Meningen

Deze ietwat flauwe tiener Komedie / Drama film van de maker van de "Lemon Popsicle" reeks (ooit één deel van gezien en dat vond ik destijds vreselijk), gaat over drie schoolvrienden, te weten Gary (Lawrence Monoson), Rick (Steve Antin) en David (Joe Rubbo), en hun belevenissen op seksueel gebied, waarbij Gary erg verliefd raakt op Karen (Diane Franklin), terwijl deze juist verliefd is op Rick welke een echte vrouwenmagneet is.

Origineel is het natuurlijk allemaal niet (ook ik moest o.a. denken aan de "Porky" films uit de jaren 80) en echt gelachen (daarvoor is de humor mij te flauw) heb ik eigenlijk ook niet, maar desondanks heb ik me er nog aardig mee vermaakt en dat o.a. vanwege het aanwezig bloot (o.a. van de mooie meiden/vrouwen Diane Franklin, Gerri Idol, Tessa Richarde en Louisa Moritz en de laatste is één van de vrouwen die Bill Cosby heeft aangeklaagd en die begin dit jaar is overleden) en het zeer pijnlijke einde (tenminste eens geen voorspelbaar en clichématig einde) voor Gary

Een paar scènes zijn wel leuk om te zien (o.a. de douche gluur scène in een gymzaal, waarna de jongens gaan bepalen wie de grootste heeft), maar de meeste humor komt eigenlijk nog op conto van een tweetal vrouwen, namelijk de al eerder genoemde destijds rijpe Louisa Moritz (in de rol van de hitsige Carmela, die continue in de ik-vorm praat en die er wel pap van lustte), die er zeker mocht wezen en ook best langdurig bloot is te bewonderen, en Nancy Brock.

Deze Nancy Brock speelt een roodharige straatprostituee ("Jongens, dat is 30 dollar per persoon, en dat is de vaste prijs"), te weten Ruby, waarmee Gary, Rick en David mee gaan neuken en waaraan ze "Plaatjes" (oftewel jeuk aan hun ballen) overhouden. Vooral komische is als Gary (die eigenlijk niet wilt) als eerste aan de beurt is bij Ruby, en die o.a. tegen hem zegt:

"Je staat erbij alsof je niet geneukt wil worden."
"Je bent toch geen maagd, of wel ?"
"Ik krijg altijd de niet 'levenden'."
"Jongen, je moet nog veel leren, weet je ?"

De ik-vorm dialogen die Carmela eruit kraamt (o.a. als Gary, Rick en David met zijn drieën langskomen) zijn opzicht ook wel leuk om te noemen:

"Carmela is verheugd om zo'n knappe bezorger te zien" (Gary komt dan een pizza afleveren)
"Doe maar rustig, Carmela bijt heus niet..."
"Je maakt Carmela helemaal gek !"
"Wie is de volgende bink voor Carmela ?"
"Carmela wil je goed voelen".

De eerste circa 70 minuten van het verhaal bestaan vooral uit Komedie (daarbij zie je wel het ontstaan van de liefdesperikelen van Gary) en de laatste 20 minuten zijn puur Drama, die betrekking hebben op Gary (werkt voor pizzeria "The Pink Pizza" en rijdt ook rond in een paarse stationwagen met een groot Pizza logo bovenop het dak bevestigd).

Zo raakt Karen (waar Gary dus erg op verliefd is) zwanger van Rick, die haar daarom wilt lozen en vanaf dat moment ontfermd Gary zich zeer liefdevol en zorgzaam om Karen. Zo gaat hij niet met zijn vrienden mee op wintersportvakantie, betaalt hij de abortuskosten (250 dollar kostte dat schijnbaar destijds, waarbij je ook nog eens cash moest betalen) en koopt hij een duur sieraad (laat daarin de tekst "Veel liefs aan Karen" graveren) voor haar om zijn liefde voor haar te verklaren. Maar op het moment dat hij haar dat als cadeau wilt geven op haar verjaardagsfeest, ziet hij dat Karen en Rick weer samenzijn. Dat was natuurlijk zeer pijnlijk voor Garry om te zien, waarna je hem huilend ziet wegrijden. Maar ik vond het wel verrassend, want dit soort flauwe tiener Komedie films hebben normaal gesproken een clichématig zoetsappig einde.

De cast speelt niet hoogstaand maar ze deden heb wel verdienstelijk en vooral de hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Lawrence Monoson, Steve Antin (o.a. de regisseur van de Drama / Muziek film "Burlesque (2010)", Joe Rubbo en de best leuke en mooi uitziende Diane Franklin, die twee keren bloot is te zien.

Wat deze film overigens ook nog leuk maakt om te kijken, is het horen van best veel grote muziek hits uit de begin jaren 80 en dat o.a. van bekende bands zoals "The Police" (met het nummer "De Do Do Do, De Da Da Da"), "REO Speedwagon" (met het nummer "Keep on Loving You") en "U2" (met het nummer "I will follow" en dat nota bene tijdens de abortus scène ).

Alhoewel het grootste gedeelte van deze tiener Komedie / Drama film (die waarschijnlijk grotendeels is gesponsord door "Coca Cola", want hun merk zag je ze zeer regelmatig drinken) best flauw is (o.a. de eerste 18 minuten van het verhaal), heb ik me er toch best redelijk mee vermaakt

Leuke actie film met goede rollen van Bruce Willis en Damon Wayans. Het verhaal was leuk en de film bevat niet alleen de nodige portie actie maar bevat ook nog de nodige humor.

"Chris was cut off from oxygen for 29 minutes."
"He suffered no lasting physical or mental damage."
"This may have been the result of a unique combination of depth and temperature."
"But to this day experts cannot provide a definitive explanation for his survival."

"Last Breath" vertelt het waargebeurde verhaal van diepzeeduiker Chris Lemons (Finn Cole), die tijdens een routineklus aan een pijpleiding ruim honderd meter diep op de bodem van de Noordzee vast komt te zitten met nog maar nauwelijks zuurstof in zijn tank.

Het verhaal werd in 2019 al eens verteld in de documentaire "Last Breath" van het regisseurs duo Richard da Costa en Alex Parkinson. En de laatst genoemde regisseur vertelt nu hetzelfde verhaal in een gelijknamige speelfilm, waarin acteur Finn Cole de onfortuinlijke diepzeeduiker speelt en Woody Harrelson (als Duncan Allock) en Simu Liu (als Dave Yuasa) zijn collega’s zijn die hem onderwater proberen te redden na een ongeluk tijdens een storm.

Want tijdens een storm raakt het schip dat samenwerkt met duikers in de duikerklok uit balans (door uitval van het computersysteem dat het schip op een vaste plek houdt). Met als gevolg dat het schip door het stormachtige weer afdrijft. Op dat moment hebben twee duikers, te weten Chris en Dave, de duikerklok al verlaten en zijn ze op de bodem van de zee aan het werk. Mooi is het om te zien hoe de bemanning op het schip, zoals duik supervisor Craig (Mark Bonnar), kapitein Andre Jenson (Cliff Curtis), 1ste officier Hanna (MyAnna Buring) en computerkundige DPO (Josef Altin), boven water alles uit de kast moeten trekken om de mannen onder water te redden.

Natuurlijk levert dat spanning op en akelig claustrofobische scènes, maar meer dan een beetje sensatie biedt de film niet, die bovendien net wat te veel is overgoten met een Hollywoodsausje, zoals dramatische muziek, veel shots van het schip dat in gevecht is met de woeste zee en een tikkend klokje in de hoek van het scherm dat aangeeft hoe lang Chris al zonder zuurstof zit. Ook is het verloop en de afloop tamelijk voorspelbaar en ook als je nog niet bekend was met deze geschiedenis. Wel is het natuurlijk bijzonder dat Chris Lemons het 29 minuten lang zonder zuurstof heeft weten te overleven en ook zonder letsel.

De cast speelt verdienstelijk en ook krijg je wat informatie over hen te weten. Zo moet duiker Duncan bijvoorbeeld vervroegd met pensioen, is duiker Dave een liefdevolle vader van twee jonge kinderen en heeft hoofdpersoon Chris thuis een verloofde, te weten Morag (Bobby Rainsbury die ik wel iets vond weg hebben van actrice Anya Taylor-Joy), die op hem wacht. Maar de film gaat hier niet dieper op in, waardoor de relatie tussen Chris en zijn verloofde een beetje oppervlakkig aanvoelt. Wel krijg je op het einde nog wat echte beelden te zien van hun bruiloft.

Iets meer aandacht voor de andere personages had ook wel gemogen, want dan was er meer ruimte geweest voor de acteurs om hun vaardigheden te laten zien. De film duurt met nog net geen 90 minuten niet lang en dat vond ik opzicht prima. Al met al is "Last Breath" een redelijke waargebeurde Drama film, die door het gemis aan echte diepgang geen meesterwerk is.

Aardig drama met een goed spelende Robert Redford. James Gandolfini als Colonel Winter vond ik eigenlijk niet echt geschikt voor de rol. De film had wel iets korter mogen duren.

Uitstekende en zeker ook een indrukwekkende, aangrijpende, boeiende en interessante (zelfs leerzaam) documentaire over de laatste dagen van de Amerikanen in Vietnam. Het gaat in deze documentaire vooral over de hectische en chaotische evacuatie, via Amerikaanse "Chinook" helikopters (welke de 4e en laatste evacuatie mogelijkheid was), van de laatste Amerikanen (circa 400 personen waaronder de Amerikaanse Ambassadeur Graham Martin) en een gedeelte van de Zuid-Vietnamese bevolking (duizenden) vanaf de Amerikaanse Ambassade in Saigon. Het was tevens de val van Saigon en betekende feitelijk ook het einde van de Vietnamoorlog waardoor Noord-Vietnam en Zuid-Vietnam herenigd werden tot de Socialistische Republiek Vietnam.

Het hele gebeuren wordt vertoond middels beeldopnames (zeer mooi aan elkaar gemonteerd) uit die tijd en aan elkaar gepraat door Amerikanen (allemaal gediend in het leger destijds) en Vietnammezen die het destijds actief hebben meegemaakt. Onder deze vertellers waren ook een paar van de de laatste 11 Amerikanen (die waren ze bijna vergeten om te evacueren) die per helikopter van het dak van de Amerikaanse Ambassade in Saigon werden geëvacueerd. Ook komt de eigenzinnige Amerikaanse Ambassadeur Graham Martin via beeldmateriaal diverse keren aan het woord. Hij geloofde veel te lang in een goede afloop (dat o.a. Saigon niet werd ingenomen door Noord-Vietnam) en heeft daardoor eigenlijk ook de evacuatie te lang uitgesteld (hij wilde daarmee paniek voorkomen). Hierdoor kon de evacuatie ook alleen nog maar plaatsvinden via de 4e mogelijkheid (dus per langzame helikopters, met beperkte ruimte, vanaf de Amerikaanse marineschepen gelegen circa 35 km vanaf de Vietnamese kust) die hem werd aangeboden door de Amerikaanse leiding.

De 1e mogelijkheid was overigens via boten die dicht bij de Amerikaanse Ambassade konden komen via de rivieren, de 2e mogelijkheid was via commerciële vliegtuigen vanaf het vliegveld "Tan Son Nhut" vlak in de buurt van Saigon en de 3e mogelijkheid was via Amerikaanse militaire transportvliegtuigen, ook vanaf het vliegveld "Tan Son Nhut". Omdat het vliegveld "Tan Son Nhut" werd aangevallen (dit tegen de verwachting van de Amerikanen) en grotendeels was uitgeschakeld (in de startbanen en landingsbanen zaten flinke gaten) door Noord-Vietnam, verviel natuurlijk al snel de 2e en 3e mogelijkheid (van te voren zijn natuurlijk wel al veel Amerikanen en Zuid-Vietnammezen vertrokken, in totaal iets van circa 50.000 personen, via vliegtuigen). Ambassadeur Graham Martin geloofde dat in eerste instantie niet en is toen zelf poolshoogte gaan nemen en kwam toen tot de conclusie dat alleen de 4e en slechtste mogelijkheid nog een optie was voor evacuatie. Hij nam dat besluit uiteindelijk in de ochtend van 29 april 1975.

De hele helikopter evacuatie (genaamd "Operation Frequent Wind", waarbij in totaal iets van circa 1400 Amerikanen en 6000 Zuid-Vietnamezen zijn geëvacueerd) moest overigens gebeuren binnen 24 uur (vanwege de korte tijd, hectiek en beslissingen van hogerop, heeft men circa 400 Zuid-Vietnamezen niet kunnen evacueren vanaf de Amerikaanse Ambassade en heeft men deze dus moeten achterlaten, wat de Amerikanen natuurlijk niet in dank werd afgenomen) en werd aangekondigd op 29 april 1975 rond 10:00 via de Amerikaanse radio in Vietnam middels het bericht "het wordt vandaag 40 graden en nog warmer" en daarna gevolgd door het beroemde kerstlied "I'm dreaming of a White Christmas" van de Amerikaanse zanger Bing Crosby. Zoals al eerder aangegeven wordt deze evacuatie (begon rond 14:00) fraai en indrukwekkend in woord en beeld gebracht. Opzicht is het ook knap dat de Zuid-Vietnamese bevolking betrekkelijk rustig is gebleven tijdens de evacuatie tot het moment dat er geen Amerikaanse helikopters meer kwamen op 30 april 1975 rond 8:00. Velen zijn toen toch nog gebleven (en zijn toen ook nog blijven komen) op de Amerikaanse Ambassade met de wanhoop dat er toch nog Amerikaanse helikopters zouden komen om ook hun op te halen. Toen dat uiteindelijk niet gebeurde is men begonnen met het plunderen van de Amerikaanse ambassade als een soort van wraak. Overigens zijn daarna (en ook tijdens de evacuatie) nog veel Zuid-Vietnammezen gevlucht via boten (met tienduizenden mensen erop), die daarna werden opgepikt in de buurt van de Vietnamese eilanden "Con Son" en toen werden meegenomen door de Amerikaanse marineschepen.

Behalve de evacuatie zelf komt ook het gebeuren vooraf (o.a. namen een aantal Amerikaanse soldaten zelf het initiatief om Zuid-Vietnammezen te evacueren i.p.v. te wachten op een besluit van de Amerikaanse Ambassadeur Graham Martin) aan woord en beeld. Daarbij wordt o.a. vermeld dat het aftreden van de Amerikaanse president Richard Nixon (voor hem was Noord-Vietnam bang) vanwege het "Watergate" schandaal eigenlijk de oorzaak was van de val van Zuid-Vietnam. Ook komt het gebeuren na de evacuatie nog even in woord en beeld. Je krijgt dan o.a. te zien hoe de geëvacueerde Zuid-Vietnamese bevolking via boten werd overgebracht naar de Filipijnen. De Filipijnen weigerde in eerste instantie de boten met de Zuid-Vietnamese bevolking erop, omdat deze vaarden met de Zuid-Vietnamese vlag erop en deze niet werd erkend door de Filipijnen. Na het omwisselen van de Zuid-Vietnamese vlag voor de Amerikaanse vlag (dat lag zeer gevoelig bij de Zuid-Vietnamese bevolking op de boten), werd dat probleem omzeild. Ook krijg je nog te horen wat er met een aantal Vietnammezen is gebeurt na de evacuatie (o.a. eentje die behoorde tot de 420 achtergebleven Vietnamezen op de Amerikaanse Ambassade). Uiteindelijk zijn er door de totale evacuatie, iets van 140.000 Zuid-Vietnammezen terecht gekomen in Amerika als vluchteling.

Kortom om gewoon een uitstekende documentaire over de laatste dagen van de Amerikanen in Vietnam, die me vanaf de eerste tot de laatste minuut wist te boeien.

Opzicht nog wel een redelijke Sciencefiction / Thriller die ook neigt naar Horror, maar het wat, hoe en waarom ontbreekt hier toch een beetje. Men heeft het over een bacteriële infectie en daar moet je het maar mee doen. De film begon overigens visueel zeer sterk en eindigt eigenlijk ook zo. Het hele verhaal (vrij voorspelbaar) weet wel te boeien maar echt spannend wordt het eigenlijk niet en dat is met name te wijten aan de cast die niet echt weet te overtuigen. Liev Schreiber (waar sloegen zijn flashbacks op ) en Romola Garai gingen nog enigszins, maar de rest viel behoorlijk tegen.

Het einde vond ik overigens best goed en omdat de film maar iets van 90 minuten duurde keek hij ook lekker weg. Ook met de vaart zat het wel goed en er gebeurt best veel. Al met al leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet. Wat dat betreft vond ik de film "Europa Report (2013)" die ik ruim een maand geleden heb gezien een stuk beter.

Zeer indrukwekkende en boeiende film. De film duurt erg lang maar verveelde eigenlijk nooit.

Nog steeds een matige bedoeling maar qua verhaal vond ik het wel beter en boeiender dan het eerste deel wat meer een reality film was. Er gebeurt inderdaad niet veel engs of schokkends maar er is wel meer spanning met hier en daar een paar schrikmomenten. Het einde vond ik best aardig maar helaas was het tevens ook echt het einde (de film duurt maar iets van 85 minuten). De cast is niet hoogstaand maar ze konden er net mee door. Er zal ongetwijfeld wel weer een derde deel komen.

Tja de eerste 80 minuten stellen weinig voor maar de laatste 7 minuten zijn eigenlijk wel aardig. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet. Het is een film is de stijl van "blair witch" en "Paranormal Activity".

Marloes Coenen staat al jaren aan de top in de wereld van de Mixed Martial Arts (oftewel "MMA"), een mix van diverse vechtsporten, in Nederland ook bekend als kooivechten. Marloes, inmiddels 35 jaar, wil nog één keer wereldkampioen worden, maar ze wil ook moeder worden. Ze realiseert zich dat met iedere klap op haar lichaam, de kans op het krijgen van een kind afneemt.

De Nederlandse Marloes Coenen begon op haar veertiende, omdat er geruchten waren over potloodventers, en ze bleek al snel talent te hebben. In deze Documentaire / Sport film van regisseur Victor Vroegindeweij (die Marloes gedurende de laatste maanden van haar carrière gevolgd heeft), zie je hoe ze zich suf traint met haar coach Martijn de Jong (die 21 jaar lang haar coach is geweest) en haar vriend Roemer Trompert, maar ook hoe ze op tarotkaarten vertrouwt en hoe op haar 35e jaar, het ooit zo loeisterke lichaam gebreken begint te vertonen en waarover ze ook op een gegeven moment zegt "Mijn lichaam is op".

Haar mentale gedrevenheid is na ruim twintig jaar buffelen nog ongeëvenaard en dat leidt tot fraaie beelden die toewerken naar die allesbepalende wedstrijd, welke ze helaas verliest van de sterkere Canadese Julia Budd. Na de wedstrijd om de wereldtitel, krijg je nog te lezen dat Marloes is gestopt (begin 2017) en dat ze zwanger (kan nu elk moment bevallen) is van haar eerste kindje.

Al met al een intiem portret van een dertiger, die nog één keer de beste van de wereld wil worden en welke offers daarvoor nodig zijn. De voice-over met de stem van Bruce Dern mocht er zeker wezen.

Fraaie sobere verfilming over Albert Pierrepoint die bekend stond als de "meest productieve beul" van de twintigste eeuw.

Ik heb deze film eigenlijk gekeken vanwege een artikel over Irma Grese (leidinggevende SS-kampbewaakster) vandaag in de krant. Ze was ook één van de personen die is opgehangen door Albert Pierrepoint. Over haar zou men eigenlijk makkelijk een film kunnen maken. En dan doel ik niet op de film "Ilsa: She Wolf of the SS" wat min of meer een erotische parodie op haar was.

Met name de eerste 45 minuten met vele ophangingen (o.a. het record in 7,5 seconden) was zeer fascinerend en indrukwekkend. Dat is ook het gedeelte waarbij Albert Pierrepoint zijn vak uitoefent als een professioneel zonder gevoelens en ook nog anoniem. De laatste 45 minuten waarbij Albert Pierrepoint niet meer anoniem is en er ook emotioneel bij betrokken wordt (vooral omdat nu ook zijn vriend "Tish" één van zijn slachtoffers wordt) zijn sterk. De rol van Albert Pierrepoint werd overigens prima vertolkt door Timothy Spall. Ook overigens de rol van zijn ietwat koude vrouw, gespeeld door Juliet Stevenson, die het vooral gaat om het geld en ijskoud reageert als Albert Pierrepoint emotioneel uitbarst.

Al met al is dit gewoon een prima waargebeurd drama die goed in elkaar zit en zeker weet te boeien en ook best interessant is. Voor een drama is de film wel wat aan de korte kant.

Vanwege het goede acteerspel van David Hess als psychopaat / moordenaar in de films "Autostop Rosso Sangue (1977)" (afgelopen dinsdagavond nog gezien) en "La Casa Sperduta nel Parco (1980)", wilde ik nog een film van hem zien en toen kwam ik al snel uit op deze Horror / Thriller film, welke tevens de eerste film is van horrorfilm regisseur Wes Craven. Oftewel twee vliegen in één klap. Wes Craven baseerde het verhaal op Ingmar Bergmans film "De Maagdenbron" uit 1960 en in 2009 volgde er nog een remake met dezelfde titel van regisseur Dennis Iliadis die ik iets beter vindt, want deze film oogt behoorlijk low-budget. En dat is natuurlijk begrijpelijk voor een eerste film van een regisseur die nog alles moest bewijzen en dat ook uiteindelijk gedaan heeft.

Twee tienermeisjes, te weten Mari Collingwood (Sandra Peabody) en Phyllis Stone (Lucy Grantham), gaan naar een concert ter gelegenheid van Mari's zeventiende verjaardag, maar ze willen eerst nog in de stad wat marihuana kopen. Daar komen ze in contact met Junior Stillo (Marc Sheffler), die buiten op de straat staat en die hen binnenlokt. Hierdoor komen ze in de val te zitten en wordt Phyllis voor de ogen van haar vriendin verkracht door een bende voortvluchtige sadistische misdadigers onder leiding van Krug Stillo (David Hess), oftewel de vader van Junior. De twee tienermeisjes worden daarna bewusteloos door de bende ontvoerd in een auto, die per toeval tot stilstand komt bij het landgoed van de ouders van Mari. Wanneer de twee tienermeisjes trachten te vluchten, worden ze op een gruwelijke wijze vermoord door de bende in het bos. Omdat de bende niet meer kan verder rijden, kloppen ze aan bij het huis, zonder te weten dat daar de ouders van Mari wonen, waar ze vragen om onderdak voor één nacht. Als de ouders van Mari, te weten John (Richard Towers) en Estelle (Cynthia Carr) Collingwood, ontdekken wat er is gebeurd met hun dochter, besluiten ze om wraak te nemen.

De horror in deze film komt tot stand door de sadistische, wellustige en perverse praktijken die twee gevangen genomen tienermeisjes na circa 27 minuten in het bos bij het landgoed van de Collingwood's moeten ondergaan door toedoen van een bende voortvluchtige psychopaten die hen gevangen heeft genomen. De bende bestaat uit Krug Stillow, die levenslang had voor de moord op een priester en twee nonnen in 1966, zijn zoon Junior Stillo die de chauffeur is, Fred 'Weasel' Podowski (Fred J. Lincoln), een kinderlokker, gluurder en overvaller en de vrouw Sadie (Jeramie Rain), die de vriendin is van Krug en die beschreven wordt als jong, sterk en woest.

De tienermeisjes worden door de psychopaten hierbij gereduceerd tot niet meer dan gebruiksvoorwerpen en worden vernederd, gemarteld, verkracht en tenslotte vermoord. Ze worden eerst gedwongen om spelletjes te doen en daarbij moet Phyllis in haar broek plassen en wordt Mari daarbij gestoken omdat Phyllis in eerste instantie weigert. Terwijl Phyllis in haar broek plast, zegt de bende o.a.

"Kijk haar pissen. Ze doet het. Moet je kijken."

Daarna moeten beide tienermeisjes zich moeten uitkleden (dan zie je ook Sandra Peabody en Lucy Grantham naakt) en zeggen ze o.a. over hen.

"Ze heeft mooie benen. Haar slipje is helemaal nat. Ze heeft een mooie kont."

Daarna moet Phyllis Mari slaan van de bende en ook moeten ze met elkaar lesbische doen, waarbij Phyllis tegen Mari zegt:

"Ik weet het, het is ziekelijk. Maar het is in orde. Ze zijn gestoord, maar het geeft niet."

Als ze dat gedaan hebben is de bende klaar met de spelletjes / vernedering en zegt Krug:

"Ik kijk even of er iets in de auto ligt om brandhout mee te hakken."

Oftewel hij gaat iets halen om de twee tienermeisjes te vermoorden. Wanneer Phyllis dan probeert te vluchten, blijft Mari alleen met Junior achter terwijl de rest van de bende het vluchtende meisje achterna gaat. Ze probeert de jongen te bespelen, vrienden met hem te worden en hem ervan te overtuigen dat hij haar moet laten gaan. Als teken van vriendschap geeft ze hem zelfs haar ketting. Ondertussen achterhaalt de groep Phyllis en steken Fred en Sadie haar dood, terwijl Krug haar vasthoudt. Net wanneer Junior Mari wilt laten gaan, keren de anderen terug en misbruiken ze haar opnieuw. Zo snijdt Krug met een mes zijn naam in haar borst en verkracht hij haar. Als Mari dan aangeslagen en in schok naar een meertje loopt, schiet Krug haar met een pistool neer, waarna ze dood in het water drijft.

De beelden van deze gruweldaden komen, naast de perverse aard van de diverse sadistische praktijken zelf, indringend over door het doelbewuste, meedogenloze en wellustige handelen dat er van de kant van de psychopaten achter schuilgaat. In combinatie met de weerloosheid en de angst van hun slachtoffers, zorgt dit voor weerzinwekkende taferelen. Actrice Sandra Peabody, die Mari speelt, was volgens Wes Craven bang dat ze met een stel gekken op stap was en daadwerkelijk verkracht zou worden.

Omdat Mari eigenlijk allang thuis had moeten zijn, schakelen haar ouders de politie in en maken we kennis met twee politieagenten, te weten de sheriff (Marshall Anker) en zijn hulpsheriff Harry (Martin) Kove, waarbij Harry zo dom is als het achtereind van een varken. Zo vergeet hij te tanken en komen ze daardoor tot stilstand te staan als ze met spoed naar het huis van de Collingwood's rijden. Er komt dan een vrachtauto met kippen langs, maar omdat die te zwaar beladen is kunnen ze niet meerijden. Ze proberen het wel en mogen dan van Ada (Ada Washington), oftewel de bestuurster van de vrachtauto), op het dak zitten, maar zodra Ada probeert weg te rijden vallen ze van het dak af.

De twee politieagenten komen misplaatst over en zorgen met hun simpele onderlinge dialogen en suffig gedrag blijkbaar voor de komische noot in het verhaal. Het optreden van de twee politieagenten (en vooral Harry) wordt dusdanig overtrokken onnozel in beeld gebracht, dat het geen enkele bijdrage levert aan de totstandkoming van de horror in deze film, maar enkel misplaatst en overbodig overkomt.

De enige humor die ik in deze film leuk vond, was de wraak van de ouders van Mari. Want onwaarschijnlijk genoeg belanden de psychopaten in het huis van de ouders, waar ze zich voordoen als keurige burgers (dat was best komisch om te zien) en waarbij ze hen overtuigen om hen één nacht te laten logeren. Als moeder Estelle echter op een zeker moment de ketting van haar dochter om Juniors nek ziet en ze hen hoort praten over haar dochter (ze vinden namelijk foto's van Mari op hun kamer), gaat ze samen met haar man John buiten op zoek naar Mari en vinden ze haar dode lichaam (gek genoeg niet meer in het water, maar langs de kant). Ze weten nu dat hun huisgasten dit op hun geweten hebben en besluiten om wraak te nemen.

John begint dan in het huis vallen op te zetten met o.a. stroom en scheerschuim en Estelle begint in de kuiken (waar ze aan het peinzen is) te praten met Fred, die naar beneden is gekomen om nog wat uit de koelkast te pakken en daarbij wordt er door hen o.a. gezegd:

Fred: Waar is je man? lk zag dat er niemand in jullie kamer was.
Estelle: Hij is er wel. Hij vindt het moeilijk om met me...
Estelle: Hij is bang voor me.
Fred: Geintje, zeker.
Estelle: Was dat maar waar.
Fred: Zo'n stoot als jij pak ik met m'n handen op m'n rug gebonden

Fred geilt dus op Estelle. Estelle lokt Fred dan mee naar buiten en doet daar of ze hem verleidt. Ze mag zelfs van Fred zijn handen vastbinden (zoals hij al eerder aangaf) en als Estelle de rits van zijn broek omlaag doet, wordt er gezegd:

Estelle: Hij zit ertussen. Je dingetje. Hoe krijg ik dat nou voor elkaar?
Estelle: Zal ik er maar een rukje aan geven?
Fred: Nee, niet doen! Voorzichtig naar beneden.
Fred: Goed zo.
Estelle: Arm klein ventje.
Fred: Hij is niet klein, je hebt 'm alleen laten schrikken

Als Fred dan denkt dat hij een pijpbeurt krijgt, bijt Estelle zijn geslachtsdeel af en sterft Fred. Ondertussen loopt in huis John de slaapkamer van Krug en Sadie binnen en schiet hij met een geweer, waarbij Krug het licht uitmaakt. Krug vecht dan met John, waarbij Junior op Krug schiet en die dwingt dan zijn zoon om zichzelf door het hoofd te schieten. Krug probeert dan het huis uit te komen, maar trapt in de val met de stroom op de deur. John heeft ondertussen in de kelder een kettingzaag gehaald en bedreigt John daarmee.

Sadie vlucht dan naar buiten, maar valt in het zwembad, waar Estelle haar de keel doorsnijdt. De sheriff arriveert dan eindelijk (lopend) en probeert John zijn plan om Krug te vermoorden uit zijn hoofd te praten. Verteerd door wraakgevoelens gaat die niettemin Krug fataal te lijf met de kettingzaag, waarna hulpsheriff Harry de kettingzaag uit zijn handen pakt en de film na circa 83 minuten is afgelopen. Ik heb dus waarschijnlijk de 84 minuten durende versie gepindakaasd (de 91 minuten durende versie kon ik ook nergens vinden).

Op het einde weet regisseur Wes Craven de kijker verslagen achter te laten. Er is weliswaar wraak op de psychopaten genomen en het rechtvaardigheidsgevoel als kijker kan daarmee dan bevredigd zijn, maar wat vooral overheerst is de herinnering aan de door hen gepleegde gruweldaden en het besef dat het lijden en de dood van hun slachtoffers niet ongedaan gemaakt kunnen worden. Er is op het einde ook duidelijk gekozen om de psychopaten op effectieve wijze met gelijke munt terug te betalen voor hun wandaden. Maar dat komt echter slechts deels of niet geloofwaardig en weinig overtuigend over. Dit omdat de wraakneming op de psychopaten voor een te groot deel aan geluk te danken is en daarnaast mede wordt veroorzaakt door het onlogische handelen van de psychopaten zelf.

Visueel gezien was deze film niet al te best en het low-budget gehalte komt herhaaldelijk duidelijk naar voren. Maar in plaats van er afbreuk aan te doen, vergroot het juist een bijdrage aan de horror die erin wordt opgeroepen. Het zijn met name de scènes in het bos die documentaire-achtig en daarmee des te realistischer overkomen, ook omdat ze bijdragen aan het idee dat de voorgeschotelde gebeurtenissen niet zo ondenkbaar zijn als ze wellicht lijken, iets dat de praktijk inmiddels wel heeft uitgewezen.

Ook de optredens van de diverse acteurs dragen bij aan het effectief horrorgehalte in deze film. Het zijn vooral de optredens van Fred J. Lincoln als de meedogenloze en onverschillige Fred 'Weasel' Podowski (niet verwarren met Stanley Spadowski uit de Komedie film "UHF (1989)") en David Hess als bendeleider Krug die geslaagd zijn te noemen. De rol van psychopaat / moordenaar is schijnbaar ook de enige rol die David Hess kan spelen, gezien hij die rol al drie keer heeft vertolkt in films. Maar hij is er wel uitermate geschikt voor en ook wat betreft zijn uiterlijk. Schitterend om te zien was dat hij tijdens de opening van de film een ballon van kind kapot prikt met een sigaar.

Daarnaast is het met name Sandra Cassel die in haar slachtofferrol op aangrijpende wijze de martelingen weet op te schroeven, door op overtuigende wijze angst, wanhoop en tenslotte apathie over te brengen. Ze wordt tijdens de opening ook leuk geïntroduceerd door een postbode (Ray Edwards), die over haar zegt:

"Mari krijgt kaartjes van over de halve wereld. Alsof ze de enige is die 17 wordt. Het is natuurlijk wel een heel mooi meisje."

Dat laatste klopt ook, want Sandra Cassel was zeker de mooiste vrouw (ze was destijds overigens 24 jaar) in deze film en haar zien we net zoals Lucy Grantham ook naakt. Sandra Cassel zelfs al na circa twee minuten als ze uit de douche komt en voor de spiegel naar haar borsten staart. Ze zegt naderhand ook tegen haar vriendin Phyllis "Mijn borsten zijn vol geworden". Dat laatste geldt overigens voor Lucy Grantham (oftewel Phyllis) niet, want als Fred 'Weasel' Podowski haar borstjes na circa 18 minuten ziet, zegt hij:

"Kippenborstjes."

Overigens zien we ook wat naaktheid van Jeramie Rain als Sadie en dat als zij in bad zit en Junior haar een biertje komt brengen en dan een kikker nadoet en Sadie daarop zegt:

"Zo zie je er ook uit."

Marc Sheffler als Junior Stillo was ook best lelijk, maar de meeste lelijke persoon in deze film was toch wel de donkere Ada Washington (als Ada) met haar paardengebit wat nog maar bestond uit een paar tanden. Wat betreft heeft onze Nederlandse Lisa Loeb (ze won in 2021 tijdens het zomerseizoen de finale van finale van "De Slimste Mens" op de NPO) een mooier paardengebit

Al met al is dit zeker niet de beste film van horrorfilm regisseur Wes Craven, maar als debuutfilm was het zeker niet onaardig en dat mede daar het sterke optreden van David Hess als psychopaat / moordenaar en Sandra Peabody als één van de twee slachtoffers. Het is geen fijne film om te zien, waarin o.a. verkrachting, vernedering, marteling en moord te zien is, maar het is wel een film die de smerigheid van de wereld aan het oppervlak brengt en bespreekbaar maakt.

Prima spannende thriller met een heerlijk einde. De film was op bepaalde momenten best grof maar wel realistisch grof. Er werd trouwens best aardig in gespeeld door de in mijn ogen onbekende acteurs.

Ik moet zeggen de amerikanen hebben aparte magnetrons want degenen die ik heb gehad daar moesten allemaal de deur van dicht om te werken.

Forest Whitaker speelt de rol van Idi Amin perfect. Voor de rest vond ik de film weinig boeiend want het verhaal ging vooral over de arts.

Leuke en luchtige avonturen film. Het verhaal viel best mee en de acteurs deden hun best om er iets van te maken. Oud gediende Ben Kingsley vond ik nog het best. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Verhaal was niet echt geweldig en ook niet bijster origineel. Er zat wel veel actie in en Bruce Willis speelde aardig ondanks dat hij niet echt veel zei. Het is inderdaad niet meer dan een vermakelijke film die je overigens snel weer vergeet.

Remake van de Humphrey Bogart film "Sahara (1943)" uit 1943, waarbij er gewisseld werd van de Noord-Afrikaanse woestijn in de Tweede Wereldoorlog, naar het Amerikaanse zuidwesten in de jaren 1870. "Last of the Comanches" was voor die tijd een bovengemiddelde western, gevuld met uitstekend acteerwerk op elk niveau en gebouwd rond een spannend verhaal en uitgangspunt.

Een cavaleriepatrouille bestaande uit zes overlevenden, onder bevel van sergeant Matt Trainor (Broderick Crawford) en aangevuld met de aanwezigheid van enkele gestrande reizigers en de Indiaanse jongen Little Knife (Johnny Stewart), vertrekt uit het door Comanche indianen vernietigde stadje "Dry Buttes" door de woestijn naar Fort Mecklin met een grote Comanche oorlogsgroep, onder bevel van Black Cloud (John War Eagle), in de achtervolging. Onderweg vinden ze water, wat zowel de soldaten als de inheemse Amerikanen hard nodig hebben, waarbij ze hun leven in een gok riskeren om de indianen te verslaan.

"Last of the Comanches" is een fijne western die geen moment verveeld. De Western film opent met een aanval op het stadje "Dry Buttes" door de Comanches met paarden. Daarbij weten zes soldaten te overleven en wat volgt is een lange tocht door de woestijn (mooi in beeld gebracht en Charles Lawton Jr. schoot mooie plaatjes). Onderweg pikken ze nog een groepje burgers op in een postkoets en niet veel later pikken ze nog een man op die gezocht wordt en een Indiaanse jongen. Het verhaal loopt goed af maar helaas, spanning zit er niet in ondanks dat niet iedereen het overleeft en over dat laatste zegt sergeant Matt Trainor op het einde (daarna is de film ook afgelopen):

"Ze betaalden met hun leven voor de vrede. Ik denk dat ze weten dat ze niet voor niets zijn gestorven."

In dit verhaal is een belangrijke rol weggelegd voor de cast, de dialoog en de karakterisering en dat levert een Verrassend lonende kijkervaring op en het is tevens één van de betere remakes in zijn soort. Broderick Crawford, Barbara Hale (als reiziger Julia Lanning), Lloyd Bridges (als soldaat Jim Starbuck), George Mathews (als postkoets berijder Romany O'Rattigan), Johnny Stewart en de rest van de cast doen het uitstekend in een film waarin de actie elk aspect van de film had moeten domineren, maar regisseur André De Toth doet dat niet.

Hoewel de film al bijna 70 jaar oud is, heb ik me gedurende circa 85 minuten er best goed mee vermaakt.

Deze onbekende waargebeurde Drama / Misdaad film heb ik gisteren bekeken via "Film1 On Demand" en puur en dat alleen vanwege het meespelen van Heather Graham, welke ik eigenlijk altijd een leuke en mooie actrice vindt en die ook regelmatig in films uit de kleren gaat. Ik zeg bewust "eigenlijk", want van haar schoonheid valt in deze film niets te zien en dat komt o.a. vanwege het dragen van een grote bril, zwart geverfde haren in lelijk model en saaie kleding, die niets verhullen.

In dit verhaal, welke zich afspeelt in 1978, draait het om Gary Tison (Robert Patrick), die samen met Randy Greenawalt (Chris Browning) een lange gevangenisstraf uitzit in Florence, Arizona, vanwege een moord op een gevangenisbewaker. Zijn drie zonen, te weten Donnie (Alex MacNicoll), Ricky (Skyy Moore) en Ray (Casey Thomas Brown), geloven door de bijna gestoorde loyaliteit van hun moeder Dorothy (Heather Graham) nog altijd in de onschuld van hun vader en op een dag smokkelen ze wapens de gevangenis binnen om Gary te bevrijden. Wat begint als een langverwachte familiereünie verandert langzaam maar zeker in een nachtmerrie als blijkt dat Gary niet de onschuldige pechvogel is die hij leek en daarbij maakt sheriff Cooper (Bruce Davison) ook nog eens een meedogenloze klopjacht op Tison en zijn bende.

Hoewel dit een waargebeurd verhaal is, heb ik nog nooit van Gary Tison en deze gebeurtenis gehoord. Het verhaal weet eigenlijk ook nauwelijks te boeien en spannend wordt het helaas nergens en verder heeft het verhaal een zeer voorspelbaar verloop. Wel zitten er twee harde scènes in en dat heeft te maken met het doden (neerschieten) van zeven inzittenden (het gezin Lyons met hun 22 maanden oude zoon en hun 15-jarige nichtje en een pas getrouwd jong stel) van twee auto's (één auto en een busje), welke ze nodig hebben om op de vlucht te blijven.

Het einde was natuurlijk ook niet verrassend (daarbij wordt zoon Donnie, die de bestuurder was van het busje, dodelijk getroffen door politiekogels, waarna Gary Tison te voet verder vlucht en waarbij Randy Greenawalt en de zonen Ricky en Ray worden opgepakt door de politie), maar wel was het leuk om te zien en te lezen (na het einde, waarbij je ook nog wat foto's te zien krijgt) dat Gary Tison uiteindelijk tijdens de vlucht door de woestijn (daar begint het verhaal overigens mee) is gestorven door uitdroging (op 50 meter afstand van een waterbron) en dat twee zonen nog steeds een levenslange gevangenisstraf uitzitten in Arizona .

Van de cast deden Robert Patrick (die natuurlijk vooral bekend is als de slechterik, te weten T-1000, uit de Actie / Sciencefiction film "Terminator 2: Judgment Day (1991)") en Chris Browning (in de rol van Randy Greenawalt, waar Gary Tison goed mee bevriend raakt in de gevangenis en die eveneens ontsnapt tijdens de bevrijding van Gary Tison en die in 1997 via een dodelijke injectie ter dood werd gebracht in Arizona) het best aardig als slechteriken en de overige cast kon nauwelijks indruk maken of overtuigen en zeker wat betreft de acteurs in de rol van de drie zonen.

Zoals eerder gezegd valt er van de schoonheid van Heather Graham (in de rol van moeder Dorothy, die haar zonen iedere zondag in de gevangenis kwam bezoeken tot haar dood in 2006) niets te genieten, maar dit wordt enigszins gecompenseerd door Molly C. Quinn (in de rol van journaliste Marisa) en Tamara Clatterbuck (in de rol van Carolyn Simmons, die de voormalige vriendin was van Randy Greenawalt).

Al met al een matige waargebeurde Drama / Misdaad film die nauwelijks weet te boeien, maar die wel nog enigszins weet te vermaken (vooral door Robert Patrick en Chris Browning) en die met circa 90 minuten ook niet al te lang duurt.

Knap dat ik deze film nog geen punt heb gegeven terwijl ik hem toch al meerdere malen heb gezien. Ik vind dit een prachtige en indrukwekkende film met een uitstekend verhaal en met veel prachtige beelden. Ken Watanabe is natuurlijk de grote ster in dit drama waarbij Tom Cruise enigszins verbleekt. Maar Tom Cruise vond ik ook goed doen in deze film en de romance tussen hem en Masato Harada was mooi.

Een vermakelijke mysterieuze Horror / Thriller die met minimale middelen is gemaakt en die zich lekker wegkijkt.

Zo bestaat de cast eigenlijk maar uit één hoofdrolspeelster te weten Juliana Harkavy (in de rol van beginnend politieagente die een nacht moet passen op een verlaten politiestation, die zijn namelijk verhuisd naar een andere locatie, omdat een ontruimingsteam in de nacht nog langskomt om het chemisch afval, o.a. gebruikte injectienaalden voor drugs, te komen ophalen) en speelt het hele verhaal zich af op een verlaten leegstaand politiestation waar het spookt (o.a. via het meubilair en personen die opduiken en niet echt blijken te zijn) vanwege sekteleider John Michael Paymon die samen met twee vrouwelijke volgelingen zelfmoord (opgehangen via lakens) pleegden in het politiestation precies één jaar geleden.

Ondanks het eenvoudige verhaal wist de film me zeker te vermaken en was hij eigenlijk ook wel boeiend van de eerste tot de laatste minuut. Ook is de film geregeld wat spannend en zitten er aan paar aardige schrikmomenten in. Ook met de uitvoering van het verhaal zoals de vaart (er gebeuren genoeg vreemde en mysterieuze dingen) en de sfeer zit het wel goed en soms is de film ook wat creepy. Zo vond ik de scene met de persoon die over de vloer schuift als een zak en dan opeens op een onnatuurlijk manier begint overeind te komen best creepy en het zag er ook best gaaf uit. Ook de misvormde vrouw die rondkruipt bij de kasten en de persoon (sekteleider John Michael Paymon) op de poster waren creepy. Het einde van het verhaal vond ik overigens best goed en eigenlijk ook wel verrassend, ondanks dat het misschien wel voorspelbaar was.

Het hele verhaal wordt gedragen door hoofdrolspeler Juliana Harkavy die het verdienstelijk deed en die opzicht ook een prettige verschijning was om circa 80 minuten naar te kijken. Dat was min of meer ook van toepassing op de ietwat rubensachtige rondborstige Natalie Victoria (in de rol van straatprostituee Marigold), die in één korte scene eventjes was te bewonderen. Zoals eerder gezegd, bestaat de cast in wezen maar uit één hoofdrolspeelster en hebben alle andere personen (velen als spoken) maar een hele kleine rol in het verhaal.

Gewoon een degelijke vermakelijke Horror / Thriller die leuk is om eens gezien te hebben en meer ook eigenlijk niet. Daarvoor is het verhaal gewoon niet heel bijzonder. Deze film heeft wel mijn interesse gewekt om een eerder film "Dread (2009)" van deze regisseur te gaan bekijken en dan vooral omdat ik regelmatig de termen "ziek" en "smerig" zie voorbij komen en daar houd ik wel van. Die twee termen zijn bij deze film overigens niet van toepassing.

"The Last Showgirl" (gisteravond gezien op "Film 1" waar het in première ging) is een innemende en ingetogen Drama film die zijn charme vooral haalt uit sterke performances, maar op sommige momenten net wat te weinig scherpte heeft om echt te blijven hangen.

De destijds 57 jarige Pamela Anderson schittert in de hoofdrol als Shelly, een doorleefde Las Vegas-showgirl die na dertig jaar moet omgaan met het abrupt stoppen van haar carrière, een rol die haar de nodige emotionele diepgang geeft en een frisse kijk biedt op haar imago als actrice. Haar vertolking is overtuigend en warm, en hoewel het scenario af en toe wat vlak blijft, draagt Anderson de film met veel gevoel.

De cast wordt verder versterkt door fijne bijrollen van de destijds 66-jarige Jamie Lee Curtis als Shelly’s trouwe vriendin en ex-showgirl Annette, Billie Lourd als haar dochter Hannah, Dave Bautista (met behaard hoofd) als stage manager/producer Ediie van de Vegas-revue "Le Razzle Dazzle" waarin het verhaal zich afspeelt en Kiernan Shipka en Brenda Song als jongere collega-danseressen Jodie en Mary-Anne, wat het ensemble levendig en geloofwaardig maakt.

Vooral de scènes samen met Pamela Anderson en Jamie Lee Curtis zijn om door een ringetje te halen. Samen halen ze het beste in elkaars acteerwerk naar boven en zijn ze bijna eng geloofwaardig als twee middelbare vrouwen die ooit het ultieme doelwit van de 'male-gaze' waren.

Visueel voelt de film soms wat zachter en dromerig aan doordat er gekozen is voor een subtiele cinematografie, wat past bij de melancholische toon maar af en toe het tempo vertraagt. Ook is er heel af en toe wat bloot (borsten) te zien, maar niet van Pamela Anderson en Jamie Lee Curtis (die wel hele grote rondingen had). Het verhaal, over identiteit, ouder worden en afscheid nemen van een leven dat je definieerde, is aangrijpend, maar laat je soms hongerig naar meer diepgang achter. The Last Showgirl heeft geluk dat de cast de emotionele kern weet vast te houden, ook als het plot af en toe wat voorspelbaar blijft.

Met een goede balans tussen liefdevolle nostalgie en realisme is "The Last Showgirl" wel een film die je bezighoudt, maar niet volledig weet te verrassen. En de film duurt met circa 80 minuten ook niet lang.

Eigenlijk hetzelfde verhaal als de film "Dear John" maar nu met tieneridool sletje Miley Cyrus. Behalve dat ze acteert in deze film zijn ook een aantal zogenaamde sentimentele liedjes (vreselijk overig) van haar verwerkt in deze film. Ze deed het overigens nog niet eens zo slecht in deze film. Heb je "Dear John" gezien dan weet je ook precies hoe deze film zal verlopen. Ondanks het hoge drama/romantiek gehalte biedt deze film weinig nieuws.

Hierboven zegt iemand ergens dat men Miley Cyrus liever muziek ziet maken. Ik persoonlijk zie haar liever eens in de playboy staan

Ondanks het dertien in een dozijn verhaal, de vele clichés en de achterlijke rol van flut acteur Johnny Knoxville, was de uitvoering best leuk en keek de film zich ook lekker weg. Dat kwam voornamelijk door Arnold Schwarzenegger en de vele actie. Hier en daar zat er ook nog wat leuke humor in.

Leuk dat ik over deze goedkope Drama / Erotiek film een eerste bericht mag schrijven en dat is ook één van de weinige leuke dingen over deze film, want buiten de rondborstige vrouwen Uschi Digard en Neola Graef (ze hebben beiden ook een Rubenslichaam) stelt het allemaal bitter weinig voor en vraag ik me ook af waar ik eigenlijk circa 55 minuten naar heb zitten te kijken, want een verhaallijn zit er eigenlijk niet in.

In dit verhaal draait het om het jonge naïeve meisje Kathy (Terri Johnson), die van het platteland afkomt en welke besluit om naar de grote stad te gaan. Daar komt ze terecht bij twee losbandige vrouwen, te weten Norma Jean (Uschi Digard) en Susie (Neola Graef), die haar introduceren bij een soort van kerkelijke sekte (gebruiken een dildo i.p.v. een kruis). Eenmaal aangekomen bij deze sekte ondergaat ze een ondergrondse seksscène (beter gezegd orgie), waarbij ze genomen wordt door twee mannelijke leden van de sekte (zijn er ook maar twee) en daar draait het dan om in dit achterlijke verhaal.

Kortom, het verhaal is zo belachelijk als wat en alles wordt ook getoond in belabberde beeldkwaliteit, met veel strepen in beeld en fletse kleuren. Niet alleen het verhaal is zo belachelijk als wat, maar ook de uitvoering ervan en dat met absurde overgangen. Er wordt verder nauwelijks in gepraat (de eerste keer pas na circa 10 minuten, als we opeens letterlijk en figuurlijk terecht komen in een woonkamer, waar Norma Jean en Susie koffie gaan drinken, maar daar blijft het natuurlijk niet bij) en met name is er vreselijke orgelmuziek te oren. Wel is er veel bloot te zien van Uschi Digard, Olivia James en Terri Johnson (het zijn ook de enige drie vrouwen in het verhaal) en dat eigenlijk gedurende de hele film (er zijn maar een paar momenten in de film, waar geen bloot is te zien) en de eerste keer dat er bloot is te zien, is al na 20 seconden, waarbij Uschi Digard haar grote naturelle borsten laat zien.

Het verhaal is eigenlijk opgebouwd uit vijf scènes met absurde overgangen en in de eerste scène maken we kennis met de sekte (bestaande uit twee mannen, waarvan eentje met een snor), Norma Jean, Susie en een dildo (die wordt o.a. ondergedompeld in een kelk, waarna deze tussen de grote borsten van de vrouwen op en neer gaat), waarbij de kennismaking alleen bestaat uit een circa tien minuten durende seksscène, waarbij Norma Jean en Susie ook van top tot teen (klopt niet helemaal, want ze houden wel hun Jezus sandalen aan) bloot te bewonderen zijn.

In de tweede scène komen we opeens terecht in de woonkamer van Norma Jean en Susie, waarbij ze koffie drinken en wat met elkaar praten. Norma Jean pakt daarbij dan op een gegeven moment een haarborstel, maar ze borstelt daarmee niet haar haar, maar juist één van haar borsten. Dat resulteert dan dat beide vrouwen zeven minuten lang met elkaar gaan spelen, waarbij ze dan wederom van top tot teen (nu zonder Jezus sandalen) bloot te bewonderen zijn.

We zijn dan inmiddels in de circa 20e minuut van het verhaal belandt, waarbij Norma Jean (met een dildo in haar hand) en Susie opeens aan het zwembad van hun woning liggen en waarbij Kathy aanbelt. Na een korte introductie van Kathy belanden ze al snel in een slaapkamer, waar ze met zijn drieën met elkaar gaan spelen (inclusief dildo) en waarbij ze met hun drieën ook van top tot teen bloot te bewonderen zijn. Die hele derde scène duurt overigens maar 5 minuten.

We komen hierna terecht bij de vierde scène van het verhaal en dat is tevens ook de langste scène van het verhaal (duurt circa 25 minuten). In deze scène gaat Kathy samen met Norma Jean en Susie naar de sekte, waarbij we in eerste instantie een herhaling van zetten te zien krijgen die ook al te zien waren in de eerste scène van het verhaal en waarbij Kathy mag toekijken. Maar bij toekijken blijft het niet voor Kathy, want al vrij snel mag ze één van de twee mannen van de sekte pijpen (je ziet wel niets), waarna ze geneukt wordt door die man. Maar bij één man blijft het niet voor Kathy, want de andere man gaat Kathy ook neuken, waarbij er dus een sandwich scène te zien is en daarbij worden beiden openingen van Kathy genomen. Norma Jean en Susie vermaken zich ondertussen met elkaar en wederom geldt dat ze alle drie gedurende die scène van top tot teen (nu wel weer met Jezus sandalen aan) bloot te bewonderen zijn.

In de laatste vijf minuten van het verhaal (oftewel de vijfde scène), vertelt Kathy in de woonkamer op de bank aan Norma Jean en Susie over haar ervaring met de sekte (die haar goed is bevallen), waarna ze weer met elkaar gaan spelen. Het grappige daarbij is dat Susie twee zitkussens van een bankstel op een tafel legt, waarop Kathy dan gaat liggen en waarbij ze dan betast wordt door Norma Jean en Susie. Je zult het waarschijnlijk al raden, maar ook bij deze scène zijn de drie vrouwen weer van top tot teen (en nu weer zonder Jezus sandalen) bloot te bewonderen

Hierna is de film ook gelijk afgelopen, waarna je je dan afvraagt "Waar heb ik in hemelsnaam naar zitten te kijken ?" en die vraag zal waarschijnlijk ook nooit beantwoord worden en dat omdat waarschijnlijk niemand meer naar deze film gaat kijken en dat kan je ook beter niet doen. De cast is op één hand te tellen (drie vrouwen en twee mannen) en stelt weinig voor en dan doel ik op een acteerprestaties. Waar ze wel goed in waren (en dan heb ik het over de drie vrouwen), was om hun blote lichamen te vertonen en die van Uschi Digard en Neola Graef (hebben beiden in circa 200 Erotiek films meegespeeld en dat vooral in de jaren 70) mochten er zeker wezen en dat was ook het enige leuke en mooie in deze film.

Al met al een zeer slechte Drama / Erotiek film, die buiten het vele bloot van de mooie Uschi Digard (ze was vroeger ook te bewonderen in een aantal Russ Meyer films, zoals "Supervixens (1975)") en Neola Graef het aankijken niet waard is. Gelukkig duurt de film met maar 55 minuten (althans dat geldt voor de versie welke ik gezien heb, hierboven zie ik een tijd vermeld van 67 minuten en als ik op IMDb kijk staat er zelfs 80 minuten, dus misschien heb ik een bewerkte versie gezien en dat verklaard misschien ook de absurde overgangen) wel niet lang en daarbij heb ik nog eens regelmatig zitten vooruit te spoelen.

"He kinda looks like that crossdresser from 'Psycho'."

Deze Misdaad / Thriller (met komische inslag) film lag een tijdje bij mij op de plank en leek me wel leuk en heb ik gekeken zonder zonder enige voorkennis en dat is eigenlijk ook het beste voor deze film. Het leuke van deze film is dat de film zich hoofdzakelijk afspeelt op één locatie, namelijk een diner (oftewel een wegrestaurant). Dit dwingt namelijk het verhaal om optimaal gebruik te maken van beperkte middelen en zich echt te concentreren op de personages en bij "The Last Stop in Yuma County" is dit zeker gelukt. Het verhaal werkt langzaam toe naar een confrontatie, waarna een verrassende afloop volgt. Deze film is tevens het debuut van regisseur Francis Galluppi.

Ergens in de jaren 70 stopt een messenverkoper (Jim Cummings) bij een tankstation in het midden van de woestijn om zijn lege tank te vullen. Helaas voor hem is de benzinetruck te laat en raadt tankstationhouder Vernon (Faizon Love) hem aan om in de diner ernaast te wachten en te genieten van een stuk rabarbertaart, wat de specialiteit van de diner is en waarop buiten op een muur groot geschreven staat "You'll die for our rhubarb pie". In de diner heeft de airco het begeven, maar serveerster Charlotte (Jocelin Donahue), die als enige werkt in de diner en die tevens de echtgenote is van de plaatselijke sheriff Charlie (Michael Abbott Jr.) die haar gebracht heeft naar de diner in zijn politieauto, geeft hem een warm onthaal als eerste klant. Op het nieuws horen ze dat twee gangsters een bank hebben overvallen voor 700,000 dollar en dat ze zijn weggevlucht in een groene beschadigde auto, namelijk een Ford Pinto.

En raad eens welke auto als volgt stopt om te tanken? Inderdaad En het duurt daarna niet lang of de messenverkoper en de serveerster krijgen een pistool tegen hun hoofd gehouden en moeten zweren om niemand iets te zeggen of te waarschuwen, tenzij ze willen dat er doden vallen. En die mogelijkheid wordt steeds groter, want de benzinetruck laat maar op zich wachten en de diner begint vol te lopen met reizigers met een lege tank. Een explosieve confrontatie lijkt onvermijdelijk en zeker als een lokale indiaan, te weten Pete (Jon Proudstar), binnenkomt met een volle tank, die alleen wat wilt eten en drinken.

Het sfeervolle verhaal zit sterk in elkaar en na de aankomst van de messenverkoper (die in deze film geen naam heeft) bij het tankstation / diner, zien we daarna na circa vier minuten dat de benzinetruck nooit zal aankomen, omdat deze namelijk verongelukt is langs de weg en lekt, en niemand weet dat. Hierdoor moeten dus steeds meer personen wachten in de diner. De opzet van de film is eenvoudig, maar door steeds meer nieuwe personages naar het tankstation / diner te laten komen, bouwt de film slim de spanning op.

Twee van deze personages zijn de meedogenloze bankovervallers Beau (Richard Brake) en Travis (Nicholas Logan), waarbij Beau duidelijk de touwtjes in handen heeft en Travis zweet als een otter en het niet fijn vindt dat de airco het niet doet. Als de messenverkoper daarna na circa 13 minuten hun auto buiten ziet staan en hij serveerster Charlotte informeert, probeert deze haar domme, onhandige en nonchalante echtgenoot sheriff Charlie op te bellen (met een telefoon met een snoer ) en te waarschuwen. Maar wordt dat verhindert door Beau, die daarna ook het telefoonsnoer doorsnijdt, waarna ze onder schot worden gehouden en ook moeten ze zich daarna normaal gedragen en zegt Beau tegen ze:

"So here's what we're gonna do. You're gonna go about your day just like any other day. You're gonna keep our coffee mugs full and when we're ready to eat, you're gonna take our order with a big, fat, fucking smile on your face. If anybody comes in here, find out if they got gas. Got it?"

Dus ze mogen tegen niemand iets zeggen of waarschuwen. Daarbij komt het natuurlijk goed uit dat film zich in de jaren 70 afspeelt, want toen waren er nog geen smartphones die het plot van veel films nodeloos ingewikkeld maakt

Vrij snel daarna komt een ouder echtpaar, te weten Robert (Gene Jones) en Earline (Robin Bartlett), binnen dat vrolijk wat komt eten en daarbij doet Earline ook gewoon brijen. Ze merken dus niet dat er mensen in het restaurant in levensgevaar verkeren. Telkens als er iemand bijkomt, verandert de dynamiek en wordt de situatie steeds onvoorspelbaarder. Na het ouder echtpaar komen er nog wat personages binnen, zoals de onnozele hulpsheriff Gavin (Connor Paolo) die koffie komt halen, Vernon die wat komt eten en drinken, het jonge stel Miles (Ryan Masson) en Sybil (Sierra McCormick) die ook graag een overval willen plegen en die ook de groene beschadigde Ford Pinto zien staan en als laatste de lokale indiaan Pete die vaker langskomt bij de diner en hij is ook degene die niet hoeft te tanken.

Als Beau dat na circa 50 minuten te weten komt, loopt hij naar de jukebox en zet hij de de klassieker "Crying" van de Amerikaanse country- en rockzanger Roy Orbison op. De paar minuten die je daarna te zien krijgt tijdens dat liedje zijn schitterend en daarna pakken Beau en Travis hun pistool en houden ze Charlotte onder schot en ontstaat er een schitterende shoot-out omdat bijna alle personen in de diner zelf ook een pistool hebben, op de messenverkoper en Charlotte na dan, maar de laatste heeft wel een mes in haar schort verstopt. Daarna breekt na circa 55 minuten de pleuris uit en verder zal ik niet al te veel meer verklappen, want deze film moet je gewoon zelf zien

Het levert in ieder geval nog een gave laatste 30 minuten op, met leuke verrassingen en ook zelfs nieuwe personen met een lege tank. Het is uiteindelijk de messenverkoper die zich op miraculeuze wijze staande weet te houden in de nijpende situatie. Wat volgt is de ene na de andere domme beslissing, wat je als kijker doet schreeuwen naar de televisie. Het wordt ook van kwaad tot erger (wel op een leuke manier) en de film gaat volledig over de kop en het einde is geweldig (dan zien we ook weer de benzinetruck). De film verandert dan ook bijna in een duistere komedie en dat met een duidelijke boodschap over opportunisme en hebzucht. Hoewel de personages niet heel diepgaand zijn uitgewerkt (je komt eigenlijk allen wat te weten over de messenverkoper), blijft de sfeer bijzonder beklemmend en zo’n minutieuze spanningsopbouw als in "The Last Stop in Yuma County" kom je niet vaak tegen.

Over de personages in de film gesproken, de gehele cast draagt deze film en je kan gerust spreken van een collectieve acteerprestatie. Ieder personage heeft een duidelijk afgetekende persoonlijkheid en zelfs de hond van Vernon en het vogeltje op het einde. Allemaal leveren ze gedenkwaardig acteerwerk af en we zien ook een aantal bekende acteurs en actrices zoals Richard Brake en jaren 80 horroricoon Barbara Crampton, die in deze film de telefoniste is op het politiebureau.

Over Jim Cummings als de messenverkoper wordt overigens op een gegeven moment mijn openingszin gezegd door Sybil en hij leek inderdaad ook een beetje op Anthony Perkins uit "Psycho (1960)". Jocelin Donahue als Charlotte vond ik vooral een mooie vrouw om naar te kijken en hetzelfde geldt voor Sierra McCormick als Sybil die ook mooie voeten en fraaie rode schoenen had. Haar voeten worden ook een paar keer in een auto in beeld gebracht zoals voetfetisj regisseur Quentin Tarantino dat gedaan heeft in zijn film "Death Proof (2007)". Dit zou overigens een film kunnen zijn van Quentin Tarantino of de gebroeders Joel en Ethan Coen.

Het enige wat je kan afvragen is of het niet beter was geweest als men een bikkelharde, doortastende sheriff en een volgzame hulpsheriff hadden gekozen i.p.v. een komisch en klungelig sheriff en hulpsheriff. Dat had wellicht voor nog meer spanning kunnen zorgen. Maar ze zorgen in ieder geval wel voor de nodige humor in het verhaal. Verder is het ook geinig als indiaan Pete aan Sybil vraagt:

"Hey, what do you think of the pie?"

En waarop zij dan antwoordt.

"Not great."

"The Last Stop in Yuma County" is een unieke film, die afwisselend grappig, spannend, boeiend en hartverscheurend tragisch is. De spanning is van begin tot eind om te snijden, de plottwists zijn onverwacht en explosief, iets wat de film ten goede komt. Het acteerwerk van de gehele cast is verder geloofwaardig en de speelduur van circa 87 minuten is prima voor deze film. Tijdens de aftiteling krijg je ook nog reclame te horen over de Japanse "Odachi-messen" die de messenverkoper verkoopt. De film is met een klein budget gemaakt door debuterende regisseur Francis Galluppi, maar ik was wel onder de indruk van wat deze film wist te bereiken. "The Last Stop in Yuma County " is absoluut een aanrader die je niet mag missen.

Over deze MGM-hoogglansproductie (Technicolor) wordt nogal eens verondersteld dat hij is gebaseerd op de gelijknamige sfeerroman van de Britse journalist en auteur Elliot Paul uit 1942. De literaire bron is echter het korte verhaal "Babylon Revisited" van de Amerikaanse romancier en schrijver Francis Scott Key Fitzgerald.

In dit romantische drama, draait het om het Amerikaanse stel Helen Ellswirth (Elizabeth Taylor) en Amerikaans romanschrijver in spé Charles Wills (Van Johnson), dat net na de Tweede Wereldoorlog in Parijs woont. De falende schrijverscarrière van Charlies leidt tot frustraties, veel drinken en echtelijke ruzies.

De cast is goed, maar het sobere verhaal is iets waar je tegen moet kunnen. Al met al een matige Hollywoodiaanse luxe-soap Drama film (met publieke-domein status), die vooral vanwege een jonge en destijds zeer mooie Elizabeth Taylor het aankijken waard is.

P.S. verder is het leuk dat een destijds jonge Roger Moore ook een klein rolletje heeft in het verhaal en tevens zijn filmdebuut maakte.

Toch wel een soort van "The Hangover (2009)", maar dan met ouderen en ook wat saaier en serieuzer. Ook de humor is regelmatig flauw en oubollig.

Hoewel het verhaal zeer voorspelbaar is en ook boordevol clichés zit (de een na de ander) was de uitvoering nog wel redelijk (vooral dankzij de prachtige kunstmatige stad Las Vegas) en deed de oude sterrencast het verdienstelijk. Met name dan Kevin Kline en Morgan Freeman, zij zorgen ook voor de meeste glimlach momenten. De film duurt gelukkig ook niet al te lang en keek zich verder ook lekker weg.

Al met al leuk om gezien te hebben, maar meer ook eigenlijk niet. Ik twijfel eigenlijk tussen een 2,5 en een 3,0. Een 2,5 omdat er met een sterrencast als deze eigenlijk meer had moeten inzitten en een 3,0 vanwege de stad Las Vegas. Ik kies uiteindelijk toch voor de 2,5, waarbij het vreselijke einde (kots moment) de doorslag gaf.

Visueel zag het er allemaal fraai uit (inclusief de special effecten), maar qua verhaal stelt het allemaal weinig voor, waardoor deze Avontuur / Fantasy film me nauwelijks wist te vermaken en dat ondanks een best indrukwekkende cast met Vin Diesel, Michael Caine en Elijah Wood.

Ik had van te voren eigenlijk al geen hoge verwachtingen van deze film, omdat het genre Avontuur / Fantasy me tegenwoordig (dat was vroeger wel eens anders) weinig meer kan bekoren, maar omdat Vin Diesel (die ik graag in films zie spelen) erin meespeelde gaf ik hem toch een kans. Maar het flauwe dertien in een dozijn verhaal (draait om het bestrijden van heksen) weet helemaal niet te boeien en spannend wordt het ook nergens. Op het einde zit er wel nog een ietwat verrassende wending in het verhaal (welke betrekking had op Elijah Wood), maar die was maar zeer kort van duur.

De uitvoering (helaas wel sfeerloos) van het verhaal compenseert nog het één en ander, want visueel mocht deze film er zeker wezen en ook zit er nog redelijk wat actie in welke wel niet spectaculair is. Ook is het natuurlijk leuk om best veel bekende acteurs te zien spelen in deze film, maar die speelden eigenlijk allemaal op routine en de rollen van Michael Caine en Elijah Wood zijn door omstandigheden ook maar beperkt. Vin Diesel (in de rol van de onsterfelijke, komt vanwege een vloek van een heksenkoningin, heksenjager Kaulder) speelde verdienstelijk, maar degene die misschien nog wel het beste speelde in deze film was Rose Leslie (in de rol van Chloe die de eigenares is van een bar waar heksen komen en die Kaulder helpt), die voor mij een onbekende actrice is.

De film duurt met bijna 100 minuten gelukkig niet al te lang, waardoor hij wel nog goed te doen is. Maar veel stelt deze flauwe Avontuur / Fantasy film niet voor en gezien het einde zal er ongetwijfeld nog een vervolg komen.

Verhaal is best aardig en de beelden zien er ook regelmatig fraai uit en er wordt zelfs best aardig in gespeeld. Maar een echte topfilm (zoals ik vaak heb gelezen) vond ik het absoluut niet. Het is wel een mooie en ook goede film. Omdat er een vampier in meespeeld gaat het hier inderdaad om een horror film maar van het horror gedeelte moet je niets engs verwachten. Het einde vond ik overigens best goed. De film speelt zich volgens mij af ergens in de jaren 70.

Zo vaak komt het eigenlijk niet meer voor, maar dit was toch een unieke en originele Horror film, die me vanaf de eerste tot de laatste minuut wist te boeien en te vermaken. En het is ook nog eens film die afkomstig is uit Australië (geregistreerd door de broers Cameron Cairnes en Colin Cairnes en zij onthullen de nooit eerder geziene, laatste beelden van een verdoemde late-night talkshow uit 1977) en niet uit Hollywood waar de laatste tijd veel troep en herhaling uitkomt qua horrorfilms.

"Late Night With The Devil" biedt een frisse kijk op het "found footage" horrorgenre, dat sinds de Horror / Mockumentary film "The Blair Witch Project" uit 1999 al diverse keren is verkend. In de afgelopen 25 jaar is het ook een vast onderdeel van het horrorgenre geworden en kan het al snel aanvoelen alsof het te vaak herhaald wordt. Toch voelt "Late Night with the Devil", welke zich afspeelt in de jaren 70, uniek en origineel aan. Ik kan me in ieder geval niet herinneren dat er ooit een horrorfilm is gemaakt die zich afspeelt in een late-night talkshow.

Talkshowhost Jack Delroy (David Dastmalchian) van de late-night talkshow "Night Owls" zoekt naar een kijkcijferkanon en besluit op halloweenavond 31 oktober 1977 een speciale uitzending te maken die in het teken staat van het paranormale, niet wetende dat hij op het punt staat het kwaad in de studio en huiskamers van Amerika los te laten.

"Late Night With The Devil" is de onlangs herontdekte opname van wat er die noodlottige avond werd uitgezonden. In het begin van de film, die opent op 4 april 1971 met de eerste uitzending van UBC's "Night Owls", wordt vastgesteld dat Jack Delroy zijn talkshow "Night Owls" naar de top van de late-night talkshow ladder heeft gebracht, maar hij wist nog nooit de absolute top te halen zoals Johnny Carson met zijn "The Tonight Show" op NBC. Nadat zijn geliefde vrouw en toneelactrice Madeleine Piper (Georgina Haig) aan longkanker sterft en Jack een maandje rouwt, dalen zijn kijkcijfers drastisch. Om daar verandering in te brengen neemt hij een duister besluit in een poging om de kijkcijfers op te krikken. In een wanhopige zet tijdens zijn Halloween-special besluit hij het lot te tarten door live op de televisie in contact te treden met onbekende, bovennatuurlijke krachten. Hij hoopt hiermee zijn show te redden, maar kan hij ook zichzelf redden?

Door zijn intelligente langzame opbouw worden momenten van absolute chaos en gruwel afgewisseld, voordat het verhaal afsluit met een opvallend einde. Het hele verhaal speelt zich af binnen de muren van een opnamestudio en dat met een setting die nauwgezet wordt nagebootst en voorzien is van een sidekick / rechterhand, te weten Gus McConnell (Rhys Auteri), en een liveband. Ook zien we regelmatig studiopersoneel in beeld zoals Sammy (Gaby Seow) die voor de make-up zorgt, Phil (Christopher Kirby) die voor de regie zorgt en Leo (Josh Quong Tart) die de leiding heeft over de talkshow.

Omdat de film zich afspeelt in de jaren 70 (de 70's look klopt overigens tot in de kleinste details) ontvouwt het zich ook in twee perspectieven. Zo zien we de actie op het podium waar Jack de show host met geforceerd charisma en enthousiasme voor het bovennatuurlijke in kleur en in een ouderwets 4:3 ratio en de actie achter de schermen (tijdens de reclames) vindt plaats in zwart-wit en heeft een groter beeld (het beeld was breder, maar het was volgens mij niet het 16:9 ratio) en daarin zien we duidelijk een gestreste Jack, terwijl hij botst met zijn studiopersoneel (zo wordt zijn sidekick / rechterhand Gus steeds angstiger) en het productieteam, terwijl de show langzaam ontspoort en uit de hand loopt.

Tijdens Jack's speciale Halloween-uitzending zijn er vier gasten uitgenodigd, die een connectie hebben met het bovennatuurlijke. Zijn eerste gast is de stuntelige helderziende Christou (Fayssal Bazzi), die alleen een voornaam heeft, die communiceert met overleden familieleden van publieksleden. Als tegengewicht en tweede gast betreedt scepticus Carmichael Haig (Ian Bliss), een voormalige goochelaar (dat laat hij ook zien bij zijn opkomst) die scepticus is geworden en kan hypnotiseren, de strijd en hij kan een fors geldbedrag (100.000 dollar) krijgen als hij het bovennatuurlijke kan bewijzen. En zijn derde en vierde gast zijn Dr. June Ross-Mitchell (Laura Gordon) en de 13-jarige Lilly (Ingrid Torelli).

Dr. June Ross-Mitchell is een parapsycholoog en is de auteur van het parapsychologische boek "Conversations with the Devil", omtrent een massale zelfmoord van een satanische kerk onder leiding van Szandor D'Abo (Steve Mouzakis) en waarvan Lilly de enige overlevende was. Zij gedraagt zich daarna raar en zou bezeten zijn door de demon Abraxas. Dr. June Ross-Mitchell ontfermde zich over haar en zij vergezeld haar bij de show. Lilly is een beleefd maar vreemd tienermeisje, dat beweert af en toe bezeten te zijn door een demon die ze "Mr. Wiggles" heeft genoemd. Live op televisie willen ze via een demonstratie proberen dat de demon zich openbaart via Lilly, maar wanneer de camera’s draaien, loopt alles uit de hand.

Gedurende de hele film bouwt de spanning zich knap op, voornamelijk via sidekick / rechterhand Gus McConnell, wiens toenemende angst intensiveert naarmate de zaken uitmonden in een satanische nachtmerrie, maar natuurlijk ook door de uitgenodigde gasten (zo begint Christou opeens flink te hoesten en spuit hij enorme hoeveelheden zwart bloed uit zijn mond en sterft hij naderhand als hij wordt afgevoerd via een ambulance en zegt Gus daarover tegen Jack "Hij kotste zijn ingewanden eruit op weg naar de Sinaï") met als hoogtepunt Lilly en de special effecten (o.a. de stoel waarop Lilly zit die opeens begint te zweven) daarbij zijn verduiveld goed.

De eerste helft van de film ontvouwt zich als een bizarre, campy grap, met Jack die zich warm maakt voor het publiek en die iedereen een geweldige tijd wilt bezorgen. Echter na circa 32 minuten worden we verrast met een zeer bloederige scène omtrent Christou en word je geconfronteerd met de onvoorspelbaarheid van de film, waarbij uiteindelijk de hel live op de televisie losbreekt, die uitloopt op een nachtmerrie voor Jack. In de laatste minuut zien we dan ook dat hij Lilly heeft doodgestoken en horen we de politiesirenes, waarna het beeld op zwart gaat en we de teksten "END TRANSMISSION" en "SO IT IS DONE" in beeld te zien krijgen, waarna de film na 89 minuten is afgelopen.

De finale (eigenlijk zijn het er twee) is wellicht een tikkeltje overdreven (daarbij worden ook Gus, June en Carmichael gedood door Lilly in de eerste finale, die ze de nek breekt, laat zweven via een ketting waarmee ook de keel wordt doorgesneden en laat smelten) en misschien ook wat onduidelijk (want wat is er nu eigenlijk precies aan de hand en wat is de rol van de geest van Madeleine?), maar functioneert wel goed als thematische afsluiter van het verhaal.

Net zoals de film, is ook de cast gewoon goed. David Dastmalchian schittert als de charismatische Jack Delroy, de gastheer van zijn eigen talkshow die laat in de avond wordt uitgezonden en met name Ingrid Torelli als tiener Lilly verdient een speciale vermelding. Ze weet het ongemakkelijke gevoel zeer overtuigend over te brengen naar de kijker. De scène waarin ze bezeten raakt is kort maar krachtig en bezorgt je gegarandeerd kippenvel.

Ook Rhys Auteri als sidekick / rechterhand Gus McConnell doet het goed in deze film en de scène waarbij hij gehypnotiseerd wordt door Carmichael, die zijn angst voor wormen (waarover Gus zegt "Het zijn zulke lelijke, slijmerige dingen, die geen armen, geen benen en geen ogen hebben.") naar voren laat komen, werd schitterend in beeld gebracht (o.a. de wormen in zijn buik en hoofd) en dat geldt ook voor de herhaling ervan die ze bekijken en die dan opeens anders is. En ook Ian Bliss als Carmichael Haig en Laura Gordon als Dr. June Ross-Mitchell deden het gewoon goed en de laatste is ook nog een mooie vrouw om naar te kijken.

"Late Night with the Devil" is een parel van een horrorfilm en is één van de meest unieke horrorfilms die ik in jaren heb gezien. In een genre dat voornamelijk verzadigd is met clichés en rommel, biedt deze film een verfrissende afwisseling met een creatieve invalshoek. Voor een horror is dit een absolute uitblinker in acteerwerk, setting en concept. Voor iedereen die graag iets anders wil zien, is "Late Night with the Devil" absoluut een aanrader.