar ondanks dat best een leuke film om eens gezien te hebben.

Een typische Reese Witherspoon cliché film. Hoogstaand, vernieuwend of verrassend is het allemaal niet maar ondanks dat kijkt de film zich nog redelijk weg. Het begin is overigens tenenkromend slecht maar gelukkig wordt vanaf het moment dat de film zich hoofdzakelijk in Alabama afspeelt allemaal beter en ook soms grappig. Reese Witherspoon speelt zoals gewoonlijk degelijk en hetzelfde geldt voor het rolletje van Fred Ward.

Liefhebbers van absurde en schokkende films kunnen moeilijk om deze absurde jaren 70 Komedie / Drama film van de Joegoslavische regisseur Dusan Makavejev heen. Voor de Nederlandse kijker is deze film overigens bijzonder en dat omdat een flink aantal scènes langs de Amsterdamse grachten is opgenomen (je hoort ook af en toe wat Nederlands gepraat).

In dit verhaal draait het om Miss Canada (Carole Laure) die tijdens een televisieshow tot bruid gekozen wordt door de Texaanse multi-miljonair Aristote (John Vernon). Maar tijdens hun huwelijksnacht schrikt ze zo van zijn gouden geslachtsdeel, dat ze haar in een koffer naar Parijs transporteren. Daar verliest ze haar maagdelijkheid en ondergaat ze allerhande bizarre therapieën, zoals een poep- plas- en braaktherapie. Uiteindelijk verdrinkt ze in gesmolten chocolade. Ondertussen vaart de marxistische vrouw Anna Planeta (Anna Prucnal) door de Amsterdamse grachten met haar Russische boot "The Survival", waarbij ze jongetjes verleidt met snoep, die vervolgens vermoord worden.

"Sweet Movie" zet direct al behoorlijk smeuïg in met de registratie van een televisieshow waarin Miss World genomineerde vrouwen worden getest op hun maagdelijkheid zoals Miss Congo (die halfnaakt rondloopt met een jurkje van bananen), Miss Joegoslavië en Miss Canada. Tijdens de televisieshow komt ook de moeder van multi-miljonair Aristote aan het woord, te weten Mrs. Alplanalpe (Jane Mallett), en ondergaan de vrouwen een intiem onderzoek in een gynaecologenstoel. Na het intieme onderzoek zal de meest kuise van het stel worden uitgehuwelijkt aan multi-miljonair Aristote, een botte en in allerlei wijsheden grossierende Texaan, die de rijkste vrijgezel van de wereld is.

Ondertussen vaart de Russische boot "The Survival", met voorop een reusachtige buste van Karl Marx, door de Amsterdamse grachten. Aan boord van deze boot worden communisme en vrijheid luidruchtig bezongen door de bemanning en op de boeg van de boot staat de vrouw Anna Planeta die de aandacht weet te trekken van de matroos Potemkin (Pierre Clémenti) langs de kade en daar zien we hem o.a. in het water plassen terwijl de boot langs vaart.

Miss Canada blijkt na afloop van de show de meest kuise dame en wordt door Aristote meegenomen naar zijn villa en daar begint de huwelijksnacht (daar zien we dan ook voor het eerst de borsten van Carole Laure) niet bijzonder geslaagd voor de bruid. Nadat Aristote zijn tanden heeft gepoetst en zich gewassen heeft met een desinfecterend goedje, wast hij haar ook grondig van top tot teen met dat desinfecterend goedje, waarna hij zijn gouden, geslachtsdeel uit zijn onderbroek tevoorschijn haalt en over haar heen begint te plassen. Daar schrikt Miss Canada zo van dat ze begint te gillen. In de ochtend erna praat ze met zijn moeder en een vriend van de moeder en wordt er gezegd:

Miss Canada: I expected something else to happen.
Mrs. Alplanalpe: Nonsense. He can do anything. He's the most powerful millionaire in the world.
Vriend van Mrs. Alplanalpe: Which means, quite simply, that for your own good, you better forget this marriage.

Ze wordt dan door o.a. Mrs. Alplanalpe, die haar bewust laat struikelen, gedumpt in het zwembad (daarr zien we wederom de borsten van Carole Laure), waar ze haar regelmatig onderwater duwen. Na een tijdje roept Mrs. Alplanalpe.

"Take care of her, Jeremiah."

Waarna een grote, sterke en zwarte man, te weten Jeremiah (Roy Callender) die de bodyguard is van Mrs. Alplanalpe, haar meeneemt naar een speciale ruimte (die de vorm heeft van een melkfles), waar hij haar in een koffer probeert te stoppen. Zij zegt dan tegen hem:

"Hitler! Dirty Jew. Fascist pig! Dirty Commie."

Waarop hij antwoord:

"They call me Neanderthal."

Daarna zien we Jeremiah volledig naakt touwtjespringen, likt Miss Canada aan zijn gezicht en trekt zij hem af en wordt ze uiteindelijk toch in de koffer gestopt, waarna ze op het vliegveld als bagage wordt afgeleverd en vertrekt naar Parijs in de bagageruimte.

Ondertussen zien we dat Matroos Potemkin inmiddels aan boord is gekomen van de boot "The Survival" en daar neukt hij meteen met Anna Planeta (wordt daarbij ook toegejuicht door publiek langs de grachten), waarna hij een bad neemt en gewassen wordt door Anna en nog een andere vrouw. We zien daarbij opeens een absurde overgang, want we worden getrakteerd op authentieke zwart-wit beelden van tientallen half vergane lijken, slachtoffers van de beestachtige slachting van Poolse burgers door Russische soldaten in het dorp Katyn in Rusland.

Terwijl Miss Canada aankomt in Parijs en daar allerlei onbegrijpelijke avonturen beleeft met wat Mexicanen op de Eiffeltoren (daar verliest ze ook haar maagdelijkheid als ze neukt met de zanger van de Mexicanen), lokt Anna Planeta een viertal jongetjes met lolly's en ander snoepgoed naar de kajuit, waarin o.a. een bed met suiker staat. Aldaar begint een scène die vandaag de dag door geen enkele filmkeuring ongeschonden heen zal komen, want dan zien we namelijk minutenlang een schaars geklede en ook naakte Anna Planeta (dan zien we de borstjes en de schaamstreek van Anna Prucnal voor het eerst) dansen (kleedt zich daarbij langzaam uit), waarbij ze de jongetjes verleidt. De jongetjes hadden er zichtbaar veel plezier bij en Anna opent ook de broek van één van de jongetjes en zegt dan tegen hem:

"You can fuck me if you are lucky, Mr. Sugar."

De gordijnen worden dan dichtgemaakt en het jongetje wordt dan geneukt door Anna, maar dat wordt gelukkig wel niet getoond. Diezelfde ruimte in het schip vormt later nog de achtergrond van een weerzinwekkende scène, namelijk een diner scène met veel braken, plassen en zelfs poepen

Ondertussen is Miss Canada ook aangekomen in Amsterdam, daar wordt ze rondgereden in een kruiwagen, en verkeert ze in een soort van shocktoestand. Daarbij zien we dan een mooie donkere vrouw (die wel wat weghad van Laura Gemser, die in de jaren 70 doorbrak in een reeks "Black Emanuelle" films) borstvoeding (de vrouw had best flinke tepels) geven aan haar baby, waarna ze dat ook doet bij Miss Canada die hierdoor langzaam uit haar shocktoestand geraakt (haar lippen beginnen dan wat te bewegen). We belanden dan bij de zonet genoemde diner scène, waarbij veel mannen en vrouwen aan een grote eettafel zitten en daar onsmakelijk en smerig (eten o.a. met hun handen) beginnen te eten. Miss Canada die nog steeds in shocktoestand is, zit ook aan de tafel en wordt dan gevoerd door de anderen (ze doet echter haar mond niet open).

Al snel verandert het van onsmakelijke en smerig naar ranzig, want dan beginnen de eerste personen te braken (stopen o.a. hun hand in hun mond) aan de tafel en haalt Miss Canada ook iemand zijn geslachtsdeel uit broek, waarmee ze begint te spelen (houdt het o.a. tegen haar gezicht). Het wordt echter van kwaad tot erger, want iemand begint opeens te plassen over de tafel, waarbij iemand er ook van drinkt. Daarna zien we opeens twee mannen op hun hurken zitten, die dan op een bord aan het poepen zijn. Het resultaat wordt ook getoond aan de anderen, die er gelukkig wel niet van eten.

Daarna zien we weer zwart-wit beelden, die dit keer betrekking hebben op Majoor Neumann-Neurode, een baanbrekende Duitse kinderfysiotherapeut, die therapie uitvoert op een baby. De personen van de eet scène hebben zich dan verplaatst naar een andere ruimte en daar zien we een naakte schreeuwende man op de rug liggen die door een andere man stevig in de buik wordt geduwd. De man wordt dan ingesmeerd met uitwerpselen (het resultaat van de twee mannen die aan het poepen waren) en daarna schoon gewassen met water en daarbij krijgt hij ook melk (uit een babyfles) en een vrouwenborst in zijn mond geduwd. Daar blijft het echter niet bij want de man begint dan opeens over zichzelf te plassen en wordt daarna bestrooid met suiker. Daarna wordt er muziek gespeeld en gezongen en wordt er door iedereen volledig naakt (dus dan zie je veel borsten, schaamstreken en geslachtsdelen) op gedanst.

Daarna zien we matroos Potemkin weer in beeld, die samen met Anna wakker wordt in het bed met suiker. Vanuit dat bed drinken ze eerst een kopje koffie (dan zijn weer de borstjes te zien van Anna Prucnal), waarna ze met elkaar gaan vrijen en neuken en daarbij bijt Anna ook stukken uit het lichaam van Potemkin. Ze pakt daarna een groot mes en steekt hem daarmee in de buik en draait daar het mes wat rond. Potemkin begint in eerste instantie te lachen, maar sterft daarna snel. We zijn dan weer de groep samen zingen op muziek en ook wordt er een zak water (wat dan een traan moet voorstellen) aan één van de ogen van de reusachtige buste van Karl Marx gehangen.

Daarna komt de politie langs (o.a. zien we de Nederlandse rijkspolitie arriveren met boten) en wordt Anna gearresteerd en afgevoerd en zien we ook opeens vier kinderlijken en andere lijken (waaronder Potemkin) liggen in doorzichtige plasticzakken. Oftewel Anna heeft de vier kinderen vermoord, die we op het einde van die scène wel levend op een brug zien staan. Hierna is de film echter nog niet afgelopen, want in de laatste scène van de film zien we een volledig naakte Miss Canada (dan zien we voor het eerst de schaamstreek van Carole Laure, die een aardig tapijtje had), die daarna ondergedompeld wordt met vloeibare chocolade (ze smeert zich er ook mee in). Ze wordt daarbij gefilmd en gaat dan in een kuip / bad liggen met chocolade, waar ze met zichzelf speelt. Ze spreidt dan o.a. haar benen en wrijft dan met haar handen over haar met chocolade bedekte schaamstreek (wordt ook soms in close-up getoond). Die hele scène duurt een aantal minuten en werd fraai in beeld gebracht en op het einde van die scène zien we Miss Canada verdrinken in de chocolade (althans daar lijkt het op).

Daarna zien we opeens weer de moeder van Aristote in beeld, die in de camera praat en zegt:

"Let everything be known and let everything be clean."

Daarna zien we weer zwart-wit beelden van het dorpje met de tientallen half vergane lijken die worden onderzocht en ook zien we de jongetjes opstaan uit de plasticzakken, waarna de bizarre film na 95 minuten is afgelopen.

Al met al is "Sweet Movie" een ruwe, schokkende (o.a. de journaalopnamen van opgegraven concentratiekampslachtoffers) en seksueel uitgesproken film, waar geen touw aan vast te knopen is. Het verhaal springt van de hak op de tak en is als geheel zeer onevenwichtig. Ieder element is hier gericht op een direct schokeffect om de toeschouwer te ontregelen, en de film slaagt daar ruimschoots in en met name na circa een uur als de kots, plas en poep je om de oren vliegt. De scène met het verleiden van de kinderen was ook een zeer ongemakkelijke scène om naar te kijken.

Bij toeval deze film gekeken (had er nooit van gehoord en wist ook niet waarover het ging) en het eerste uur vond ik een soort of 13 in een dozijn romantisch verhaal waarin wel Charlize Theron prima speelde. De gebeurtenissen in het eerste uur zijn erg cliché en zoals "supadragon8" ook zegt erg onrealistisch. Maar eerlijk gezegd vond ik het best leuk om naar te kijken. Maar dan slaat deze film opeens om in een zwaar drama wat gewoon nergens opsloeg en totaal niet toepasselijk was voor deze film. Het drama gedeelte vond ik ook nog eens zeer zwak en totaal ongeloofwaardig. Al met al stelt deze film gewoon teleur en het hele verhaal is onrealistisch en ongeloofwaardig.

Dertien in een dozijn flauwe vrouwengevangenis film, die met name vanwege de fraaie rondborstige Phyllis Davis (in de rol van Sugar) het aankijken nog enigszins waard is.

Het hele verhaal is natuurlijk te belachelijk voor woorden en is ook regelmatig saai en langdradig. Qua uitvoering (visueel, zeker de landschappen, zag het er niet onaardig uit) valt het nog enigszins mee en de film wist me zelfs nog wat te boeien waardoor ik maar weinig heb zitten vooruit te spoelen. De gevangene fraaie vrouwen staan natuurlijk centraal in deze film en sommigen zijn natuurlijk ook bloot (wel maar zeer beperkt) te bewonderen. Uiteraard tijdens een korte douche scene welke in elke vrouwengevangenisfilm zit. Met name als Phyllis Davis uit te kleren gaat (dit is wel pas na circa 40 minuten voor het eerst), is het genieten geblazen.

Uiteraard worden de vrouwen niet goed behandeld in de gevangenis (worden o.a. lastig gevallen door de bewakers en krijgen zweepslagen) en ondergaan ze seksuele medische experimenten bij de psychopaat Dr. John (gespeeld door Angus Duncan, een betere naam voor hem zou zijn geweest Anus Duncan ). Ook krijgen ze in één scene te maken met opgefokte katten en moeten ze ook werken op het platteland waardoor ze nog wat geld verdienen om spullen (voornamelijk verzorgingsspullen) te kopen. Uiteraard proberen sommige vrouwen (in dit geval Phyllis Davis) te ontsnappen, maar dit lukt in eerste instantie niet. Op het einde wordt het zelfs wat grof (o.a. de vingers afgehakt van een bewaker die later ook nog een zwaard in zijn buik krijgt) en wordt het brute regime van Dr. John (die uiteindelijk ook doodgaat) tot een stop gezegd en ontsnappen de meiden.

Ach veel stelt het allemaal niet voor en de cast is ook niet hoogstaand, maar deze film is wel leuk om eens gezien te hebben (hij duurt ook maar iets van 85 minuten).

P.S. wel geinig dat ik als eerste een stem mag uitbrengen en een bericht mag schrijven over deze film. Veel meer zullen er waarschijnlijk niet meer volgen, op een paar diehards na die ook graag naar dit soort films kijken.

"If you find this note, what's left of my body will either be on this island or deep in a hole off the west shore. I hope this letter is enough for you to believe my story."

Deze Horror / Thriller film zag ik toevallig voorbijkomen op "SkyShowtime" en sprak me wel aan vanwege het verhaal en de filmduur (circa 78 minuten).

Jenn (Kiersey Clemons), een jong vrouw, spoelt na een bootongeluk aan op een klein tropisch eiland en ontdekt al snel dat ze niet alleen is. Overleven wordt een uitdaging, waarbij ze onder andere voedsel moet vinden. Het grootste gevaar schuilt echter in het donker, want elke nacht moet Jenn afrekenen met een monster uit de zee.

De kosten voor deze film zullen niet al te hoog zijn geweest, want het hele verhaal speelt zich af op het kleine tropische eiland waar tijdens de opening Jenn samen met de zwaar gewonde Brad (Benedict Samuel) aanspoelt en die niet veel later sterft aan zijn verwonding (er steekt namelijk een groot stuk koraal in zijn lichaam, welke Jenn eruit trekt). Als Jenn het eilandje gaat verkennen, komt ze erachter dat het maar een klein eilandje is en vindt ze ook achtergebleven spullen (zoals een koelbox met daarin nog flesjes Coca-Cola en rugzak met daarin o.a. kleren en een doosje lucifers) van andere mensen.

Tijdens de eerste nacht merkt Jenn nog niets, maar als ze op het strand gaat lopen vindt ze wel aangespoelde vissen op het strand (handig natuurlijk als voedsel, maar wel vreemd) en een halve haai en ook het begraven lichaam van Brad is verdwenen. En als ze daarna in de zee iets ziet drijven (een koffer), zwemt ze ernaartoe en duikt ze ook eventjes onder water en ziet ze een vreemd gat in de bodem van de zee. Als het dan weer avond en nacht wordt, hoort ze een helikopter in de lucht en schiet ze met een signaalpistool een lichtkogel af om de aandacht te trekken. Maar i.p.v. de aandacht te trekken van de helikopter (die al ver weg is), trekt ze de aandacht van een monster, die ze ziet in de zee via een silhouet door de lichtkogel.

Vanaf dan begint het kat en muis spel tussen Jenn en het kwaadaardig monster, wat soms een beetje spannend is, waarbij Jenn moet zien te overleven in de nachten op het kleine eilandje zonder wapens of hulp. Ze probeert zich vooral te verstoppen via palmbomen en het strand en ze probeert daarbij ook het monster te observeren via opgehangen voedsel, zoals een gevangen haai en een aangespoeld half lichaam van een man.

Omdat het natuurlijk heel saai en langdradig zou zijn als de hele film alleen zou draaien om Jenn en het monster, ziet Jenn halverwege de film een reddingsvlot in de zee en als ze ernaar toe zwemt, blijken er andere overlevende van het bootongeluk in te zetten, namelijk Jenn's vriendje Lucas (Emory Cohen) en de vrouw Mia (Hanna Mangan Lawrence), die beiden wel helaas vooral irritant zijn en dus eigenlijk niets toevoegen in het verhaal. Via hen kom je wel te weten dat er dus een bootongeluk is geweest in een storm en dat het tussen Jenn en Lucas niet echt koek en ei is. Lucas en Mia lijken een band met elkaar te hebben en als Jenn verteld dat het eiland niet veilig is en dat ze snel moeten vertrekken via het reddingsvlot, weigeren Lucas en Mia dat, omdat ze Jenn niet geloven en ze worden ook boos op haar.

Jenn probeert dan nog stiekem alleen te vertrekken met het het reddingsvlot, maar dat wordt verhindert door Lucas en Mia, waarbij Mia haar bewusteloos slaat moet een peddel. Als Jenn weer bijkomt, is het inmiddels avond en ontdekt ze ook dat men haar heeft vastgebonden aan een boom. Mia gaat dan wandelen en loopt ook een stukje in de zee en daarbij wordt ze dan na circa 60 minuten gepakt door het monter.

Lucas gelooft dan natuurlijk Jenn en de ochtend erna vertrekken ze dan via het reddingsvlot, omdat ze denken dat het monster alleen in de nacht tevoorschijn komt. Maar het monster valt hun reddingsvlot onder in de zee aan en sleurt in eerste instantie Jenn mee in de zee, die zich echter weet te bevrijden. Als Lucas dan de zee induikt om Jenn te helpen, wordt hij gepakt door het monster en naar het gat in de zeebodem meegenomen.

Jenn gaat dan weer terug naar het eiland en besluit daar het gevecht aan te gaan met het monster en dat krijgen we dan in de laatste circa zes minuten van de film te zien, waarbij Jenn het monster insluit via vuur en dan herhaaldelijk steekt als ze met elkaar vechten. Uiteindelijk bezwijkt het monter aan de vele steekwonden en stoort het neer op het strand, waarna Jenn er voor de zekerheid nog eens een stok insteekt en zijn hoofd eraf snijdt. Daarna is de film ook afgelopen en kom je niet te weten hoe het verder zal aflopen met Jenn.

Spannend, boeiend of eng (er valt ook geen goor of bloed te zien) wordt het eigenlijk nergens, maar het verhaal weet opzicht wel redelijk te vermaken en hoofdrolspeelster Kiersey Clemons speelt de rol van Jenn verdienstelijk. In de eerste circa 42 minuten moet je het ook met haar alleen doen en dat is niet bepaald een straf. Omdat ze in eerste instantie alleen op het eiland is en het er ook warm is, is het wel jammer dat ze niet naakt te zien is en zelfs als ze de zee in gaat heeft ze nog kleren aan Maar dit is natuurlijk een ander soort eilandfilm dan de films die ik regelmatig wel eens kijk, zoals bijvoorbeeld de Italiaanse Horror / Erotiek films "Sesso Nero (1980)" en "Porno Holocaust (1981)" van regisseur Joe D'Amato, die zich ook beiden op een eilandje afspelen

Van het monster krijg je in eerste instantie weinig van te zien, behalve zijn hoef-achtige benen en dat hij snel is, maar zodra hij het reddingsvlot bij daglicht aanvalt, krijg je uiteindelijk te zien waarmee men te maken heeft op het eiland en echt indrukwekkend of beangstigend is het niet.

Omdat de film ook maar 78 minuten duurt, wordt het ook nergens saai en ook de opbouw van het verhaal is wel leuk gedaan. Wel kom je maar weinig te weten over Jenn's achtergrond (hetzelfde geldt voor het monster) en van het bootongeluk krijg je helemaal niets te zien en wordt er alleen maar over gesproken. Maar "Sweetheart" is inderdaad een leuk tussendoortje om eens gezien te hebben.

Deze Komedie / Romantiek film zag ik gisteren toevallig voorbijkomen op "Film 1" en omdat Madonna erin meespeelde (ze had vroeger in de jaren 80 altijd wel mijn aandacht en toen maakte ze ook nog leuke liedjes zoals "La Isla Bonita", "Papa Don't Preach" en "Like A Prayer"), wilde ik deze film toch eens zien.

De veertigjarige Amber (Madonna) is knap, rijk, verwend en enorm arrogant. Niets of niemand kan haar tevreden stellen, ook haar steenrijke echtgenoot Tony (Bruce Greenwood) niet. De privécruise van Griekenland naar Italië die hij heeft geregeld, vindt Amber dodelijk saai. Ze viert haar kwaadheid bot op het Italiaanse bemanningslid Giuseppe (Adriano Giannini), die regelmatig de wind van voren krijgt. Maar wanneer Amber en Giuseppe door een storm stranden op een onbewoond eiland, draaien de rollen plotseling om.

Na een fantastisch regiedebuut met "Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998)" en het zelfs nog betere "Snatch (2000)", trouwde Guy Ritchie met Madonna en gooide hij in 2002 het roer volledig om met deze romantische komedie "Swept Away" met daarin zijn vrouw Madonna in een hoofdrol, die toen pas twee weken voor de opnames klaar was met haar "Drowned World Tour" uit 2001. En dat is ook goed te zien, want Madonna ziet er afgetraind en gespierd uit.

Origineel is de film overigens niet, want het is een remake van de Italiaanse film "Travolti da un Insolito Destino nell'Azzurro Mare d'Agosto" uit 1974. Ondanks dat ik deze remake niet eens zo slecht vindt (de eerste helft van de film is nog best vermakelijk), ontving de film wel slechte recensies en werd hij ook genomineerd voor zeven "Razzies" tijdens de "Golden Raspberry Awards" in 2002, waarvan er vijf echt gewonnen werden. Namelijk voor slechtste film, slechtste regisseur (Guy Ritchie), slechtste actrice (Madonna), slechtste remake en slechtste filmkoppel (Madonna en Adriano Giannini). Bovendien won Madonna datzelfde jaar ook de prijs van slechtste vrouwelijke bijrol, namelijk voor haar rol in de James Bond film "Die Another Day (2002)".

De film is traag, redelijk saai, mist de chemie tussen de hoofdpersonen en bevat te weinig humor, maar toch vond ik het allemaal zo slecht nog niet. Zelf vond ik Madonna het nog enigszins redelijk doen (ze zag er soms zelfs sexy uit, o.a. als ze ligt te zonnebaden op de boot, en je ziet ook soms wat naaktheid van haar) en dat geldt ook voor haar tegenspeler Adriano Giannini. Adriano Giannini is overigens de zoon van de hoofdrolspeler uit het Italiaanse origineel. De cast is eigenlijk best indrukwekkend, want buiten Madonna zien we ook nog Bruce Greenwood, Jeanne Tripplehorn en Elizabeth Banks en die laatste in de rol van Debi, die niet bepaald slim is en veel domme opmerkingen maakt. Over haar wordt op een gegeven moment ook gezegd:

"She's not the sharpest... quickest.... She's stupid, isn't she, Todd?"

De film is zoals gezegd in de eerste helft van het verhaal nog best vermakelijk (het gedeelte op de boot vond ik best leuk) en pas als ze per ongeluk stranden op het onbewoond eiland, wordt het pijnlijk. Dan moet het verhaal het vooral hebben van wat mooie plaatjes op het eiland. Vanaf dan wordt Giuseppe ook dominanter (beter gezegd hij ontpopt zich tot een eersteklas klootzak) in zijn behandeling van Amber en zegt hij o.a. tegen haar "Dirty slut" en "Show me your tits now" en ook moet ze hem "Master" noemen en slaat hij haar soms. Terwijl Giuseppe dominanter wordt, wordt Amber juist meer onderdanig. Ze haten elkaar, maar toch springt er een vonk over. In het origineel zal dit ongetwijfeld gewerkt hebben, maar hier is het ongeloofwaardig en te geforceerd en het is ook eerder komisch dan ontroerend.

Uiteindelijk worden de twee gered door een bootje (met daarop de mooie Beatrice Luzzi) en keren ze terug naar hun normale leven. Giuseppe probeert Amber te bereiken om hun relatie nieuw leven in te blazen, maar zijn berichten krijgen geen antwoord. Giuseppe gelooft dat Amber hem heeft afgewezen en is moedeloos. Aan het einde wordt echter onthuld dat zijn brieven zijn onderschept door haar rijke echtgenoot Tony, die ervoor zorgt dat Amber hen of Giuseppe nooit meer ziet.

Al met al is "Swept Away" geen hoogstaande Komedie / Romantiek film, maar echt slecht vond ik het nu ook weer niet en de film duurt ook nog geen anderhalf uur (de film wist in ieder geval mijn aandacht te houden tot het einde). Voor Madonna betekende het dat ze na deze film geen hoofdrollen meer heeft gespeeld en echt erg is dat ook niet, want goed acteren kan Madonna natuurlijk niet.

Zeker geen topper deze film, maar als tussendoortje wel een zeer vermakelijke thriller die zich lekker wegkeek vanwege de vele fraaie Australische omgevingsbeelden en natuurlijk ook de fraaie Emma Booth (die het ook aardig deed). Het verhaal zit aardig in elkaar en is ook redelijk boeiend (er heerst ook een lekker broeierig sfeertje). Omdat de film amper 90 minuten duurt, er best veel gebeurt en de vaart best hoog is, verveeld hij eigenlijk nergens.

Best wel een verrassend sterke film met een meer dan uitstekend spelende Charlotte Rampling en Ludivine Sagnier. Ludivine Sagnier zag er adembenemend uit in de zwembad scènes maar Charlotte Rampling stal toch eigenlijk echt de show. Vooral het einde was wel gaaf toen ze de tuinman in het bed lokte

Omdat er in deze film redelijk veel muziek en gezang inzit, vind ik dit persoonlijk één van de wat minder geslaagde films van Stan Laurel en Oliver Hardy die zelf ook muziek (tuba/hoorn) maken en zingen. Ondanks dat zitten er er wel een aantal geweldige komische scenes in waarvan ook een aantal beroemde zoals de scene met de geweldige sint-bernard hond met vaatje drank om de nek (die Stan Laurel probeert te pakken) en natuurlijk het gedoe met de piano in combinatie met de touwbrug (zag er ook geweldig uit) en de aap

Het verhaal wat zich afspeelt in de bergen van Zwitserland begint overigens tenenkromend (o.a. wat gejodel en gezang) slecht en het duurt ook eventjes voordat het leuke duo Stan Laurel en Oliver Hardy voor het eerst in beeld verschijnen (na circa 6 minuten) met hun kenmerkend openingsmelodietje (waarmee altijd een korte aflevering van hun begon). Maar vanaf dan wordt het gelukkig wel leuk en valt er buiten de eerder genoemde scenes nog genoeg te lachen met o.a. de kaaswinkel (m.b.t. het vangen van muizen), het eten wat ze niet kunnen betalen en daarom moeten werken in de keuken waar ze van te voren de chef-kok hebben beledigd m.b.t. het niet hebben van een appeltaart. En ook nog het orgel waarin zeep is gekomen waardoor hij o.a. zeepbellen (de zeepbellen waren de special effecten van deze film ) blaast. De uitvoering van het verhaal is overigens leuk en hetzelfde geldt voor het visuele aspect zoals de aankleding en de omgeving waar het verhaal zich afspeelt.

Buiten de muziek en het gezang, is de film soms ook wat saai en langdradig (zeker het laatste gedeelte van de film) en dat komt mede omdat de film iets van 70 minuten duurt. Dat is natuurlijk niet lang, maar voor dit soort films uit die tijd (Hitler heeft deze film misschien nog gezien en erom gelachen voordat hij aan zijn Blitzkrieg begon) eigenlijk wel. Stan Laurel en Oliver Hardy stelen natuurlijk met hun kenmerkende grappen en grollen weer de show, maar ook de liefelijke Grete Natzler deed het verdienstelijk en ze zag er ook mooi uit en ze had ook nog een fraaie zangstem.

Gewoon weer een leuke film van het bekende duo Stan Laurel en Oliver Hardy, maar door de muziek en het gezang helaas wel een iets mindere.

Het begin was geweldig met die man met het tourettesyndroom:

Dikke fietsende lelijke trut

Ik zie een varkenskop van een mamma

Dat laatste was overigens best grof want die vrouw was ook gehandicapt. Maar dat begin was het enige humoristische van deze film. Voor de rest was het gewoon een 13 in een dozijn flauwe romantische film met een en al clichés. Het neurotische zoontje Sebastian moest zogenaamd grappig en aandoenlijk voorstellen maar ik vond het maar een verschrikkelijk kind. Alleen dankzij Jennifer Aniston en vooral Jason Bateman die het nog enigszins redelijk deed heb ik deze film weten uit te kijken. Het enige leuke aan deze film vond ik nog om de oudgediende Jeff Goldblum (speelde ook best aardig) en Juliette Lewis nog eens terug te zien. Maar mijn god wat een trieste bedoeling was deze film en het moet nota bene een komedie voorstellen

De zoveelste Belgische film waaraan de Hollanders zich een voorbeeld kunnen nemen. Het is zeker niet de beste film (eigenlijk best een matige) die onze Zuiderburen afleveren maar nog steeds stukken beter dan de gemiddelde Hollandse Drama / Romantiek film van de laatste tijd. Hoewel het verhaal best traag was en soms ook wel wat aan de saaie kant wist het me toch te boeien. Dat laatste komt waarschijnlijk vooral door het visuele aspect als ook de cast die goed speelde en dan met name Sara de Roo (fraai lichaam overigens) en vooral Natali Broods.

"Die idioot van u heeft zich naast die neger gezet en ze gaan samen springen"

Geen geweldige film maar Halle Berry maakt deze film toch nog tot een voldoende. Het begin van de film begint zeer hoopvol maar langzamerhand zakt de film ver weg. Het einde was dan wel weer wat verrassend. Er zitten een paar aardige scenes in (o.a. een half blote Halle Berry) maar het is geen top film.

Deze film heeft wel iets weg van "The Blair Witch Project", "Paranormal Activity" en ook wel "V/H/S". Hoewel het geen echt geweldige film is en het verhaal ook best wazig (want wat is er nu eigenlijk gebeurt ) is, wist de film me wel te boeien en vond ik het op bepaalde momenten ook best spannend.

Ook de sfeer (spannend en soms wat creepy) van de film was aardig en hetzelfde geldt voor de uitvoering. De camerabewegingen vond ik juist goed toegepast in het verhaal en het zorgde mede voor de lekkere spannende sfeer en daardoor oogde het ook best realistisch. Er zitten een paar (ook niet meer) goede schrikmomenten in, maar voor de rest moet deze film het vooral hebben van de sfeer. Je zit wel steeds in spanning of er iets gaat gebeuren, maar echt veel gebeurt er eigenlijk niet.

De film lijkt in een climax te eindigen (het voorafje wat Jill gedaan heeft was best heftig) maar het wordt uiteindelijk een anticlimax want alles blijft onduidelijk en het einde was ook eigenlijk maar wazig. Van de cast heb ik eerlijk gezegd nooit van gehoord maar ze deden het voor een film als deze best redelijk. Die Jill gespeeld door Caitlyn Folley vond ik overigens maar een irritante vrouw.

P.S. die Diana García (wel maar een kleine rol) mocht er wel wezen. De scene waarbij ze Jill ziet (betrapt) neuken met haar vriend en daarna vrolijk mee neukt was best aardig.

Als je de cast (met o.a. Gwyneth Paltrow, Samuel L. Jackson, Philip Seymour Hoffman, Philip Baker Hall, John C. Reilly) van deze film ziet dan zou je denken dat het een geweldige film zou moeten zijn maar het uiteindelijke resultaat viel me tegen. In het eerste gedeelte zijn de dialogen wel aardig maar gebeurt er vrijwel niets waardoor het toch allemaal vrij saai is. Pas na een uur komt de film eindelijk op gang.

Saai en veel te complex.

Leuk marketing tussendoortje met eveneens leuke rollen van Amber Heard en Shiloh Fernandez. Het verhaal is best aardig en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Het verhaal wordt wel in een enorm hoog tempo vertelt waardoor het soms wat lastig is om te volgen. De film kijkt zicht wel lekker weg (duurt ook maar iets van 85 minuten) en dat komt vooral door Amber Heard. Ze zag er niet alleen zeer fraai uit maar ze speelde eindelijk (werd ook eens tijd) ook eens verdienstelijk. Het verhaal staat betiteld als een Drama / Komedie, maar persoonlijk vond ik het meer een luchtig Drama met een vleugje Romantiek.

Al met al gewoon een leuk tussendoortje welke zich lekker wegkijkt.