Meningen

Niet echt beter, niet echt slechter.

Zwaar B-film materiaal dat alleen gered zou kunnen worden door een monster met enig charisma. Jammer genoeg is het boutertje echt irritant van begin tot eind. Er gaat ook nooit echt dreiging vanuit en zijn sterkte lijkt sterk afhankelijk van de filmwetten. Alles kan zolang het maar niet te erg is voor de hoofdpersonages, die moeten namelijk wel winnen.

Moorden in dit filmpje zijn trouwens wel iets origineler dan in de eerste, maar de gore blijft van een belabberde kwaliteit. Vaak is er ook gewoon helemaal niks te zien (de gouden tand).

Soundtrack, het visuele, acteerwerk ... allemaal zinloos om wat over te zeggen want het is allemaal even belabberd. Droevige bedoening die enkel de setting wat verandert tov deel 1, maar verder helemaal niks toevoegt.

Weinig zin in deel 3 maar wel benieuwd wat ze met "space" en "in da hood" gaan presteren.

1.0*

Beter dan deel 1 en 2.

Nog minder horror, maar de humor komt beter uit de verf. Niet altijd omdat het zo geweldig goed geschreven is, maar de onnozelheid van dit deel is op sommige punten echt ongeëvenaard. Come to the green side ...

De Leprechaun zelf blijft een redelijk irritant wezentje, ook apart hoe hij gewoon door Las Vegas kuiert zonder echt opgemerkt te worden. Verder weer wat nieuwe elementen (er wordt plots veel gewenst en men kan blijkbaar zombie-like in een leprechaun veranderen na een beet.

Ook apart hoe de delen eigenlijk weinig met elkaar te maken lijken te hebben en de Leprechaun elk deel weer opnieuw lijkt te leven. Ze nemen het toch telkens weer goed te grazen (positief wel steeds op een andere manier).

Blijft een erg slechte reeks, maar de humor maakt deze film draaglijker. Op bepaalde momenten vervalt het horror aspect volledig en dat doet de film eigenlijk wel goed.

Het visuele, soundtrack en acteerwerk komt zoals vanouds beter niet aan bod.

1.5*

Ouch.

Dit vierde deel is wel érg slecht. Volgens mij helemaal in de lijn van Ed Wood films. Geld was er niet, en da's geen goede start voor een sci-fi film, of je moet een regisseur met veel talent hebben. Brian Trenchard-Smith heeft dat duidelijk niet.

De decors zien er echt niet uit (maar dan ook echt niet), de belichting is godsgruwelijk slecht. Alles lijkt van plastiek, ook de acteurs trouwens. Die waren meestal al niet goed, ditmaal kan je er amper bij dat ze door een casting zijn geraakt. Guy Siner is verder niet bepaald een favoriet van mij (Hubert Gruber uit Allo Allo) maar dat hij zich voor dit soort dingen leent?

Spaarzaam grappige momenten, soms door complete knulligheid (de deurbel in het ruimteschip ), verder is het gewoon huilen omdat het zo knullig is.

Van de Leprechaun zelf schiet trouwens ook niet veel meer over. Geen rijmpjes meer, de oneliners nog slechter en hij doet maar bitterweinig in dit deel.

Veruit de slechtste in de reeks en een zeldzaam amateuristische film. Apart dat deze regisseur dan ook deel 3 op z'n naam heeft, de beste van de 4 eerste delen.

0.5*, dubbel en dik verdiend.

Hij rijmt weer!

Moest ook wel, dit keer zit hij namelijk in da hood en kan hij niet onderdoen voor z'n tegenspelers.

Echt een onmogelijke setting voor de Leprechaun, maar het maakt de film nog enigszins genietbaar. Hoewel de Leprechaun eigenlijk maar een zijweggetje is in een film over een groepje rappers die hoog mikken. Dit deel brengt een fluitje en wat zombie meiden die het universum moeten versterken. Veel consistentie zit er niet in de films, echt werken doet het ook allemaal niet.

Blijft allemaal redelijk kinderachtig en de Leprechaun moet zo ongeveer de meest charismaloze bad guy zijn uit de horror geschiedenis, maar de no-boundaries pogingen die ze telkens uit hun hoed toveren om de films enige orginaliteit mee te geven is toch reden genoeg om dit dramatisch reeksje een keertje door te kijken.

Elke film lijkt zo'n 10 jaar ouder dan de release date doet vermoeden, ook deze ontsnapt daar niet aan. Blijft pover horror/komedie werk, met enkele gestoorde en foute ideeën die het nog net uittillen boven de 0.5*

1.0*, iets beter dan het dramatische 4de deel, maar deel 3 blijft nog steeds de beste uit de reeks.

Fijn ja.

Je zou er vooraf geen stuiver voor geven, zeker niet omdat de reeks echt al jaren lang niet te aarden valt. Het is een klein wonder dat men dit zelfs nog in leven wil houden, allicht dat het een rechtenverhaal is (zoals bij Hellraiser?). In ieder geval zat ik niet echt te wachten op het zoveelste vervolg.

Behalve dan dat Kostanski op papier geen slechte match was voor deze film. Hij liet eerder al zien dat hij affiniteit heeft met het oudere horror werk en dat komt hier uiteraard best goed van pas. Maar het leuke is toch dat deze film niet blijft hangen in het hele 80s/90s gebeuren terwijl het toch een zekere ouderwetse charme bewaart.

Het is wat smeriger dan je zou verwachten, maar uiteindelijk is dit toch vooral ook een comedy. Het is nergens eng, nergens serieus, vaak expliciet grappig. En dat gaat Kostanski gewoon goed af. Beetje gore, beetje onnozel doen met schoenen opruimen, beetje lachen met de huidige gevoeligheden. Groots of fantastisch is het niet, maar het vermaakt wel degelijk en het is, ondanks duidelijke beperkingen, gewoon leuk in elkaar gezet.

Kostanski had er duidelijk zin in, als ze dit niveau kunnen aanhouden mogen ze zo nog wel eentje maken.

3.0*

Hmmm.

Volgens mij de eerste in de reeks die oogt naar het jaar dat hij in geschoten is. Toch zorgt het ook hier weer niet voor een betere film.

Regie is iets beter en netter, maar daarmee is dan ook alles gezegd. Het is een vervolg voor mensen die Davis z'n personage leuk vinden, ik hoor daar jammer genoeg niet bij.

Hij is hier tamelijk niet te verslaan, dus de hel film lang tovert hij zich weer tot leven om dan uiteindelijk op een wat belachelijke manier het onderspit te delen. De volgende in de reeks begint vast met een gebouw dat afgebroken moet worden.

Grappig is het niet, de gore wil ook niet mee en het gangstergebeuren is povertjes uitgewerkt. De combinatie is wel lollig maar daar kan deel 5 met de credits gaan lopen. Een tweede herhaling had ook echt niet gehoeven.

Mnee, weinig appeal dit reeksje.

1.0*

Sof.

Je kan je inderdaad afvragen in hoeverre een film als deze nog tot de reeks behoort? Eigenlijk is het een volledig andere film geworden, waarbij ze het enige wat de andere Leprechaun films bij elkaar hield (het pratende ventje) zonder pinken overboord hebben gegooid.

In het begin loopt het nog wel aardig, zeg maar de eerste 20 minuutjes. Maar wanneer deze horrorfilm dan eindelijk uit de startblokken probeert te schieten valt hij al plat op z'n gezicht bij de eerste scares. Dom monster, belachelijke pogingen om het uit beeld te houden, een compleet gebrek aan spanning en slecht gebruik gemaakt van de omgevingen.

De "origin" story achter de Leprechaun is ook helemaal niks waard, gewoon een slechte creature flick dus die helemaal niks met de oudere Leprechaun films te maken heeft. Niet dat die veel voorstelden, maar toch ...

1.0*

Eenvoudige Rashomon vertelling.

Drie versies van hetzelfde verhaal, de waarheid blijft in het midden. Redelijk eenvoudig uitgewerkt en volgens mij ook redelijk slordig verteld, vooral omdat het zich in een rechtbank afspeelt en je toch verwacht dat ze daar iets kritischer omgaan met bewijsmateriaal.

Verder eigenlijk beperkt qua musical, zitten niet teveel muziek en dansscenes in, die met het touw was trouwens best mooi bedacht, de rest is een beetje saaiig. Kelly speelt eigenlijk altijd hetzelfde personages, verder in de film ook geen opvallend leuke karakters.

Duurt eigenlijk allemaal wat te lang, komt natuurlijk omdat je de drie versies in hun volledigheid moet horen, maar het best wat korter gekund. Ook Parijs kwam niet bepaald over als wereldstad, eerder een boerendorpje.

Dan toch liever de iets luchtigere Kelly films.

1.0*

Boek niet gelezen, helpt altijd.

Voor een film uit de jaren '80 ziet, oogt en hoort het er allemaal nog erg fris uit. Da's best verrassend. Kanievska weet best wat mooie shots en scenes op het scherm te kleuren. Ligt deels ook aan de wat extravagante setting, het oogt toch maar lekker.

De bestaande nummers in deze film klonken vaak nogal hard en lang door, de score daarentegen klinkt vooral wat hard maar is wel erg sfeervol. Motiefje dat steeds terugkomt weet steeds meer te overtuigen.

Downey acteert ook best aardig in deze film. Vond het tot dusver nog niet echt goed in z'n jaren 80 werk, maar hier laat hij toch al wat zien. De rest is minder sterk, al irriteert niemand echt.

Had er eigenlijk niks van verwacht, misschien daarom dat het goed meeviel. Sfeervol en vlot, met werkend drama en geregeld wat mooi geschoten scenes.

3.0*

Goed.

Maar er zat duidelijk meer in. Visueel klopt het plaatje in ieder geval wel. Erg mooi, neon kleurgebruik. De editing is strak, het camera werk is fijn en wanneer de soundtrack begint op te spelen schemert er een klein meesterwerk door.

Maar over het geheel is het toch net wat te weinig. Nogal vlak acteerwerk en ondanks verwoedde pogingen een gebrek aan spanning zorgen ervoor dat deze film nooit echt vol van de grond komt. Het wil maar niet spannend, goor of eng worden en het hele tweeling gebeuren wordt wat makjes uitgewerkt.

Het einde is daarvan het beste voorbeeld. De metamorfose is een geweldig stukje cinema, maar wanneer dat voorbij is gaat het nog te lang door en het personage zelf weet geen angst in te boezemen. Beetje jammer, want volgens mij had er niet zo heel veel hoeven veranderen om tot een klein meesterwerkje te komen.

Wat rest is een vermakelijke horror. Leuk om een keer gezien te hebben, maar het potentieel werd zeker niet ten volle benut.

3.0*

Enkel voor de hardcore Beatles liefhebber.

Geen echte rode draad door deze documentaire, er wordt verder ook helemaal geen achtergrond gegeven. Zonder een echte Beatles fan in de buurt weet je de helft van de tijd niet waar je naar zit te kijken.

Een selectie studio opnames, sessies en nummertjes, da's dan het hele eerste uur. Het tweede uur een miniconcert op het dak. Het kan vast dat The Beatles er ergens wat over gemompeld hebben tussendoor, maar met een beetje extra informatie had deze docu al heel wat informatiever kunnen zijn.

't Is in ieder geval een erg depressieve bende geworden, vond de eerste twee films ook helemaal niks maar daar konden ze in ieder geval nog wat lachen. Nu is het droefheid troef. Muziek was ook een stuk lawaaieriger, allemaal niks voor mij vrees ik.

Heb je niks met de muziek dan is er echt helemaal niks aan deze docu want meer is er gewoon niet.

0.5*

Mooie remake van Reeves.

Ik was niet zo onder de indruk van het origineel, dat op zich nog wel een aardig sfeertje wist te scheppen, maar verder nogal droog en passieloos oogde. Wat mij betreft doet Reeves dan ook meer met het gegeven en bouwt deze film verder waar het origineel het wat liet afweten.

Visueel een hele stap vooruit. Zitten prachtige shots in, vaak geweldig gebruik van licht en kleur. Zeker de rode sneeuwscenes zijn prachtig gefilmd. Soundtrack is verder ook aardig, maar meer op het niveau van het origineel.

Toch vind het geheel nog wat leeg, duurt de film wat lang en zitten er iets teveel dode momenten in. Als drama blijft het wat saai, als horror wat te vluchtig (zwembad scene). De mix is wel oké en de film in z'n geheel ook wel sfeervol, maar écht boeien wil het niet echt.

Toch zeker een halve * meer voor de talrijke visuele plaatjes, best geslaagde remake van Reeves die het origineel weet te overtreffen. Volgende keer wel weer iets eigeners, want een remake een luttele 2 jaar na het origineel blijft wat lullig, maar verder weinig te klagen.

3.5*

Nogal dubbel.

Net zoals kos al aangaf blijft toch altijd een beetje de vraag wat wél en niet echt was. Vooraf zegt men wel mooi dat niks in scene is gezet, maar of je dat dan klakkeloos moet geloven? Sommige scenes leken mij toch een beetje vreemd ... in ieder geval was met wel erg bewust van de camera.

Het beeld van de soldaten zelf boeit gelukkig wel. Er zijn al best wat films over het onderwerp, maar in docu vorm toch een stuk tragischer. Geweldig wetenschappelijk leek het me allemaal niet en er wordt wél erg hard op gehamerd dat alle oorlogsslachtoffers goed verzorgd werden (ook al een beetje raar, herinner me net een hoop films die daarop erg kritisch waren), maar toch af en toe best pakkend.

Gelukkig duurt het ook niet al te lang, waardoor het nooit echt stilvalt. Maar het blijft toch echt wel een stukje propaganda dit, ook best met die bril te kijken, maar tussen de regels door toch ook een paar krachtige scenes.

2.5*

Meer dan aardige horror.

Visueel echt genieten. Heerlijk duister sfeertje, prachtig begin, sterk einde, elk shot telt. Alleen jammer dat de film zich vooral op één plaats afspeelt, en dan nog een redelijk saaie ook. Wat meer buitenopnames had deze film absoluut goed gedaan.

Begint als mysterie, ontpopt zich pas in het laatste half uur toch echte horror. Echt heel veel verrassingen heeft deze film niet, wel een paar leuke acteurs, een mysterieus en duister sfeertje en een waardig einde.

De combinatie Ierland/UK levert wel vaker goede horrorfilms af, deze kan niet mee met de beste maar moet ook niet al te veel terrein prijsgeven. Het ligt aan een paar kleine details, maar verder is deze Let Us Prey absoluut de moeite waard voor horror fans.

3.5*

New Girl meets Vampire Diaries.

Een film die bedoeld lijkt als springplank voor een aantal seriesterretjes. Johnson en Wayans zijn vooral zichzelf, Dobrev hangt erbij voor spek en bonen. Wat rest is een snel in elkaar geknutselde comedy/cop films die op beide vlakken niet weet te overtuigen.

Johnson en Wayans blijven te lang hangen in hun New Girl rolletjes, wat enigszins vervelend is binnen een ander concept. Dobrev irriteert vooral en is zelfs behang compleet waardeloos. Het duurt even voor de film op gang is, jammer genoeg slaagt Greenfield er nooit in om de transitie van lamzakken naar politiebazen geloofwaardig weer te geven. Hoe dieper de twee in hun rollen vast komen te zitten, hoe vervelender het wordt.

Ook de humor vlot niet echt. Af en toe wel een paar gniffelmomentjes, maar ook veel grappen die dood vallen of situaties die helemaal niet grappig zijn. De romance tussen Wayans en Dobrev is ook compleet getelefoneerd, enkel de bad guys (met name James D'Arcy dan) hebben nog enige uitstraling. Alleen draait het in deze film niet echt om hen.

Mnee, dit lijkt een film die poogt te scoren op het succes van wat ongerelateerde series, om meteen ook als springplank te dienen voor de gerelateerde sterretjes. Het resultaat is alleen niet echt grappig.

1.5*

Best oké.

Op zich niet zo heel slecht dat de "horror" aanduiding verwijderd is ondertussen, dit is vooral een scifi/thriller geworden met zéér beperkte horror invloeden. Altijd nefast als daar het verkeerde publiek met verkeerde verwachtingen op afkomt.

De scifi speelt handig in op wat er al een tijdje aan zit te komen .VR is leuk voor media consumptie, maar als iets een echte impact wil maken in ons dagelijkse leven zal het toch AR moeten zijn. We zijn ondertussen de gefaalde Google Glass fase al lang voorbij, Hololens heeft ondertussen een professioneel publiek gevonden, dus regisseurs kunnen lekker met wat techdoom filmpjes op de proppen komen.

Al neemt Owen het gelukkig niet al te serieus. Qua opzet deed de film me wat denken aan de videoclip van Squarepusher's Come On My Selector, terwijl het camerawerk wel een doorslag leek van Alien: Isolation (videogame). Dat Owen verder een wat beperkt budget had is ook wel duidelijk (acteurs zijn matig, visueel poogt hij het op te lossen maar het oogt toch wat beperkt en de soundtrack is best aardig maar iets te random), maar slecht vond ik het allerminst.

De paniek zit er het laatste uur toch best goed in, de film duurt niet te lang en 80 minuten neonkleurtjes kan ik best goed hebben. Het maakt dit tot een aardig tussendoortje, weer eens wat anders dan de meeste scifi van tegenwoordig. Geen grootse film, maar zeker niet zo slecht als de rating hier doet vermoeden.

3.0*

Meh.

Montand en Monroe zijn een draak van een koppel. Montand is echt niet geschikt voor een wat komischere rol. De humor viel trouwens erg tegen, vooral omdat de intro eigenlijk best grappig en fris uit de hoek kwam. Gek hoe die compleet los stond van de rest van de film.

Verder een verhaaltje dat je wel kan dromen, weinig boeiende muziekale intermezzos en een nogal stijf gedoe. Het hoogtepunt was eigenlijk dat Crosby en Kelly nog even goeiendag kwamen zeggen, maar verder een film waar weinig memorabels in gebeurt.

Of het moest zijn dat Monroe een keertje geen golddigger speelt. Ze gaat er uiteindelijk dan wel met een miljonair vandoor, maar geheel tegen haar wil. Maar of dat nu twee uur aan film moet opleveren?

Beetje te droog en ongeanimeerd allemaal.

1.0*

Aardig.

Eentje die de tijd wél goed overleefd heeft. De Lethal Weapon reeks was nooit écht geweldig, maar het vermaak dat er toen al inzat is nog steeds aanwezig. Vond deze films vroeger altijd al wel geinig, Donner bewijst hiermee dat hij toch meer in zich heeft dan ik oorspronkelijk dacht.

Gibson en Glover zijn vooral een fijn duo, waarbij ik Glover nog de leukste van de twee vond. Daarnaast een goede balans tussen de humor en de wat serieuzere gedeeltes, waardoor het 2 uur lang interessant genoeg blijft.

Simpel plotje natuurlijk en het verloop van de film is weinig spannend (meer), maar dat boeit niet al te veel. Sfeertje is scherp genoeg, af en toe best grappig en ook qua actie brengt het wat het moet. Eenvoudig maar leuk vermaak dus, nog steeds.

3.0*

Aardig vervolg.

Beetje meer van hetzelfde, maar op de goede plaatsen nét genoeg aangepast zodat je niet naar een flauwe rerun van deel 1 zit te kijken. Ook een paar scenes die ik me nog herinnerde van vroeger, met name de toiletscene. Die heeft nog maar weinig van z'n kracht moeten inboeten.

Bad guys zijn jammer genoeg een beetje lame in dit deel, al is het wel redelijk origineel om eens wat Zuid-Afrikaans tuig te hebben. Scene met Glover in de ambassade is ook een klassiekertje, net zoals het einde met het paalhuis.

De film moet het nog steeds hebben van een gezonde mix van humor en wat duisterder politiewerk. Héél kwalitatief is het niet, maar met Glover en Gibson op dreef kan er weinig misgaan. Zelfs de aanwezigheid van Pesci kan het niet bederven.

Niet veel beter of slechter dan deel 2, op naar de andere vervolgen dan maar.

3.0*

Iets minder vervolg.

Dit derde deel wordt genekt door een aantal mindere bijrollen. Pesci vaak té nadrukkelijk aanwezig, waar dat in het vorige deel nog wel net te pruimen was. Maar het is ook vooral de rol van Russo die niet aanslaat. Vervelende toevoeging.

Film zelf biedt weinig nieuws, maar da's logisch voor het derde deel in een formulefilmreeks. Het draait weer allemaal rond de interactie tussen Glover en Gibson, jammer genoeg is die iets minder aanwezig. Het lijkt ook iets minder donker allemaal, waardoor het politiegedeelte een beetje punch tekort komt.

Twee uur ook net iets te lang voor deze film. Al bij al nog wel vermakelijk genoeg, maar de rek was er wel een beetje uit. Niet zo verwonderlijk dat er na deze film een korte pauze ingelast werd. Al was het alleen maar omdat de kapsels van Gibson té belachelijk werden.

2.5*

Goede afsluiter.

Weer iets beter dan deel 3 en op niveau van de eerste twee films. De onnozele kapsels zijn weg, de actie wat spectaculairder, jammer genoeg is de jazzy soundtrack te melig voor een film uit de late jaren '90. Het clasht een beetje met de rest.

Toevoeging van Rock is niet geweldig, gelukkig zijn ze wel zo slim geweest om daarmee Pesci iets minder screentime te geven. Alleen die twee in één scene ... geen goed idee. Verder wel blij met de rol van Li. Hij komt best goed uit de verf en legt niet zomaar het loodje tegen het olijke duo.

Alles rond Glover en Gibson is nog steeds niet al te best (de familieperikelen en dergelijke), maar qua politiefilm is dit een vermakelijk vehikel geworden met een paar leuke actiescenes. Vooral de achtervolging op de snelweg mag er zijn, maar ook de opening kan tellen.

Lollig vermaak dus. Niet super, gewoon leuk. Dit was het enige deel dat ik nog niet, maar het viel me best mee, ook al is het ondertussen dik 15 jaar oud.

3.0*

Eerder toevallig gezien deze film.

Reinbo weet eigenlijk redelijk goed te formuleren wat mij mateloos irriteerde aan de film:

Over historische correctheid laat ik mij niet uit, heb ik de ballen verstand van, maar Eastwood heeft geen enkele interesse om zich een beetje in de cultuur te verdiepen lijkt het wel. Hij komt met een verhaaltje over "eer", iets wat de laatste 50 jaar misschien wel het voornaamste (terugkerende) thema is geweest in de Japanse cinema, en weet daar niet veel meer mee te doen dan het geven van een Amerikaanse kijk op het gegeven.

Verder ook opvallend het verschil in filmcultuur. Qua timing en registratie compleet anders, wat vooral naar boven komt in de dialogen, de omgeving en de actiescenes.

Vond Iwo Jima een oersaai vertelseltje dat mij nergens wist te grijpen, met nogal opdringerige flashbacks en een zeer repetitieve structuur.

Wat er dan rest is een kleurenfilter die er aardig uitziet maar schromelijk ondergebruikt blijft terwijl het een unieke kans was om mooi met licht en schaduwspel aan de gang te gaan.

En natuurlijk wat gevechtsscenes zelf die compleet oninteressant en random verlopen. Saaie chaos die tijd dient te vullen zonder overzicht te bieden in wat er gebeurt. Een euvel waar veel oorlogsfilms onder leiden.

Iwo Jima is uiteindelijk een oerdegelijk conservatief prulwerkje, iets waar ik Eastwood al eerder op betrapt heb. Zal later nog wat meer van z'n films kijken, maar momenteel heeft Eastwood het imago dat Volvo 20 jaar geleden had. Degelijk, veilig en brengt je zonder al teveel hartkloppingen van punt A naar B. Maar als carfreak loop je daar nu niet bepaald warm voor.

1.0*

Er zijn weinig oudere film die ik met overwegend enthousiasme ga kijken. Meestal is het vooral nieuwsgierigheid die mij trekt. Deze film was daar een uitzondering op.

In een dood moment naar aanleiding van stefan's bericht even op youtube een trailer gezocht. Daar vond ik de "run achter het hek" scene die mij meer dan aansprak. Meteen maar achter de film aangegaan.

Beetje jammer is dat dat meteen wel de mooiste scene uit de film blijkt, maar die is dan ook echt prachtig. Heerlijke combinatie van dynamiek en contrast, iets wat ik eigenlijk nog nooit gezien had in een oude film. De twee andere eyecatchers zijn hier ook al genoemd (het nachtelijke bombardement en de draaiende val van Boris). En niet te vergeten de beginscene met de plas.

Daartussen zitten een hoop klassiek maar mooi geschoten scenes en jammer genoeg ook wat saaier ogende scenes. Viel me op dat daar m'n aandacht al iets sneller verslapte. Gelukkig zijn de keyscenes strategisch genoeg geplaatst om de volledige speelduur te boeien.

Muziek vond ik wat een domper, het verhaaltje is simpel - de oorlogsstrekking had van mij vervangen mogen worden door wat anders. Ander klein minpuntje is dan Boris halverwege al dood is en het verder wachten is tot Veronica er eindelijk achterkomt. Werd mij net te lang gerekt.

Anyway, deze film is in ieder geval mijn eerste overtuigende voldoende voor een film uit de '50. Jammer dat dit dan weer niet terug te vinden is in toplijsten.

Mooie film, enkele érg indrukwekkende scenes, enkele scenes die visueel ietwat onder niveau zijn, een score die de film niet helemaal waardig is, mooi en aandoenlijk verhaaltje ... mooie 3.5*

Erg mooi.

Beetje verrassende film, opgebouwd als een omnibus maar uiteindelijk toch één verhaal. Vooral de combinatie van de eerste en de laatse short vond ik extreem sterk, ook enigszins verwarrend.

Het begint allemaal gemoedelijk genoeg, ook de tweede short is leuk en lief, maar daarna wordt het toch wat bitterder en pijnlijker allemaal. Visueel knap en uitermate sterk geacteerd. Een heerlijk filmpje dat af en toe iets te gelikt en poppy oogt, maar verder origineel en fris uit de hoek weet te komen, met nog een geweldig uppercutje op het einde.

4.0* en een uitgebreide review

Hilarische rommel.

Na een minuutje of 5 was ik de vissersboot wel al beu en vroeg ik me af wanneer de film van van setting zou wisselen. Na 15 minuten begon ik er al voor te vrezen en na een half uur was het pijnlijk duidelijk dat dit het wel een beetje was.

Maar het is artsy natuurlijk! Met behulp van twee hele filtertjes (eentje voor het beeld, eentje voor het geluid) moet een nachtje vissen plots als zeer duister en onheilspellend ervaren worden. Maar hoe hard ze het beeld ook proberen verklooien, het blijft de registratie van een vissersbootje en het werk van de crew aanwezig. Compleet gefaalde poging tot abstractie.

Aan lelijkheid daarentegen geen gebrek. Overal met de camera dichtbij, wat leuke beelden geeft als de camera zich in de afvalruimtes begeeft. Kan je 5 minuten naar voorbijdrijvende vissenkoppen kijken. Of 5 minuten naar de oeverloos vervallen kop van één van de vissers kijken. Of de visser die schelpjes raapt. Lelijke tattoo komt ook voorbij. Zeer onheilspellend allemaal.

Dit contemplatief noemen vind ik best cynisch. Niet dat het niet klopt, maar het is vooral contemplatief omdat de film zo vreselijk leeg is dat er weinig anders opzet dan maar wat aan andere dingen te denken - geweldige gedachten als "morgen brood meenemen" en "pfffrt, kutdag op het werk" zijn de revue gepasseerd, maar of je daar als maker nu trots op moet zijn dat je mensen zover gekregen hebt.

Het is niet eens dat ik niet zie wat de film probeert te doen, Leviathan is er alleen zo enorm fucking slecht in dat het met de minuut triester wordt om te aanschouwen. Waar eens mens eigenlijk naar ligt te kijken na een werkweek ...

0.5*

Leuk filmpje.

Frisse variant op de romantische comedy, met een jonge wetenschapsstudent die personen en situaties rondom hem koppelt aan de drie wetten van de thermodynamica. Als dat wat gekunsteld klinkt, is het omdat het ook redelijk gekunsteld is, maar dat past wel bij het personage.

Gil heeft de film netjes onder controle, al doet hij soms iets té veel zijn best om alles vast te hangen aan het centrale concept van de film. Het levert af en toe leuke scenes en momenten op, maar niet alles is geslaagd en soms verliest de film iets te veel vaart omdat er meer een lijntje over het scherm moet of er op docu-achtige manier wat uitgelegd moet worden.

Toch is het verder geen vervelende film. Loopt vlot, ziet er aardig uit, degelijke acteurs en het duurt gelukkig ook niet al te lang. Serieuze romantiek is hier niet te vinden, wel gezellige luchtigheid die makkelijk te verteren valt.

3.5*

Heh.

Maffe film, die enkel wat te lijden heeft onder de Scandinavische kaalheid. Kan het af en toe wel verdragen, vond de uitwerking hier alleen net iets té droog en lelijk. Het mag best strak zijn, maar deze grijze kaalheid was iets van het goede teveel.

Verder qua idee wel erg grappig. De film heeft in het begin wel wat moeite om alle ideetjes voldoende te plaatsen en ze de nodige tijd te gunnen om te aarden, maar eens de film op volle toeren draait zitten er genoeg leuke scenes in.

Acteerwerk is wat matig, visueel is het een waar kerkhof, de soundtrack is gelukkig wél naar behoren (maar wat wil je gezien het thema). Erg lo-fi allemaal, maar sfeervol en hypnotisch. Geen verwijzingen naar LFO (de muziek), al zie je in het prille begin wel even gepixelde monkey drummers ... toch nog een beetje Warp dus.

Best vermakelijk, maar Tublen schiet tekort als regisseur, zélfs de Scandinavische droogheid indachtig.

3.0*

Kleine teleurstelling.

Had hier toch meer van verwacht. Aan het verhaaltje heeft het niet gelegen. Beetje gehutsel en gekluts maakt het wat leuker en interessanter om volgen, nogal wat toevalligheden verder maar die storen niet echt. Het zijn ook nooit echt "omg" momenten.

Aan de cast heeft het ook niet gelegen. Goeie lichting jonge Chinese acteurs die hun mannetje kunnen staan. Paar boeiende personages ook, vooral een paar door en door klootzakkerige karakters die de film een wat duister gevoel meegeven.

Maar qua regie faalt het een beetje. Baoping probeert wel wat zaken, maar slaagt er maar weinig in om de film echt flair mee te geven. Aardige jump cuts, paar interessante stukjes (zoals de opening met de vertraagde achtergrond) maar doorgaans een nogal doodse stad die nooit echt tot leven komt. Butt kleurgebruik ook voor een Chinese film. Muziekkeuze is aardig, maar weet slecht één enkele maal echt een meerwaarde te zijn.

Beetje afwerking had deze film makkelijk een halve tot hele ster extra kunnen opleveren, maar nu blijft het hangen op een wat mager 3.5*je Gemiste kans, maar nog steeds een boeiend filmpje.

Pijnlijk onvindbaar.

Wat vreemd en jammer dat deze film niet minstens een internationale release gekregen heeft. Maar het internationale publiek zit nog steeds niet zo te wachten op wat modernere Chinese films, zelfs 8 jaar na deze.

Visueel erg indrukwekkend, meer dan geweldige soundtrack en geweldig acteerwerk. Lekker fris en hip filmpje, het middenstuk voelt wat moeilijk aan als verbinding tussen beide delen, maar da's dan ook zowat het enige minpuntje.

Een mooi sprookje met een erg duister randje, voorloper van films als pk.com.cn, Lee's Adventure en Honey PuPu als je wil. Dikke aanrader.

4.5* en een uitgebreide review

Hou is toch de man van de treinen. Het zijn vooral z'n eerdere films die dat mooi tonen, maar Hou zou pas echt helemaal kunnen ontvlammen in Kôhî Jikô.

Ik heb het jammer genoeg iets minder op z'n familiekronieken. Te weinig personages met enige interessante invalshoeken. De personages in Hou's film leven, da's het meeste wat je er van kan zeggen.

Gelukkig is het visueel wel erg mooi allemaal, lijkt me verder ook een prachtig land, maar het wordt nergens mooi genoeg om de wat gebrekkige soundtrack op te vangen. Dat laat af en toe wat een leegte achter waar je als kijker in blijft dobberen. Zeker in het midden van de film is er weinig reden om de 5 volgende minuten weer aan te vangen.

Gelukkig zijn er wel veel mooie individuele scenes, alleen mist Hou gewoon wat focus. Hou's kijk op de familie is boeiend genoeg, de familie alleen jammer genoeg niet.

Hou ik 3.0* over, al het mooie wat in z'n latere films naar boven zou komen zit er al in, maar het mist afwerking, en die subtiele touch die zijn latere films tot meesterwerken maken. Of misschien is het gewoon allemaal iets te "sociaal correct" voor mij ?

3.0*