Meningen

Wederom een draakje uit de oude doos. The Mad Monster is een soort aftreksel van The Wolf Man, maar dan met een gekke wetenschapper in de mix. Niet rampzalig, maar wel gewoon erg matig. Het is een nogal derivatieve film, en ook wat aan de saaie kant. De tuinman doet het nog wel aardig op een hammy wijze, maar ik was alsnog blij toen dit eindelijk een keertje af was.

Ik was hier toch wel van onder de indruk, hoor. Het begint nog als een lekkere bad trip, als Romain een avondje naar de klote gaat en daar al een mysterieuze vrouw onder het bloed tegenkomt. Om vervolgens naar een feestje te gaan waar de drugs verder vloeit, maar heel relaxt is de sfeer niet. Er zijn ruzies, Romain is opgefokt en op een gegeven moment moet hij naar huis om het alarm uit te zetten. Om vervolgens de bebloede vrouw weer tegen te komen en door soldaten ontvoerd te worden. Het is allemaal vrij intens, met veel onverwachte wendingen en een trippy sfeertje. Tegen die tijd begon het me ook op te vallen hoe vloeiend alles eruit ziet, en het blijkt inderdaad (schijnbaar) in een vloeiende take te zijn opgenomen.

Maar als we de volgende hoofdpersoon volgen wordt langzaamaan duidelijk hoe de vork in de steel zit en dat de vrouw, de soldaten en de langzaam leip wordende Anaïs allemaal symptomen zijn van een zombie/infectie-uitbraak a la 28 Days Later. Knap gemaakt, prima geacteerd en de druggy sfeer met genoeg draaien in het verhaal maakte het voor mij af. Al sleepte het op momenten wel een beetje, maar desondanks een prima score voor MadS.

Best een vermakelijk filmpje. Echt horror is het niet (en dat label heeft het op MM dan ook niet), en het verhaal volgt ook een redelijk te verwachten verloop, maar met name het puike acteerwerk van Anthony Hopkins, die de escalerende gekte en manie van Corky uitstekend belichaamt, en eigenlijk ook van de rest van de cast maakt het een solide thriller. Het is het verhaal van de onzekere goochelaar Corky Withers, en wat sullige, verlegen jongen met technisch prima goochelskills maar met veel te weinig stage presence om van zijn show een succes te maken. Maar op een gegeven moment komt hij met een leuke gimmick: de grofgebekte buikspreekpop Fats in combinatie waarmee hij wel uit de verf komt. Waar we echter al snel achterkomen is dat Corky psychisch niet al te stabiel is; het karakter van Fats is een uiting van schizofrenie en 'dwingt' hem al snel tot gewelddadige, primaire reacties. Een soort van Mr. Hyde tot Corky's Jekyll.

Hoe de vork in de steel zat, en de ontwikkelingen gedurende de film, waren dus niet heel verrassend, maar alsnog vermaakte ik me prima met de mentale ontrafeling van Corky. Tot mijn verbazing kwam ik ook nog een sample tegen die door het onovertroffen (ahem) Therapy? gebruikt is in het noise-klassiekertje Dancin' with Manson - 'Take the knife upon the hill, lover... And kiss the girl goodbye.' Niet heel relevant voor mijn beoordeling van de film, maar toch een leuk puntje trivia voor ondergetekende.

Ik was ook best wel onder de indruk, zeker gezien de maar matige scores hier en op IMDb. Sterk acteerwerk, dat sowieso, met een Michael Cera die het bloed onder je nagels vandaan haalt (ook al bedoelt Brink het niet zo, irritant is ie wel), en Juno Temple die erg overtuigt als de wat onzekere Alicia die meereist naar een afgelegen gebied in Chili. Maar de film scoort vooral op sfeer - het is een bijzonder ongemakkelijke film waarin Alicia langzaamaan mentaal ontrafelt en dit steeds verder escaleert, zonder dat er nou echt een duidelijke oorzaak voor lijkt. Fraaie beelden ook die Silva op het beeld tovert, en het open einde en toch wat onafgesloten verhaal maken dat er nog genoeg over na te malen valt.

Trage en minimalistische documentaire waar de camera als een soort vlieg op de muur de activiteiten volgt van een keuterboertje in Congo, die houtskool maakt, het een ontzettend eind verplaatst naar een lokaal stadje, om het vervolgens daar te verkopen. In hoeverre de overduidelijke aanwezigheid van een camera en een Franse cameraman/crew de gebeurtenissen beïnvloedt heeft, ongetwijfeld wel (al is gebeurtenissen een groot woord voor het minimalistische hier voorbij komt), maar het komt alsnog vrij naturel over. Het is verder contemplatief en langzaam, met wel echt prachtige beelden van Congo en het leven daar, en het voelt in ieder geval wel aan alsof we écht meekijken met het dagelijkse leven van een arm boertje. En dat is zeker met de fraaie cinematografie geen straf.

Ik ben nog steeds een beetje stil van het prachtige einde. Hele mooie film over een bejaard echtpaar dat door omstandigheden uit elkaar gehaald wordt en terecht komt bij (verschillende) kinderen - maar ook die hebben een eigen leven, en de nieuwe situatie blijkt voor iedereen ellendig. Het was wel even inkomen, met name om mezelf enigszins te laten wennen aan de nogal conservatieve, burgerlijke mores van waaruit de meeste personages handelen. Maar de algemene strekking van het verhaal is natuurlijk tijdloos, en het wordt ook prachtig vertolkt zonder makkelijk met een beschuldigende vinger te wijzen. Zowel de kinderen als de ouders zijn in min of meerdere mate in principe goedwillend, maar de nieuwe realiteit is voor iedereen ingrijpend, en voornamelijk in negatieve zin. Het is dan ook een goede keuze om zowel de ouders als de kinderen als echte, gelaagde personages neer te zetten: de ouders zijn geen heiligen, maar hebben ook hun nogal irritante trekjes (het passief-agressieve gedrag en bemoeizucht van moeders, en de nukkige koppigheid van de vader). Ook de kinderen en aanhang varieren van puur egoisme tot welwillendheid maar niet met de dagelijkse gevolgen kunnen omgaan; dit maakt het allemaal nog echter overkomen. De tweede helft van de film was helemaal prachtig. Goed, ik begin een beetje te zwammen zie ik, maar mocht het nog niet duidelijk zijn: schitterende film.

Best wel redelijk, maar het beklijft toch nergens echt. Het is een dramafilm waar Hera als rebellerende tiener de metalmuziek induikt terwijl ze als puber over de dood van haar broer heen probeert te komen. Maar er wringt nogal wat aan de film, zoals hierboven al wel aangegeven is. Hera komt een stuk ouder over dan haar puberale gedrag suggereert, echt veel over haar gevoelens komen we niet te weten behalve dan wanneer ze zich uitleeft in haar puberale buien, en het blijft een wat oppervlakkig beeld van stereotiepe metalclichés. Wat betreft metal weet de film zich ook niet echt goed te plaatsen, de film speelt zich duidelijk in de jaren '90 af (gezien de kerkverbrandingen in Noorwegen), maar muzikaal gaat het alleen maar om de jaren '80. Blijft over een wat traag, niet zo hele bijzonder coming-of-age drama/familiefilm die door de metalinvalshoek nog wat aan originaliteit wint.

Boris Karloff in een aardige low budgetfilm die qua verhaal prima past tussen de horrors van die tijd. Het verhaal is best leuk en aardig uitgewerkt, en hoewel het uit welbekende vaatjes tapt is vermaakt het voldoende: wetenschapper geobsedeerd door leven en dood gaat over het randje nadat hij vanwege moord ter dood wordt veroordeeld. Maar hij wordt weer tot leven gewekt (door z'n assistent met zijn eigen technieken) en neemt wraak op de mensen die hem veroordeeld hebben. Frankenstein, The Invisible Man, Dr. Jekyll, maar dan net anders, en daardoor wel leuk. Low-budget is het wel: zo valt het op dat er over van alles gepraat wordt wat off-screen gebeurd is, zonder dat het ook echt getoond is - en ook de daadwerkelijke actie die wel gebeurt is nogal kort en bondig. Verder is het script ook niet overal even consistent, waarbij met name het karakter van Karloff nogal onovertuigend heen en weer slingert tussen ietwat obsessieve maar goedbedoelende wetenschapper en compleet psychopatische moordenaar. Alsnog een leuk uurtje mee vermaakt.

Nou, het is dat 1980 afgestreept wordt, maar echt veel soeps is dit niet. Ik heb voor een doorgewinterd scepticus best wel een zwak voor mysticisme, maar dit is als documentaire weinig interessant. Het valt vooral op hoe amateuristisch dit allemaal overkomt, het voelt aan als de meuk die zenders als History Channel tengenwoordig met grote regelmaat uitzenden, maar dan 35 jaar ouder. We gaan door het leven van Nostradamus heen, en zien een hoop spectaculair gebrachte 'voorspellingen' die vooral uitblinken in vaagheid en vervolgens met nogal wat creativiteit en post factum aan allerlei historische gebeurtenissen wordt toegewezen. Vervolgens zien we een hoop van dat soort gebeurtenissen goedkoop nagespeeld. Een greintje ironie is nergens te bekennen. In de tussentijd zien we nog een aantal bekende mensen aan het woord, en dat is het dan. Nu zou het verder, ook als je denkt dat Nostradamus helemaal geen visionaire gaven had, nog steeds een vermakelijke documentaire op kunnen leveren, maar helaas is dat hier niet het geval. Dan kan je nog wel Orson Welles als verteller hebben, maar het blijft een gedateerd, sensationalistisch en oninteressant prul.

In de laatste twee jaar heb ik wel ontdekt dat ik een ontzettend zwak heb voor bergbeklim-films/docu's. De desolate landschappen, prachtige omgevingen, de altijd verraderlijke omstandigheden waarbij een klein foutje of gewoon botte pech dodelijke gevolgen kan hebben, de obsessieve doelgerichtheid van klimmers waarbij summit fever en domme beslissingen altijd op de loer liggen, ik smul ervan. Volgens mij heb ik het gros ervan ook wel gezien inmiddels, want zoveel zijn het er niet. Hoe dan ook, dit is wel een erg fraai exemplaar: een docu over de Japanse skiër en alpinist Yuichiro Miura, waarbij we mee gaan op zijn reis naar de top van Mount Everest.

Het voelt vaak echt alsof je mee bent op reis. De voorbereidingen, Nepal in de jaren '60/'70, en langzaam de klim de berg op met behoorlijk veel ter plekke gefilmd materiaal met klauteren onder barre omstandigheden. Zelfs wat beelden van een skiënde Miura op grote hoogte, zelfs als hij op de Lhotse-face valt en honderden meters naar beneden glijdt, gelukkig zonder fatale gevolgen. De voice-over is in het Engels en vertaald uit de dagboeken van Miura schijnbaar, en doet prima z'n werk in de beelden plaatsen. Het onderwerp moet je liggen en soms voelt het alsof je iemand z'n vakantiekiekjes aan het bekijken bent, maar ik vond het prachtig.

Het is al een tijd geleden dat ik een 'klassieke' Bond heb gezien. Een paar van de recente Daniel Craigs die meestal redelijk bevielen, jawel, en daarvoor (lees: een jaar of tien, vijftien terug) heb ik nog een paar van die gedrochten met die waardeloze Pierce Brosnan gezien. Maar hoewel ik eind jaren '80 en met name begin jaren '90 zo'n beetje alle oude Bonds wel gezien heb, kan ik me eigenlijk geen enigzins recente herziening herinneren. Maar nu was het dan zover: The Man with the Golden Gun was op TV, en dat voldeed voor mij en de anderen.

Om eerlijk te zijn: het viel me niet mee, op allerlei vlakken. Natuurlijk is er over-the-top actie, verleidt Bond alle prachtige vrouwen die schijnbaar overal in de geheime dienst/georganiseerde misdaad rondlopen, er is een villain met een onmogelijk omslachtig plan, een geheime basis en een raar maar gevaarlijk hulpje. Dat had ik eigenlijk allemaal wel een beetje verwacht, maar op de meeste fronten viel de uitvoering tegen. Roger Moore vond ik maar zo-zo (ik moet toch maar eens meer Bonds terugkijken, maar in mijn herinnering was Connery toch ruim beter). Die verschrikkelijke Amerikaan slaat compleet de plank mis als comic relief, en de humor was sowieso niet echt raak. Nick Nack, mwah, ik vond hem maar een saai hulpje. De dames waren fraai, dat wel, maar qua rol onzinnig. Maar gelukkig is er altijd nog Christopher Lee. Wat een held. Als Scaramanga zet hij een ijzersterke bad guy neer, zelfs met een dom script als dit. Uiteindelijk overheerst bij mij een gevoel van flauwheid en kazigheid, en ik had toch op meer gehoopt bij het kijken van weer eens een Bond.

Het heeft even een paar weken geduurd, vanwege andere verplichtingen en een niet zo heel handige of uitgebreide programmering (al mag ik eigenlijk als Amsterdammer niet klagen), maar dan eindelijk was het zover: Mandy in de bios. En ja, ik heb me uitstekend vermaakt. Mandy is een ode aan de horrorfilm en aan escapisme in het algemeen, die zich er niet voor schaamt om af en toe wat foute maar fantasierijke ingrediënten uit de mouw te strooien - als het maar helpt om de film toffer, enger, grappiger of soms gewoon vreemder te maken. Het verhaal is lekker over the top, met ook een passend maniakale Nicholas Cage, en lijkt soms wel een psychedelische arthouse-versie van Evil Dead. Maar vooral is het een audiovisuele trip, met toffe beelden, fantasierijke en fraai gevisualiseerde locaties, en ook een soundtrack die erg de moeite waard was. Ik heb genoten.

In mijn vorige review mopperde ik een beetje over het acteerwerk in Lo Squartatore di New York. Nou, vergeleken met wat sommige mensen hier op het scherm laten zien was dat Oscar-waardig. Maniac is een low-budget draak uit de jaren '30, een verfilming van Poe's The Black Cat, waar het een wedstrijd lijkt wie het meest overdreven kan acteren. De professor en zijn assistent doen een uitstekende poging, maar die miepjes halverwege kunnen er ook wat van, de tering. Qua verhaal moet je ook niet al te veel verwachten. Om het een beetje interessant te laten lijken zien we eens in de zoveel tijd weer een tekstbeschrijving van een psychische stoornis, en verder zien we onze maniak op tenenkrommende wijze acterend boze plannen smeden - al komt er qua uitvoer niet heel veel van terecht. We zien nog wat naakt, dus ik vermoed dat dit pre-code is, maar verder wordt er van die vrijheid weinig gebruik gemaakt. Nee, dit is een goeie toevoeging in de categorie Z-films, en ik heb zelden een persoon slechter zien acteren dan de titelmaniak.

Heerlijk, wat een prutfilm is dit ook. Maar wel op een vermakelijke manier. Het begint al goed, als in de eerste tien minuten ongeveer acht minuten bestaan uit shots vanuit een rijdende auto. Alsof je lekker tien minuten vanuit je busraam aan het staren bent. En dan het zoenende stelletje: nu vallen ze alleen nog maar op omdat ze (met name de vrouw) waardeloze acteurs zijn, maar aangezien dit een rewatch is weet ik wat hun latere rol is en vind ik ze nu al hilarisch ,aangezien ze gedurende de hele film over een tijdsspanne van minstens een hele dag en nacht op exact dezelfde locatie exact hetzelfde blijven doen. En dan komt Torgo, het rare, seksueel gefrustreerde en zeer stoned overkomende hulpje van de Master die schijnbaar een satyr voor moet stellen, al vindt niemand in de film het raar dat er opeens een satyr rondloopt, Torgo zelf incluis. En dan The Master, dat schilderij, fantastisch. En die cape! En die hond! En die evil laugh, mwahahahaha! Er komt even een tijdje traagheid daarna, maar dan begint de lol als de Master er opeens wel blijkt te zijn met zijn harem aan modellen die continu aan het kibbelen zijn om vervolgens in halfnaakte catfights uitbarsten. Als de 'ceremonie' begint wordt het helemaal genieten. Hoe de vrouwen Torgo proberen te vermoorden door middel van wat lichte aaitjes en wat trekken aan z'n shirt, dat is volgens mij een van de meest beroerde pogingen tot moord die ik ooit in een film gezien heb. Gelukkig vindt zelfs de Master het op een gegeven moment genoeg geweest en breekt hij zelf Torgo's hand maar af. Gelukkig komt de sterke arm der wet nog even langs met een meesterlijke vertoning van incompetentie. Het einde is een waardige afsluiter, en is verbazend genoeg best aardig gevonden, al komt dat misschien omdat de film mijn standaarden voor die tijd al danig verlaagd heeft.

Ja, dit is bijzonder incompetent gemaakt, met name technisch en qua script is het verschrikkelijk. Het is af en toe best traag, maar alsnog is dit wel gewoon redelijk leuk om te kijken. En dat is niet iets wat je kan zeggen van sommigen van de gebruikelijke concurrenten voor Slechtste Film Ooit, zoals Monster a Go-Go, Pledge This! of Night Train To Mundo Fine. 2.0*, niet voor de kwaliteit, wel voor het vermaak.

Er is weinig horror te bekennen in deze film, het enige wat ik kan bedenken is de ravage die losbarst aan het einde, wanneer de gestichtsbewoners genoeg zijn opgejut door De Sade, en misschien de af en toe lugubere teksten die wel passend zijn bij een onderwerp als de Franse Revolutie.

Hoe dan ook, ik heb me prima vermaakt met Marat/Sade. Het is een apart werkje: we zien eigenlijk integraal een toneelstuk dat opgevoerd wordt in een Frans gesticht, een jaar of 15 na de Franse revolutie.De film speelt zich dan geheel af op slechts een enkele locatie. De welbekende De Sade, hier ook terechtgekomen, heeft van de gestichtsdirecteur toestemming gekregen om dit gebeuren te organiseren, en we zien een voorstelling over Jean-Paul Marat en de Franse revolutie - gespeeld door de lokale gekken die ook regelmatig terugvallen in hun gekte, opgejut door De Sade die dit een prachtig excuus vindt om de burgerij zoveel mogelijk te sarren en om chaos te scheppen, en met een publiek bestaande uit een stuk of twintig gegoede Fransen. De voorstelling vervalt regelmatig in uitbarstingen van manie, bizarre liedjes, en vliegt regelmatig uit de bocht onder goedkeurend oog van, en met hulp van, De Sade.

Het is inderdaad behoorlijk toneelachtig, en dat moet je liggen, maar ik had er geen enkel probleem mee. De acteurs waren ook behoorlijk sterk, en geregeld had ik ook echt het idee dat ik naar een stel echte geestesgestoorde gestichtsbewoners zat te kijken. Er komt een hoop gekte en manie bij kijken, en ik heb me daar prima mee vermaakt. Afrondend naar boven: 4.0*.

Ik heb vrij willekeurig een titel uit het oeuvre van Franco gepakt, en vooruit, ook een beetje omdat ik wel een zwak heb voor Oscar Wilde. Nu is het Oscar Wilde-tintje van Doriana Grey wel vrij licht; zo licht zelfs dat de film ook uitgegeven is onder de titel Die Marquise von Sade. Maar vooruit, een klein aspect is natuurlijk wel direct vanuit Dorian Grey gelift: hier zien we een oversekste gravin die een film lang decadent los gaat, terwijl haar tweelingzus in een instelling diezelfde film lang naakt aan het masturberen is. Uiteindelijk is dit gewoon een pornofilm, met heel veel naakt en seks, ook uitgebreid van de hardcore-variant. Maar het bevalt me wel een stuk beter dan die pulp van Seduction Cinema; het is allemaal een stuk sensueler en het komt natuurlijker over, en hier zit tussen de seksscenes veel meer een dromerige sfeer dan een parodie van het niveau Epic Movie. Al volgen de seksscenes elkaar hier in hoog tempo op, dus heel veel tijd om te vullen zit er niet tussen. Niet slecht, voor een pornofilm.

Een biopic volgens het boekje, en helaas weinig bijzonder. Ik ben er best redelijk doorheen gekomen hoor, maar echt interessant wordt het ook niet, ook misschien omdat ik in grote lijnen wel bekend ben met de achtergrond van Shelley, haar afkomst, en de ontstaansgeschiedenis van Frankenstein. De eerste helft was sowieso een tegen het saaie aanzittend kostuumdrama, gelukkig werd het zo ongeveer halverwege als Mary (en Claire) uit huis gaan een stukje boeiender met meer nadruk op hen en de heren Percy Bysshe Shelley, Lord Byron en Thomas Hogg. Maar het blijft allemaal steken op het niveau van een puur beschrijvende biografie die weliswaar degelijk gemaakt is en prima geacteerd, maar niet echt beklijft.

Best een vermakelijk filmpje, waarin we wat komische verwikkelingen zien rond het soort creature feature waarvan er zo rond de jaren 50 en 60 vele van zijn gemaakt. Ten tijde van de Cubaanse crisis komt de nieuwe film van B-film-maker Lawrence Woolsey, die wel houdt van wat gimmicks, samen met Woolsey zelf naar de lokale bioscoop in Key West. Het is vooral een aardige komedie met een leuk parodiërend tijdsbeeld van de vroege jaren '60, een wat kluchtig verhaal, en met een liefdevol portret van het soort filmmaker dat al klussend en improviserend hun B-films aan de man bracht. De kindacteurs waren zelfs niet heel veel vervelend. Echt heel grappig was het eigenlijk ook zelden, maar het was leuk genoeg voor een 90 minuten vermaak en John Goodman als Woolsey maakte de film af.

De eerste twee delen had ik lang geleden wel eerder gezien, maar deze was er nog nooit van gekomen - vooral omdat Matrix Reloaded zo'n draak van een film was. Maar nu ik toch aan het herkijken was, heb ik deze ook maar even meegepakt. Om het positief op te vatten, het is een stuk beter dan Reloaded. Maar alsnog, het is best wel matig. In plaats van twee uur beroerde, overdreven kung-fu gevechten, schietpartijen, cheesy leren pakjes en zonnebrillen, quasi-filosofisch gezwets en Neo als onverslaanbare superman, zien we nu meer een sci-fi actiefilm. Met anderhalf uur belegering van Zion, wat overkomt als een uitgebreide Star Wars-achtige veldslag die na tien minuten ook wel een beetje gaat vervelen. De actiescenes daarbuiten zijn nog wel oke, al ontstijgt het niet echt het niveau van een gemiddelde B-film. En de pretentieuze gesprekken en het overacteren houden we alsnog, met een passende over-the-top messianistische afsluiter als Neo als Jezus zichzelf opoffert voor de mensheid, met kruis en al.

Deze was me jaren geleden al eens aangeraden door John Milton; volgens mij nadat ik ofwel Slow West ofwel The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford de hemel in aan het prijzen was. Dit was de perfecte gelegenheid om dan ook eindelijk Meek's Cutoff te gaan kijken - en zie daar, tot nu toe mijn favoriet van de challenge.

Toevallig heb ik een aantal weken terug het legendarische (Amerikaanse) computerspelletje The Oregon Trail eens gespeeld, en Meek's Cutoff gaat over exact hetzelfde onderwerp: de moeizame trektocht met huifkar en paard door het ongerepte midden en westen van de VS, naar de groene valleien van Oregon en Washington state. Ook dit is een trage western, maar dit type film trek ik zoveel beter dan de gemiddelde cowboy-en-indianen-schietfilm. En is volgens mij ook een veel realistischer beeld van de omstandigheden toendertijds. In ieder geval, we volgen de moeizame reis van een groep pioniers, met als gids de stugge baardman Stephen Meek. Dat klikt niet altijd even goed, en zeker niet als er een Indiaan gevangen wordt genomen - hoe met deze kerel om te gaan is een continue bron van conflict. Hoe dan ook, er gebeurt sec gezien niet zoveel, maar dat hoeft helemaal niet per se voor een goede film - de spanningen in de groep zinderen, en de beelden zijn prachtig. Ik heb genoten.

Heerlijk absurde komedie, deze Meet the Feebles. De vergelijking met The Muppets is natuurlijk logisch, al is dit natuurlijk een R-rated variant. Met geweldige personages, een hoop leuke karakters (die vlieg is een baas) en ik heb nooit geweten dat poppen zo smerig eruit konden zien als Trevor de Rat of die drugsverslaafde kikker. Niet elke grap slaagt, en het middenstuk kakt ook een beetje in als de gewenning optreedt en de finale nog niet helemaal is losgebarsten, maar alles gaat in een noodtempo los en je hoeft je daarom alsnog zelden te vervelen. De film is ook best ranzig, wat een hele prestatie is voor een film met alleen maar poppen. Het vroege werk van Peter Jackson blijft me prima bevallen.

Wat een meuk, zeg. Dit voelt in alle opzichten aan als een Asylum-film, maar dan met wat meer budget voor redelijke special effects. Daarbuiten is dit echt bedroevend. Qua plot is het natuurlijk niet veel soeps en voorspelbaar, maar dat kan misschien nog met dit type film. Maar de gesprekken die gevoerd worden, het familiedrama wat er natuurlijk nog even ingesleept moet worden, en het acteerwerk van eigenlijk iedereen, het is allemaal zo hondsberoerd. En dan wil ik in het bijzonder Statham, Li, Wilson en Ruby Rose nog even noemen, tenenkrommend en nog niet eens B-film-waardig. Nog een half puntje voor de haai.

Zelfs voor Asylum/Syfy-begrippen is dit uitermate treurig. Natuurlijk verwachtte ik vrij weinig van deze film, maar deze film scoort ook vergeleken met andere Asylum-films een dikke onvoldoende. Het grootste probleem is dat er maar bar weinig Mega Shark en bar weinig Giant Octopus in de film zit, en we het grootste deel van de film zitten te kijken naar C-acteurs die geestdodende gesprekken met elkaar hebben. En die Japanner slaat echt alles. De paar actiescenes zijn nog wel vermakelijk, maar dan ook vooral omdat de effecten zeldzaam knullig zijn - zoek vooral de prachtige haai-en-vliegtuig-scene op. Misschien is er nog ergens een compilatie van de knulligste momenten op Youtube te vinden, dat is wellicht nog vijf minuten vermaak, maar de hele film kijken raad ik ten zeerste af.

De film duurt niet al te lang, maar ik vond het (deels) toch een behoorlijke zit. Het valt eigenlijk uiteen in twee delen. Eerst een lange aanloop waarin we een hoop zeer Amerikaans tienergeneuzel zien, voelde wat mij betreft niet altijd even geloofwaardig al ben ik niet bepaald een Amerikaanse tiener. Hoe dan ook, alle gesprekken tussen veertienjarige meisjes gingen me wel vrij snel de keel uit hangen, veel van de actrices ook trouwens. En de nieuwsbulletins en re-enactments vond ik ook niet heel boeiend. Daarna wordt het toch vrij abrupt een heel andere film als duidelijk wordt wat er aan de hand is met Megan en hoe 'Josh' haar en later ook vriendin Amy heeft ontvoerd, verkracht en uiteindelijk vermoord. Heel expliciet is het niet en veel bleeft buiten beeld, maar vrij kil en naargeestig is het alsnog. Als waarschuwing over de gevaren van het internet, hoe het schijnbaar oorspronkelijk bedoeld is, voelt het wel aan als overdreven botte-bijl-werk, maar het heeft toch wel een redelijke naarheid. De laatste 20 minuten trekken de film wat mij betreft wel wat omhoog, dus vandaar nog bijna een zesje, maar niet helemaal.

De tweede documentaire van het weekend over een ontzettend getalenteerde, ontzettend nare man. Na Ginger Baker is het nu de beurt aan Klaus Kinski, in de documentaire Mein Liebster Feind, gemaakt door zijn geregelde collaborator Werner Herzog. Ik kan Herzog's films over het algemeen erg goed waarderen, en datzelfde geldt voor de acteerprestaties van Kinski. En vanuit dat perspectief is het best wel interessant om verhalen te horen over met name Aguirre en Fitzcarraldo (en in iets mindere mate over hun andere samenwerkingen), en Herzog terug te zien gaan naar de jungle waar het is opgenomen. Kinski is compleet rucksichtlos, intens, egocentrisch, gewelddadig, opvliegend, en leeft zich regelmatig zo in zijn rollen in dat de grens tussen fictie en werkelijkheid voor hem vervagen. Zie bijvoorbeeld zijn Jesus-speech in het begin, of de geweldige anekdote waarin de Indiaanse extra's zo geintimideerd en overtuigd van Kinski's waanzin zijn dat ze Herzog aanbieden om Kinski voor hem te vermoorden.

Maar toch, het is wel vermakelijk maar veel meer ook niet. We horen voornamelijk Werner Herzog, en af en toe wat andere mensen die betrokken waren bij de producties, en de gesproken anekdotes zijn op een gegeven moment wel genoeg geweest. Herzog is zelf trouwens ook niet de meest makkelijke man of betrouwbare verteller, zoals bijvoorbeeld blijkt uit zijn verhaal hoe hij Kinski op een gegeven moment onder bedreiging van een geweer gedwongen heeft om Aguirre af te maken, of hoe hij op een gegeven moment op het punt stond om een brandbom naar Kinski's huis te gooien. Op een gegeven moment wist Herzog ook wel met Kinski om te gaan, en wist hij welke knoppen in te drukken om hem op de juiste manier te manipuleren. Het is dan ook wel weer grappig om op een gegeven moment te horen hoe Claudia Cardinale en Eva Mattes (zijn tegenspeelster in Woyzeck) over hem praten: als een lief, verlegen jochie en correcte tegenspeler, in plaats van de agressieve maniak waarin hij vaak verviel.

Kortom, leuke verhalen over een erg goed acteur, een onmogelijk mens en een grootse bron van anekdoten, ook over de wisselwerking tussen hem en Herzog. Maar toch iets teveel een oplepeling van anekdotes om me echt weg te blazen.

Nu ik sinds kort ook Disney+ heb, was ik van plan om alle Disney classics die ik nog niet gezien had nu eindelijk een keer mee te pakken. En zoals Melody Time bewijst, is dat lang niet atlijd even leuk. Melody Time is een anthologie van een stuk of wat losstaande filmpjes, die eigenlijk stuk voor stuk niet echt weten te overtuigen. Of compleet niet, in sommige gevallen. De animatie is soms nog wel leuk, maar geen van de filmpjes weet qua verhaal ook maar iets leuks te bieden, en vaak is het allemaal nogal van een oubollige, mierzoete variant. De muziek is ook prominent aanwezig, en ook dat wist me nou niet echt te overtuigen. Ik kijk niet echt uit naar de paar andere Disneys in dit genre, even doorbijten dan maar.

Rauwe film over het leven in the 'hood - we zien het wel en voornamelijk het wee van Caine en zijn vrienden. Caine is de zoon van een junkie-moeder en een dealer-vader, opgegroeid bij opa en oma, en al van kinds af aan opgegroeid in het gang-leven. Zijn vrienden zijn (grotendeels) van hetzelfde laken een pak, gewetenloze moordenaars, verkrachters en overvallers die leven in een vicieuze cirkel van steeds meer geweld en wraak over en weer. In hoeverre deze beelden van het leven in Compton realistisch zijn kan ik moeilijk inschatten, maar ik vind het maar moeilijk om veel sympathie op te brengen voor Caine. Laat staan voor iemand als O-Dog. Natuurlijk, een klotejeugd en dito omgeving, en opgegroeid in een cultuur waar misdaad, machismo en geweld centraal staan, maar ik kan hem zelden betrappen op goede bedoelingen, en vaak is ook hij de veroorzaker van het geweld. Hij slaat meerdere mensen om helemaal niets compleet lens, hij moordt, hij bezwangert vrouwen om ze vervolgens alleen te laten zitten, hij vindt het leuk om het zoontje van z'n vriendin drank te geven en met z'n pistool te laten spelen. Hij is misschien iets minder extreem dan iemand als O-Dog, maar dat is wel een heel laag referentiekader. Maar de film toont wel vrij overtuigend de spiraal van ellende en geweld, en hoe moeilijk het is om daar uit te komen of uberhaupt met een rechte rug in te leven. Boyz n the Hood was beter en subtieler, maar dit is dan weer een stuk beter dan Juice.

Mijn tweede Bruce Lee ooit, na het welbekende Enter the Dragon. Om eerlijk te zijn, ik heb er een beetje dubbele gevoelens over. Ik bedoel, ik heb me er uiteindelijk best mee vermaakt, vervelend om naar te kijken is het niet. Maar dat is dan ook omdat het complete camp is. Qua dialogen en pogingen tot humor is het niet zo best. En het verhaal dertien-in-een-dozijn noemen is nog optimistisch, en Bruce Lee mag dan een martial arts legende zijn - een begenadigd acteur was hij niet. Ik kan me trouwens niet herinneren of hij het in Enter the Dragon ook doet, maar die gilletjes die hij tijdens de gevechten geeft, ik weet het niet. Maar hoe dan ook, daar gaat het uiteindelijk niet om, dit is puur een vehikel voor wat actie en gevechten. De hele film speelt zich af in Rome en de film sleept zich daar van gevecht naar gevecht, maar eigenlijk is alleen het gevecht met Chuck Norris in het Colosseum echt de moeite waard. Lekker wegkijkvoer, maar ook voor een kung fu film is dit wel een popcornvariant.

Ik vond The Message bepaald geen succes. De film heeft een beetje de sfeer van de grote epossen van de jaren 60 en 70, in de categorie Lawrence of Arabia, Ben-Hur en The Ten Commandments. Maar helaas heeft het ook de speelduur van dat soort films overgenomen, en dat is veel en veel te veel van het goede. Het is sowieso een beetje een vlakke film. Vrij mooi gefilmd, goed geacteerd ook, maar het is een braaf, ontzettend propagandistisch vehikel. In het begin is het nog wel interessant om wat meer te weten te komen over de omstandigheden in het zevende-eeuwse Arabie waarin Mohammed leefde, dat wel, maar spanning of interessante ontwikkelingen zijn er nauwelijks. Natuurlijk strijdt hij tegen de lokale machthebbers die niets moeten hebben van die rare kwibus die de bevolking opruit. Maar uiteindelijk zien we slechts een heel heel lang uitgesponnen zegetocht van Mohammed en zijn volgers/apostelen (of hoe noem je dat in de islam?) door het Midden-Oosten waarin stad na stad en familie na familie overtuigd wordt van de heiligheid van Mohammed, waarin uitgebreid de nadruk wordt gelegd op hoe goed en vrouwvriendelijk en anti-racistisch hij wel niet was - en dat is op den duur dodelijk saai. Zelfs met drie koffiepauzes was er geen doorkomen aan.

En wat zeker niet helpt in deze verfilming is het feit dat, om religieuze redenen, Mohammed niet afgebeeld mag worden. Het voelt dan ook heel raar om continu het gedraai te zien om hem maar niet in beeld de krijgen, en uiteindelijk werkt het gewoon niet en voelt Mohammed als de grote afwezige. Zelden voelt het alsof hij nou echt bij het hele gebeuren betrokken is, behalve dan dat mensen uit de tweede hand continu over hem praten. En dan kunnen de acteurs en de fraaie beelden misschien nog wel een puntje opleveren, maar uiteindelijk heb ik me ondanks de epische beelden en met een paar veldslagen hier en daar zelden zo verveeld in een film. 1.0*

Het was wel leuk. Een grotendeels vrij typische high school movie, over twee wat awkward vrienden die een beginnend metalbandje hebben. Maar ook met high school jocks, huisfeestjes, een eerste vriendinnetje, en natuurlijk wat persoonlijk drama waarbij ze ruzie krijgen en Hunter uit huis gestuurd lijkt te worden, maar uiteindelijk alles toch weer op z'n pootjes terecht komt. Maar hoe typisch de film in dat opzicht ook is, het is wél leuk uitgewerkt en sommige van de metalverwijzingen zijn ook wel weer grappig, al heb ik niet echt het idee dat hier nou echt zware metalliefhebbers aan mee hebben gewerkt. Toch, helemaal met de cameo's bij de jacuzzi is het even leuk om muzikanten te spotten. Prima acteerwerk ook, dus ik rond 'm naar boven af.