Meningen

Ben ik het zeker mee eens.

Toch bevat de film enorm interessante stukken. Het stukje waarin deze meneer op het plaatje ‘de gasten’ onthaalt op een bijna ondervraging is briljant en de acteur (Jan Klusák, die ik nooit in andere films zag en die gevierd componist blijkt te zijn en jammer genoeg slechts zelden acteur!) zet een enòrm eng karakter neer, waar ik werkelijk de rillingen van kreeg. Alleen al vanwege dat segment zal ik deze film blijven onthouden. Dit is trouwens een film met een regisseur in een hoofdrol. Hier is het Ewald Schorm die een in retrospect wel héél toepasselijke rol heeft gekregen! (de gast die wegliep).
Overigens werd de film verboden omdat de gastheer (Ivan Vyskocil) teveel op Lenin zou lijken!!!

Mooie film, die inderdaad een wrang gevoel achterlaat. Mijn persoontje met mijn door Hollywood gebrainwashte brein zou graag een Hollywood toverstokje aan het einde hebben gezien, maar dit is meer de realiteit!

Jammer dat het vrij sober is gefilmd, maar de magische stukjes (vooral het tortelduifje en de vlinders) springen er zo wel des te meer uit!

Ik vroeg me ook af waarom Gong-ju (niet Jong-du, die heeft de verstandelijke vermogens van een kikkier!) niet wat meer probeerde de politie ervan te overtuigen dat er geen sprake was van een misdrif, maar kwam uiteindelijk tot de conclusie dat ze daar gewoonweg niet toe in staat was. Haar familie wìl ook niet dat ze zelfstandig is, omdat ze in hààr gehandicapteflat wonen, terwijl zij in de bouwval is gedumpt!) En de schijn was tegen Jong-du, die gewoonweg te dom is om zich te verdedigen. Wel een plotgat: eerst dacht ik dat ze nooit heeft leren lezen en schrijven, maar in het eindshot krijgt ze toch een brief van Jong-du. Dus waarom ze niet iets intikte op de computer van de politieagent (tijdens het tumult)??? Of later een verklaring op papier probeert te krijgen?

Mooi is wel het einde met het afzagen van de takken en het eindshot, waaruit toch een sprankje hoop klinkt (Gong-ju die zelfstandig schoonmaakt!)

Een rijtje Slowaakse films gezien, maar deze is voorlopig verreweg de beste!

Werkelijk sublieme acteerprestaties van Jozef Króner en Ida Kaminski en vele gedenkwaardige scènes. Mij blijft vooral bij de eerste keer dat Brtko 'zijn' winkel als Arische manager komt vorderen en steeds verlegener en hulpelozer wordt tijdens het contact met Rozalie Lautmann.

Helemaal waar en wàt een interessant karakter! Je kunt toch niet een hekel aan hem krijgen. Prachtig het einde waar hij machteloos (en nog van plan Rozalie te proberen te redden) aan het drinken slaat en door invloed van de drank weer aan zijn eigen hachie gaat denken en omslaat in een lafaard. Wat ook wel weer te begrijpen valt, want met de oude tang valt eigenlijk ook niets aan te vangen! Hij kàn haast niet anders.

Subtiel trouwens het sprankje hoop in de film. Het Joodse jongetje Danko dat Brtko eerder steeds vragen stelde en zijn sigaret aangaf ontspringt de dans en wordt opgevangen door de lieve buurvrouw van Rozalie.

HIer ben ik het allemaal mee eens. Maar het blijft evengoed een ijzersterke film, mede door de fraaie, gedetailleerde aankleding van de film en sets. Redl heeft echt bestaan en het is de vraag welke mate in deze film fictie en welke geschiedkundig trouw is. Hij schijnt wel briljant in contraspionage te zijn geweest en het is dus vreemd dat hij zelf dan voor de Russen spioneerde?

Met 'My Sweet Little Village' de leukste film van Menzel die ik tot op heden zag. Als ik deze film zo zie, dan hoop ik op nòg een nieuwe film van Menzel in zijn nadagen, want de oude meester levert hier (als één van de weinige regisseurs van de Tsjechische New Wave) nog een prima werkje af. Een geestig, over het algemeen vlot lopend werkje, dat visueel ook best te verteren is. Doet ook wel denken aan zijn oudere werk, maar qua personages dit keer ook wel aan de films van Jeunet.

De jonge Jan Dite ken ik helemaal niet als acteur (de oude overigens ook niet!), maar deze zet zijn rol als onnozele hals met verve neer. Daarnaast natuurlijk een sterke cast met naast Julia Jentsch veel bekende Tsjechische/Slowaakse acteurs uit het verleden: Marián Labuda, Martin Huba, Rudolf Hrusínský jr, Josef Abrhám, Emília Vásáryová en zelfs Hongaars regisseur István Szabó in een cameo!

Minpuntjes vind ik wel dat de film op het einde wat gaat slepen en dat de gedeeltes met de oude Jan eigenlijk niet zo interessant zijn.

Dat laatste zou eigenlijk niet mogen, daar Menzel toch ooit een Academy Award in de wacht wist te slepen voor 'Closely Watched Trains' en een nominatie voor 'My Sweet Little Village'. En is daarnaast ook als acteur in vele films te bewonderen.

Nog nooit één der Ocean-films gezien, maar ik (zo op zichzelfstaand gezien) heb me met deze best vermaakt. Mooie beelden van Vegas en de chemie tussen Pitt en Clooney ligt me wel. De humor vond ik dan weer matig tot zeer flauw.

De andere delen ook maar eens gaan zien en dan deze opnieuw om een betere beoordeling te kunnen geven, denk ik

Ik dacht dat deze film er allang opstond! Mooi gemaakte gedramatiseerde documentaire en beter dan Malaterre's latere 'Homo Sapiens'. Geeft je toch een beetje een indruk over hoe onze voorouders zouden hebben kunnen geleefd.

Ontzettend grappige film, voor mij zeer herkenbaar.

Begon al meteen met die file, daar sta ik ook elke ochtend in...

Ik heb zelf voor een Amerikaans bedrijf gewerkt en in Amerika hadden ze inderdaad ook van die idiote cubicles. Mijn Amerikaanse baas verbaasde zich altijd over het feit dat ik een raam op mijn werkplek had; dat is daar alleen weggelegd voor de topmanagers in het bedrijf!

Ook gaaf is dat repeterende gedoe met die printer. Waarom geven die dingen inderdaad van die idiote foutmeldingen waar je niks mee kan als: 'Error 321' of 'Printer Load'!

Enige minpuntje vond ik dat de film, na ijzersterke start, toch een beetje inkakt. Maar de acteurs zijn fantastisch gecast en de typetjes zijn geweldig (toevallig hebben wij ook net zo'n externe adviseur op bezoek! Mmm, misschien moet ik ook maar in bed blijven liggen, zodat ik een promotie krijg??).

Hilarisch!

Ik heb netjes alle Tarkovsky'schronologisch achter elkaar bekeken (behalve het Steamroller-debuut), dus dit was voorlopig de laatste. Een ontzettend mooie film (weer!). Ontroerde me ook zeer.

Volgens mij wist Tarkovsky pas tijdens het monteren van deze film dat hij aan kanker leed? Misschien heeft hij de film daardoor en daarna daarom wel opgedragen aan zijn kleinzoon, maar de hele film was wèl al geschoten. Dus in eerste instantie zal hij de film niet zó hebben bedoeld als jij hier stelt.

.......maar het gegeven dat hij heel snel na het completeren van de film is gestorven geeft deze film (en het opdragen aan zijn zoon) wel een extra lading.

En tja, je zou het wèl denken!

Ik zie heel veel van de 3 genoemde films terug in deze. Net zoals ik sommige beelden/invloeden uit deze film weer terug meen te zien in latere films (o.a. b.v. in Satantango).

Gaaf verder dat Tarkovsky Allan Edwall (Emííiiiil ! Sorry, die associatie hou ik toch bij hem!) heeft gecast in deze film. Geknipt voor deze rol wat mij betreft!

Een zeer levendige film (zoals ik inmiddels wel gewend ben van Hiroshi Shimizu!) met een zeer tragische ondertoon. Ik kan me niet aan de indruk ontrukken dat Saheita's personage op zijn minst iets is geïnspireerd op Shimizu zelf, want hij was ook geboren in een vooraanstaande familie en een notoir playboy en feestbeest (maar ook iemand die zelf uit eigen middelen de bouw van weeshuizen bekostigde na de oorlog).

Door de levendigheid in de film weet Shimizu de kijker (net als Saheita bij zichzelf in de film doet) af te leiden van diens noodlot: faillissement. Mooi vind ik ook het open einde: Saheita die een onbekende toekomst tegemoet gaat .... samen met zijn vrouw die bij hem terugkeert. Want ze weet dat hij, ondanks al zijn manco's, een gouden hart heeft en een goed mens is...

Na 'Belle du Jour' de tweede film die ik van Buñuel mocht zien. Beviel me vele malen beter dan de eerste. Wel erg deprimerend.

De film doet me denken aan eerdere neorealistische films als 'Sciuscà', 'La Terra Trema' en 'Germania Anno Zero'. Dan vooral aan de laatste, want in de eerste zijn de hoofdpersonen vooral sympathiek en verdienen ze hun tragische lot niet, hier zijn ze bepaald niet oversympathiek (maar verdienen ze hun tragische lot nog steeds niet)! Zelfs de doodgoede Ojito wil op een gegeven moment die blinde sukkel doodslaan.

Die blinde deed me als figuur overigens sterk denken aan de gehandicapte in 'Tsotsi', maar dat terzijde....

Inderdaad, zoals mister blonde hierboven al meldde: het is zoeken naar onbedorven mensen. Ik kan inderdaad ook alleen de directeur van de landbouwschool bedenken.

Minpunt vind ik toch het zeer matige acteerwerk van sommige acteurs.

Prachtig in eenvoud.

Inderdaad en Takahata heeft dat laatste helemaal niet nodig om een interessante film te maken die me werkelijk weer wist te ontroeren, net als hem dat bij mij lukte met Yamada-kun en Hotaru no Haka.

Eerlijk gezegd vind ik dit het type film waarvan ik het meeste hou en waar ik een maker het meeste in kan bewonderen: als diegene het kleine mooi maken en het mooie in het 'doodgewone' dagelijkse leven kan laten zien!

De film deed me overigens denken aan Tennen Kokekkô, dat wat dit betreft dezelfde kwaliteiten bezit.

Hier stoorde ik me totààl niet aan. In geval van het laatste voorbeeld is het ergens ook wel logisch, want de volwassen Taeko is nog single, dus de kalverliefde was dan niet veel meer dan wat we te zien kregen. Hier tenminste geen geforceerde kus-scenes zoals in zovele Amerikaanse films (volgens mij heeft 90% van de tienjarigen daar ook totaal geen behoefte aan bij zo'n verliefdheid!). Gewoon een jongen die blij wegloopt en verrukt een bal omhoog gooit en daarna het poëtisch zwevende meisje, prachtig gewoon! Het enige misschien niet zo geloofwaardige was dat geen van de meisjes om Taeko heen zich jaloers gedroeg, daar de jongen blijkbaar wel dé bink van de school was?

In deze film zie ik veel terug in Yamada-kun: piepkleine problemen, die op dat moment voor de betrokkenen héél groot zijn als zenuwachtigheid, verlegenheid, schaamte, schuldgevoel, et cetera. Takahata weet dit als geen ander op het grote scherm te toveren en ik bewonder de man er mateloos om!

Haha, ik dacht precies hetzelfde! Hoe kan ik deze film vergeten zijn? (wel al lang geleden gezien). Heel mooi liefdevol drama over gewone mensen. Alweer een uitmuntend voorbeeld van dat je geen exploderende auto's en afgehakte hoofden nodig hebt om een mooie film te maken (en Oscars te winnen)!

Henry Fonda acteert zeer sterk in deze film en portretteert naar mijn mening ook zeer sterk iemand die lijdt aan (het begin van)de ziekte van Alzheimer. Ook de (slechts) zeven andere acteurs en actrices acteren erg goed.

Echt een juweeltje!!!

De films van Meadows blijven voor mij altijd vermakelijk, vooral omdat de dialogen in zijn films, net als in die van Ken Loach en Mike Leigh, lekker naturel overkomen. Zeker qua het veelvuldig gebruik van die heerlijke Britse scheldwoorden!

Ook deze stelt hierin niet teleur, maar de film hinkt wel teveel heen en weer van comedy naar drama en terug. Erg rommelig en het einde waarin het personage Carlyle in een paar minuten zijn ware gezicht laat zien vond ik helemaal slap en ongeloofwaardig.

Shirley Henderson (nog iemand die haar op het lelijke zusje van Jennifer Jason Leigh vindt lijken?) overtuigde me ook totaal niet in haar rol.

Maar ondanks alle tekortkomingen nog steeds een bekijkenswaardige film, hoor!

Ik heb deze film als (klein) kind twee maal gezien en ik was er weg van! Het verhaal is dan ook leuk en als kind heb je ook het gevoel dat dit jou allemaal óók zou kunnen overkomen. Ik weet wel dat ik na het zien van deze film mijn hele knikkerverzameling nog eens goed onder de loep heb genomen in de hoop dat er zo'n toverknikker tussen zou zitten!!!!

De film is veel ouder dan ik dacht en Brits i.p.v. Oosteuropees (tja, Oosteuropa zag er in de jaren zeventig net zo uit als Londen in de jaren vijftig, dus niet gek dat ik mij als kind daarin vergiste!). In mijn herinnering was de film ook (deels) in kleur. Misschien een ingekleurde versie????

Het wordt tijd voor een remake?????

Het thema van de film zie ik daarentegen in veel hedendaagse films terug (d.w.z.: iets van dat je niet persé gelukkig wordt als je alles kunt krijgen wat je je wenst).

Films als: Bernard and the Genie, Bruce Almighty, Evan Almighty en Bedazzled zijn waarschijnlijk deels schatplichtig aan deze film!

Waarschijnlijk zou ik de film tegenvallend vinden als ik die nu zou zien, maar dat is vrijwel onmogelijk. Nergens te krijgen en wordt bij mij weten nooit meer uitgezonden? Doodzonde!

Vanwege jeugdsentiment (het is mijn favoriete film uit mijn jeugd!)en het feit dat ik me deze film na al die jaren nog weet te herinneren (hij maakte dus indruk op mij als kind, dus de doelgroep!) geef ik deze film voorlopig als kickstart de maximale score!

Vergeleken bij Ong-Bak vind ik deze film geen aanrader, maar toch zaten hierin nog wel genoeg lichtpuntjes om het geheel uit te kunnen zitten. Het hele gevecht rondom de olifant ond ik bijvoorbeeld schitterend om te zien.

Het personage van Tony Jaa vond ik helaas niet sympathiek genoeg en erg oppervlakkig, net als de andere personages (zèlfs voor dit type film!). Verder vond ik de (vaak repeterende) porties drama tussendoor teveel en strontvervelend. Het was iedere keer lang wachten op de actie.

Uiteindelijk ziet de film er wel mooi aangekleed uit en daarom nog een (krappe) voldoende.

Doet me aan de films van Jackie Chan denken, maar dan minder humoristisch.

Wel geweldige stunts, met als hoogtepunt voor mij de scènes waarin Jaa wordt achtervolgt over de markt en over, door en onder de meest krankzinnige dingen moet springen!

In het genre zeer geslaagd!

Geen meesterwerk, maar door de korte speelduur een best verteerbaar filmpje. Gek dat deze film nog door helemaal niemand is gezien?

Zeker omdat de cast behoorlijk sterk is met 'Zatoïchi' Shintaro Katsu, Kinoshita's muze Hideko Takamine, Kei Sato en Michiyo Aratama. (Takamine en Sato leven nog steeds! De laatste acteert zelfs nog!).

Ik zou het verder wel een typische Kenji Misumi film durven noemen. Dat wil zeggen: Aratama mag (smaakvol) uit de kleren en Katsu mag zijn zwaard laten spreken (helaas soms wat te donker gefilmd naar mijn smaak).

Best aardig.

Prima film. Shindô's grootste kwaliteit is wat mij betreft oog voor mooie plaatjes en lokaties. Hier maakt hij prachtig gebruik van het hoge gras. Qua plot is het aardig, maar het verhaal verloopt wel af en toe wat traag.

Wat ik ook miste: wie steekt nu Hachi op het einde neer? Volgens mij niet de schoonmoeder. Leefde de samoerai met dat masker dan nog?

Nou! Ik ook! En naar Kuroneko.



Hahaha! Puur uit nieuwsgierigheid: is er inmiddels al een film van voor 1970 die je met 4 of meer sterren hebt gewaardeerd?

Blijkbaar kunnen Limburgers niet acteren? Of Nederlandse kinderen zijn te dom geworden om ondertitels te lezen, dat kan ook.

Op zich wordt er erg veel goed gedaan in deze film. Het is spannend en de kaksprekende acteurtjes doen het verder prima. Ook de aankleding van de film is best okay, het ziet er verzorgd uit.

Maar als je de jeugd echt serieus wil nemen zorg je voor een wat realistischer geheel. Want werkelijk, de familie Rademakers is wèl veilig in België? Daar zaten geen nazi's? En ik weet het niet zeker, maar volgens mij gingen er maar bitter weinig jodentransporten via Limburg. Dit maakt alles gewoon tè ongeloofwaardig en ik denk dit dit best te voorkomen was geweest in het script.

De vergelijking met Au Revoir les Enfants vind ik dus hetzelfde als literatuur met een Bouquetreeksromannetje vergelijken. Niet dat de laatste voor sommigen niet leuk kan zijn om te lezen. Het had beter gekund, maar slecht is dit ook nu weer niet.

Deze zwarte comedy heeft wel zijn leuke momenten. Christine Ricci schittert als een volwassen geworden Wednesday Adams. Wat een kreng, zeg!

Leukste scène vond ik die waarin ze de jonge homovriend van haar halfbroer probeert te overtuigen om heterosex te gaan proberen.

Best een aardige film, maar alles blijft wel wat oppervlakkig. Alhoewel aan de andere kant dat ook weer niet zo'n drama is. Veel scenarioschrijvers zouden Davide bijvoorbeeld een überfacist als vader geven of een baan bij één of andere foute multinational om nog maar wat extra drama te creëren.

Sowieso twee mooi dames in de gelederen van de antiglobalisten! Tja, zó snap ik David's beslisingen wel!

Nou, zo zou ik het ook nog niet stellen, maar het geheel wordt wel wat zwart/wit geportretteerd. Zo lijkt David in eerste instantie wel in een facistisch bolwerk te wonen (en als dat ook zo was, waarom is hij daar met zijn opvattingen in godesnaam gáán wonen??? Of turnt hij in een week 'zomaar' om?) Het politie-optreden is ook erg bruut, maar dat zou nog best wel eens realistisch kunnen zijn, daar kan ik niet over oordelen.

Ingetogen, maar hartverscheurend drama. Ik ben het met de commentaren hieronder wel deels eens dat het filmistisch niet erg bijzonder is, maar als waargebeurd verhaal komt dit toch wel aan en heeft het mijns inziens weinig opsmuk nodig.

Inderdaad dus.

Een wat saaie bedoening (voor Miki dan). We hebben lang op deze film moeten wachten en voor mij lost Miki de hoopvolle verwachting niet helemaal in. Sommige gebbetjes blijven leuk (zoals de extreem zacht pratende yakuza), maar ik had toch gehoopt dat het best geinige uitgangspunt beter was uitgebouwd. Ik ben het ook eens met Onderhond dat het wel wat luchtiger had gemogen. De film drijft nu op het acteertalent van Kamenashi en eerlijk gezegd....ik denk dat dit beter zou kunnen!

Ik vond het nog steeds een prima film en hoop op beter voor de toekomst. Maar Miki is van hoog niveau en het is niet gemakkelijk dat steeds te blijven halen.

Nou? Is het normaal om je bangelijke kind helemaal alleen in een enge grot te laten gaan spelen? Of een dokter die iemand wiens halve gezicht eraf ligt mond-op-mond beademing geeft?

Mooi geschoten film, maar het onderwerp en plot waren net te weinig binnen mijn straatje om me echt te kunnen vermaken. De zeer trage film bevat zeer fraaie plaatjes en de liefhebbers van de orgelmuziek van Bach komen zeker ook aan hun trekken.

Fraai maar saai.

Best een vermakelijk vervolg, maar qua beelden minder spectaculair als 'The Copper Tower', alhoewel het Tatras gebergte nog steeds spectaculair als decor werkt.

Deze film is veel minder dramatisch als die film en focust meer op de rivaliteit tussen de smokkelaars en de grenswacht. Echt grappig wordt het nooit, tenzij dit in de dialogen zit en deze onvertaalbaar zijn. De Slowaaks sprekenden onder ons zullen daar dan duidelijkheid over moeten verschaffen; ik kan dat dus niet!

Rajniak doet het prima in zijn rol, net als Müller.

Oef, wat lijkt het me afschuwelijk om in zo'n maatschappij te moeten leven. Net als Movie Kris werd ik volledig gegrepen door de beklemmende, grimmige sfeer. Marina Golbahari speelt erg goed, maar haar karakter in de film niet zo. De jongetjes in de film zeggen het ook telkens: 'het is een watje, het is een meisje!' Als je dan toch een jongen moet spelen kun je inderdaad beter een wat zwaardere stem opzetten en je een beetje stoer gedragen, maar dat doet ze totaal niet! Vond ik wel wat dom.

Toch indrukwekkend.

Met Hopper, Hurt en vooral (een van mijn helden) Burt Lancaster had ik toch meer verwacht!

Inderdaad rommelig en soms bijna onbegrijpelijk! Waarom doet het personage van Hurt zo moeilijk? En vermoord hij talloze 'onschuldigen'? Me dunkt dat er toch wel simpelere manieren waren om wraak te nemen?
Of is dit weer zoiets als: 'waarom makkelijk doen als het moeilijk kan?'

Hauer zet overigens een prima prestatie neer. Dikke voldoende voor zijn deel!

En inderdaad, voor 1 Euro vermakelijk genoeg....

Leuke onderhoudende film. Net als de andere films die ik van Kusturica zag kijkt deze ook lekker weg.

Miki Manojlovic speelt weer ontzettend goed. Wat een mimiek heeft die vent toch!

Wat het verhaal betreft is het weinig opzienbarend al wist ik nog niet van de correctie-kampen in Joegoslavië en hoe makkelijk je daarin kwam! Dus ook daar was het op eieren lopen.