Meningen

Een docu over amateurworstelaars inderdaad, maar zo boeiend is het niet. Het is een beetje Dungeons & Dragons voor rednecks, lijkt het wel - een ontzettend dorky fantasiewereld waar ze zich in uit leven, maar in plaats van bebrilde nerds zijn het nogal simpele gasten die opgaan in hun hobby van nepgevechten en role-playing in de worstelring. Leuk dat ze een hobby hebben, maar verder zijn zowel die lui, hun hobby als hun wereldje behoorlijk suf.

Erg genietbaar filmpje van de hand van Orson Welles, toendertijd werkend vanuit Spanje. Chimes at Midnight oftewel Falstaff is een Shakespeare-verfilming van (ik meen) Henry IV, waarin Welles zelf één van de hoofdrollen speelt als uitvreter Falstaff. Ik wist niet veel van het bronmateriaal, maar het is erg vermakelijk en eigenlijk in elk opzicht zit het goed in mekaar. Fijn acteerwerk, de Shakespeariaanse dialogen en vooral de creatieve beledigingen die regelmatig voorbij komen werken goed - het komt voor mij helemaal niet oubollig over maar juist origineel. En ook visueel ziet het er gewoon goed uit. Dat het plot in z'n geheel wat minder boeit, soit, maar in de tussentijd keek dit fijn weg.

Het oude Fantasia was niet echt m'n pakkie an, en ook Fantasia 2000 is dat niet. Heel vervelend is het ook niet, hoor: het is iets van 80 minuten klassieke muziek met animaties erbij, die soms een verhaal vertellen en soms ook niet. De muziek is prima te doen, maar dat is niet de hoofdreden voor mij om een film te kijken. De animaties zijn nogal wisselend van niveau. Het walvissensegment viel bij mij vooral op doordat de walvissen zelf er knoertgoedkoop uit zagen, en ook het New-York-segment kon me vooral door het complete gebrek aan verhaal niet zo boeien. Dito voor die suffe flamingo's, al was dat na een paar minuten voorbij. De cameo's van bekende hoofden had van mij ook niet gehoeven. Maar zo negatief als het nu klinkt was ook weer niet de bedoeling, écht heel storend was het niet. En gelukkig zijn er in de tweede helft wat leukere animaties, met het speelgoedsoldaatje, korte cameo's van Mickey (met de originele Sorcerer's Apprentice) en Donald Duck, en de wat bombastische maar fraaie uitsmijter. Al met al tilt dat 'm wel naar een voldoende voor mij.

Redelijk vermakelijke terugkeer naar het Potter-universum, maar dan een paar generaties eerder dan de oorspronkelijke verhalen. We volgen Newt Scamander, een wat sukkelige Britse magizoologist die naar New York reist. Alles speelt zich af tegen een achtergrond met behoorlijke spanningen tussen de tovenaarswereld en de gewone wereld, al wordt dit niet heel scherp uitgediept - ik vermoed dat dit in de onvermijdelijke volgende vier delen wel gaat gebeuren.

Maar de hoofdattractie zijn de magische dieren die Scamander fascineren, die hij beschermt en bevriendt, en waarvan een aantal door te ontsnappen Newt het verhaal binnentrekken. En ze geven ook een hoop gelegenheid tot oehs en aahs van alle kindertjes in de bios, zo schattig zijn de meesten. Toch wordt de film in de tweede helft wel een stuk donkerder. Uiteindelijk ziet het er allemaal fraai uit, en het is toch ook wel weer fijn om weer in het magische universum te zitten, maar qua verhaal is het allemaal nog niet heel interessant. Newt en zijn sidekicks zijn nog niet heel geweldig, Grendelwald is als nemesis (nog) niet zo dreigend en nauwelijks in beeld en het gros van het verhaal is meer een excuus om beestjes te laten zien dan om spanning te creeren. Fantastic Beasts lijkt vooral een introductie te zijn voor de nieuwe karakters en de nieuwe wereld waarin zij leven, en meer is het vooralsnog niet.

Fantastic Voyage was op zich wel een charmante jaren '60 scifi, maar alles bij elkaar toch een lichte tegenvaller. Het is weer eens wat anders dan de ruimte; zoals een van de karakters op een gegeven moment opmerkt, ze gaan naar 'inner space', oftewel geminiaturiseerd het menselijk lichaam in. Dat is een leuk gegeven waar een verder vrij dertien-in-een-dozijn verhaaltje aan opgehangen wordt met een 'spannende' missie, onverwachte tegenslagen, een saboteur aan boord en een vrouwelijke expeditiedeelneemster van wie we voornamelijk haar decollete zien.

De medische expeditie brengt de crew op een zwerftocht, waarin we allerlei delen van het lichaam van binnen te zien krijgen met elk weer haar eigen uitdagingen. Maar uiteindelijk klinkt het toch leuker dan het werkelijk is. De verschillende lichaamssystemen en hun gevaren zijn best leuk gedaan en zijn zeker voer voor een fascinerende tocht door de mens, dat is waar. Maar het verhaal blijft toch wel erg standaard, met verder houterige acteurs die geforceerde teksten opdreunen, en soms charmante maar vaak ook erg knullige special effects. Best vermakelijke cult hoor en dit soort scifi heeft z'n charme, en ik neigde zo af en toe ook nog wel naar de 3.5*, maar daar verveelde het uiteindelijk toch te vaak wat te veel voor.

Mijn eerdere ervaring met Lanthimos beviel niet heel goed, maar ik heb me toch behoorlijk vermaakt met The Favourite. Hierboven hoorde ik de beschrijving klucht, en hoewel ik het hier niet helemaal mee eens ben, zit dit portret van het Britse hof onder Queen Anne inderdaad zeker wel in die richting. De rode draad in het verhaal is de continue strijd tussen de nichten Lady Marlborough en Abigail om de (in de praktijk) rechterhand te worden van de labiele, mentaal zwakke Queen Anne die ze niet meer alle 24 in het kratje heeft. Met uiteraard de nodige escalatie, achterbaksheid en politieke gevolgen. Het voelt qua verhaal en sfeer een beetje aan alsof Amadeus, Mean Girls en The Death of Stalin door de blender zijn gegaan, en dat beviel wel.

Het verhaal an sich was behoorlijk vermakelijk door de decadentie aan het hof, de streken van de dames, waarbij ook voor Abigail op een gegeven moment niets meer te laag is als het de concurrentie maar de voet dwarszet, en de continue intriges die opgezet worden, al had iets meer bondigheid de film wel gesierd - twee uur hiervan was wat veel van het goede. Wel is het alsnog genieten: de film ziet er bijzonder fraai uit, met prachtige locaties en kostuums waar Lanthimos wel raad mee weet. Al begon de groothoeklens wel een beetje te storen op een gegeven moment. Maar waar de film ook de roos raakte is met de acteerprestaties. De centrale rollen van de dames Weisz, Stone en Colman zijn alle drie ontzettend sterk neergezet, en misschien steelt Colman van die drie nog wel de show. De bijrollen waren precies dat, bijrollen, maar daar heb ik verder niks over te klagen. Iets meer bondigheid en puntigheid, en dan had er nog meer ingezeten, alsnog een dikke 4.0* voor The Favourite.

De enige Kubrick die ik nog niet gezien had (nou ja, ik zie dat er nu ook nog een paar shorts bij zijn gekomen). Maar nu Fear and Desire toch op MUBI staat, wou ik het toch even zelf bekijken. Tja, ik kan me wel bij de consensus hier voegen, een consensus waar ook Kubrick zelf het volledig mee eens is: dit was niet zo best. Het ziet er af en toe nog wel fraai uit, maar daar houdt het ook wel een beetje mee op. Het plot is simpel (soldaten gestrand achter vijandelijke linies proberen veilige grond te bereiken), maar ondanks een speelduur van maar een uurtje sleept het alsnog behoorlijk. En dat komt vooral door de beroerde acteurs en de belachelijke B-film onzin die ze opdreunen. De gesprekken zijn storend onnatuurlijk, met afwisselend geforceerde one-liners en quasi-filosofische teksten. Leuk om een keer gezien te hebben, maar meer voor de volledigheid dan dat dit nou echt de moeite waard was.

Ik kon eerlijk gezegd niet zo heel veel met Fellini's Satyricon. Het is een droomachtige film, en ook zo bedoeld, maar niet op een plezierige manier. Er is sowieso geen lijn in te ontdekken, waarbij we vaak van rare scene naar rare scene gaan, met opzettelijk vreemde overgangen en (schijnbaar) ook een opzettelijk slechte synchronisatie. Veel van de scenes komen campy en kitscherig over, het lijkt een soort van opzettelijke freakshow te zijn. Soms is het best fraai, maar vaker zijn de scenes gewoon storend luid en lelijk, met een campy en decadente esthetiek waar ik niet heel gelukkig van word. Het is verbazend hoe een film die zo druk, luid en over the top is toch saai kan worden, maar op deze fragmentarische manier blijkt het toch te kunnen.

Ik vond The Field Guide to Evil een best aardige anthologie, ook al zijn anthologieën niet echt mijn smaak. Het blijkt vaak toch lastig om binnen zo'n korte tijd sfeer te bouwen en een interessant verhaal te vertellen; en het is natuurlijk altijd een verzameling verhalen die qua sfeer en plot nogal kunnen verschillen. Hier zien we acht segmenten met een soort van thema over folklore en demonen van over de wereld. En dat ligt me zeker wel, maar wat mij betreft komen onderwerpen als dit toch beter uit de verf als er langer en uitgebreider sfeer kan worden gebouwd. Toch zitten hier alleraardigste werkjes tussen, waar met name de segmenten uit Polen en Turkije me goed bevielen, en een aantal episodes zeker belofte toonden. Uiteindelijk toch een beetje onvoldaan achtergebleven, met een aantal verhalen (India en Duitsland bijvoorbeeld) die me niet zo boeiden terwijl ik andere verhalen toch liever als langspeler had willen zien.

Ever get the feeling you've been cheated?

Interessante documentaire over de originele punkband: de Sex Pistols. Niet de beste of origineelste muzikanten, niet de meest interessante of werkelijk revolutionaire punkband, en ze zijn ook zeker niet de eerste band die een recalcitrante bak herrie produceerden. Maar ze hadden de attitude, en zijn uiteindelijk wel de katalysator geweest van de punk in Engeland. The Filth and the Fury geeft een overzicht van het wel en wee van de Sex Pistols: voornamelijk via interviews met Johnny Rotten, Glen Matlock, Paul Cook, Steve Jones en vele historische beelden. En The Filth and the Fury doet dat overtuigend. Het begin is nog het minste, waarin de Sex Pistols een beetje overkomen als ouwe opa's die pochen over alle stoere en stoute dingen die ze vroeger hadden gedaan. Ook daar waren een paar gimmicks waar ik me aan stoorde: alle interviews met de bandleden zijn met heel veel tegenlicht gefilmd zodat je de gezichten niet kan zien, en ook de stukjes Shakespeare die overal tussen gewurmd werden gingen me een beetje tegenstaan.

Maar daarna is het zeker de moeite waard. Dat wil zeggen, zodra de Sex Pistols eenmaal een punkrage hebben veroorzaakt en een stoffig establishment grondig hebben geschokt door vloeken op TV en op singles, provocerende kleding en aso-gedrag, en natuurlijk als klap op de vuurpijl de populaire koningin hebben lopen rellen met hun jubileumbijdrage God Save The Queen. De oorlog van fatsoenlijk Engeland tegen punk, de instroom van commercie en kuddegedrag in punk, en het manipulatieve ge-etter van Malcolm McLaren die de compleet amuzikale en zelfdestructieve Sid Vicious de band inwerkt: het is allemaal boeiend kijkwerk en er zijn ook vele gave historische beelden. En op een gegeven moment begint de neerwaartse spiraal die je wist dat zou komen. Nancy Spungen komt in beeld, en dat is het begin van het einde: junkie en dealster (volgens iedereen), amateurhoertje (volgens haarzelf) en algeheel secreet (volgens alle nog levende Sex Pistols). Wat volgt is een treurigmakende toer door de VS als novelty act, waarin Sid steeds verder naar de klote gaat en uiteindelijk Nancy vermoordt en daarna zelfmoord pleegt. Een behoorlijke downer van een einde, die me toch wel pakte, ook door de manier waarop het gepresenteerd werd. Een puike documentaire.

Tja, het ziet er wel leuk uit, maar heel veel meer positiefs kan ik toch niet over The Final Girls zeggen. Het is een soort van parodie op de typische jaren '80 slasher, waarin alle tropes even lekker voorbijkomen; een soort van Scream, maar dan veel minder leuk. Het voornaamste euvel van deze film is dat het simpelweg bijzonder ongrappig is. Alles wat er gebeurt is, keer op keer, een (vaak flauwe) verwijzing naar typische slasherfilms en de jaren '80, met een beetje suf moeder-dochterdrama erbijgegoten. Maar qua humor vind ik hier echt geen hol aan, en het spreekt voor zich dat je dit voor de horror of plot ook niet op hoeft te zetten. Gelukkig duurde het niet al te lang.

Soms is het verbazend wat voor een meesterwerkjes er met een minimaal budget op het beeld getoverd kunnen worden. Door slim te spelen met perspectief en met originele effecten is het zeker mogelijk om allerlei complexe, grootse bewegingen en gebeurtenissen te suggereren. Een sterk verhaal en een goed script helpen natuurlijk ook, net als het hebben van capabele acteurs. Welnu, de makers van dit prutswerk hebben in ieder geval bovenstaande technieken nog niet onder de knie.

Technisch gezien is dit een sci-fi, aangezien het gaat om een expeditie naar een maan van Jupiter, en zoals gesuggereerd door raketbeelden van het niveautje Ed Wood. Maar het sci-fi aspect is makkelijk te vergeten: de desbetreffende maan ziet eruit als een gemiddeld park, de lokale 'aliens' blijken van Atlantis te komen, menselijk te zijn en ze kunnen ook nog vloeiend Engels praten, en het gros van de film speelt zich sowieso binnen af in ofwel controlekamers of Grieks aandoende kamers. Scheelt weer in de special-effects-kosten. De koning van Atlantis blijkt ook nog een stuk of dertig kortgerokte en aanhankelijke dochters te hebben, en er is ook nog een klein plotlijntje over een lokaal monster. Hoewel plotlijn een groot woord is voor deze suffe, saaie, grotendeels plotloze bende waar de luiheid van de makers vanaf straalt. Het turkey-label is welverdiend.

Een van de originele hooligan-films (misschien wel de eerste), en zeker geen verkeerde. Met name Gary Oldman maakt de film als hooligan Bex, leider van West Ham's Inter City Firm. Het begint wel wat vreemd, met een samenkomst van een aantal verschillende firms die een plan beramen om gezamenlijk op te trekken voor het EK 88 in Duitsland. Daar is de sfeer nog best vriendelijk, met een paar karikaturale typetjes als leiders van de verschillende firms (Oboe en Yeti, met name). Maar al snel wordt het best rauw, als Bex als een soort van Begbie losgaat en we zien hoe het gdrag van de firm verandert van gezellig wat voetbal kijken, zuipen en vechten met de lads tot losgaan met stanleymessen, Chelsea grins, en uiteindelijk een castratie en moord tot aan toe. Ik vond zelf die escalatie van het onschuldige begin tot verminkingen en moorden nogal ongeloofwaardig hard gaan, maar het is dan ook maar een film van een goed uurtje - en zoals gezegd, Oldman overtuigt wel als psychopatische hooliganleider.

First Reformed stond al op mijn potentiële to-see-lijst, maar was eigenlijk niet het plan van vanavond - maar gezien het hondenweer leek het me verstandig om nog een film in Eye te blijven in plaats van op de fiets te stappen. First Reformed is zeker niet slecht, maar een echte voltreffer is het ook niet, wat mij betreft. We volgen de priester Ernst Toller, die als gemeente een historische maar nogal dunbezochte congregatie heeft. Maar Toller heeft grotere, existentiëlere problemen dan een wat lege kerk. Het begint al met de spijt over zijn rol in de dood van zijn zoon, een falende gezondheid, alcoholisme, maar ook simpelweg twijfels over of wat de kerk nu doet eigenlijk wel de juiste invulling van het geloof is. Ethan Hawke weet die fundamentele twijfels goed over te brengen, en eigenlijk doet de hele cast het prima. Ook cinematografisch zit het prima in elkaar. Maar toch, qua verhaal vond ik First Reformed toch niet heel overtuigend.

Het bovenstaande eerste deel was weliswaar mooi gefilmd, maar verder traag en simpelweg niet zo heel boeiend. Er komt een beetje schwung in het verhaal als kerkganger Michael, gekweld door de ellende die de mens de wereld momenteel aan doet en die het leven van toekomstige generaties zo goed als onmogelijk zal maken, zichzelf van het leven berooft. Langzaamaan begint Toller ook steeds meer overtuigd te raken van het gelijk van Michael, en er moeten harde maatregelen genomen worden tegen de verantwoordelijken van deze ellende. En hier veranderde de film van wat saai naar wat ongeloofwaardig. Ik begrijp de frustraties en de vele fundamentele twijfels van Toller, en ook zijn groeiende antipathie tegen de hogere echelons van de kerk die graag de andere kant op kijken terwijl ze het geld van vervuilers binnenharken. Maar zijn radicalisering naar iemand die een kerk vol mensen op wil blazen (ook al zitten er wat 'slechteriken' tussen) is wel erg extreem en ongeloofwaardig. Maar het is zoals Toller op een gegeven moment ook over Michael zegt (geparafraseerd): de methode is fout, maar de reden erachter klopt. Kortom, een technisch meer dan voldoende werkje, die geregeld (en dan zeker in de tweede helft) interessant uit de hoek kwam, maar ook één die ik als karakterschets van Toller en ook simpelweg als verhaal niet heel overtuigend vond.

Ik ben bang dat ik me toch niet helemaal kan vinden in de Hallelujah-verhalen en hoge beoordeling hier die The Fisher King binnensleept. Natuurlijk, met Gilliam op de regisseursstoel weet je dat het visueel goed verzorgd is, en hoewel niet zo absurdistisch als sommige van zijn andere werken, zijn ook hier weelderige middeleeuws-aandoenende hallucinaties te vinden. Maar ik vond het verhaal toch wel erg opzichtig op het sentiment spelen, waarbij met name de emotionele U-turns die Jeff Bridges een paar keer maakt me niet heel erg overtuigen. Nu helpt het ook niet dat dit ook het soort Robin Williams-rol is die ik niet uit kan staan; hij speelt weer eens de inspirerende clown, de Peter Pan, de gek die je weer leert leven, en dat soort schmierende acts trek ik niet zo goed. Verder een redelijk warme film, maar het pathos van de film had ik toch niet zoveel mee.

Ik ben de film compleet blind ingegaan, behalve dan dat ik wel had meegekregen dat het wat indie en arthouse-achtig zou kunnen zijn. En dat is ook de beste insteek voor de film: de film werkt het beste zonder al te veel te weten over het verhaal en misschien zelfs over de genre-klassificatie. Wel is The Forest of the Lost Souls traag en is een zekere tolerantie voor arthouse aan te raden.

The Forest of the Lost Souls is (schijnbaar) een fictioneel bos in Portugal dat een populaire plek zou zijn om zelfmoord te plegen, analoog aan het wel bestaande bos in Japan waarvan ik de naam niet kan bedenken. Hoe dan ook, we zien hoe twee onbekenden elkaar tegenkomen in het bos, en hoewel de eerste helft er fraai uitziet is het ook langzaam en gebaseerd op dialoog en sfeer. Het blijkt echter dat Carolina er niet is om zelfmoord te plegen, maar om haar morbide en moordlustige neigingen bot te vieren. In de tweede helft wordt het wat minder arthouse en wat meer slasher, met helaas de wat gebruikelijke clichés die erbij horen, en een moordenaar wiens motivatie (of eigenlijk complete gebrek eraan) me niet echt overtuigt. Desondanks een behoorlijk sfeervol en fraai werkje, en ik ben vanaf heden ook fan van de prachtige Daniela Love.

Voor degenen die een beetje donkere, trage arthouse met een flinke horrortwist kunnen waarderen, zeker een aanrader. Voor jou bijvoorbeeld, John Milton. Ik rond 'm naar boven af: 4.0*.

Qua verhaal is het aan de ene kant niet heel verrassend, aangezien ik de remake van Cronenberg al wel gezien heb. Maar toch pakt deze The Fly uit 1958 het op een hele andere toon aan, en op z'n eigen manier slaagt ook deze versie ruim. We beginnen met een soort van epiloog (met Vincent Price) die best lang duurt, met een mysterieuze moordzaak waarin de zelfverklaarde moordenares zich steeds vreemder gaat gedragen, om pas na die tijd het uiteindelijke mysterie te vertellen. Het begint als wetenschapper Andre zichzelf steeds verder verliest in zijn experimenten, en nadat hij onder andere al de kat heeft laten desintegreren vindt hij het alsnog nodig om ook zichzelf pogen te transporteren: met quasi-fatale gevolgen, want de vlieg die met hem in het apparaat is gevliegen vermengt zich met hem. In plaats van de uitgebreide body horror die Cronenberg loslaat, gaat deze versie veel meer voor suggestie en mysterie; hoewel het voor mij (en voor veel mensen denk ik) al snel duidelijk was dat Andre tot een soort van hybride mens-vlieg was getransformeerd (net als de vlieg die een stuk mensenhoofd heeft meegekregen), die uteindelijk zelf dood wilde, werd dit pas tegen het einde echt expliciet bevestigd. Niet verrassend, maar een sfeervolle vertelling en een prima variant op het bekende gekke-wetenschappers-met-escalerende-experimenten-verhaal.

Whoever fights monsters should see to it that in the process he does not become a monster. And if you gaze long enough into an abyss, the abyss will gaze back into you.

Aparte film, dat moge duidelijk zijn. Het verhaal is denk ik nog wel het meest standaard-aspect van de film, waarin een politie-inspecteur zich steeds meer gaat verdiepen in en leven als de moordenaar waar hij naar op zoek is, en op die manier ook zelf steeds meer als hem wordt. Maar dat wordt niet bepaald op een conventionele wijze verteld. De film baadt in rood en sepia, met zo heel af en toe ter contrast juist objecten in blauw, en de film is sowieso vrij donker. In het Duitsland van Von Trier is het altijd donker, nat en guur (ik moest af en toe denken aan het Hongarije van Bela Tarr waar het ook altijd pokkenweer lijkt te zijn), en zijn de beelden niet altijd even logisch. Ik heb me ook regelmatig afgevraagd wat er nu aan de hand was tijdens allerlei scenes, maar visueel fraai was het over het algemeen zeker. Ik snapte ook een hoop niet, maar ik ben wel geïntrigeerd. En ik ben nu ook wel erg benieuwd naar de andere vroegere films van Von Trier.

Een noir die zeker wel wat te bieden heeft, maar in de uitvoering me toch niet geweldig goed beviel. Het is een behoorlijk moreel donkere film, waar eigenlijk ieder personage wel (minstens) een krasje heeft, en dat komt ook wel door in de sfeer van de film. Het verhaal gaat over Joe, een wat dubieuze advocaat die ook zaken doet met lokale maffia-baas Tucker, en die poogt om de lokale illegale loterijtjes om zeep te helpen zodat Tucker daar zelf dik geld aan kan verdienen. Maar helaas werkt ook Joe's broer Leo in die niet helemaal legale branche, en hoewel Joe z'n best doet om Leo uit de wind te houden , zorgt de nogal getroubleerde broer-broer-relatie ervoor dat dat niet geaccepteerd wordt. Met een hoop dood en verraad tot gevolg. Maar ik kon me verder niet echt inleven met de wat tragische personages, en qua plot en dialogen vond ik het ook niet zo bijzonder als wat meerdere recensies me zouden doen geloven. Uiterst capabele film alsnog, hoor, en het naargeestige sfeertje beviel me wel, maar toch pakte het me wat minder dan ik hoopte.

Interessante docu over Beitar Jerusalem - een Israelische volksclub, populair, maar ook vaak gegijzeld door de nogal xenofobe, conservatief-rechtse denkbeelden van (een deel van) de fanatieke aanhang. Als de club dan ook nog eens gekocht wordt door een Russisch-Israelische mafketel die de club vooral ziet als een politiek en financieel speeltje wordt het er allemaal niet stabieler op. Maar de kern van de film gaat over alle incidenten rond de club wanneer voorzitter Gaydamak twee Tsjetsjeense spelers aantrekt (om persoonlijke, commerciele redenen) - en twee moslims die spelen voor Beitar (nooit eerder gebeurd), dat levert heel veel boosheid op. Verder veel nare beelden op van een woedende extreem-rechtse harde kern, en spelers die buiten hun wil opeens lijdend voorwerp worden van de woede van de lokale fanatici. Ontnuchterend om de xenofobie welig te zien tieren.

Grappige mockumentary, waarin Peter Jackson op droge, humoristische wijze de geschiedenis van de fictieve Nieuw-Zeelandse filmpionier Colin McKenzie uit de doeken doet. De film is ook net echt; Peter Jackson heeft een hele rits vrienden en bekenden uitgenodigd die het vroege werk van McKenzie de hemel in prijzen (Sam Neill, Harvey Weinstein, Leonard Maltin), en de docu bevat ook een behoorlijke hoeveelheid heel tof nagemaakte scenes uit het 'werk' van McKenzie, inclusief een minuut of tien van McKenzie's verloren gewaande epos Salomé. De korte speelduur en de rare avonturen die McKenzie meegemaakt zou hebben maken het tot een lekker wegkijkertje.

Misschien was het een kwestie van te hoge verwachtingen, na het toch behoorlijk hoge gemiddelde gezien te hebben, waaronder een hoop stemmen van mensen wiens mening ik wel vertrouwen in heb. Begrijp me niet verkeerd, dit was ook absoluut niet slecht, maar het was wat minder verrassend en origineel dan ik verwacht had. Een groot deel van de film is een flashback naar de jeugd van Fenton, waarbij eigenlijk Adam dus door zijn doorgedraaide vader wordt gehersenspoeld, en die langzaam ontsporende geschiedenis wordt behoorlijk sfeervol gebracht - je voelt mee met Adam en Fenton als ze langzaamaan maar mee gaan in de gekte van vader. Weliswaar komt er nog een redelijke twist aan het einde, maar qua verhaal vond ik dit verder niet heel bijzonder. Een wat standaard seriemoordenaarverhaaltje waarin wellicht de familiebanden wat extra's geven, en natuurlijk de mogelijkheid die gesuggereerd wordt dat Adam daadwerkelijk een goddelijk geïnspireerde doodsengel is. Best oké voor een avondje vermaak, maar ik vond het toch niet heel bijzonder.

Ik had er na een minuut of twintig, dertig weinig vertrouwen in. Found footage vind ik meestal weinig meerwaarde hebben, matige acteurs die Russen spelen door simpelweg Engels te praten met een Russisch accent is ook al geen goed begin, en er gebeurt weinig tot niets interessants, alleen wat weinig verheffende oorlogsscenes. Maar daarna is het een uur lang genieten van een heerlijk stukje culthorror. Geweldige monsters die door een nazaat van Frankenstein uit resten soldaat en mechanische delen in elkaar zijn geknutseld en die er ook gewoon ontzettend cool uitzien, een behoorlijke hoeveelheid bloed en gore, en gelukkig geen overdreven hoeveelheden flauwe humor, hoewel de cult-knipoog er duidelijk bovenop ligt. Ik val dus duidelijk in het kamp joolstein hier, en heb me verrassend goed vermaakt met dit stukje Neerlands trots,

Tja, het moest er toch eens van komen. De scores vallen me niet tegen, maar ik kon er in ieder geval helemaal niks mee. Om één hele simpele reden: het is totaal niet grappig. Tom Green is vooral heel luid, schreeuwerig, en ook wel grof - maar niet grof op een manier om een harde grap te maken, maar meestal is de grofheid de enige grap. Nou ja, gelukkig kunnen sommigen er wel wat mee, van mij kan Freddy Got Fingered in het putje.

Ik snap de hoge beoordelingen ook niet zo. Het idee is al veel vaker gedaan, en dan met name in de laatste jaren maar ook daarvoor al - Tron, Wreck-it Ralph, Ready Player One, Lego Movie Truman Show, en ga zo maar door. Dit is eigenlijk min of meer een live action versie daarvan, en dat is op zich niet zo erg. Maar het voegt qua verhaal niks toe, en misschien belangrijker nog, de film is ontzettend braaf en helemaal niet grappig. Ryan Reynolds ben ik al niet zo'n fan van, en Taika Waititi kan het wat mij betreft ook beter bij het regisseren houden. Zo af en toe landde er een keer een grap (Channing Tatum gespeeld door een pukkelige nerd kon ik nog wel om grinniken), maar dat was de uitzondering. En dan wordt het een vrij lange bijna twee uur.

Schijnbaar is deze film van Troma, maar dat had ik er niet aan afgezien; de melige onderbroekenlol en goedkope overdreven gorigheid missen allebei. Frightmare begon redelijk veelbelovend, met de Bela Lugosi-achtige B-horrorster Conrad Ragzoff die overlijdt, maar niet zonder allerlei filmpjes in te spreken, een crypte te laten bouwen, en ook door allerlei zwarte magie weer tot leven zal komen. Maar daarna kakt de film redelijk in. Slecht geacteerde lui kidnappen zijn lijk (want ja, waarom niet), en vervolgens komt Conrad weer tot leven en gaat ie de heren en dames op niet zo interessante wijze stuk voor stuk afslachten. Maar het is allemaal best tam, met weinig spanning of gore. Af en toe nog wat macabere humor, en vooral Conrad zelf als lichtpuntje.

Ja, het is low budget op en top, dat wordt pijnlijk duidelijk. Om eerlijk te zijn kan ik 'm niemand echt aanraden - er worden wat poginkjes tot gore ondernomen, en ik heb wel eens films gezien die irritanter waren, maar veel positiever dan dat kan ik het echt niet maken.

Het verhaal is een soort van Manos in z'n onzinnigheid, er is volgens mij geen geslaagde grap geweest, de acteurs zijn hondsberoerd en niet leuk en dito voor de personages. Spanning allerminst, er is een klein beetje gore (waar de film nog een half puntje mee scoort) maar geen goeie, originele of smerige, en de film is uberhaupt nogal braaf voor een underground horrorfilm.

En inderdaad, ik geloof dat ik de naam 'Koning Sigurd' elke minuut wel een keer of vijf voorbij heb horen komen.

In tegenstelling tot het bijzonder geslaagde Hatchet (al zijn daar de meningen over verdeeld), is dit weer een slasher die op allerlei puntjes irriteert. Een groep jonge Noren, inclusief uiteraard een paar obligatoire stelletjes, gaan snowboarden, en logeren gezellig in een of andere ingesneeuwd leegstaand hotel. Maar ja, een dik half uur lang gebeurt er totaal niks boeiends, terwijl het groepje jongeren niet bijster interessant en ook wel een beetje irritant blijkt. De focus op de relatie tussen de verschillende figuren binnen de groep kon me gestolen worden, en die focus was er niet alleen tijdens de introductie, maar zelfs wanneer de moorden al begonnen zijn. En dan is het inderdaad wel een leuke setting zo in de sneeuw, en de sfeer en het filmwerk zijn best wel okee, maar Fritt Vilt blijft zich verder allemaal nogal volgens het boekje ontwikkelen. De moordenaar komt weinig in beeld, en echt spannend of echt bruut werd het verder ook niet. Nee, ik ben niet onder de indruk van deze capabele doch saaie dertien-in-een-dozijn slasher. En misschien moet ik me er ook bij neerleggen dat slashers niet echt mijn ding zijn.

Dit viel me eerlijk gezegd niets tegen. Veel van de melodrama's uit deze periode zijn een moeizame zit - en nu wil ik niet zeggen dat dit nou een hele vlotte film is voor hedendaagse standaarden, maar het heeft zeker wel z'n interessante aspecten. Fraaie beelden op locatie, waar bijvoorbeeld Egypte in volle glorie voorbijkomt om maar wat te noemen. En een verhaal waar veel over te vertellen valt, en wat toch gecondenseerd wordt in een goed uur. Vooral het einde, waarbij Jezus door de Romeinen getreiterd, gemarteld en gekruisigd wordt is best indrukwekkend. Natuurlijk, de film is écht serieus oud, en dat is af en toe wel te merken aan de beeldkwaliteit en ook echt een verhaal met een plot is dit niet - dit is meer een lange chronologische reeks scenes die stukken uit het leven van Jezus illustreren. Alsnog, best wel interessant.

Frostbiten heeft best wel wat leuke elementen, met een niet onaardig verhaal waarin wel een paar leuke vondsten zitten, een vermakelijke setting ver in Noord-Zweden (vergelijkbaar met 30 Days of Night), en zo her en der komt er nog wel een grappige scene voorbij. Maar Frostbiten is helaas een horror-komedie met voornamelijk heel veel komedie, van een overwegend wat brave en uiteindelijk simpelweg niet zo grappige variant. Qua horror stelt het allemaal niet zoveel voor, en qua special effects is het best beroerd. Echt storend slecht is de film ook weer niet, hoor, en het is best oke weg te kijken. Maar het is vooral een wat lichtgewicht dertien-in-een-dozijn popcornfilmpje geworden, terwijl er qua verhaal en setting veel meer in had gezeten.