Meningen

Best geinig.

Net zoals Planète Sauvage eigenlijk, al had die wel een iets interessanter uitgangspunt. Gandahar is een redelijk basic sci-fi verhaaltje, over een stam die in vrede leeft en plots bedreigd wordt door een leger robots. Niet iets waar je meteen erg warm voor loopt.

Maar de vreemde wereld waarin dit alles zich afspeelt is best de moeite. Vreemde creaturen en rare fauna zorgen ervoor dat het toch wel weet te boeien. Is ook wel nodig, want de animatie zelf is eerder karig, waardoor de film wel moét steunen op het visuele stijltje.

Gelukkig duurt het ook niet te lang, waardoor de film nooit gaat vervelen. Het verloop is verder ook niet echt speciaal, maar het entertaint wel en het zorgt er ook wel voor dat ik de laatste van Laloux toch ook nog wel een kans wil geven.

3.0*

Zielloze biopic.

Hoewel ik de naam Gandhi uiteraard wel kende, moet ik ook bekennen dat ik buiten zijn algemene imago niet al te veel van de man afwist. In die zin is zo'n biopic dan wel nuttig, op een drietal uurtjes ben je bij, zolang je je maar bij de feitjes houdt. De rest lijkt dik aangezet, maar daarvoor is het dan ook een biopic.

Weet achteraf niet echt wat ik nu van de man moet denken. Met zijn gedachtengoed niks mis en hij heeft ook best wat verwezenlijkt, als catalysator achter de onafhankelijkheid van Indië, maar zoals hij blijkbaar zelf ook wel besefte heeft hij nooit de kentering in mensen losgemaakt waarnaar hij op zoek was. Hij had volgelingen, maar niet veel meer dan dat. Mensen die hem volgden, veelal omdat ze eenzelfde doel voor ogen hadden, maar écht begrijpen deden ze hem niet. Hij moest ook elke keer weer in hongerstaking wanneer alles weer eens in het honderd liet, wat eigenlijk gewoon onderstreept dat hij "zijn volk" niet veel bijgeleerd heeft, hij heeft hen enkel even geleid.

Ach ja, allemaal fijn enzo, maar de film die errond hangt is amper het kijken waard. Ik begrijp sowieso al niet waarom in een film vol Indiërs net weer een blanke man gekozen wordt om Gandhi te spelen. Wie verzint die dingen toch? Al doet Kingsley het verder wel goed, het blijft een domme keuze. Rest van de cast is een stuk makker, zeker de Britten komen er wel erg bekaaid vanaf.

Visueel stelt het zeer weinig voor, verbaas me er dan ook over dat deze film er een Oscar voor gekregen heeft. Misschien voor de schaal dan, maar in mooie beelden resulteert het eigenlijk niet. Muziek ook érg aanwezig en niet al te mooi of sfeervol.

Rest 3 uur aan film. Nogal droge materie, met weinig voeling in beeld gebracht. Echt veel leer je niet over de mens Gandhi, z'n rol in de geschiedenis wordt wel aardig belicht, maar daar kijk ik geen film voor. Verder weinig tot niks waard, dus gefaalde film wat mij betreft.

1.0*

Fijn.

Inderdaad leuk om te zien dat alternatief Indië eindelijk ook wat aandacht krijgt. Lange tijd verscholen gezeten achter Bollywood en klassieke arthouse, maar via wegen als Netflix (die hierin waarschijnlijk vooral goedkoop vulsel zien, maar dat deert mij verder niet) toch eenvoudig beschikbaar.

De link naar Noé vind ik eerder iets dat van een DVD-hoesje komt. Leuk om het alsnog aan de man te brengen, maar echt inhoudelijk is zo'n oneliner niet. Kon in Gandu niet echt veel van Noé herkennen, al zag ik duidelijk wel een positievere film dan de mensen hierboven. Sowieso geen neerwaartse spiraal, integendeel zelfs. Gandu evolueert van loner/loser naar iemand die het geluk aan z'n kant krijgt.

't Is wel een beetje een "pretty fly for a hindu guy" figuur. Graag stoeren willen doen, maar veel meer dan een posertje is het niet. De link met Bollywood zit nog wel in de plaats die de muziek inneemt in de film, maar in plaats van het jolige Bollywood gejodel krijgen we hier eerder punk met wat hiphop invloeden.

Veel narratief is er niet, ook visueel wordt er redelijk veel geklooid met editing, fijne zwart/wit beelden en wat shockerende kleurstukjes tussendoor. Credits die pas na 60 minuten vol over het scherm gegooid worden en teksten die vol in beeld mee de visuele beeldtaal versterken. 't Is een film van een aantal jonge mensen die vermoed ik minder inspelen op de negativiteit die er soms te zien is en meer op de vorm mikken. Begon wat taai, maar het laatste half uur werkte de flow van deze film wonderwel en werd het eigenlijk steeds beter.

Gewoon fijn dit soort films, de rest van Mukherjee krijgt ook zeker nog een kans.

3.5*

Doorsnee Scorsese.

Wat voor mij in ieder geval wil zeggen dat ik het allemaal niet geweldig vond, zeker niet omdat het weer tegen de 3 uur zit aan te schuren. Het zal wel bijdragen aan het epische karakter enzo, ik vind het toch vooral tijdverlies.

Ik mag dan wel eens zeuren dat de editing en de stilering van Scorsese te oubollig is, na het zien van deze film neem ik daar graag genoegen mee. De pogingen om een wat hippere stijl aan te meten zijn echt dramatisch. De gevechtsscenes zijn compleet brak aan elkaar geregen, hoeft hij voor mij ook niet meer te doen. Muziek vond ik ook een duidelijk minpunt, irriteerde vaak.

Verhaaltje was wel oké, vooral omdat DiCaprio en Daniel Day-Lewis het wel aardig doen. Leuke vete en ondanks dat het allemaal te lang uitgesponnen wordt, best leuk om volgen. Jammer dat de setting eerder flauw verbeeld werd (wél groots opgezet) en dat Scorsese's stijl me gewoon helemaal niet ligt, ongeacht z'n pogingen om wat moderner over te komen.

1.5*

Best oké.

Het verhaaltje heeft niet zoveel om het lijf. Het groepje off the grid politieagenten gaan een opkomende crimineel een stok in de wielen steken. Dat levert een aantal typische misdaad- en actiescenes op, er zijn al legio van dit soort films gemaakt.

Gelukkig slaagt Fleischer er wel in om wat van z'n gebruikelijke zwier in de film te gooien, zonder daarbij echt de sfeer compleet om te gooien. Het is nog steeds dat grimmige maar ook romantische crimi-wereldje, alleen dan net iets smeuiger.

Ook de acteurs zijn slim gekozen. Geen verrassende keuzes of rollen die er écht uitspringen, maar gewoon goeie mensen op de juiste plaats. De film is dan misschien wat aan de lange kant, maar het wordt nergens saai of vervelend. Een aardig tussendoortje met andere woorden.

3.0*

Mooi, lief en apart filmpje.

Visueel erg mooi met dromerige overbelichte shots. Ook een leuk verhaaltje, doet allemaal een beetje aan het vroegere werk van Jeunet denken. Fantasy met een duister randje, toch iets typisch Frans/Japans.

Acteerwerk is wat minder, verhaaltje zelf redelijk voorspelbaar, maar dit is een film die het vooral van de presentatie moet hebben. De toymaker zelf is één van de mooist vormgegeven figuren die ik gezien heb.

4.5* en een langere review Aanrader!

Tja.

Eind jaren '80 was mecha echt hot in Japan. Heel wat anime en manga rond mechas, in live action is dat toch net wat moeilijker.

Ziet er af en toe nogal plastiek uit, verder nogal wat mooi ingekleurde lasertjes. Veel maquette werk en miniatuursetjes. Is dan ook een soort van metalen Gojira film dit, waar de appeal komt van plooibaar en uitklapbaar metaal, enorme guns en rondrijdende tanks.

Het verhaal is enorme nonsens, maar wel typische nerdy, techy nonsens waardoor het best moeilijk bij te houden is. Gelukkig komt er af en toe een teller in beeld en moet het hoofdpersonage gewoon van A naar B, waardoor je nooit echt de draad kwijtraakt.

Film vergaapt zich aan explosies en mechageilerij, is daardoor ook wel net iets te lang aangezien het er allemaal ondertussen nogal verouderd uitziet.

Wel relatief charmant voor de actie- en mechafan. Denk dat andere mensen deze film beter zoveel mogelijk negeren.

2.5*

Leuk.

Ik ken de manga/anime niet, maar dat is allerminst een probleem bij dit soort verfilmingen. Een aardig budget en een teveel aan speelduur zorgen er altijd voor dat de kern van het verhaal rustig verfilmd kan worden.

Gantz is een amusant filmpje geworden. Het idee is wel leuk, 't is allemaal nog wat episodisch (elke episode of story arc een nieuw monstertje uiteraard) maar de film weet toch best te vermaken zonder al te debiel over te komen. Gezien het verhaal was dat één van de grootste valkuilen denk ik.

Grootste pluspunt zijn zeker wel de leuke vijanden van de Gantz soldaatjes. De onderlinge perikelen zijn veel minder boeiend en halen het tempo wat uit de film, al zullen de fans wel vinden dat de personages zo "meer diepgang krijgen". De film is dan ook wat te lang uiteindelijk, maar ook dat is niks nieuws in dit soort Japanse film.

Gelukkig maken de andere sequenties veel goed, vooral het mechanische poppetje was geweldig vermakelijk. Dat soort weirdness vind je toch enkel terug in Japanse films.

Betere poging dan 20th Century Boys, toch een gelijkaardig project, waar er best wat bloed in het rond vliegt, er leuke bad guys zijn en waar er vanuit een vermakelijk gegeven een redelijk verhaaltje opgezet wordt.

Binnenkort het tweede deel maar eens een kans geven.

3.5*

Heerlijk.

Deed me wat denken aan de oude animes. Niet teveel PC geneuzel, gewoon een hoop bloederig geweld, lekker stijlvol weergegeven, en dat 90 minuten lang. Dat daar anno 2016 een hoop commentaar op moet komen mag duidelijk zijn, ik kan er alleen maar om gapen.

CG is van een enorm hoog niveau, wat best verrassend is. Meestal toch niet de sterkste kant van Japanse producties. Anderzijds komt het misschien omdat het een keer geen kleurrijke pratende diertjes zijn. Slim gebruik ook van motion capture om de personages nog wat extra levendigheid mee te geven. Aan de gezichten + haar merk je nog steeds relatief goed dat je naar een CG film aan het kijken bent, maar de uncanny valley is ondertussen toch al een stuk minder diep.

Verder draait deze film rond het monster design. Groot, groter, grootst, beetje waar games zoals Bayonetta en Asura's Wrath bekend mee geworden zijn. Onmogelijke creature die vlotjes vorm krijgen in deze film. De hoofdbaas (in al zijn incarnaties) is er eentje om in te lijsten, maar het is vooral de vrouwen-vrouw die compleet bonkers is.

Qua verhaal stelt het niet veel voor, meer dan een hook voor de actie is het niet, wat mij betreft vooral verfrissend dat films weer wat op puurheid durven spelen, ipv elke checkbox te willen afvinken. Eéntje voor de scifi/actie fans dit, met een vlotte dosis horror erbij.

4.0* en een uitgebreide review

On par met de eerste film.

Heb er bewust een hele tijd tussen gelaten, misschien dat daar het grote verschil ligt? Vond deze zeker zo leuk als het eerste deel. Uiteraard ligt de focus anders, Gantz is geen Saw waar je deel na deel volgens dezelfde formule kan doorgaan.

Manga/anime staat er doorgaans wel bekend voor ja. Vond de uitwerking dan ook compleet in lijn met de clichés binnen het genre. Wat serieuzer einde dus, al zat er zeker nog genoeg actie in.

Blijft net als de eerste film lekker slick. Fijne acteurs, aardig mysterie en mooie actiescenes. Alleen is de regie toch net wat te braaf om volledig te bekoren, waardoor de 140 minuten iets te lang blijven aanslepen.

Einde mag er zeker ook zijn, leuke en vermakelijke sequel die het eerste deel makkelijk evenaart.

3.5*

Leuk weerzien.

To die zich weer eens op een onverbloemd romantisch verhaaltje stort. Cheng werd er zelfs voor van onder het stof gehaald, eigenlijk enkel een beetje jammer dat Andy Lau niet tegenoverhaar stond, dat zou de reünie toch echt compleet gemaakt hebben.

To is het in ieder geval nog niet verleerd. Beetje gelikt allemaal, maar Cheng en Koo doen het goed en To maakt perfect gebruik van de erg leuke setting. Visueel erg verzorgd, hetzelfde kan over de soundtrack gezegd worden.

Enerzijds verbaast de score op IMDb me een beetje, anderzijds zal dit best wel schrikken zijn voor de nieuwe schare fans die hij heeft bijgekregen met z'n misdaadwerk. Zou de film dan ook niet zomaar aanraden aan liefhebbers van z'n recent werk.

Echt geniaal is het niet, daarvoor toch net iets te gelikt en braaf, maar wel erg vermakelijk en lief.

3.5*

Matig.

Nochthans wel een wat obscuurdere klassieker als ik het goed heb. Met de remake om de hoek dit origineel dan maar eens opgezocht. Had er wat meer van verwacht, op zowat alle vlakken eigenlijk.

Visueel is het karig. De getekende effecten in het begin zijn knullig, de editing ongeïnspireerd en de aankleding eerder aan de goedkope kant. Duidelijk een filmpje uit de tweede lijn. Ik vermoed dat vooral het idee erachter op bijval heeft mogen rekenen, maar erg origineel is het allemaal niet.

Martial arts is ook niet geweldig, het stuntwerk gelukkig wel iets beter. Acteerwerk ook véél te dik aangezet, Biao en Cheung zijn tot beter in staat. De film duurt dan ook nog iets te lang, waardoor het vooral na een uurtje even begint te stokken.

De martial arts/HK liefhebber zal hier en daar nog wel wat kunnen genieten van kleine dingetjes, maar hoe Fok's film aan z'n status is gekomen is mij compleet onduidelijk. Een nogal doordeweeks filmpje, hoop dat de remake beter te pruimen is, al vertrouw ik Lau daar wel in. Toch een betere regisseur.

2.0*

Typisch HK CG spektakel.

De laatste tijd gaat het een beetje mis met dit soort groots opgezette HK films. Men wil teveel maar kan het vaak niet brengen. Er zitten nog steeds wel geweldige scenes in, alleen kan Law het niveau niet aanhouden.

De CG is gewoon niet goed genoeg. Er zitten teveel shots in die op de afvalberg gemoeten hadden. Goedkope game-animaties die compleet misstaan in een film als deze, maar vooral ook schril afsteken tegen de vele shots die wel goed gelukt zijn. Toch een serieuze fout van de regisseur.

Verder compleet weirde humor, zowel qua timing als qua uitvoering. Het is er eigenlijk de film ook niet voor, anderzijds maakt dat het ook wel weer grappig. Kleine scenes met maffe details (het golfballetje) lijken wel uit een Miike weggelopen, niet meteen iets wat je verwacht in een HK film (die toch hun eigen genre humor hebben).

Er zitten een paar geweldige actiescenes in, liefhebbers van het origineel moeten niet teveel herkenning verwachten en de humor is best leuk, maar de film glijdt af en toe af door bedenkelijke CG en onnodig drama. Dit moeten ze toch beter kunnen in HK.

3.0*

Vind dit zelfs z'n beste film.

Begint allemaal een beetje pover en ook het einde is by the book. Opzet is eigenlijk ontieglijk saai en voorspelbaar, maar Proyas weet de film, zeker in het middengedeelte, wel goed op te leuken.

Af en toe best fraai vormgegeven, zelfs op de momenten dat er minder aandacht op het visuele werd gevestigd oogt de film nog best mooi. Soms iets te poppy, maar over het algemeen erg leuk.

Muziek kon mij helemaal niet boeien, noch het hele rockwereldje erachter. Ben dan absoluut ook geen fan, verder gewoon ook slechte muziekkeuze.

Het hele verhaaltje is flauw en saai maar wordt luchtig gebracht en is soms ook gewoon leuk en grappig. Kleurrijke personages, dat gelukkig wel.

En zo is het een aardig opgefleurd niemendalletje dat zich qua tempo en ook vooral visueel weet te onderscheiden van zijn soortgenoten maar nergens echt geniaal of memorabel wordt. Een snel vergeten apart filmpje.

3.5*

Matig.

Geen beste Nakata, maar op die moment eigenlijk wel het beste wat hij tot dan toe gemaakt had. Wel érg verschillend van z'n eerdere films. Geen horror, maar drama/romantiek, van het sentimentele soort.

Grootste winst voor deze film is de soundtrack van Kenji Kawai. Die redt letterlijk een aantal scenes van een complete overdosis aan sentiment, al leken mij enkele nummers wel herinterpretaties van andere Kawai scores. Kawai zorgt er in ieder geval voor dat het nog te behappen valt.

Het verhaaltje is melig, sprookjesachtig maar niet echt van hoog niveau. Acteerprestaties zijn ook matig, enkel visueel wordt er nog wel een interessant stijltje aangehouden. Vooral de tijdswitches waren effectief gestileerd. Niet heel mooi, maar degelijk genoeg.

Beetje gekke film van Nakata, zo'n typisch "ik wil eens wat anders" projectje dat niet geheel uit de verf komt. Maar wel de start van een kwalitatieve opmars. Vooral voor de fans dus.

2.5*

Qaushiq Mukherjee's nieuwste.

Blijft toch wel één van Indië's boeiendste regisseurs. Houdt zich niet aan de typische Indische conventies, weet ook steeds weer met iets nieuws aan te komen maar heeft toch wel een eigen, duidelijke handtekening. In het echt misschien wat overgeëngageerd, maar die drive kruid z'n films ook wel.

Dit is een eerder modern filmpje, waarin Mukherjee enkele eigentijdse problemen inmetselt in een redelijk duister en guur thrillertje. Zaken als revenge porn zijn eerder globale problemen, het religieuze gedeelte is iets meer geënt op Indië zelf had ik het gevoel. Dat laatste maakt het soms net iets lastiger om volgen, maar het is niks onoverkomelijks.

Het is niet z'n beste film, daarvoor mist het net een beetje finesse. Zo zie je maar dat de invloed van een goeie cinematograaf (Dacosse in Land of Cards) niet te onderschatten valt. Maar verder absoluut een boeiende film die het kijken waard is. Is normaal aangekocht door Netflix, dus het is allicht een kwestie van tijd alvorens deze ook hier te zien is.

3.5*

Zeker geen tegenvaller, ook 3.5*

Vooral het begin is erg aardig. Leuke, droge jokes en visueel aangenaam. Deed me soms denken aan een Ritchie die zich op About Schmidt gestort had.

Jammer dat dat bij dit soort filmpjes altijd wat verwatert naar het einde toe, waar drama steeds meer de kop begint op te steken. Ook de acteerprestaties van Braff en Portman waren erg matig, en de "hippe" (nu ja, hip) muziekkeuze kon mij ook verre van boeien.

Beste joke was dat extra diploma dat aan het plafond hing.

Maar toch, Braff mag zeker nog een keer opnieuw proberen. 3.5* dus, voor een meevaller.

Totaal oneens (Yamada-kun), maar dat staat los van deze film.

Heb nooit erg veel van Garfield meegekregen maar genoeg gezien en gelezen om te weten dat deze film maar weinig te maken heeft met de panels. Het draait rond een oranje kat, daarna houdt het zo'n beetje op geloof ik. Best jammer, want er zit toch potentieel leuke humor in die strips.

't Is allemaal erg druk, kinderachtig en flauw. Murray doet het absoluut niet goed, acterende dieren zijn sowieso niet echt wat voor mij en ook de volwassenen bakken er absoluut niks van. Verder een zéér flauw verhaallijntje (servetjesniveau) en wat irritante situatiehumor.

Verbaast me dat hier ooit nog een vervolg op gekomen is, ergens zitten er dus mensen die dit wel konden pruimen blijkbaar.

CG-dansende beesten. Nooit goed.

1.0*

Oshii toch.

Wat een onmogelijk project dit. Ik denk dat 3 uur film niet genoeg was geweest voor de hoeveelheid content die Oshii hier probeert te verwerken. Maar dat is niet het enige chaotische aan de film. De combinatie van overdadige CG, Amerikaanse acteurs en vooral het gebrek aan lijn maken van deze film een interessante mislukking.

Het is jammer wanneer je niet echt meer vol spanning uitkijkt naar de nieuwe films van je favoriete regisseur. Oshii heeft oneindig veel credit opgebouwd tussen '85 en '08, daarna is hij echter op de dool gegaan. De liefhebber herkent wel wat van z'n vorige films in deze Garm Wars. Uiteraard z'n hondje, maar ook de GitS referenties zijn er voldoende. Maar waar Oshii vroeger voor een zekere rust en stijl opteerde, schiet hij hier echt alle kanten tegelijk op.

Visueel vind ik het tegenvallend. Designs zijn nochthans sterk, maar ze komen niet echt over. De geanimeerde intro het begin zag er het best uit, de combinatie van live action en CG doen die designs geen eer aan. Ook veel té kleurrijk, CG te goedkoop en je krijgt ook nergens de tijd om ten volle van de omgevingen te genieten.

Komt ook omdat Oshii met een té complexe lore komt aanzetten, waardoor er de hele tijd vanalles uitgelegd en verklaard moet worden. Het is amper in te denken dat Garm Wars een origineel project is, voor een film ligt de informatiedichtheid gewoon veel te hoog. Kawai's soundtrack is op zich wel leuk, maar valt een beetje dood in deze film. Bij Oshii ging het toch altijd om de combinatie van beeld en geluid, één van de twee is niet voldoende.

Ik zal nog wel eens proberen achterhalen wat het verhaal achter deze film is, want het is amper in te beelden dat dit Oshii's eigen idee was. Ik vermoed dat hij net als bij Tachiguishi Retsuden aardig wat compromissen heeft moeten maken om dit project van de grond te krijgen, het verschil is dat het resultaat er deze keer niet naar is.

Saai is de film gelukkig niet, maar ik zou hem zeker niet zomaar aan iedereen aanraden. Ergens zit er een gave film verscholen in deze Garm Wars, maar die is compleet verloren gegaan in het proces denk ik. Eéntje voor de die-hards dus.

2.5*

Garo dus.

Het mag niet verbazen dat er eigenlijk een hele franchise achter deze film zit. Da's ook redelijk snel duidelijk, aangezien de film niet al te veel tijd verspeelt aan het uiteenzetten van zijn universum. Voor de niet-ingewijden is het dus in het begin even bijpikkelen.

Maar moeilijk is het allemaal niet. Het lijkt erg op een live action versie van Karas (al zal die invloed wel omgekeerd gewerkt hebben), maar doet ook sterk denken aan een game als Bayonetta. Grootse demonen en een paar demonenjagers die elkaar constant te lijf gaan.

Keita Amemiya is op zich wel een goede regisseur voor dit soort materiaal. Kitscherig en de CG is vaak niet om aan te zien, maar hij weet er wel weg mee. Goed is het nooit, maar toch weet hij de film enige schwung mee te geven. Qua stilering ziet het er wel tof uit, ook de demonen zijn gaaf, maar de ideeën zijn groter dan het budget. En net daarin is Amemiya wel goed.

Eentje voor de liefhebber, zoveel is zeker. Wie zich stoort aan slechte CG of een matig plotje hoeft niet teveel moeite te doen, wie al eens graag een kitscherige Japanse fantasy kijkt zal zich hier best mee kunnen amuseren.

2.5*

Ishii is een fijne.

Al begrijp ik de lage score ook wel een beetje. Dit soort filmpjes brengen een redelijk serieus thema, maar doen dan wat op een gekke manier. Dit is écht typische Japans, turn of the century drama, zo kan je ze eigenlijk enkel uit Japan verwachten.

Een klassieke coming of age verhaaltjes, maar voor Saeko lopen de dingen niet zo makkelijk. Haar moeder is dood, haar vader zit ook met een hoop problemen en echt veel vrienden om op terug te vallen heeft ze niet. Ze is een nogal wars kind, zonder doel of idee wat aan te vangen met haar leven.

Ondertussen racen er ook wat raketten door de lucht, verkleedt haar vader zich als vrouw en neemt hij een hoop werkers uit de fabriek bij hem in huis. Het zijn licht-absurde elementen die het drama wat opvrolijken, zonder dat de film echt moet inboeten aan dramatiek. Althans, als je deze combinatie kan pruimen natuurlijk.

Ishii doet het eigenlijk altijd wel goed. Volgens mij de meest stabiele regisseur die ik ken (7 keer 3.5* uit 7), het is jammer dat het nooit nét dat beetje meer is, maar het is wel leuk dat je altijd aan zijn filmpjes kan beginnen in de wetenschap toch iets lichts uniek te kunnen zien

3.5*

De oude To.

Hoewel eigenlijk niet met z'n nieuwe films te vergelijken, zijn er toch al voortekenen. Zo klein dat je ze er vooral achteraf kan uithalen, maar toch.

Nogal typische HK comedy met Fat in de hoofdrol, veel gekkebekketrekkerij, zware over-acting, warrige situaties en uiteraard pruillipjes.

Film begint best goed maar zakt toch steeds meer weg naarmate het verhaaltje vorm begint te krijgen. Toch valt er wel wat te zien en horen af en toe, nogal gekke soundtrack, af en toe best mooie shots. Niks om stijl achterover te vallen, maar wat ik bij To's eerdere films al meer merkte is dat hij zeer subtiel lijkt te experimenteren met bepaalde zaken.

Vermakelijk is het wel, beetje flauw en standaard met enkele opvallende oplevingen. Zeker niet de beste plaatst om met het werk van To te beginnen (of je moet weten dat je van dit soort dingen houdt), maar wel leuk een keertje gezien te hebben.

2.5*

Matig beestje.

Sowieso duurt de aanloop veel te lang. Er wordt wel wat geteased het eerste uur, maar dat volstaat amper om de aandacht echt vast te houden. Het helpt ook niet echt mee dat het acteerwerk ondermaats is en de kinderen niet echt leuk zijn. Beetje volhouden vooral, want dat gat in de tuin oogt op zich wel interessant genoeg.

De laatste 30 minuten gebeurt er dan eindelijk wat, al blijkt ook dan weer dat deze film toch op iets jongere kijkers gericht is. De kleine wezentjes zijn eerder lomp en goofy dan eng, de zombie is ook niet meteen een horror hoogtepunt. Het grote wezen was dan al iets leuker, maar daar schiet het niveau van de effecten toch echt tekort. Wel apart dat de film naar de finale toe plots toch de schijn wekt om met een slecht einde af te sluiten, jammer genoeg had men niet net iets meer durf om daar effectief voor gegaan. Had beter gepast.

Verder bevat het laatste half uur nog wel enige charme, waardoor het geen complete fluke is geworden. Maar je kan je best aan niet teveel echte horror verwachten, dit is inderdaad een leuk inlopertje voor jongere kijkers, of voor die-hard 80s fans, die de sfeer (eerste shot is een suburbia met een jongetje dat op z'n BMX komt aanrijden) vol weten te appreciëren.

2.0*

Matig horrortje.

Maar het moet gezegd, het uitgangspunt was best oké, zo ook de opbouw van de film. Vroeger heb ik aardig wat boeken van Hororwitz verslonden en hoewel het te lang geleden is om z'n stijl nog vlot te herkennen in dit verhaal, vond ik verder wel goed geschreven.

Maar Gilbert is duidelijk geen begenadigd horror regisseur en Ricci laat het hier ook redelijk hard afweten. Het mysterie wordt niet voldoende uitgediept, de schuchtere schrikmomentjes missen doel en het voelt vooral erg goedkoop aan allemaal.

Met een betere regisseur had er vast meer in gezeten. Nu houdt de film nog wel de aandacht vast vanwege een aardig begin en de nieuwsgierigheid naar afloop, maar daar houdt het dan ook mee op. Jammer, gemiste kans.

2.5*

Hmmm ... veel onuitgewerkt potentieel.

Wat enkelen hier al aanhaalden, leuk basisidee dat verknoeid wordt door een oh zo standaard plotje. verloren broer, liefje, overwin je eigen tekorten. Toe maar.

Leefbaar, als het verder mooi uitgewerkt wordt, maar ook daar faalt de film deels. Visueel te steriel, met teveel compromisen. Neem het prachtige long-shot (voor het grote gebouw) wanneer Uma & Ethan voor het eerst met elkaar praten. Prachtig shot, maar hou het dan aan, ipv snel terug te cutten naar een banaler, 'veiliger' shot. Zo'n dingen verpesten toch wel de hele setting en sfeer die je bezig bent op te bouwen. Verder had er wat meer afwerking in de details (het blijft allemaal nogal duf en sober) gemogen, maar kom, het ziet er nog steeds 100 keer beter uit dan de meeste Hollywoodpulp.

Acteerprestaties zijn algemeen statisch en zwak, al moet ik toegeven dat ik bij Uma de eerste 30 minuten meer het gele pakje en "the chick that can't fight but did" gezien heb dan haar personage. Naarmate ze wat meer gebruikt werd in de film blijkt duidelijk dat ze als loveinterest veel beter uit de verf komt.

Naar het einde toe zat ik op zo'n 3.0* denk ik, maar enkele irritant cheesy one-liners (the wind caught it) en die melige scene met de dokter zorgen ervoor dat er toch nog een 0.5* afgaat. 2.5* dus, had veel meer ingezeten, heb me niet echt verveeld, maar da's niet genoeg.

Dé finale, dan toch.

Komt schijnbaar geen eind aan de Y&D reeks, naast de officiële delen laatst nog een viertal spin-offs gevonden. Hoeveel epischer kan het worden? Al heb ik me blijkbaar wel een beetje verkeken op de volgorde, want dit deel lijkt toch écht het laatste te zijn.

Aan Jingle Ma ditmaal de eer. Hij is duidelijk een iets minder regisseur dan Lau, maar neemt het toch goed over. Cheng krijgt weer de meeste aandacht, leuk om Lam Suet naast hem te zien, verder bewijst Mok nog maar eens dat ze best haar mannetje kan staan.

Beetje jammer einde wel, had voor mij niet echt gehoeven en komt toch echt wat te sentimenteel over, maar verder een leuke voortzetting van het Y&D epos, al moet je hier niet echt veel gangfights meer verwachten. BInnenkort de rest van de spin-offs maar een keer afwerken.

3.0*

Blijft overeind bij herziening.

Had voor deze film een beetje schrik dat het allemaal iets minder uit zou vallen. Toch één van de film waarmee ik Hong Kong leren ontdekken heb. Ondertussen is de HK cinema zowat de hoofdmoot van m'n dieet geworden, dus benieuwd wat er nog van dit filmpje over zou blijven.

Dat blijkt best wat. Visueel nog steeds aantrekkelijk, de geluidsband blijft kick ass en ook het verhaal en acteerwerk mogen er best zijn. Met het einde had ik deze keer veel minder problemen, het is inderdaad een stuk minder rauw maar het hoort gewoon bij deze film.

Sterke film van Cheang en een goed startpunt voor mensen die zich eens aan de iets grimmigere kant van de HK cinema willen wagen.

4.5* en een uitgebreide review

Best leuk.

Redelijk aparte setting waar het moeilijk is vat te krijgen in welke tijd of wat voor universum de film zich eigenlijk hoort af te spelen. Het resultaat is in ieder geval een film met aardig wat wire-fu, een stevige streep fantasy, wat overbodige romantiek en lekker flauwe HK humor.

Yuen laat weer eens zien waarom hij tot de beste in het vak (behoorde). Het touwtjeswerk is mooi uitgevoerd, maar het zijn vooral de leuke choreografieën die deze film de moeite waard maken. Zit erg knap uitgedacht stuntwerk bij, zeker die scene in de toiletten redelijk in het begin.

De romantische insteek is misschien iets té aanwezig, al wil de film ook nooit serieus worden, daarvoor zijn er teveel komische intermezzos en is het plot te vluchtig en gehaast. De jonge Lau is best grappig, al vind ik hem op iets oudere leeftijd toch meestal beter acteren. De rest van de cast is niet bepaald super maar volstaat wel.

Tweede deel vond ik iets beter, maar dit was zeker een aangename Yuen met genoeg visueel leuke dingen om het gemiddelde positief te houden. Voor z'n leeftijd ook nog best invloedrijk en inventief lijkt me.

3.0*

De negatieve kant van de Aziatische suspense wave.

Absoluut slechte film. Kopie van vele anderen, alleen inferieur op alle gebied. Het subtiele is helemaal weg en de acteurs zijn erbarmelijk.

0.5* ... ongeïnspireerde rip-off.

Top Hat vooraf.

Bijna eenzelfde opzet, identieke cast, zelfde regisseur. De liefhebber weet wat te verwachten dus. Een klassieke musical met Astaire en Rogers, veel luchtigheid en meer klassieke dans dan tapdans.

Moet gezegd dat Astaire en Rogers een leuk onscreen koppel vormen. De chemie tussen beiden is leuk en ook als danskoppel ogen ze al erg op elkaar ingespeeld, al is dit blijkbaar één van hun eerste films. Wel minder zijn die extended dans nummers aan het einde van dit soort musicals (het Continental nummer). Komen meestal als het verhaal wat stoom is kwijtgeraakt, maar net dan zouden ze beter de film afronden dan er nog een danssequentie van 10 minuten insteken.

Vooral het begin is leuk. De humor is best geslaagd, vooral de aanvullende cast is best grappig. Ook in Brighton blijft het leuk (met de ober uiteraard, en die Italiaanse kerel uit Top Hat), alleen merk je daar al dat ze af en toe wat aan het verhaal moeten rekken om de speelduur wat op te drijven.

Jammer dat het allemaal wat lang duurt, want die Astaire/Rogers musicals zijn verder best wel vlot.

1.5*