Meningen

Onderhoudende documentaire over de opkomst van Anonymous. Het begint met Nyancats en Rickrolls en eindigt met Wikileaks en digitale steun tijdens het omverwerpen van het Egyptische regime. Ook dat hele occupy-gebeuren en protesten tegen de overheden passeren de revue. Er zaten best geinige dingen tussen, alhoewel je altijd kunt afvragen of de leden van 4chan zichzelf ook niet te serieus nemen (ipv een stel geinponems) als ze pallets met bouwmaterialen naar de Scientology-kerk sturen.

Op het eind vond ik het helaas wel erg hoogdravend worden en sommige dingen leken me ook wat aangedikt. Toppunt was een activist die zich niet wou vergelijken met Gandhi en Martin Luther King (noem die twee dan ook niet op!), maar wel weer een betoog ging houden over het goede van de beweging. Het goede van deze documentaire is dat ook de keerzijde van de beweging aan bod komt en dat het iets geeft om over na te denken. Dat is natuurlijk altijd wel goed.

We Were Soldiers is geschoten door Randall Wallace. Deze gast heeft het script geschreven voor Pearl Harbor, dus je weet dan ook wel wat voor soort film je krijgt. Veel sentimenteel gedoe in een legeronderdeel dat omringd wordt door de Vietcong. We hebben het hier over de eerste episodes van de Vietnam-oorlog en het wordt allemaal nog erg onwennig en naïef aangepakt. Mel Gibson moet het allemaal maar in goede banen leiden. Wat betreft de actie zit het wel goed. Die is okee in beeld gebracht en de hoeveelheid is behoorlijk veel.

Echt spannend is het echter nooit en dat heeft puur te maken door hoe de film in elkaar gezet is in Wallace. Ik houd gewoon niet van dat moedige brallerige seertje en dan is er ook nog een af en toe een zijstapje naar het thuisfront, waarbij de vrouw van Gibson besluit slecht-nieuws-bezorgster wordt door overlijdens aan andere thuisblijvende echtegnotes te melden. Het is echt tenenkrommend. Anyway toch vond ik het ondanks de lange speelduur nog wel acceptabel, al zijn er echt wel betere Vietnam-films te vinden natuurlijk.

Lichtelijk tegenvallend deze docu. De crisis leent zich voor allerlei interessante onderwerpen, zoals oplopende schulden bij de overheid, hoe het mogelijk is dat banken omvallen en welke gevolgen dit heeft voor John Doe en ga zo maar verder. Het onderwerp dat Amerikaanse bedrijven dikke winsten boeken en 0% belasting daarover betalen is niet meteen spraakmakend, maar wel schokkend als je bedenkt dat ondertussen de overheid moet bezuinigen op elementaire voorzieningen en ze het vertikken om die vreemde lekken in de wet te dichten. Het wordt allemaal wel aardig uitgelegd, maar na een tijdje heb je het wel gezien allemaal. Zeker als er nog wat acties van boze burgers tussendoor getoond worden die het niveau kattenkwaad nauwelijks ontstijgen. Beetje gemiste kans is dit...

Ondanks de opvallend redelijk goede reviews vond ik dit niet al te best. Het plot is enigzins origineel gevonden. Maar wat me toch tegenviel was hoe de cast de karakters neerzet (gekunsteld overdreven) en welke grappen er gemaakt worden. Dat kwam allemaal bekend en dus matig over.

Mwah, redelijk irriterend en niet best uiteindelijk. Vooral Owen Wilson stelt je op de proef met zijn suffe voorkomen. Voor de rest wat glimlachmomenten, maar heel best was het niet.

Heb niks met de Before-films en ben sowieso niet weg van dit soort sfeerfilms die het alleen maar van de dialogen moeten hebben. In Weekend wordt een hipsterhomo met hipsterbaard en hipsterpetje gevolgd. Hij pikt iemand op en dan wordt het voor beiden een verwarrend weekend. Het probleem is vaak dat maar een paar scenes echt mijn aandacht kunnen hebben, omdat ze echt interessant zijn. Het overgrote deel vond ik echter niet bepaald boeiend.

Twee sullen doen inspiratie op bij het zien van Frankenstein en creëren met de computer de ideale vrouw. Wat volgt is een bizar geniale stroom van beelden (2001: A Space Odyssey is er niets bij!) waar na een tijdje de beeldschone Lisa opdoemt. Wat een dolle boel is dit, dit belooft nog wat, dacht ik. Maar helaas, er wordt vervolgens weinig echt leuks gedaan met dit idee. Er overheerst voornamelijk een standaard High School-sfeertje, wat wel aan John Hughes besteed is overigens. Het zelfvertrouwen van die twee sullen krijgt een boost door Lisa, hoera! Het is alleen maar bij wat spaarzame momenten grappig.

Redelijk goede film en dat komt vooral door het uitstekende acteerwerk van iedereen en de benauwende sfeer die geschapen wordt in het dorpje. Dit keer is Haneke gelukkig iets minder opzichtig met zijn politieke statements, al werd het gaandeweg wel duidelijk dat hij van mening is dat een autoritaire cultuur verantwoordelijk is voor twee Wereldoorlogen. Tsja, wederom typisch simplistisch Haneke, maar een voor mij niet al te storende boodschap, waarbij ik me wel overheen kan zetten.

Wendy and Lucy is best karig als het om het verhaal gaat. Het gaat voornamelijk over hoe Wendy (op doortocht naar Alaska) haar hond terug probeert te vinden na een oenige actie van haar en dat alles in een slaperige plaats in de staat Oregon. De levensechte, minieme uitvoering van de film vond ik wel puik gedaan. Heel veel indruk laat de film echter niet bij mij achter.

Een Hongaarse Jim Carrey-look-a-like struint door een dorpje dat in rep en roer is, nadat een circus met een stinkende walvis is neergestreken. Ondertussen komt de hoofdpersoon in contact met een oudere intellectueel die meent dat de manier waarop instrumenten gestemd zijn, niet kloppend is. Tsja... . Vreemd verhaal dus en echt vatten wil het niet. De zwart-wit beelden daarentegen waren soms fabelachtig mooi met weliswaar tergend traag camerawerk. Mooie simpele muziek had het ook. Anyway, ik ben niet helemaal weggeblazen door deze film, maar vervelend is dit allerminst.

Ik heb mijn portie musicals voor de rest van het jaar weer gehad . Dit is weer één groot tenenkrommend gebeuren. Bernsteins muziek is best aardig en de productie en choreografie is natuurlijk ook knap gedaan. Maar sjongejonge, het is zo overdreven aangezet allemaal. Ik waande me met al dat overacting in een Duitse jaren '20-film. Pasje hier en daar, gezicht nog extra in de plooi zetten en dan nog tot overmaat gaan zingen ook. De gayness druipt er vanaf! Extra minpunt is dat het langdradige Romeo en Juliet-verhaal over 2,5 uur uitgesmeerd wordt. Had van mij niet gehoeven natuurlijk.

Wat als de AI-robots superieurder worden dan de mens wordt en het heft in eigen hand nemen? Deze kwestie wordt in de toffe film Westworld aan de kaak gesteld. Een themepark dient als vakantie-oord waar mensen een aantal dagen door kunnen brengen als cowboy in het Wilde Westen of bijvoorbeeld als ridder in de Middeleeuwen. In dit decor zijn er levensechte robots die voor de interactie zorgen, maar dat kan natuurlijk niet altijd goed blijven gaan. Klinkt wat uitgekauwd nu, maar goed ik vond het toch wel een vermakelijke avonturenfilm met her en der wat lolligheid. Geregissseerd overigens door Michael Crichton, de schrijver van Jurassic Park!

Niet-werkende satire is nooit leuk. Ik begrijp de insteek wel en gelukkig is dit geen Scary Movie-niveau, maar de humor had echt wel wat beter gekund. Een paar goed opgebouwde grappen waar de tijd voor genomen wordt is altijd beter dan een spervuur aan grollen, die nauwelijks aanslaan. Wat moet dat trouwens vreselijk zijn . Om 8 weken lang in zo'n suf zomerkamp je vakantie door te brengen.

Sympathieke film die wat van de Maori-cultuur liet zien middels een familiedrama: een opa kan het niet verkroppen dat zijn kleindochter ooit de nieuwe leider gaat worden van de stam. Het is lichtelijk sentimenteel her en der en de afloop laat zich ook wel raden, maar de weg er naar toe is okee om te zien. Zo'n dans die het Nieuw Zeelandse rugbyteam aan het begin van hun wedstrijden doet, krijg je te zien en de filmtitel zelf komt ook nog in een scene te zien. Dat vond ik overigens nog de mooiste momenten.

Intense film hoor. Twee oudere acteerkanonnen (Bette Davis en Joan Crawford) zijn hier op hun best als twee zussen, waarvan hun omgang is afgegleden naar een triest niveau. Crawford zit in een rolstoel en wordt verzorgd door Davis, die een en al gestoord is en haar eigenlijk mishandelt. De spanning is voelbaar en wordt alsmaar sterker tussen hen. Spannende en goede film dus, zeker qua afloop!

Echt geweldig vond ik dit niet. Zeker in het begin zuchtte ik menigmaal en dacht bij mijzelf "Oh nee, waar gaat dit misbaksel-in-wording naar toe!" Maar na het moment waarbij Mel Gibson de gedachten van vrouwen kan lezen, wordt het iets beter en zelfs leuker. Ik vond het alleen suf hoe opzichtig hij met zijn skills omging. Dat had veel subtieler gekund! Tegelijkertijd vind ik de gimmick ook maar een zwaktebod om een prick te doen laten veranderen in een begrijpende gentleman.

Heel lichte tegenvaller, veel karakters dartelen maar wat doelloos rond Johnny Depp en Leonardo DiCaprio. De frustatie van Depp ten opzichte van zijn geestelijk gehandicapte broer (knappe rol van een jonge DiCaprio) werd wel mooi in beeld gebracht. Al met al toch wel redelijk.

Valse start voor Woody als regisseur! Weliswaar is het concept leuk (en zou het door MST3K tot grote hoogtes gebracht worden), het pakt hier totaal niet uit. Gelukkig zijn de films van Woody Allen hierna over het algemeen een stuk leuker.

Ja, erg leuk zo'n lollerfilm, alleen heeft deze film van twee extremen. Allereerst kunnen dit soort films gerust twintig minuten ingekort worden. Na een tijdje heb je het toch gezien en is de lol ervanaf. De dialogen daarbij zijn ontzettend... tsja... irriterend op den duur . Telkens hoor je het geschreeuw of gekrijs van 'Akita akita akita' wat zoveel betekent als 'Hierheen!' Maar dan de positieve punten: de stop-motion zag er puik uit en de vrouwelijke castleden evenzo.

Dit heeft natuurlijk veel weg van een Woody Allen-film, maar faalt hard in humor en vernuftige dialogen, die je bij een Woody wel kunt vinden. Over het lastige gedoe van relaties zijn best goede films te maken, maar When Harry Met Sally... overtuigde me nauwelijks. Het is zo gemaakt allemaal. de phoney Meg Ryan voorop. Haar personage was overdreven, zeurde en verdiende menigmaal een draai om de oren. De droge Bill Crystal vond ik ook nauwelijks uit de verf komen. Al met al zeer matig.

Uit 1951 uiteraard, een remake staat voor 2010 in de planning. Op zich sta ik daar niet heel negatief over. Dit verhaal is an sich wel leuk, maar verdient een veel hippere uitwerking. En wellicht ook meer wetenschappelijk correct, alhoewel ik me vraag in hoeverre dat mogelijk is .

Deze film heeft overigens wel een aantal mooie kleurrijke shots en won de special effects-oscar zowaar!

Waar de Tweede Wereldoorlog nog een superspannend spionage-avontuur is! Zo kun je Where Eagles Dare nog het best omschrijven. Richard Burton gaat samen met Clint Eastwood en een kleine groep soldaten een burcht infiltreren om daar een gevangen genomen generaal te bevrijden. Het zorgt voor veel actie en hachelijke momenten. Over de papperige Burton ben ik niet zo te spreken, Eastwood daarentegen vond ik wel cool: 73 dode Duitsers heeft ie op zijn geweten in deze film!

Mjah, best wel een sympathieke film over een jochie met een rijke fantasie die in een gave droomwereld terecht komt. Vond die oversized Sesamstraat-achtige creaturen er stuk voor stuk tof uit zien. Het plot bevat wat wijze lessen die te maken hebben met opgroeien en gelukkig wordt dat subtiel gehouden.

Eindelijk eens een commie-paranoia-film die niet geheel ridicuul is. Nouja, sommige dingen waren uiteraard ongeloofwaardig, maar met wat disbelief is dit een best aardige thriller geworden. Het einde is voor jaren '50-begrippen erg gewelddadig.

Intens hoor zo'n film die pedagogisch niet helemaal verantwoord is, maar lekker vlot wegkijkt mede door de chille jazzmuziek. Vrij eenvoudig wordt de band opgezet tussen dirigent en de drummer die het helemaal wil maken. Het beklijft wel die heftige scenes tussen hen twee. Deed me denken aan het eerste deel van Full Metal Jacket. De bijrol Oscar van JK Simmons lijkt me dan ook zeer verdiend. Tegen het einde klapt de film helaas ietwat uit de bocht, maar al met al is dit een goede film!

Afgrijselijke kerstmusical met een cast die gewoonweg niet likeable is. Ik vond het allemaal phoneys, die de 'oh zo knusse jaren '50'-sfeer proberen te representeren.Op mij komt dat niet meer over. De liedjes inclusief het welbekende White Christmas vond ik over de gehele linie ook suf.

Redelijk okeeje film met opvallend veel pistolen en geweren in actie. Het zorgt er voor dat dit de tand des tijds uitstekend doorstaan heeft. Plot is voor een filmnoir gelukkig niet al te lastig en Cagney was ook best oke .

Stop hurting my White House!!!

Wauw wauw, dit is zo bespottelijk, zo erg zelfs dat het in de so-bad-it's-good-categorie terecht komt. In het begin heeft White House Down erg lelijke cgi-beelden van Washington en is zeer irritant door een bijdehande jeugdige rol en een zeer vreemd begin. Channing Tatum solliciteert naar een rol als beveiliger van de president terwijl hij zijn dochter mee neemt naar het Witte Huis. Ipv dat die gast gewoon een schriftelijke afwijzing krijgt, wordt ie daar helemaal afgekraakt door Maggie Gyllenhaal en kan ie fluiten naar de baan. Toevalligerwijs haken vader en dochter nog op het laatste moment aan bij een rondleiding en nog toevalliger, dan breekt de hel los en wordt het hele Witte Huis door een stel extreemrechtse lui geterroriseerd.

Vanaf dan wordt White House Down godzijdank 'beter'. Er is veel quasi-stoere actie, veel domme oneliners, veel stompzinnige ontwikkelingen en veel bizarre quotes. Dit redt de film wel hoor. Roland Emmerich, die al ervaring had met het opblazen van het Witte Huis (er wordt schaamteloos gerefereerd naar Independence Day_), weet wel hoe je dit soort ultieme en idiote spektakelstukken moet maken. Aanstaand president Trump kan overigens nog heel wat leren van deze film overigens, ja toch! De zeer linkse agenda van Foxx is waarschijnlijk niet aan hem besteed, maar mocht ie in zo'n netelige situatie als in deze film terecht komen, dan weet ie tenminste wel hoe ie de ultieme held kan uithangen.

Ik ben wel te spreken over de manier waarop Claire Denis het immer krankzinnige onderwerp 'oorlog' aanpakt. Een burgeroorlog is los gebarsten in een Afrikaans land en een blanke koffieplantagehoudster wil gewoon een normaal leven verder leiden en bijvoorbeeld de oogst zo snel mogelijk binnenhalen. Dat laatste gaat niet vanzelf, aangezien het land vervalt in een anarchie. Het wordt ook niet gemakkelijker op als haar gezin verdeeld is over wat te doen.

Het knappe is dat de oorlog 'klein' gehouden wordt, het grotere plaatje komt nooit in beeld. Je ziet Isabelle Huppert er alles aan doen om gewoon het werk voort te zetten op haar geliefde koffieplantage. Dat ze daartoe verhinderd wordt door rebellen, neemt ze letterlijk op de koop toe. De film draait om haar. Maar goed, het wordt toch van kwaad tot erger en dan komen de bizarre taferelen kijken die horen bij dit soort conflicten. Vond het wel lichtelijk onduidelijk (misschien hoort dat bij de aanpak?), maar heftig en realistisch was het zeker.

Veel onderling geschreeuw en ook veel van hetzelfde maken deze film redelijk vervelend. Er gebeurt bijzonder weinig en de humor vind ik ook redelijk lame. De basketball-scenes van Woody Harrelson en Wesley Snipes (de twee hebben blijkbaar talent voor deze sport) zijn alleen aardig om te zien.