Logboek

Gezien op de nieuwe 4K van Arrow met Dolby Vision. Ik heb de bluray nooit gezien, maar het beeld zag er prachtig uit.
Dit was een first time watch voor mij. Pacino overtuigde in dit toch wel gewaagde thema. Film begon sterk, het gedeelte in de ondergrondse club als Pacino net undercover is gegaan vond ik veruit het beste stuk van de film, bijna in docu stijl gefilmd. Laatste 40min vond ik wat minder door het rommelige script en edit. Scenes die een beetje van de hak op de tak op elkaar over gaan. Open eindes juich ik vaak toe, en ook hier was het gepast.
Die scene in dat winkeltje waar die gekleurde hankies hingen was ook interessant. Iedere kleur had een betekenis en ook in welke zijde (rechts of links) je hem van je achterzak hing. Zo is lichtblauw een blowjob en geel een golden shower. Ook heette één van die clubs “Ramrod”, gepaste naam. Verder klein rolletje van James Remar.
Al met al toch wel een aardige film.

Herzien op 4K van Scream Factory met Dolby Vision & Atmos. Op de hoes staat alleen 5.1 dts aangegeven, klein print foutje.
Na de gebeurtenissen probeert de speelgoedfabrikant van de Good Guy poppen zich te herstellen van alle negatieve publiciteit. Hij ligt onder vuur door de aandeelhouders en om hun gerust te stellen, verzamelen ze Chucky's stoffelijk overschot en zetten hem weer in elkaar om te bewijzen dat het een doodgewone pop is. Tijdens het proces wordt één van de medewerkers geëlektrocuteerd en komt Chucky weer tot leven. In de rechtszaal heeft de politie alles ontkent dat de pop daadwerkelijk leefde. Andy’s moeder heeft het verhaal van haar zoon wél bevestigd en zit nu in een psychiatrische instelling en daardoor woont Andy nu tijdelijk bij een pleeggezin. Door wat sluwe trucjes heeft Chucky Andy al snel gevonden en probeert wederom om zijn ziel over te nemen.
Goed vervolg waarbij Chucky natuurlijk de show steelt met zijn grofgebekte taal en kwaadaardige lach, Brad Dourif doet dit uitstekend. De point of view shots laag bij de grond blijven gaaf. De finale in de Good Guy fabriek is veruit het hoogtepunt van de film. Je hebt geen idee uit welke hoek Chucky tevoorschijn kan duiken doordat hij zich alsware kan camoufleren bij de andere poppen. Het moment dat Andy en Kyle door het labyrint van torenhoge dozen liepen deed me erg aan The Shining denken, zelfs qua filmstijl. De make-up effecten van de verbrandde en gesmolten poppen zagen er schitterend uit, echt vakwerk.
Met slechts 84min kijkt deze heerlijk weg.

Herzien op 4K met een gave Dolby Atmos mix.
Op verjaardagen zaten alle neefjes en nichtjes in de slaapkamer achter de Super Nintendo, Mario kart en Mortal Kombat 2. Waren nog eens tijden.
Flawless Victory! Fatality!!
Laatste gevecht blijft bruut.
Aankomende maand gaat de nieuwe trailer online voor het vervolg. Ben zeer benieuwd.

Don’t you understand? When you give up your dream, you die.
Na jaren weer herzien op de 4K uitgave van Paramount met Dolby Vision.
Het verhaal focust zich op drie jongeren die hun dromen nastreven. We volgen de 18 jarige Alex Owens die haar droom najaagt om een professioneel danseres te worden. Ze woont met haar pittbull Grunt in een omgebouwd magazijn. Ze werkt overdag als lasser bij een staalfabriek in Pittsburgh en s’avonds verdiend ze bij als exotische danseres in een bar&grill nachtclub Mawby’s. Haar beste vriendin en collega Jeanie traint om professioneel kunstschaatsster te worden en Jeanie’s vriend Richie, die kok is, hoopt stand-up comedian te worden. Op een avond tijdens één van Alex optredens valt het oog van Nick Hurley op haar, de eigenaar van de staalfabriek waar ze werkt en er bloeit wat op tussen hun.

Heb het al vaker gezegd, zo worden films niet meer gemaakt. Een sfeervolle dansfilm met romantiek, drama en feelgood vibes. De muzikale stijl was een inspiratie voor latere films als Footloose, Purple Rain en Top Gun. Leuke rol van Jennifer Beals en een wijze levensles van haar mentor die vroeger ballerina was: “niet blijven dromen, gewoon doen”. De muziek is natuurlijk geweldig en nummers als “What a Feeling” en “Maniac” werden grote hits en worden vandaag de dag nog steeds gedraaid op de radio. Irene Cara zong ook de titelsong van “Fame” uit 1980.
Filmposter blijft ook mooi en de gouden banner en druppels van de slipcover is werkelijk prachtig.

Leave Indio to me
Herzien op de nieuwe 4K uitgave van Arrow met Dolby Vision. De Kino versie was al mooi, deze doet er nog een schepje bovenop.
De tweede uit de trilogie en wederom een geweldige western. Hier volgen we twee bounty hunters die achter dezelfde bounty aanzitten, te weten El Indio (Ramón van A Fistfull of Dollars) die een bank in El Paso wilt overvallen. Ze sluiten een tijdelijk pact om hem te pakken omdat hij dertien handlangers heeft. Eastwood keert terug als de zwijgzame revolverheld in zijn karakteristieke poncho. Hij wordt hier Manco genoemd. Lee van Cleef zien we als Colonel Douglas Mortimer, de beste schutter van Carolina. Beiden premiejagers hebben hún beweegredenen, voor Manco is het puur het geld, voor Mortimer is het persoonlijk.
Van Cleef, die hiervoor alleen klein rolletjes had in series en B-films, zette met deze rol zijn naam op de kaart en zijn droom werd werkelijkheid. Hij speelt fantastisch met zijn ijskoude en grimmige blik (“This train'll stop at Tucumcari...“) en kan zich met gemak meten aan Eastwood. Favoriete scenes zijn de shootout s’avonds met de hoeden en het laatste duel. De muziek van Morricone geeft zoveel power aan de scenes. Verder mooie long shots de verdorde landschappen en close-ups van bezwete badguys. Enige minpuntje wat de volle score voor mij weerhoudt zijn de ietswat eentonige locaties.

Tien jaar geleden in de bios mogen bewonderen waar de film behoorlijk wat indruk maakte op mij en de rest van de zaal, er werd zelfs na afloop geklapt, wat je nu nog nauwelijks ziet. Nu herzien op bluray.
Aangrijpend biografisch drama over twee expeditie teams die met hulp van gidsen de Mount Everest beklimmen. Op verschillende hoogtes zijn kampen (checkpoints) gestationeerd en zodoende hopen ze richting de top de komen. Een sterrencast die stuk voor stuk overtuigen. Eén van de scenes die mij altijd is bijgebleven is wanneer één van de leden zich door zuurstofgebrek begint uit te kleden omdat hij denkt dat hij het warm heeft. Richting het einde lijkt het even Amerikaans sentimenteel te worden, maar gelukkig wordt die valkuil vermeden, waardoor de laatste scene extra hard aankomt.

Herzien op bluray.
Uitstekend vervolg en voor mij hetzelfde niveau als z’n voorganger. Verhaal speelt zich tien jaar later af. Gros van cast keert terug en Rick en Evy hebben inmiddels een zoontje Alex van acht jaar oud. Hier draait het om de armband van Anubis en het ontwaken van de Scorpion King en zijn leger. (Dit is tegelijkertijd een kleine inleiding voor de film die een jaar later zou uitkomen, ook met The Rock).
Net als zijn voorganger is er een hoop computerwerk gebruikt om het Oude Egypte tot leven te brengen. In sommige scenes valt het meer op dan andere. Gewoon 2 uur vermaak zonder nadenken met een fijne score van Silvestri.
Dit was de laatste goeie film van de trilogie voor mij, deel 3 met Jet Li erbij vond ik niks, evenals die laatste film met Cruise. Deel 1&2 blijven gewoon leuk voor jong en oud.

Herzien op 4K van SecondSight met Dolby Vision & Atmos. Een schitterende uitgave zowel qua packaging als transfer. De Britse boutique labels zijn echt de top of the game.
Blijft een geweldige psychologische thriller met een beklemmende sfeer. Hauer zet hier wederom een sterke badguy neer als de geschifte psychopatische lifter. Zijn blikken spreken boekdelen. Wanneer hij overtroeft wordt door één van zijn slachtoffers ziet hij in hem een geduchte tegenstander. Wat volgt is kat een muis spel waar beiden levens op het spel staan. C. Thomas Howell en de schattige 24 jarige Jennifer Jason Leigh bieden goed tegenspel. Enige minpuntje is dat het script iets teveel op toeval leunt. De wide shots van de Californische desolate highways zijn prachtig.
Een 80’s classic!

I keep running into him. He smiled at me, Matt.
Herzien op de nieuwe bluray uitgave van Imprint.
Aangrijpend psychologisch drama in het regiedebuut van de relatief onbekende acteur Field. Het hart wordt verscheurt van het echtpaar Wilkinson en Spacek als hun zoon Stahl wordt vermoord door de ex van zijn vriendin Tomei. Hun woede en verdriet wordt nog eens extra opgestookt als Tomei zich verspreekt in de rechtzaal en de dader er met een schandelijk korte gevangenisstraf vanaf komt. Hun grote verlies drijft Wilkinson en Spacek uit elkaar, omdat ze beiden verwijten maken en op hun eigen manier rouwen. Het ingehouden spel Wilkinson, Spacek en Tomei is uitstekend en ontvingen alledrie terecht een nominatie.
Film duurt helaas wel te lang en had zomaar met een minuut of 20 korter gemogen. Als de pacing wat sneller was geweest had ik een halfje hoger beoordeeld. Toch is de realistische ontknoping het wachten meer dan waard.
Scoorde hoog op het Sundance filmfestival en werd genomineerd voor vijf Oscars. Spacek won een Golden Globe voor haar rol.

stem geplaatst

1⭐️ omdat Scott aan Delpy’s tieten mocht zitten, al zal dat cuppie A manboobs ook weinig bevrediging hebben gegeven. Hij dook ook nog met een chick het bed in die hij in de bar leerde kennen. Zij raakte helemaal opgewonden van hem in d’r teigerprint rokje omdat hij Amerikaans was. Tot slot werd hij ook nog even aangedouwd door een hond op de brug. Ja die jongen is wel aan z’n trekken gekomen.
Van horror is hier natuurlijk absoluut geen sprake, hoop onderbroeken humor in combinatie met spuuglelijke cgi transformaties.
Wat hebben we gelachen. Slecht

Christians dad: “You’re different.. Sooner or later, different scares people”.
Destijds twee keer in de bioscoop gezien, zo overdonderde deze film mij. Nu herzien op 4K met een gave Dolby Atmos mix.
Verhaal begint met Christian Wolff, waar als kind het syndroom van Asperger wordt vastgesteld, een vorm van autisme. Hoge intelligentie, maar moeilijk in de omgang met andere mensen, hoewel hij dat wel graag zou willen. Ook heeft hij moeite met dingen los te laten waar hij aan begonnen is, hij moet het afmaken. Zijn moeder wil hem naar een behandelcentrum sturen, maar zijn vader, een kolonel uit het leger, is het daar niet mee eens. Omdat zijn moeder niet aan Christians behoeften kan voldoen, verlaat ze het gezin en laat hem en zijn broer achter bij hun vader. Zijn vader laat hun in Indonesië trainen in een vechtsport, terwijl hij ook Christian aanmoedigt om te wennen aan prikkels die hem triggeren in plaats van ze te vermijden. Terug naar het heden volgen we Wolff nu als ‘the accountant’, een wiskundig genie die frauduleuze boekhoudingen verricht voor criminele organisaties over de hele wereld. Hij krijgt vaak betaald in zeldzame waardevolle objecten, die hij bewaard in zijn Panamerica Airstream, een 10,5m lange storage op wielen. Wanneer hij een legitieme klus aanneemt bij een Living Robotics bedrijf kruist hij paden met een gevaarlijke huurmoordenaar die een beveiligingsbedrijf runt voor vooraanstaande klanten. Ondertussen zit er ook een agent achter hem aan die werkt als director van Financiën, die Wolff jaren eerder ontmoette tijdens een stakeout.
Waanzinnige actiethriller met ook wat ontroerende scenes. Zowel Affleck, Bernthal en J.K Simmons zetten ijzersterke rollen. Leuke bijrol van Kendrick. De muziek van Mark Isham is zowel prachtig als ontroerend en tilt de gehele film naar een hoger niveau. Hoogtepunt vind ik de regenachtige scene in de auto met zijn vader die hem voor een keuze stelt om terug te vechten of te blijven vluchten voor pestkoppen. Tot slot een gave twist op het eind, die ik de eerste keer niet zag aankomen.
Chris: “Were you a good dad, Ray”?
Ray King: “Yeah. I’ve been a good dad. I’m a lousy agent, and I’ve been a weak man. But that, I didn’t screw up. That I got right”. (Begint te huilen). Kippenvel.

Zeer matig. De volwassenen hebben totaal geen chemie, geen teamspirit, eigenlijk gewoon een groep los zand. De neppe cgi transformaties van IT, ene nog lachwekkender dan de ander. Veel te druk ook, less is more. Maar ook de hele toon van de film, sfeerloos en leek bij vlagen wel een satire. Enige pluspunten is dat ze wederom geprobeerd hebben om echt stukken uit het boek erin te verwerken, helaas wel weer half werk, wat ik dan weer jammer vind. De hele scene met Adrian Mellon bijv, in het boek draagt hij een papieren hoedje met een bloem die heen en weer wiegt op z’n hoofd. Ook zagen de belagers de clown en werden naderhand gegrepen door de politie en stuk voor stuk berecht. Wel geinig om King zelf nog even voorbij te zien komen als eigenaar van de antiekwinkel, deed ie vroeger ook al vaak in de verfilmingen.
Bij part 1 zei ik het ook al, doe mij maar de miniserie. Misschien wat gedateerd en minder gore, maar de makers en cast (met name de kinderen) hebben tenminste wel hun hart en ziel erin gestoken. En Tim Curry overtref je niet.

Toby Hooper’s Space Vampiers van Canon Group.
Na jaren herzien op de 116min international cut van Arrow met Dolby Vision & Atmos. Zowel het beeld als geluid is fantastisch.
Verhaal begint met de bemanning van het ruimteschip Churchill onder leiding van Commander Carlsen (Railsback). Hun missie is onderzoek naar de komeet Halley (vernoemd naar de beroemde astronoom en wiskundige Edmond Halley). Voor de oplettende kijker kan je ook een schilderij van Halley zien hangen in de Churchill. Eenmaal daar aangekomen zien ze een nevelige wolk groen gas om de kern van de komeet. Vier leden van de crew vliegen via ruimtewandeling naar binnen en ontdekken een enorm lang ruimteschip wat lijkt op een slokdarm en na een tijdje vliegen zien ze reusachtige vleermuizen hangen. Ondertussen krijgt de crew via radio door dat buiten het ruimteschip zich een soort enorme paraplu ontvouwd. Wat gebeurt er toch allemaal? Terug naar de crewleden die nóg verder naar binnen vliegen en drie naakte lichamen aantreffen in kristallen kubussen, 1 vrouw en 2 mannen. Ze besluiten deze mee te nemen voor onderzoek. Great Britain verliest het contact met Churchill en sturen een ander ruimteschip genaamd de Columbia om uit te zoeken wat er gebeurt is. Er heeft een enorme brand plaatsgevonden en alle crew zijn verkoold. De drie kubussen zijn nog helemaal intact. Eenmaal in het Londen Research lab wordt een wetenschapper slachtoffer van de vrouwelijke vampier, die niet zijn bloed maar zijn levenskracht opzuigt en hem in een zombie verandert. Kort daarna ontsnapt ze uit het complex..
Eerste half uur is werkelijk fantastisch, had zo een goede aflevering van StarTrek kennen wezen. Eenmaal op aarde wordt het helaas allemaal iets minder, nog steeds vermakelijk, maar wel rommelig. Film eindigt daarentegen weer goed. Film begint als een S.F horror, maar eindigt als een apocalyptische zombie horror. Grootste pluspunt is natuurlijk de Franse Mathilda May in haar debuutrol. Wat een geile slet als ze naakt door het complex loopt, had ik vroeger al een crush voor. Verder een kleine rol van Patrick Steward als directeur van het psychiatrisch ziekenhuis. De scenes in de helikopter zijn ook gaaf, sterke body horror.
Special effects werden voorzien door John Dykstra, één van de eerste werknemers van Industrial Light &Magic, de afdeling van Lucasfilm.
Filmposter blijft ook super!

Herzien op SkyShowtime, al heb ik hem ook op bluray staan thuis.
Blijft een prachtige biografie van de natuurkundige Stephen Hawking, van zijn studenten jaren op Cambridge tot baanbrekende wetenschappelijke ontdekkingen. Zowel Eddie Redmayne als Felicity Jones spelen fantastisch en weten de emotionele snaar te raken, waarbij een aantal scenes de tranen je in de ogen schieten. De muziek blijft ook schitterend.

Ik had al wat stukken gezien, maar nu eindelijk in z’n geheel op SkyShowtime.
Er is al enorm veel gezegd en geschreven over dit vervolg. Ik ben het met het gros van de online meningen eens dat het gewoon een matige herhaling van het origineel is die op alle vlakken minder is.
Paul Mescal overtuigde mij niet en miste ook de charisma voor de hoofdrol. Ook probeerde ze hem teveel Russell Crowe te laten nadoen, zoals vóór het gevecht met z’n handen door de aarde en de kill met de twee zwaarden, die niet eens in de buurt kwam van het epische stuk uit het origineel. Pedro Pascal vond ik helemaal niet slecht in zijn rol als rebelse generaal en had ook één van de weinige realistische gevechten. Die twee nichterige clowns van keizers daarentegen waren verschrikkelijk met als dieptepunt het benoemen van het aapje Dondus… hoe verzinnen ze het. Connie Nielson zag er oud en vermoeid uit en was ook vermoeiend om naar kijken als ze in beeld was. Denzel heb ik altijd hoog zitten en scheen zich kosteloos te vermaken, maar hoort in mijn ogen niet thuis in deze film, hij zal er ongetwijfeld een aardig zakcentje voor hebben gekregen.
Dan hebben we het nog niet eens gehad over de CGI gemuteerde bavianen, neushoorn of als dieptepunt de zogenaamde zeeslag met haaien in het Colloseum.
Ik werd er niet warm of koud van, waar ik in deel 1 regelmatig met kippenvel zat deed dit vervolg me niks en voelde aan als een cashgrab. Jammer.

Herzien op de nieuwe 4K Steelbook met DolbyVision en DolbyAtmos, waardoor de prachtige soundtrack van Jack Nitzsche het best tot z’n recht komt. Ik was reuze blij toen ik hoorde dat deze alsnog een aparte release kreeg. Deze titel zat natuurlijk vast in één van de Columbia boxen waar ik geen fan van ben, spaar ze ook niet.
Een meer dan geslaagd buitenbeentje van Carpenter, die natuurlijk vooral bekend is om zijn rauwe horror en S.F. De muziek werd ditmaal ook niet door hemzelf gecomponeerd, al hoor je in de finale bij de krater wel zijn bekende synthesizer. Duidelijk beïnvloed door het grote succes van ET, hier gespeeld door volwassenen.
Verhaal begint op 20 augustus 1977 wanneer de Voyager II op Cape Kennedy word gelanceerd met een uitnodiging aan buitenaards leven. Aan boord van de sonde bevinden zich foto’s van de aarde, gesproken groeten en ‘n medley van muzikale composities. Jaren later word deze oproep door een ruimtewezen beantwoord en zijn ruimteveer stort neer nabij het huis van weduwe Jenny Hayden in Wisconsin, die nog steeds niet over de dood van haar overleden man heen is. Door middel van foto’s en een pluk haar neemt hij de gedaante aan van haar overleden man, ontvoerd haar en samen reizen ze in een oranje Mustang richting Arizona, waar de alien binnen drie dagen moet zijn. Ondertussen raken ze verliefd, maar worden ook doelwit van een grote klopjacht van de overheid, geleid door Mark Shemin.
Jeff Bridges is geweldig als sympathieke alien die ontdekt wat het aardse leven inhoudt en werd terecht genomineerd voor een oscar. In een interview leerde ik dat hij vogels bestudeerde voor de bewegingen met zijn hoofd. Maar ook Karen Allen speelt fantastisch en weet de emotionele snaar te raken. De special effects zijn hier en daar wat gedateerd, maar storend vind ik het niet. Absolute hoogtepunt is de scene aan het weg restaurant met het hert, in combinatie met de mooie muziek, raakt mij altijd. Maar ook de scene in de treinwagon, waar Jenny het ultieme geschenk krijgt en de eind scene met dat rood en blauwe licht zijn werkelijk schitterend.
In 1986 verscheen er nog een tv serie met een andere cast, die ik nooit gezien heb.
Een heerlijke S.F roadmovie met een vleugje romantiek, drama en feelgood.

I think she’s startin’ to suspect something.
Herzien op de nieuwe 25th Anniversary Edition van Scream Factory, een 4K uitgave met DolbyVision. Omdat deze voor zover ik weet in Europa nooit een bluray release heeft gehad, was dit een enorme upgrade over mijn oude dvd.
Voormalig cellist Claire Spencer (Pfeiffer) en haar man Dr. Norman Spencer (Ford), een wetenschapper en professor, wonen in een statig vrijstaand huis aan het meer in Vermont. Een erfenis van Norman’s overleden vader. Claire was een jaar eerder betrokken bij een ernstig eenzijdig auto-ongeluk tegen een boom. Hun relatie komt onder druk te staan nadat Claire’s dochter en Norman’s stiefdochter Caitlin naar de universiteit vertrekt. Tegenover hun wonen de Feurs, zonder kinderen, die Claire overdag voor de zoveelste keer hoort ruziën. Kort daarna ziet ze s’avonds op een regenachtige avond de overbuurman een langwerpige vuilniszak in zijn kofferbak leggen. Ze verdenkt hem dat hij zijn vrouw heeft vermoord. Ondertussen beginnen er bij haar thuis ook onverklaarbare gebeurtenissen voor te doen. Zo gaat de voordeur zomaar open, hoort ze zacht gefluister en valt er een fotolijstje kapot. Ook vind ze onder het rooster van de vloer een geheimzinnige sleutel. Als ze op een avond in de badkamer iets spookachtigs ziet begint het tot haar door te dringen. Claire doet alles in haar macht om uit te zoeken wie of wat haar iets duidelijk probeert te maken.
Hele fijne mysterie thriller die ik in mijn jeugd al regelmatig gezien had. Pfeiffer speelt de rol van haar leven en ook Ford bied goed tegenspel. Film heeft een langzame opbouw wat zorgt voor een beklemmende sfeer. De soundtrack van Silvestri helpt hier ook bij. Het mooie camerawerk werd verzorgd door Don Burgess waar Zemeckis al eerder mee had samengewerkt in Forrest Gump en Contact. Hoogtepunt blijven de scenes in de badkamer. Film duurt voor het mooie net iets te lang en in de finale schiet de film uit de bocht, wat jammer is.
De overbuurvrouw Mary Feur, gespeeld door Miranda Otto, zullen de meeste herkennen als Éowyn van Lord of the Rings. En natuurlijk haar man Warren Feur, gespeeld door James Remar, die in de 80&90’s in tientallen films meespeelde. Hij is hier wat moeilijker te herkennen door zijn lange haar en baard. Verder een kleine rol van Joe Morton als psychiater, die de meeste zullen herkennen als Miles Dyson van Terminator 2.

Get three coffins ready.
Herzien op 4K van Arrow met DolbyVision en een verbeterde 5.1 soundtrack. Mijn favoriete boutique label maakt zijn naam wederom waar, een prachtige uitgave.
Drie toen toekomstige grootheden sloegen de handen ineen en schreven geschiedenis met deze eerste spaghetti western.
Eastwood die buiten de goody two-shoes serie Rawhide nog steeds totaal onbekend was en bijna op het punt stond om te stoppen met acteren. Zijn contract verbood hem ook om in Amerika aan andere projecten mee te werken. Totdat hij werd gevraagd door de toekomstige vader van spaghetti western en Europese regisseur Leone. Het contract verbood hem niet buiten Amerika films op te nemen, the rest is history. En tot slot natuurlijk de legendarische muziek door Leone’s oud-klasgenoot Ennio Morricone. De oorspronkelijke titel was “The Magnificent Stranger”, die drie dagen vòòr de release werd veranderd. Eastwood wist hier niks van, en was ook verrast toen hij hoorde wat een hit de film was.
Een onofficiële remake van Kurosawa’s “Yojimbo” uit 1961. Japans productie bedrijf Toho klaagde Leone aan en won de rechtzaak, ze kregen 15% van de opbrengst, meer dan hun eigen film Yojimbo had opgeleverd.
We hebben de Baxters aan één kant die handelen in wapens, de Rojo’s aan de andere kant die handelen in drank en de man zonder naam in het midden. Persoonlijke de minste van de trilogie, al blijft het natuurlijk een fijne film. Eastwood draagt de film en speelt fantastisch als de zwijgzame revolverheld. Je denkt in eerste instantie dat hij alleen aan geld denkt, maar toch toont hij ook empathie voor bepaalde karakters en is hij niet helemaal egoïstisch bezig. Leuke bijrol van de doodkistenmaker Piripero. Klein minpuntje voor de nasynchronisatie van het jankertje Jesús, zoontje van Marisol. De finale werd in Back to the Future 3 nog een keer nagedaan. De schitterende score van Morricone blijft geweldig en heeft enorm veel waarde voor de film.

Everybody's got a right to be a sucker once
Herzien op 4K van KinoLorber met DolbyVision.
Verhaal speelt zich af tussen 1861-1867 tijdens de Franse interventie in Mexico. Een eenzame Amerikaanse huurling genaamd Hogan trekt te paard door de woestijn als hij een vrouw hoort schreeuwen die door drie mannen verkracht dreigt te worden. Hij red haar, en wanneer ze zich heeft aangekleed stelt ze zich voor als Sister Sara. “Wat doet een non in godsnaam hier in de middle of nowhere”? Zij zegt dat ze op een missie is. In werkelijkheid is ze op de vlucht voor Franse soldaten omdat ze hulp bood aan Mexicaanse rebellen. Sara gaf Spaanse les in een Frans fort en is dus redelijk op de hoogte van de indeling, aantal soldaten en een kluis. Hogan bereid samen met kolonel Beltran van de Mexicaanse Juaristas een plan om dit fort te overvallen.
Blijft een heerlijke film en in rijtje van mijn favoriete films van Clint. Eastwood en MacLaine spelen fantastisch en de interacties tussen hun zijn fijn om te volgen. (“Don't "Brother" me Sister”). Zo komen we bijv te weten dat het zijn grootste droom is om een gokhal te openen in San Francisco met rode mahoniehouten bars en viltgroene speeltafels. Hogan die maar wat graag met haar het bed in wil duiken, maar zij dit tegenhoudt. De twist op het einde is dan ook hilarisch. Camerawerk is weer prachtig met de Mexicaanse landschappen en verveelt geen moment. Er is altijd wel wat interessants te zien zoals een uil in een boom, een vis in een beekje of een puma op een rotswand. Op deze 4K uitgave is dat een lust voor het oog. Ook de muziek van Ennio Morricone klonk weer goed.
Een luchtige western met een hele fijne sfeer die makkelijk wegkijkt.

It's a hell of a thing, killin' a man. Take away all he's got, and all he's ever gonna have.
Herzien op 4K. Big Whiskey, Wyoming 1880. Een prostituee wordt verminkt door twee cowboys. De andere meiden van plezier leggen hun verdiende geld bij elkaar en loven een beloning uit van 1000$. Het nieuws bereikt de jonge "wannabe" revolverheld Schofield Kid (“ik heb er al vijf gemold”), die een partner nodig heeft en deze zoekt in oud premiejager en weduwnaar William Munny. 1000$ beloning, 500 de man. Munny weigert, uit respect voor zijn overleden vrouw Claudia, die hem van de drank en dat gewelddadige bestaan af hielp, en de jongen vertrekt. Hij zou het geld goed kunnen gebruiken, aangezien hij nu een armzalig boeren bestaan leeft en zijn hoofd moeilijk boven water kan houden met zijn twee kinderen. Bij nader inzien gaat hij toch op pad, maar zoekt eerst hulp bij zijn oude maat Ned, die tevens een armzalig boeren bestaan leeft en getrouwd is met een Indiaanse. Munny is niet meer de revolverheld die hij vroeger was. Hij is klungelig, zwak, kan niet meer raak schieten en heeft zelfs moeite op zijn paard te stappen. (Dat paard neemt wraak op me voor m’n jeugdzonden). Hij laat Ned weten dat hij zijn oude gewoontes niet wilt oppakken. Hij heeft gewoon het geld nodig voor de toekomst van zijn kinderen. Samen rijden ze richting Big Whiskey, in de hoop de jongen te kunnen inhalen en waarbij zijn slechte naam (moordenaar van vrouwen en kinderen) hem vooruit snelt. Eenmaal daar komen ze tegenover de sadistische sheriff “Little Bill” Daggett te staan die eigenlijk niet zo veel van Munny verschilt. Ondertussen is er ook een andere Engelse premiejager genaamd “English Bob”, een oude bekende en rivaal van Little Bill, op jacht naar de buit.
In het rijtje beste (anti) westerns ooit gemaakt en een bespiegeling op Eastwoods eigen loopbaan. Een anti western omdat het Wilde Westen als ware begraven wordt, wat in de epiloog duidelijk wordt, en de komst van de moderne samenleving.
Een meesterlijke ode aan het western genre.

Een ouderwets avondje bios met mn pa, aangezien we deel 1 ook samen in de bios hadden gezien en geweldig vonden.
Helaas is dit vervolg in alle opzichten minder. Film opent met de moord op Ray King (J.K. Simmons), dir. van Financiën, die als privédetective een zaak onderzoekt over vermiste mensen uit El Salvador. Zijn toekomstige opvolger agent Medina vind zijn lichaam met een laatste boodschap. Op zijn arm is met pen geschreven: “Vind de accountant”, waarna zij de zaak overneemt. Ze komt in contact met Christian Wolff (Affleck) en die besluit haar te helpen. Wolff vraagt de hulp van zijn broer Braxton (Bernthal). Ze stuiten hierbij op een complot wat te maken heeft met kinderhandel.
Film komt wat traag op gang en pas na een minuut of 40 zat ik er een beetje in. Medina komt eigelijk al snel op de achtergrond te staan en de broers nemen de film over. De chemie tussen Affleck en Bernthal is goed. Mooi om te zien hoe ze toch samen een nauwere band opbouwen en de interacties tussen hun zijn leuk. De scene in de countryclub is geweldig en misschien wel de beste scene.
Je kon wel duidelijk zien dat Affleck wat aan z’n kop heeft laten doen.
Wat minpuntjes vond ik de toon van de film, waar deel 1 serieus was is hier gekozen voor een wat komische gehalte. De soundtrack is wat minder, waar deel 1 de prachtige score had van Mark Isham. En tot slot snapte ik niet helemaal waarom Braxton opeens autistische trekjes begon te vertonen (scene met telefoongesprek), waar hij in deel 1 juist altijd voor Cristian moest opkomen. Al met al een vermakelijk vervolg waarbij vooral het laatste uur een hoop goedmaakt, maar komt niet in de buurt van het eerste deel.

Ben momenteel het dikke boek weer aan het lezen en ong halverwege nu, mooie tijd om deze weer te kijken.
Destijds in de bios gezien waar ik iets enthousiaster was, nu thuis op 4K.
Ondanks dat ze hier jaren aan gewerkt hebben, vind ik toch wel een matige verfilming van één van de beste boeken van King. Dit had de ultieme versie kunnen worden, maar ze hebben voor mij bij lange na niet alles eruit gehaald. Je merkt wel dat ze geprobeerd hebben dingen uit het boek erin te verwerken, maar aan de andere kant hebben ze ook weer hun eigen draai eraan gegeven. Een goed voorbeeld is de opening met Georgie bij de put. In het boek wordt z’n arm eraf gerukt en sterft hij ter plekke op straat. Hier wordt hij de put in getrokken, wat in werkelijkheid niet eens zou passen. De cast vond ik ook niet overtuigend. Blijkbaar zijn Bill, Eddie, Stan en Richie in real life ook vrienden en met elkaar opgegroeid. Ze liepen helemaal weg met dit viertal om de chemie etc. Nou ik vind hun juist de zwakste van de “Losersclub”. Vooral Richie was echt strontvervelend. Waar in de miniserie Bill echt dat leiderschap uitstraalt, vind ik dat hier totaal niet van de orde. Geef mij Ben, Beverly en Mike maar, vond ik veel sterker spelen. Ook Pennywise vond ik een miscast. Z’n uiterlijk en de manier waarop hij praat.. nee, niet eens in de schaduw van Tim Curry. Verder miste ik ook de sfeer in deze, waar dat in miniserie zo sterk aanwezig was.
Hoogtepunt vond ik Beverly’s scene in de badkamer.
In de bios acht jaar geleden had ik hem waarschijnlijk 4⭐️ gegeven, nu maar 3. Doe mij de miniserie maar.

Gezien op Netflix. Franse film over het criminele drugscircuit in Marseille. Film opent met een MMA gevecht waar Bastien per ongeluk zijn tegenstander Enzo doodt. De vrouw en zoon van Enzo waren ook aanwezig. Bastien betuigt zijn spijt bij het graf, stopt met vechten en gaat leven als een kluizenaar. Fast forward 2 jaar later. De weduwe vrouw zoekt de vechter op omdat haar zoon zoek is. Na de dood van haar man is ze de grip op haar zoon kwijtgeraakt en is hij gaan dealen. Bastien besluit haar te helpen en komt bij zijn zoektocht in aanraking met agente Kenza. Kenza zoekt ook de zoon omdat hij een informant van haar is. Zij vermoedt dat de Manchours hier achter zitten waar zij al jaren een vete mee heeft omdat ze jaren eerder haar broer in brand hadden gestoken. De zoon wordt op zijn beurt door de Manchours gezocht omdat hij getuige was van een moord. Na een uitbarsting word Kenza geschorst van het bureau. Ze heeft nu niks meer te verliezen en gaat samenwerken met Bastien om de verantwoordelijken kosten van kost te pakken.
Redelijke film in dit genre met hoogtepunt de scene in de discotheek “Pop Club” met die uitsmijters, gaaf stuk.

Herzien op 4K van 2ndSight met DolbyVision en DolbyAtmos. Beeld is haarscherp en de Atmos track komt als een donderslag binnen.
Destijds in de bios gezien waar die al enorme indruk maakte. Briljant hoe de regisseur met een vrij simpel verhaal en een cast van een groep nobodies toch een klein meesterwerk heeft weten te creëren. De “sex curse”, noemde wij hem. In weze gaat het ook over een soort vloek die dmv sex wordt overgegeven. Jay krijgt van Hugh de “regels” van het kwaadaardige bovennatuurlijke entiteit: Dit ding gaat je volgen. Het kan iedere willekeurige persoon zijn. Het beweegt langzaam, maar is niet dom. Het komt recht op je af. Je kan het doorgeven dmv sex. Als je sterft gaat het terug naar de persoon van wie jij het hebt gekregen.
Van echt horror is er geen sprake, maar het is vooral de naargeestige sfeer in combinatie met de sterke cinematografie en creepy soundtrack die onder je huid kruipt. Continu het gevoel dat je achtervolgt wordt. S’nachts niet kunnen slapen met de angst dat het kan opduiken.
Een film die nog dagen in je hoofd blijft spoken. Geweldig!
De planning van regisseur David Robert Mitchell en hoofdrolspeelster Maika Monroe zijn om dit jaar het officiële vervolg te filmen. Hier gaan ze op zoek naar de oorsprong van de entiteit.

Herzien op 4K van ScreamFactory met DolbyVision, een enorme upgrade over de oude dvd die ik nog had. Beeld is prachtig, met name de nacht scenes, die knallen eruit.
Ik had zin in een oude StephenKing film en kwam in de kast deze tegen. Een verfilming naar het korte verhaal Cycle of the Werewolf van 1982 en misschien wel een voorproefje op zijn iets latere werk IT dat vier jaar later verscheen. Beiden verhalen vertonen grote gelijkenissen met een monster dat moord in een klein plaatsje in Maine. De kinderen durven het de volwassenen niet te vertellen met de wetenschap dat ze toch niet gelooft worden en beiden monsters kunnen met zilver gedood worden.
Voor mij één van de betere verfilmingen van King waar de sfeer van de film zeer bepalend is. King is daar een meester in en ook hier wordt dat weer benadrukt. De relatie tussen broer Corey Haim, zus Megan Follows en oom Gary Busey is geweldig en vooral het laatste gedeelte van de film spelen ze fantastisch samen. De transformatie scenes zagen er voor die tijd best goed uit, en er zitten een aantal behoorlijke gore kills in voor King standards. Ik weet nog hoe gaaf ik vroeger de op brandstof aangedreven rolstoel vond, en zelfs nu maakt het nog indruk. Na de upgrade van Uncle Red heeft de Silver Bullet van Corey nóg meer power en de scenes dat hij achterna wordt gezeten op dat racemonster blijven goed. Tot slot niet te vergeten de sfeervolle muziek.
Corey Haim overleed helaas al op 38 jarige leeftijd door een vermoedelijke overdosis medicatie.

Herzien op bluray van 101BlackLabel, een 4k scan van de original camera negatives.
Rock, Rebellion and Ramones!
Geinige highschool comedy musical waar het de bedoeling was om de band “The Ramones” meer bekendheid te geven. We volgen de rebelse Riff Randell (P. J. Soles) die niks om de lesstof geeft en leeft voor rock’n roll. De meeste zullen haar herkennen van Carry ‘76 en Halloween ‘78. Verder nog een aantal bekende gezichten zoals Clint Howard die hier op school een black market genaamd Eaglebauer Enterprises runt met nep ID’s, toets antwoorden en hal passen. Ik herkende hem van latere 80’s films. Heel klein rolletje van Dick Miller als politie chef.

You got nothing, kiddo. Snake eyes. The house wins.
Na jaren weer herzien op de 4K uitgave van Kino Lorber met DolbyVision.
Blijft toch een fijne thriller hoor met Cage in zijn gloriejaren. Hij zet een sterke rol neer als corrupte en hyperactieve Atlantic City detective. Cage krijgt goed tegenspel van Gary Sinise als corrupte extremist die verantwoordelijk is voor de veiligheid van de minister van Defensie. De opening blijft geweldig met de bijna kwartier durende long take. Sowieso was het camerawerk één van de sterkste punten, waar niets is wat het lijkt. Typische de Palma shots zoals het split screen en topshots van de hotelkamers. Verhaal wordt vanuit verschillende perspectieven verteld wat heel slim gedaan is.
Jammer van het welbekende afgeraffelde einde. Ik had die oorspronkelijke vloedgolf wel graag willen zien van de tropische storm Jezebel.
Nu is wachten op de 4K uitgaves van Con Air en The Rock, welke beiden al groen licht hebben gehad.

Ondanks alle negatieve reacties toch een kans gegeven. Bleken terecht, want dit is het zoveelste wanproduct. De zogenaamde magie die Disney altijd garandeert ontbrak geheel. Het verhaal hebben ze gedeeltelijk veranderd en leek bij vlagen wel een musical, overvloed aan doelloze nummers. Een aantal scenes zagen er wél mooi uit (stuk met de dieren in het bos bijv), maar je voelt er niks bij, zielloos en sfeerloos. Dieptepunt waren de dwergen, zagen er echt niet uit.
Stiekem wel leuk dat die keihard geflopt is, misschien gaan dan de ogen is open, maar betwijfel het. Dit komt niet eens in de buurt van het origineel.