Na onlangs de zes Rocky films op 4K gezien te hebben, zijn nu deze aan de beurt. Herzien op 4K uit de NL Trilogie boxset.
Regisseur Coogler stelt de oude fans niet teleur in dit zevende hoofdstuk uit de saga rondom bokser Rocky Balboa. Hij werkt opnieuw samen met Michael B. Jordan, die ook de hoofdrol speelde in zijn biografische regiedebuut Fruitvale Station. Hierna gingen zowel Coogler als B. Jordan aan de slag met Marvels Black Panther.
Het verhaal is nergens vernieuwend, maar dit wordt méér dan goedgemaakt door de boeiende karakterontwikkeling van Adonis aka Donnie. Hij zet zijn personage uiterst geloofwaardig neer en maakt indruk met zijn afgetrainde lichaam. Ook Stallone speelt uitstekend als de gepensioneerde boksheld en weet zijn welbekende goedzak personage een overtuigende emotionele lading mee te geven. Zijn zichtbare verwondering over “the cloud” is trouwens hilarisch. Gaaf dat ze de Britse professioneel bokser Tony (Bomber) Bellew als tegenstander hebben gecast voor extra geloofwaardigheid in de ring. Hij doet het niet verkeerd in zijn acteerdebuut en zijn opkomst richting de ring blijft sick met die vuurspuwer in combinatie met de muziek. Het beeld wordt even zwart en verandert daarna in donkerblauw, waar we vanuit de mist de silhouetten van Conlan’s team zien verschijnen, echt te gek gedaan! De voor mij onbekende, maar knappe Tessa Thompson als Donnie’s onderbuurvrouw en love interest is ook een fijne toevoeging. Phylicia Rashads rol is te klein om serieus te beoordelen, maar haar voormalig rol als Mrs. Huxtable in ‘The Cosby Show’ geeft haar natuurlijk genoeg bagage om een zorgzame (pleeg)moeder neer te zetten.
Ondanks de relatief lange speelduur verveelt de film geen moment dankzij de juiste dosering van humor, drama, een vleugje romantiek en actie. Tot slot nog een pluim voor het camerawerk, vooral tijdens het gevecht halverwege de film. We worden getrakteerd op een long shot tijdens een slagenwisseling, waarbij continu de dynamiek van het gevecht extra voelbaar wordt gemaakt door juist niet te knippen. En niet te vergeten het mooie eindshot als ze samen over de stad heen kijken bij de ‘Rocky steps’.
Opzwepende boksfilm met behoorlijk wat stootkracht!
Alternatieve titel: Dragon Lord, afgelopen zondag om 16:28 uur
Herzien op 4K van 88Films met Dolby Vision en keuze uit maar liefst vier cuts:
- Hongkong Theatrical Cut 96min
- English Export Cut 91min
- Extended/Director’s Cut 103min
- Hybrid Cut 111min
Langer is niet altijd beter en dat is hier ook van toepassing, mijn voorkeur gaat naar de bioscoopversie.
Derde regie van Jackie na ‘The Fearless Hyena’ en ‘The Young Master’, welk laatstgenoemde dit oorspronkelijk een vervolg zou worden met de werktitel ‘Young Master in Love’. Ook het filmen zou oorspronkelijk in Korea plaatsvinden, maar door de extreem koude temperaturen zijn ze verplaatst naar Taiwan. Film is vooral bekend door zijn vermelding in het Guinness Book of World Records voor het grootste aantal takes (meer dan 1000) ooit nodig voor één enkele scène, wat Chan’s meedogenloze streven naar perfectie toont.
Het verhaal volgt jeugdvrienden Lung (Jackie Chan) en Ngau (Mars), die zich vooral bezighouden met schoolwerk ontlopen, kattenkwaad uithalen en ook nog eens op hetzelfde meisje uit het dorp vallen. Hun zorgeloze dagen nemen een gevaarlijke wending wanneer ze stuiten op een meedogenloze bende die onbetaalbare Chinese artefacten het land uit smokkelt. Wat begint als een luchtig avontuur escaleert al snel in een strijd om te overleven met adembenemende actie en de kenmerkende innovatie van Jackie Chan.
Koreaanse Teakwondo grootmeester Hwang In-Shik keert terug uit The Young Master als de Big Boss met een creepy glazen oog. Slim van de schrijvers om dit gedurende de film te verbergen en pas in de finale prijs te geven. Mars is één van Jackie’s beste en oudste vrienden, die samen zijn opgegroeid op de Peking Opera School.
Hoogtepunten:
- Opening met de bun mountain en het gouden ei (gefilmd op een militair kamp, duurde 2 maanden). Een teamcompetitie die elementen van Capture the Flag en King of the Hill combineert.
- Golden Shuttlecock (Jianzi, oftewel Chinees Hacky Sack) wedstrijd halverwege de film. Hierin zit de scene met het grootste aantal takes.
- Scene met de vlieger op het dak.
- Finale in de schuur met bizarre stunts van zowel Mars als Jackie.
Gezien op Netflix, redelijk sociaal drama met een goede hoofdrol van Don Cheadle. Beetje mixed feelings bij komiek Adam Sandler die een a-typische rol speelt. Zijn poging in deze serieuze rol als een personage dat aan een posttraumatisch stresssyndroom lijdt is niet helemaal geslaagd, en komt eerder over als een (in de goede zin) autistisch personage, wat uiteraard totaal iets anders is. Verder sterke bijrol van veteraan Donald Sutherland die de rechter speelt die moet bepalen of Charlie naar een inrichting moet of niet.
Ook jammer van de talloze subplotjes met oninteressante personages die de kijker alleen maar afleiden van waar het werkelijk om gaat; de kracht van de vriendschap tussen deze twee mannen. Totaal niet nodig en zou de lange speelduur van 2 uur bevorderen.
De cinematografie is uitstekend, met prachtige plaatjes van de New Yorkse straten. Ook de soundtrack, met muziek van onder anderen Bruce Springsteen, The Pretenders, The Who en Pearl Jam, heeft een duidelijke toegevoegde waarde.
Destijds nog in de bios gezien, waar vooral de laatste scene veel indruk op mij maakte in combinatie met de muziek. Nu herzien op 4K van Shout Studios met Dolby Vision.
Een kijkje in het leven van twee agenten van de LAPD tijdens hun werk in de gewelddadige wijk South Central in Los Angeles. Hoofdrolspelers Jake Gyllenhaal en Michael Peña moesten maanden op vecht- en schiettraining, en reden ook een kleine veertig keer mee met nachtelijke patrouilles van echte LAPD-agenten. Om het realisme nog verder te versterken, kijken we regelmatig mee met ‘bestaande’ camera’s: de dashboardcamera in de politieauto bijvoorbeeld, en beveiligings- en observatiecamera’s.
Uitstekende chemie tussen Gyllenhaal en Peña die geloofwaardig overkomt, de twee fittende ‘broers’ zijn goed op elkaar ingespeeld. Verder heeft de film veel vaart en zorgen de gesprekken in de auto samen voor een dosis humor. Leuk om David Harbour te zien als één van de agenten van het district, die toen nog totaal onbekend was.
Blijft een sterke adrenaline trip met een bijna (docu)dramatische impact.
Alternatieve titel: Stephen King's Graveyard Shift, 9 april, 21:13 uur
Herzien op 4K van KinoLorber met Dolby Vision, mooie transfer en een enorme upgrade over de oude dvd die ik nog had liggen.
Gebaseerd op het korte verhaal van Stephen King dat in zijn bundel ‘Night Shift’ te vinden is. Ik heb hem ooit gelezen, maar wist er nog weinig van.
Redelijke King verfilming met een broeierig sfeertje (iedereen zweet zich een ongeluk) dat zich weer in een klein dorpje afspeelt van zijn geboortestaat Maine. De naam van de textielmolen is Bachman Mills; interessante naam, omdat King een aantal van zijn boeken en verhalen onder het pseudoniem Richard Bachman heeft uitgebracht. Wel jammer dat het verhaal (ondanks de relatief korte speelduur) te lang uitgesponnen wordt en daardoor regelmatig veel vaart verliest, vooral het middenstuk is iets te langdradig. Acteerwerk is ook wat magertjes, alleen Stephen Macht en Brad Dourif zetten gedenkwaardige types neer. Macht als de boerse en sadistische opzichter Warwick en Dourif als de excentrieke rattenverdelger Tucker.
Al met al een redelijke creature feature, een genre waar ik toch altijd een zwak voor heb.
‘Vader, vergeef het ze. Ze weten niet wat ze doen.’
Ik zag deze film voor het eerst als 15 jarige knaap op de middelbare school tijdens geschiedenis les, verspreidt over 5 lesuren. De leraar zette hem zo en dan op pauze voor tekst en uitleg, mooie tijd was dat. Tevens ben ik op een Christelijke basisschool opgegroeid, en hebben de bijbelverhalen mij altijd geïntrigeerd.
Nu herzien op de nieuwe 4K uitgave met Dolby Vision&Atmos, verspreid over 2 discs, zodat ze genoeg ruimte hebben om te ademen. Prachtige transfer die nu al contender is voor top 10 beste 4K’s 2026. De kleuren spatten van het scherm, maar ook het geluid klinkt indrukwekkend voor zo’n oude film.
Een verhaal over vriendschap, verraad, liefde, wraak en vergiffenis dat zich afspeelt in het Romeinse Rijk omstreeks het begin van de Christelijke jaartelling. Charlton Heston zet zowel op lichamelijk als moreel vlak een krachtige vertolking neer als Judah Ben-Hur, de Joodse edelman die tot slaaf wordt gemaakt door de Romeinen. Parallel aan het verhaal van Ben-Hur loopt dat van Jezus Christus, wat begint met de geboorte. Gedurende het verhaal zien we profetische ontmoetingen met Jezus, waarbij zijn gezicht niet in beeld komt. Slimme zet van de makers, omdat dit deze scenes een extra mystieke kracht bijzet. Eindigt uiteraard met de kruisiging op de berg van Golgotha, ook wel bekend als de Calvarieberg (schedelplaats).
Qua cast speelt Stephen Boyd natuurlijk ook sterk als de machtsbeluste Romeinse tribuun. Hugh Griffith als de Arabierse sjeik Ilderim die met Ben-Hur samenspant tegen Messala. De scene in de tent met de vier witte paarden (mijn kinderen) blijft ook zo prachtig. En natuurlijk de knappe Haya Harareet als Esther, de dochter van Ben-Hurs rentmeester.
De geweldige en passende soundtrack van componist Miklós Rózsa die sfeer- en spanning verhogend werkt. Het bombastisch trompetgeschal opent al tijdens de bijna 5min durende ouverture. We krijgen een close-up te zien van het beroemde schilderij “De schepping van Adam” dat geschilderd is door Michelangelo. Let ook tijdens de scene op de gallei waar de muziek op het ritme meegaat van de drums van de slavendrijver, zo gaaf gedaan.
Dan heb ik het nog geeneens gehad over de spectaculaire opzet en visuele grootsheid met gigantische sets, duizenden figuranten en nóg meer schitterende kostuums. Tot slot natuurlijk de spectaculaire 20min durende strijdwagen race in Circus Maximus, wat een stukje cinema!
Tijdloos historisch epos die iedere filmliefhebber minimaal één gezien moet hebben. Een film die zelfs na ruim 65 jaar nog steeds indruk maakt!
Na jaren herzien op 4K met Dolby Vision, betreft de langere Director’s Cut.
Ietsjes beter als deel 5, maar ook dit deel voelt volkomen overbodig, waar Rocky vooral in het verleden leeft. Een film over een oud geworden hoofdpersonage, die na zoveel jaar terugkijkt op zijn leven en op een passende, waardige manier afscheid wil nemen van dit leven.
Ook hier ligt de focus weer op drama en staat het boksen in een donkere schaduw. Dat hele zijplotje met ‘Little Marie’ en haar zoon had zo geschrapt kunnen worden, dient enkel als filler. De finale stelt ook weinig voor, neem alleen al die Mason Dixon. Een flutpersonage zonder charisma, die terecht niet geliefd is bij het publiek. Dan dat gerommel met zwartwit tijdens het gevecht, haalt je als kijker helemaal eruit. Mike Tyson laat ook nog even z’n lelijke kop zien vol met plakplaatjes en gouden tanden. Nee het deed me helemaal niks. Eén van de weinige pluspunten vond ik het gesprek met zijn zoon buiten vlak voor de training en het gevecht.
Ik hou het voortaan lekker bij Rocky 1-4, dat zijn voor mij de films en daar had het ook moeten stoppen.
Op een filmavond met vrienden herzien op 4K van KinoLorber met Dolby Vision, prachtige transfer.
De zevende film geregiseerd en geschreven door John Hughes. Geweldige rol van Candy als de zwaarlijvige oom Buck, het zwarte schaap van de familie. Hij is wat lomp en onbeholpen, maar zijn hart zit op de juiste plek. Hij rijdt in een oude roestkleurige Mercury die enorme rookwolken achterlaat, geen schokdempers heeft en als klap op de vuurpijl geeft de uitlaat een nadenderende eindknal, wat voor hilarische scenes zorgt. Ook leuke rol van de jonge Culkin als één van kinderen (dat kruisverhoor!). Dit was voor hem een soort generale repetitie voor zijn hoofdrol in Home Alone een jaar later en groeide uit tot één van de grootste kindsterren van de jaren ’90. We worden tot slot nog getrakteerd op een mooi frozen eindshot, wat Hughes vaker deed, doet altijd iets met mij.
Jammer dat ook deze film weer zo ontzettend laag scoort hier op de site. Heerlijke feelgood familiefilm van de bovenste plank!
Alternatieve titel: Platvoet en Zijn Vriendjes, 3 april, 15:58 uur
Na jaren weer herzien op SkyShowtime. Eén van mijn favoriete animatiefilms uit mijn kindertijd, god wat heb ik deze vaak gezien vroeger.
Geregiseerd door animator Don Bluth, die eind jaren ’70 Disney verliet en zijn eigen animatiestudio oprichtte. Zo worden ze niet meer gemaakt, met grootmeesters Steven Spielberg en George Lucas als uitvoerend producenten en de prachtige, maar bovenal emotionele score van James Horner.
Een verhaal over verlies, vriendschap en samenwerking dat zich afspeelt in een apocalyptisch landschap vol dorre grond, verdorde bomen, kale woestenijen en doornstruiken. Zelfs op mijn 38 jaar zat ik nog steeds bij een aantal scenes met tranen in m’n ogen. Gelukkig wordt dit goed gecombineerd met een aantal luchtere scenes. In de aftiteling krijgen we nog het mooie nummer If We Hold On van Diana Ross te horen.
Tijdloze classic voor jong en oud waar de ontroerende soundtrack enorm veel indruk maakt.
Onnodig vijfde deel die zijn slechte reputatie helaas waar maakt en in bijna alle aspecten tekort schiet. Zeer matig script waar de clichés elkaar in rap tempo opvolgen. Net als bij deel 2 wordt de focus hier op het drama aspect gelegd, waardoor het boksen in de schaduw komt te staan. De formule werd veranderd waardoor Rocky’s personage niet tot zijn recht komt als zogenaamde manager. Stallone zit slecht in zijn rol, praat veel te veel en heeft hier last van overacting. Zijn bloedeigen zoon wordt op school beroofd en in elkaar geslagen maar Rocky heeft het te druk met het managen van een vreemde.. Nou speelt zijn zoon Sage Stallone toch als een natte krant, maar dit komt natuurlijk totaal ongeloofwaardig over. Real time bokser Tommy Morrison is net zo droevig met zijn onbeholpen gedrag, hij heeft hierna ook nooit meer in een andere film meegespeeld, en terecht! Nóg irritanter is de rol van Richard Grant als bokspromotor Duke die geen moment z’n kop kan houden en de hele film hetzelfde verhaaltje afdraaid als een slechte lp die is blijven hangen.
Enige lichtpuntje van de film vond ik de scene met Mickey, die we door middel van Rocky’s gedachte terugzien. Hij staat letterlijk in de spotlicht van een boksring en geeft zijn pupil levenslessen op de bekende rauwe en tegelijkertijd ontroerende wijze.
Een afgeraffelde cashgrab en Rocky onwaardig, hij verdient een beter afscheid. Het duurde ook terecht ruim 16 jaar tot de volgende film verscheen waar die nog een keer als opa de ring in stapt.
