Logboek

My Style? You can call it the art of fighting without fighting.
Herzien op 4K van Warner Bros, die weer een prachtige upgrade hebben afgeleverd.
Lee word door Braithwaite van de Britse Inlichtingendienst gevraagd undercover te gaan als hun agent om mee te doen aan een gevechtstoernooi op een eiland in bezit en georganiseerd door Mr. Han. Dit toernooi is slechts een dekmantel voor zijn handel in opium en prostitutie. Wat ze missen is bewijs en aan Lee de taak om dit bewijs te leveren. Er is al een undercoveragente genaamd Mei Ling op het eiland, maar ze hebben het contact met haar verloren en vrezen het ergste. Alvorens hij vertrekt komt Lee van zijn leraar/priester Roy Chiao van de Shaolin Tempel te weten dat Han ook een student van hem was en de tempel te schande heeft gemaakt. Waarom deze scene in de bioscoopversie is geknipt blijft mij een raadsel, want de priester heeft ook een essentiële laatste les voor Lee: "The enemy has only images and illusions behind which he hides his true motives. Destroy the image, and you will break the enemy." Dit wordt later pas duidelijk in het spiegelpaleis. Ook doet hij (met het idee dat hij mogelijk niet terugkeert van het eiland) een laatste bezoek aan zijn (vader/opa?, de relatie met Lee blijft vaag). Deze doet hem een trieste mededeling dat zijn jongere zus Hsu Lin, gespeeld door Angela Mao is vermoord door O’Hara (Bob Wall), de bodyguard van Han. Op de boot naar het eiland maken we kennis met Roper (Saxon) en Williams (Kelly), die beiden als veteranen in de Vietnam oorlog hebben gediend en oude vrienden zijn. Door een klein weddenschapje raken Lee en Saxon bevriend. Let ook goed op het sprinkhanen gevecht, de verliezende die onderop ligt bijt de andere in z’n poot, waardoor die alsnog als winnaar eindigt. Roper onthoud dit, en gebruikt dit later in het gevecht tegen Bolo. Eenmaal op het eiland komt Lee in contact met Mei Ling en zij verstrekt hem de informatie die zij te weten is gekomen. Later die nacht gaat Lee op onderzoek uit.
Als groot fan van Bruce Lee kan ik deze film bijna dromen, god wat heb ik deze vaak gezien. Lee is op de top van zijn kunnen, zit geen greintje vet aan dat lichaam, één en al spier. Geweldige bijrol van Jim Kelly met zijn oneliners zoals “Man, you come right out of a comic book”, “Bullshit, Mr Han-Man!!”, en “I’ll be too busy looking gooood”. Ook Yang Sze als de meedogenloze Bolo is geweldig. Hij hield ná deze film deze naam aan als zijn stagename.
Hoogtepunten zijn voor mij de trainingsessie van Lee op zijn kamer en natuurlijk het legendarische gevecht tegen Bob Wall. De snelheid van Lee was ongekend en word denk ik nooit meer geëvenaard.
Nog wat laatste film feitjes:
- de tegenstander van Lee bij de opening is Sammo Hung, door zijn lange haar is hij wat moeilijk te herkennen.
- driemaal cameo van Jackie Chan als henchman van Han in de gevechten tegen Lee in het ondergrondse netwerk.
- op het feest van Han kan je Linda Lee (vrouw van) spotten in een lila jurk op de achtergrond.
- richting het einde als het grote gevecht uitbreekt (witte tegen zwarte uniformen), let dan goed rechtsboven in beeld! Je kan Lee aanwijzingen zien geven aan beide kampen waar ze naartoe moeten.
- na het openingsgevecht tegen Sammo Hung (wat achteraf pas gefilmd werd, omdat ze een andere opening voor de film wilde) werd Lee “uitgedaagd” voor een zogeheten crowd pleaser (salto over 4 personen). Hij glimlacht naar ze, en dat is het allerlaatste shot wat is gefilmd voor zijn vroegtijdige dood.
Wat een gemis blijft het toch, moet je je voorstellen hoeveel geweldige films hij nog had kunnen maken.
RIP Sensei Lee 1940-1973

Bond marathon deel tien herzien op bluray. De derde met Moore en wederom een goede film.
Wanneer er twee kernonderzeeërs van zowel Engeland als Rusland op geheimzinnige wijze zijn verdwenen worden de Geheime Dienst van beide landen gealarmeerd. Engeland stuurt 007 en Rusland Majoor Anya Amasova/agent Triple X om de zaak te onderzoeken. Ze komen op het spoor van Carl Stromberg, die door middel van een hitte opsporingssysteem de schepen heeft overgenomen.
Moore zet weer een goede Bond neer met zijn inmiddels wel bekende charme en gevatte oneliners. Hij moet samenwerken, maar krijgt tegelijkertijd concurrentie van de knappe Bond-babe Barbara Bach, de Russische agente. Jurgens vond ik ook niet verkeerd als schurk die een 3e wereldoorlog wilt ontketenen en de wereld te vernietigen, om vervolgens onder water een nieuwe beschaving te scheppen. Zijn schuilplaats is de Atlantis, een koepelvormige zee-aquarium in de vorm van een vierpotige metalen kikker. Hij wordt op zijn beurt bijgestaan door de inmiddels bekende boomlange Jaws (Richard Kiel), die met zijn metalen tanden letterlijk mensen doodbijt. Hij krijgt de opdracht van Stromberg om de microfilmkopie van het opsporingssysteem terug te vinden.
Enkele hoogtepunten vond ik de ontsnappingsscene op de ski’s van de bergtop in Oostenrijk. Duidelijk een stunt double, maar wel gaaf gedaan, vooral als hij achteruit skiënd een achtervolger neerlegt, vervolgens een duikvlucht neemt en een Union Jack parachute opent. Als de maîtresse van Stromberg letterlijk aan de haaien wordt gevoerd, onder de prachtige klassieke muziek van Bach (Orchestral Suite No. 3). Het gevecht met Jaws in de trein. En tot slot de achtervolging in Italië met de Lotus Esprit en helikopter. Mooi stukje als ze daarna letterlijk uit de zee het strand op komen rijden onder de bekende Bond tune, en James nog even een visje uit het raam gooit. De locaties in Egypte waren natuurlijk een lust voor het oog, en waren het ook meest sfeervol.
Minpuntjes vond ik de titelsong en de finale in de grote tanker van Stromberg. Komt wat rommelig over als iedereen begint te schieten, met granaten gooit en door elkaar heen rent.
Dit was de eerste Bond-film waar werd verwezen naar Bond’s verleden, waaronder zijn rekrutering door de Britse geheime dienst van de Royal Navy en zijn huwelijk met Tracy. Tevens horen we ook voor eerst de voornaam van “M” als Miles en “Q” als Boothroyd.
In de credits zien we dat Bond zou terugkeren in “For your eyes only”, maar door het enorme succes van Star Wars kwam eerst “Moonraker”.

Herzien op SkyShowtime. Redelijk vervolg waar Reacher op de vlucht is met majoor Turner die wordt verdacht van espionage. Daarbij komt zijn mogelijke dochter Samantha ook in beeld, die in het begin irritant is, maar groeit in haar rol.
Komt allemaal wat moeizaam op gang, maar naarmate het verhaal vordert word het beter. Leuk om Robert Knepper aka T-Bag (Prison Break) te zien in een kleine rol als generaal.
Deel 1 blijft wel de betere film.

Gezien op SkyShowtime. Beetje matig vervolg op het verrassend goede eerste deel. Begon aardig, maar vloog al snel uit de bocht en je had geen idee meer wat nou de werkelijkheid was. Daarbij duurde de film ook nog eens veel te lang.
Less is more, hou het simpel, net als deel 1. Ook minpunt vond ik de doelgroep, die duidelijk gericht is op de Gen-Z generatie net zoals Alien Romulus van datzelfde jaar. Hoop hysterisch geschreeuw en straattaal.

Destijds in de bios gezien, nu herzien op bluray. Blijft goeie actiethriller met Cruise in de hoofdrol als de ongrijpbare Jack Reacher, die aliassen gebruikt van bekende honkbalspelers van vroeger. Film opent met een sluipschutter die in de menigte vijf ogenschijnlijk willekeurige mensen doodschiet. Het bewijsmateriaal leidt naar James Barr, voormalig sluipschutter uit het leger. Tijdens het verhoor schrijft hij slechts drie woorden: “Get Jack Reacher”. Reacher heeft samen gediend met Barr en weet dat Barr nog meer op zijn kerfstok heeft. Kort daarna gaat hij samen met advocate Helin Rodin (Pike) op onderzoek uit.
Enkele hoogtepunten zijn de openingsscène, het straatgevecht buiten de bar, de auto achtervolging met de politie (vooral de manier waarop die eindigt) en de finale in de steengroeve. Leuke bijrol van Robert Duvall als Martin Cash, eigenaar van de schietbaan, die Reacher gaat helpen.
Er is een 4K uit, maar door de matige reviews heb ik deze nooit ge-upgrade vanaf bluray.

Herzien op bluray. Blijft geweldige film die ik in mijn jeugd vele malen gezien heb. Boeiende samenvatting van het leven van Bruce Lee, al dan niet helemaal accuraat. Zo heeft hij bijvoorbeeld nooit zijn rug gebroken in een besloten gevecht. Wel had hij een zenuw in zijn rug permanent beschadigd door te zwaar trainen, vervolg waren voortdurende rugklachten. Jason Lee Scott gaat helemaal op in zijn rol en is prettig om te volgen. De prachtige soundtrack (The Dragon’s Heartbeat) van Randy Edelman geven de scenes een extra boost, de stukjes op de piano zorgen zelfs voor wat ontroering.
Hoogtepunten voor mij zijn het eerste besloten gevecht tegen John Cheung (in real life was dit tegen Wong Jack Man). Het gevecht tegen zijn broer Ong Soo Han op de zogenaamde filmset van The Big Boss, waar de regisseur trouwens op een redelijke lookalike van Lo Wei lijkt, goed uitgezocht van de filmmakers. En tot slot de gevechten tegen zijn innerlijke angst (de Demon), met die sinistere muziek op de achtergrond, die ik als kind doodeng vond.
Cameo van Shannon Lee, dochter van Bruce Lee als zangeres die California Dreaming zingt.

stem geplaatst

stem geplaatst

Herzien op Bluray. We volgen MIT student Ben Campbell (Sturgess) uit Boston, die door zijn leraar wiskunde Micky Rosa (Spacey) word gespot als wiskundig genie. Hij nodigt hem uit voor zijn Vegas clubje en leert hem de fijne kneepjes van het vak. Kaarten tellen, handgebaren en laat je emoties niet de overhand nemen. Dat zijn de regels. Ben laat wel duidelijk weten dat hij dit alleen maar doet om zijn medische opleiding voor Harvard te bekostigen van 300k. Eenmaal in Vegas lijkt alles op rolletjes te lopen, ze pakken een hoop geld in de casino’s. Langzaam maar zeker begint Ben zichzelf te verliezen in het leven van Vegas. Hij begint te liegen tegen zijn moeder en de vriendschap van zijn twee beste maten in Boston begint te verwateren. Hij verliest zijn doel uit het oog en emoties beginnen over te nemen. Op een avond verliest hij een grote som geld, en Micky laat duidelijk weten dat hij dit niet pikt en de relatie strikt zakelijk is. Daarbij zijn ze onder de radar gevallen van casinobaas Cole Williams (Fishburne).
Ik hou zelf ook wel van een gokje, dus dit soort casino films trekken mij altijd wel. Qua acteerwerk steken alleen Spacey en Fishburne erboven uit, alhoewel ik Josh Gad als vriend Miles ook goed vond. Script zit verder wel redelijk in elkaar met een aantal leuke twists en het einde geeft je een beetje een dubbel gevoel. De titel slaat uiteraard op het hoogste nummer van blackjack, maar ook op de aankomende leeftijd van Ben.

Bond marathon deel 9 herzien op bluray.
Ietsjes minder dan z’n voorganger, maar ook deze tweede film met Moore bevalt me prima. De energiecrisis van ‘73 staat centraal als thema en tevens gaat de film mee met de kungfu hype die gaande was, voornamelijk door de wereldster Bruce Lee. Ik ben gek op Aziatische martial arts films dus het Oosterse sfeertje en de vechtscenes passen precies in mijn straatje. De titel slaat op de twee wapens van Scaramanga, het gouden pistool, maar ook het laserkanon op zonne-energie (solar power).
Moore zet opnieuw een sterke 007 neer met leuke oneliners en zelfspot. Hij krijgt de opdracht om de Solex Agitator te bemachtigen, een baanbrekende technologische oplossing voor het hedendaagse energietekort. Hij krijgt hulp van Bond-babe Goodnight (Ekland) die de term “dom blondje” bijna overtreft. Christopher Lee heb ik altijd al hoog zitten en zet een geduchte tegenstander neer als Francisco Scaramanga, de man met een derde tepel. Hij wordt op zijn beurt bijgestaan door de Franse dwergbediende Nick Nack (Villechaize). In 1993 pleegde hij op 50 jarige leeftijd zelfmoord. Hij leed aan chronologische pijn, omdat zijn inwendige organen te groot waren en daardoor steeds meer druk op zijn lichaam uitoefenden. Hij dronk veel om de pijn te verzachten, maar raakte steeds depressiever, triest. De tweede Bond-babe is miss Anders (Adams), als maîtresse van Scaramanga. In Octopussy ‘83 keert ze terug onder dezelfde naam “Octopussy”. Tot slot maakt ook Sheriff J.W. Pepper zijn terugkeer. Blijkbaar vond regisseur Hamilton hem zo grappig dat hij hem opnieuw in het script heb laten schrijven. Ik heb geen hekel aan hem, maar hij kreeg wel te veel screentijd, klein rolletje had voldoende geweest. De locaties zijn ook weer schitterend met het eiland van Scaramanga als favoriet. Maar ook het tijdelijke hoofdkwartier van MI6 in het schipswrak Queen Elizabeth, het paleis van Hai Fat in Thailand en de scenes in Macau zijn stuk voor stuk interessant. Enkele hoogtepunten zijn de confrontatie bij de Muay Thai wedstrijd plus daarop volgende car chase in Thailand en de finale in de speelhal van Scaramanga. De titelsong van Lulu deed me niet zoveel.
M: Is Miss Goodnight with you? I'd like a word with her.
Bond: She’s just coming, sir.
M: Goodnight? Goodnight!
Bond: Good night, sir.

Vermakelijk maar middelmatige Marvel weer. Anthony Mackie doet het niet slecht als Cap, maar hij mist de charisma en flair om de film te dragen. De 82 jarige Ford stond z’n mannetje als president. Giancarlo Esposito zette ook een aardige rol neer als Sidewinder, leider van het Special Ops team Serpent. De meeste zullen hem herkennen als Gus van Breaking Bad. Film opent aardig in Mexico met aantal vechtscenes waar Cap laat zien wat hij in huis heeft. Script is zoals gewoonlijk weer vrij matig waar het metaal adamantium centraal staat (deed me meteen aan Wolverine denken). Door middel van “mind control” worden Amerika en Japan tegen elkaar uitgespeeld. De gevechten boven de Indische Oceaan en het gevecht tegen de Red Hulk zijn natuurlijk één groot CGI festijn. Eind deze maand gaat de “Thunderbolts” in premiere. Ik verwacht hetzelfde middelmatige niveau.

stem geplaatst

Na jaren herzien op de nieuwe bluray uitgave van Arrow. Onderdeel van “Enter the Video Store: Empire of Screams” boxset.
Na Re-Animator en From Beyond was dit de derde film van Stuart Gordon. Tijdens een zware storm op een stuk platteland in Engeland komen jonge Judy, haar vader David en harteloze stiefmoeder Rosemary vast te staan met de auto. Ze zoeken hun toevlucht in een nabij afgelegen landhuis. Daar ontmoeten ze ouder echtpaar Gabriel en Hilary Hartwicke, waarvan Gabriel een poppenmaker is. Kort daarna arriveren er nog drie gestrande reizigers die willen schuilen voor de storm. Dit zijn goedsul Ralph en twee lelijke Britse sletten die zijn meegelift. Deze twee willen in eerste instantie Ralph beroven van zijn portefeuille, maar één van hen krijgt het “geniale” idee om daarentegen het huis te doorzoeken voor antiek en sieraden. Waar ze echter niet mee rekening heeft gehouden is dat s’nachts de duivelse poppen in het huis tot leven komen.
Wauw ik was helemaal vergeten wat een sfeervolle film dit was, een goede mix van horror/zwarte humor en zelfs een vleugje feelgood. Het verhaal speelt vooral in op de persoon, degene met een goed of slecht hart. De kleine Carrie Lorraine speelt geweldig in haar eerste en tevens laatste grote rol. Ze had hiervoor een klein rolletje in Poltergeist 2, maar na deze film had ze geen interesse meer in acteren en wilde rechten gaan studeren. Jammer, want ik denk dat zij enorm had kunnen groeien. Ook Guy Rolfe speelt fantastisch als de oude poppenmaker, hij had een bepaalde creepy aura om hem heen. Ik had ook te doen met Ralph, beetje een sulletje, maar zijn hart zit op de juiste plek. Er wordt goed gebruikt gemaakt van de stop-motion effecten en de poppen zagen er sinister uit. Het einde is erg leuk gevonden door de makers. Met slechts 75min kijkt de film heerlijk weg.
Ralph: Ya know, I can remember every toy I had as a kid.
Gabriel: And they remember you, Ralph. Toys are very loyal, and that is a fact.

Directors Cut herzien op de bluray van Arrow, die er overigens prachtig uitzag. Tevens met introductie van Clive Barker en Mark Allen Miller waar ze uitleggen hoe deze Cut is ontstaan.
Gebaseerd op Barker’s eigen boek Cabal. Het verhaal komt wat rommelig over en is bij vlagen lastig te volgen. Sheffer doet het aardig als voortvluchtige Aaron Boone die later door middel van vampier elementen in een Nightbreed veranderd en in hun wereld wordt verwelkomd. Cronenberg speelt als duistere psycholoog Decker veruit het sterkst. Verder zien we nog Doug Bradley als Lylesberg, de leider van de Nightbreeds. Hun wereld Midian bevind zich onder een begraafplaats, waar ze de god Baphomet vereren, die deze wereld gecreëerd heeft. De decors en special make-up effects van de Breeds zagen er prachtig uit, met Lylesberg als mijn favoriet. Dit alles onder de kerkachtige choir score van Danny Elfman (vaste componist Tim Burton), die een heerlijke 80’s sfeer aan de film geeft.

stem geplaatst

Gezien op bluray van 101BlackLabel.
Matige found footage film over het mysterie van de Jersey Devil. Normaal ben ik hier wel van, maar deze was gewoon ronduit saai en eindigt met een zware anticlimax.

Destijds in de bios gezien en nu weer herzien op bluray. Met gemak in het rijtje engste films ooit gemaakt. Dit was de eerste en samen met deel 2 voor mij ook de beste van de “Conjuring Universe”. James Wan blijft een meester op horror gebied. De lore van Ed en Lorraine Warren blijft ook fascinerend.
Hoop nog steeds op een 4K release met Atmos geluid.

The power of Christ compels you!
Pluspunten voor het bizarre einde

Bond marathon deel 8 herzien op bluray. Enter Roger Moore.
Verhaal opent met de moord op drie Britse agenten op drie verschillende locaties. Bond word thuis door M en Moneypenny op pad gestuurd om de zaak te onderzoeken. Hij komt op het spoor van meesterbrein Dr. Kananga aka Mr. Big (Kotto) die zich op San Monique schuilhuild. Deze wil koste wat kost het drugsmonopoly van Amerika in handen krijgen. 007 word bijgestaan door de mooie tarotwaarzegster Solitaire (Seymour) en krijgt tevens hulp van Felix Leiter (Hedison).
Veel beter dan ik me kon herinneren, wat vooral komt door de geweldige sfeer, goed gekozen cast en locaties. Moore was in zijn debuut goed op dreef met humor en zelfspot. Ook de badguys, met name de handlangers van Kananga zijn stuk voor stuk interessante karakters. Tee Hee met z'n ijzeren klauw, Baron Samedi met z'n voodoobedreiging en enge lach, bodyguard Whisper. Helaas geen Q in dit deel, maar Bond heeft wel zijn horloge die nu een magnetische optie heeft waar in de film goed gebruikt van wordt gemaakt. Tot slot Quarrel Jr. die Bond naar het fictieve San Monique vaart, hij is zogenaamd de zoon van Quarrel uit Dr. No. Qua locaties zien we oude straatbeelden van Harlem met de Fillet of Soul restaurant keten, die allerlei geheime gangen en draaiende muren bevat. Maar het zijn vooral de prachtige shots van San Monique (gefilmd op Jamaica), die een lust voor het oog zijn.
Hoogtepunten voor mij zijn de achtervolging met de dubbeldekker. De ontsnapping van de krokodillenfokkerij, "Tresspassers will be eaten", en de achtervolging met de speedboten. Hier maken we ook kennis met de racistische redneck Sheriff J.W. Pepper, ging stuk om die flapdrol.
De mooie titelsong, geschreven door Paul en Linda McCartney, werd een grote hit en kreeg een oscarnominatie. De muziek werd ditmaal niet gecomponeerd door John Barry, maar door Beatle-producer George Martin.
Solitaire: ''Waar is Kananga''?
Bond: ''Die had altijd al een opgeblazen opinie over zichzelf''.

Herzien op bluray, er is een 4K van Shoutfactory, maar de upgrade is minimaal en géén nieuwe special features, dus voor mij is dat het niet waard.
Remakes, altijd tricky. Vaak word het origineel niet meer overtroffen wat voor mij hier ook het geval is. Film opent met een proloog van de archeoloog die we op de bandrecorder hoorde van het origineel uit ‘81. Daarna maken we kennis met het vijftal dat in de blokhut in het bos gaan verblijven. Dit zijn David en zijn vriendin Natalie, verpleegster Olivia, leraar Eric en tot slot Mia, de drugsverslaafde zus van David. Ze zijn hier voor haar naartoe gekomen om haar te ondersteunen met afkicken. Je merkt meteen dat de relatie tussen broer en zus stroef loopt, wat te maken heeft met hun overleden moeder. Kort daarna vinden ze het luik naar de kelder en David en Eric gaan beneden kijken. Ze vinden een klein pakketje gewikkeld in een vuilniszak omringt door prikkeldraad en nemen het mee naar boven. Eric raakt nieuwsgierig, knipt het prikkeldraad los en leest de cover: Naturom Demento: Het boek der Doden. Hij opent het boek en ziet allerlei sinistere illustraties en waarschuwingen niet verder te lezen en bovenal niet hardop uit te spreken. Eric negeert dit en spreekt een bezwering uit: “Kunda - Astrada - Montosse - Canda”, waarna ‘het Kwaad’ word ontwakend.
Geen slechte remake van Alvarez, maar mijn voorkeur gaat toch naar het origineel. Heeft vooral te maken met de matige cast, weinig chemie. Ook qua sfeer vond ik deze een stuk minder. Er werd vooral gespeeld op veel gore en jumpscares. Er volgt nog een post credit scene met een cameo van Bruce Campbell in de schaduw. Een mini intro naar de Ash vs Evil Dead serie. Groovy☠️

stem geplaatst

Bioscoopversie herzien op 4K van ScreamFactory met DolbyVision, tevens de director’s cut herzien op bluray, hier is helaas nog geen 4K van beschikbaar. Beiden versies hebben plus- en minpunten, grootste verschil is uiteraard de finale. Mijn voorkeur gaat uit naar de bioscoop- of iets langere internationale versie met de S-Mart ending, simpelweg omdat ik daar mee ben opgegroeid. De director’s cut zag ik pas veel later.
Dit is de eerste film die ik zag van de Evil Dead originele trilogie. Toen de tijd met mijn beste schoolvriend gehuurd bij de videotheek. We waren een jaar elf, onze vaders waren ook mee. Hadden uiteraard geen idee dat dit onderdeel van Evil Dead was, we vonden de cover er gewoon gaaf uit zien. Kort daarna gekocht op vhs en de band grijsgedraaid.
Blijft geweldige film en mooie afsluiter van de originele trilogie. Campbell is weer op dreef en gaat helemaal los in z’n rol als Ash met legendarische oneliners. Hoogtepunten voor mij zijn de scene in de pit, hilarische stuk op het kerkhof met de drie boeken en uiteraard de bestorming van het skeletten leger. Minpuntje vind ik de scene in de molen met de mini Ash’s, net iets te veel slapstick humor. Oplettende kijker kan Ted Raimi (broer van) nog spotten als één van de dorpelingen, maar ook in de laatste S-Mart scene. Er is ook nog een tv-cut van de film, maar daar hebben ze de grove taal en gore geknipt/vervangen voor andere scenes. Leuk om een keer gezien te hebben, maar veruit de minste van de 4 versies.

Herzien op 4K. Eerder een verfijnde remake met een groter budget dan een direct vervolg. Voor velen de beste van de originele trilogie, voor mij persoonlijk de 'minste', al vind ik het nog steeds een goeie film. De comedy-elementen overheersen de horror, en je moet de film ook absoluut niet serieus nemen. Qua comedy schiet het voor mij net iets teveel door, wat resulteerd in slapstick onderbroekenhumor, je moet ervan houden. Visueel ziet het er wel weer gelikt uit met hele gave shots en de film kent veel vaart. Campbell zet weer een sterke rol neer en de oneliners hebben net als de film zelf inmiddels een cult-status.
Eén van de hoogtepuntjes vind ik de scene in de schuur met de kettingzaag en de afgezaagde shotgun, was vroeger al een kippenvelmomentje, en in het vervolg word hier op voortgeborduurd. Special effects waren oerlelijk, maar wel een vet open einde voor Army of Darkness.
Originele trilogie rating: 1 - 3 - 2

‘Join us’
Deze low-budget horror herzien op 4K in origineel 4.3 formaat. Legendarisch filmdebuut van Sam Raimi en hoofdrolspeler Bruce Campbell (wat een jonge kop had die hier nog), die in de loop der jaren voor velen een cult held werd. Een Section 2 Video Nasty die jarenlang was gebanned in de UK voor een aantal heftige scenes.
Film opent met vijf studenten in de auto die op weg zijn naar een huisje wat ze gehuurd hebben in het bos. Dit vijftal bestaat uit Ash en zus Cheryl Williams, zijn vriendin Linda, en twee vrienden Scotty en Shelly, die net als Ash&Linda ook een stelletje zijn. Eenmaal over een gammele brug te zijn gepasseerd arriveren ze bij het huisje, wat meer een vervallen boshut is. Cheryl, die mooi kan tekenen, tekent de klok na, waarna die stopt op 17:50u en buiten een sinistere stem hoort: ‘Join us’. Tijdens het eten vliegt met een klap op onverklaarbare wijze het kelderluik open. Scotty en Ash gaan beneden kijken en vinden een eng boek met sinistere illustraties en een bandrecorder. Ze nemen het mee naar boven en spelen de geluidsopname af: “Enkele jaren geleden groef ik met collega’s de ruïnes van Candar op. Mijn vrouw en ik wonen nu in een huisje in deze bergen. Hier werk ik verder, niet afgeleid door de moderne maatschappij en ver van de academische omgeving. Ik heb iets belangrijks gevonden in de ruïnes van Candar. Een boek over oude Soemerische grafrituelen en -spreuken. Het heet Naturom Demonto, vrij vertaald: Boek der Doden. Gebonden in mensenvlees en beschreven met mensenbloed. Over de opstanding van demonen en de krachten die in bossen en tuinen vertoeven. Eerst komt er waarschuwing dat deze wezens nooit echt dood zijn. Ze kunnen weer opleven via de spreuken in dit boek. Door het uitspreken hiervan nemen de demonen bezit van de levenden”.
Cheryl wilt niet verder luisteren en rent de kamer uit, Scotty vind haar maar een kleuter, spoelt de opname een klein stukje door en horen nu een vreemde taal. Zonder dat ze het weten wordt ‘het Kwaad’ ontwaakt. Cheryl hoort s’avonds weer die stem buiten en besluit alleen (zucht) op onderzoek uit te gaan. Hier volgt de klassieke verkrachtingsscene door het bos. Als ze terugkomt eist ze dat Ash haar onmiddellijk terug naar de stad rijd, waar hij gehoor aan geeft. Zodra ze bij de gammele brug aankomen zien ze dat deze volledig is ingestort. Terug in de hut luistert Ash de geluidsopname verder: “Mijn vrouw is bezeten door een demon uit Candar. De enige manier om bezetenen tegen te houden is door hen aan stukken te hakken. Ik wil ervoor vluchten, maar ik heb de schaduwen gezien en wat ik ook door dit boek tot leven geroepen heb… het komt zeker voor me terug”.
Kort hierna verandert Cheryl in een Deadite en geeft haar vrienden met een enge stem de waarschuwing: “You will die. One by one we will take you”.

Voor mij in het rijtje beste horrorfilms ooit gemaakt. De rookmachines draaide overuren, maar zorgde wel voor een geweldige atmosfeer in het bos. Opgenomen in Morristown, Tennessee. Geweldig camerawerk waar veel gebruikt wordt gemaakt van point-of-view en de Dutch angle. Een techniek waar de lijnen van de shot diagonaal lopen, waardoor de kijker zijn hoofd een beetje schuin moet draaien. Gezien het budget gave special make-up effects van Tom Sullivan. Voor de editing kreeg Raimi hulp van Joel Coen. Tijdens het Cannes Film Festival in 1982 noemde Stephen King de film: "most ferociously original film of the year", wat de aandacht trok van distributeur New Line Cinema, the rest is history.
Hoewel ik de vervolgen ook leuk vond, blijft dit voor mij de beste.

In mijn jeugd aantal keer gezien en goeie herinneringen aan. Nu na ruim 20 jaar herzien op 4K van ShoutFactory met Dolby Vision&Atmos. Prachtige uitgave zowel beeld als geluid.
Jammer dat deze film zo onbekend is bij veel mensen, niemand praat hier nog over. Film heeft niets aan kracht verloren. Verhaaltje is simpel, maar het is de sfeer, de fotografie en de muziek die het naar een hoger level pusht. Coole rol van Paré (I like his attitude) die een cliché einde vermijdt. Lane als gekidnapte popster, mooie vrouw was dat toch. Een jonge Dafoe als badguy en tevens leider van de motorgang in z’n eerste grote rol. Moranis als het nieuwe vriendje van Lane die in zijn ogen, in tegenstelling tot Paré, z’n zaakjes wél voor elkaar heeft. Twee jaar later speelt hij in nog een geweldige muziekfilm ‘Little Shop of Horrors’. Tot slot een kleine maar hilarische rol voor Paxton als bartender met een hoop praatjes en een zwarte voortand.
Voor nu een 8, maar waarschijnlijk bij een nieuwe herziening (wat denk ik niet lang zal duren) nog een halfje omhoog.
Streets of Fire, a Rock and Roll Fable, maar ook een hidden gem from the 80’s!

Ik had deze gekgenoeg nog nooit gezien, simpelweg omdat de filmposter en hoofdrolspeler me niet aansprak. Odenkirk kon ik alleen als bijrol uit Breaking Bad, en hem nu in een hoofdrol van een actiefilm? Anyways, zag op Netflix voorbijkomen en toch een kans gegeven.
Toegegeven het eerste half uur was zeker aardig en Odenkirk stond z’n mannetje, maar zodra die zogenaamde maffiabaas zich ermee ging bemoeien werd het een stuk minder. Hoogtepunten zijn de knokscene in de bus en de scene met Christopher Lloyd in het verzorgingstehuis was wel gaaf gedaan. Dieptepunt was de zware over-the-top shootout finale in die fabriek, met die overmaat aan cliché slowmotion beelden. Jammer, normaal ben ik gek op dit soort wraakfilms, maar deze pakte me gewoon niet helemaal.
Leuk voor een keer, maar ik zet toch liever John Wick of The Equalizer op, waarvan deze film overduidelijk heeft afgekeken.

Bond marathon deel 7 herzien op bluray.
De laatste met Connery als Bond, en tevens ook de minste uit de reeks tot nu toe. Dit komt vooral door het zwakke script en rommelige edit, de scenes lopen van de hak op de tak op elkaar over. Kon ook duidelijk merken dat Connery niet had getraind voor de rol, hij kwam vermoeid over en leek er niet zoveel zin in te hebben. Wat me ook stoorde is dat Bond nooit gevaar liep, hij had al 10x gevangen of vermoord kunnen worden, maar iedere keer mag hij zo weg wandelen. Zo is er bijvoorbeeld een scene in een restricted area waar hij door twee henchman wordt betrapt als hij uit een mangat naar boven komt. Bond maakt de grap dat hij z’n rat aan het uitlaten was en mag blijkbaar zomaar het terrein verlaten. Qua karakters viel deze me ook zwaar tegen. Bond-girl Jill St. John begon wel aardig, maar naarmate de film vorderde begon ik me steeds meer te ergeren. Charles Gray als Blofeld kwam ook niet uit de verf, en dat hele gedoe met die klonen is gewoon slecht uitgewerkt. Lana Wood mooie dame, maar werd te weinig mee gedaan. De zogenaamde vechtpartij met Bambi en Stampertje was ook lachwekkend. Dan hebben we nog twee relnichten Mr. Kidd en Mr. Wint met bijhorende porn stache, die ook niks uitstralen. Finale op het booreiland was ook geen hoogtepunt met die verschrikkelijke slechte special effects van de ontploffingen.
Paar pluspunten zijn de mooie titelsong van Shirley Bassey, de scene in Amsterdam met de vechtpartij in de lift, de car chase in Vegas en de beklimming van Whyte House.
Al met al een zeer matige Bond-film die ik voorlopig niet meer hoef te zien.

Herzien op 4K van ScreamFactory met DolbyVision, waardoor de kleuren en lampjes van de attracties helemaal tot hun recht komen, prachtig. Een section 2 video nasty die destijds was gebanned in de UK, al vallen de gore scenes reuze mee.
Film opent met een ode aan Carpenter’s Halloween en Hitchcock’s Psycho. Het komt daarna wat traag op gang en begint eigelijk pas als de vier tieners op het rondtrekkend carnaval arriveren. De sfeer daar is geweldig met de verlichting van alle attracties en vanuit alle richtingen hoor je de creepy carnaval barkers mensen lokken. Zo is er een freaks-of-nature show waar de barker steeds ‘Alive Alive Alive, they are alive’ omroept en bij het spookhuis ‘Who will dare to face the challenge of the Funhouse? Who is mad enough to enter that world of darkness?’. Er loopt ook een freaky klein oud vrouwtje rond die mensen volgt en steeds ‘praise to god’ predikt. Ook de carnival marionetten zijn best creepy met hun bewegingen en geluiden. De finale speelt zich s’nachts in het spookhuis af, waar de vier tieners stiekem na sluitingstijd achterblijven. Het schepsel was eerder lachwekkend dan eng, maar toch blijf ik dit een fijn filmpje vinden van Toby Hooper.

Vroeger een keer met mn pa op tv gezien, ik meende me te herinneren dat ik hem toen wel aardig vond. Nu na bijna 30 jaar herzien op de nieuwe bluray uitgave van Imprint Australië (First time on bluray worldwide). Beeld en geluid was in ieder geval dik in orde.
De film zelf.. oeii niet best. Echt een zware low-budget B-film. Alleen Duvall deed het aardig, en Busey was ok. Verder klein rolletje van Elpidia Carrillo, die ze in de jungle leren kennen en hun gaat ‘helpen’, al is ze na 10min alweer spoorloos verdwenen uit de film. Zij speelde Anna in Predator. De soundtrack was ook wel aardig.