Meningen

Bier en tieten, lalalalala. Bier en tieten, la la la la la la!

Eigenlijk viel het me mee. Natuurlijk is het een ontzettende B-film, een soort van goedkoop aftreksel van Animal House maar dan met sororities en veel naakt. Het gaat vooral om de sorority H.O.T.S. op een universiteit die afgekort wordt tot F.U. (jaja), die als doel heeft om zoveel mogelijk kerels te versieren, vooral om die dozen van P.I. dwars te zitten. Dus precies wat je kan verwachten - een hoop douchescenes, feestjes, allerlei pranks waarbij regelmatig naakt voorbij komt, de decaan in compromiterende situaties, wet t-shirt contests. Een prul van een film natuurlijk, met actrices die vooral om hun decolletes en bereidheid om topless te gaan zijn uitgekozen, maar met een paar biertjes op is er best doorheen te komen.

Ik vind het maar negatief hier, en sluit me grotendeels aan bij ibendb. Nee, dit is zeker geen slasher, het is niet spannend of eng, en het is op eigenlijk geen enkel vlak goed. Maar het is een prachtig voorbeeld van een B-horror waar zoveel fout aan is dat het echt wel weer leuk wordt.

Op elk vlak klopt er niet zoveel van. Overacteren gebeurt door een groot deel van de cast, maar vooral opa, moeder en Tommy kunnen er wat van. En het verhaal, zo heerlijk onzinnig - niet alleen het suffe plot over een satanische sekte, maar ook alle absurde twists en gebeurtenissen, of hoe onlogisch personages zich gedragen. Een prima wansmaak-film waar ik (na een paar biertjes) met een dikke glimlach naar gekeken heb.

Goedgemaakte thriller die op meerdere vlakken zich beperkt - er zijn eigenlijk maar twee acteurs (en een derde via de telefoon), de setting is beperkt (>95 % van de film speelt zich af in de auto terwijl de ouders met dochter Alice bellen) en de film is praktisch in real time en nergens expliciet. En toch wordt de spanning er vakkundig in gehouden, ook door het overtuigende acteerwerk. Halverwege leek het me duidelijk dat dit vooral een intens familiedrama was, maar zo tegen het einde als komt er nog een twist met duidelijk bovennatuurlijke aspecten bovenop die voor mij prima werkte. Ik was wel onder de indruk toen ik de zaal uitstapte.

Wereldschokkend is het allemaal niet, maar ik vond The Hallow best wel een geslaagd genrewerkje. Adam, Claire en hun jonge zoontje Finn verhuizen naar een plek diep in de Ierse bossen, en zoals de locals al snel vertellen: Adam moet daar wegblijven, want het is daar niet pluis. Zoals in bijna elke horrorfilm wordt dit advies natuurlijk in de wind geslagen, en wat volgt is een sfeervolle, claustrofobische vertelling over wat er gebeurt als je de lokale bosdemonen boos maakt. De eerste helft blijft de dreiging vrij vaag, maar langzamerhand wordt er steeds duidelijker wat het jonge gezinnetje naar het leven staat. De uitwerking is weliswaar wat formulaisch, maar vermakelijk vond ik het wel.

Het verhaal is schijnbaar gebaseerd op Keltische legenden, al komen aspecten hiervan me vooral bekend voor uit de Noorse verhalen over trollen, changelings, en ontvoeringen. De goblins of hoe je die monsters ook wil noemen zijn best tof gemaakt, en dito voor de transformatie van Adam die langzaamaan ook muteert tot medegoblin, maar niet voordat hij het leven van Claire en Finn redt. De dreiging is weer eens wat anders en spek naar m'n bekkie, dus ik rond 'm naar boven af: 3.5*.

Ik blijf het lastig vinden om boekverfilmingen los te zien van het boek. Hangover Square van Patrick Hamilton was een behoorlijk sterk, deprimerend boek over de sneue, alcoholistische, geesteszieke loser George Harvey Bone, die in het Londen van vlak voor de oorlog zijn dagen en zijn obsessieve, onbeantwoorde liefde voor Netta wegdrinkt. Hierbij wordt uitgebreid van de arme man geprofiteerd door Netta en haar vriendjes. Juist het tijdsbeeld de setting in een Londen waar overal een beklemmend gevoel van impending doom hangt, de dubieuze sympathieen van sommigen in Netta's entourage, en vooral de langzame spiraal de ellende in (ondanks dat het af en toe licht lijkt te worden) maakt het zo'n sterk boek.

Maar dat was dus het boek. De film pakt twee aspecten uit het boek (de karakters van George Harvey Bone en Netta) als basis voor een rechttoe rechtaan horrorverhaal, maar verder is eigenlijk alles wat het boek zo interessant maakt weg. Om mij onduidelijke redenen is het verhaal verplaatst naar ergens rond 1900, de donkere drankholen en de beklemmende sfeer ontbreken vrijwel geheel, George is hier een bekend componist in plaats van een semi-anonieme loser die echter al vanaf het begin een moordenaar is in zijn schizofrene tijden in plaats van dat hij langzaam ontspoort, het alcoholisme en de escalerende obsessie spelen een ondergeschikte of bijna geen rol. George is slechts iemand wiens geestesziekte betekent dat hij af en toe in moordlustige buien belandt, zoals al vanaf de eerste minuut duidelijk is. Maar dit is toch vooral kritiek op wat de film NIET is, en ondanks dat ik denk dat er een nog veel sterkere film in het boek zit, is de film als losstaand werk goed te pruimen. Het is een redelijk korte horrorfilm geworden waarin Laird Cregar een prima rol neerzet als Bone, die af en toe in moordbuien uitbarst en waarbij ook Netta op gegeven moment aan de beurt is. De scenes tijdens Guy Fawkes Night zijn ook leuk en sfeervol gedaan. Prima keuze voor wie in de stemming is voor een ouderwetse horrorfilm.

Toevalligerwijs zag ik Drissa Touré in persoon voordat ik ooit van de beste man gehoord had, en zag ik ook een documentaire over hem voordat ik een film van hem had gezien (allebei op IFFR, bij het best aardige Le Taxi, le Cinéma et Moi (Film, 2023) met Q&A van zowel de maker als hoofdpersoon). Nu is het dan toch de beurt aan Haramuya. Echt veel plot zit er niet in, de komedie uit de genreomschrijving kon ik ook niet echt ontdekken, maar alsnog was het best wel leuk om het leven in Ouagadougou te zien. Een streng-gelovige vader en zijn zonen die zich elk op hun eigen manier door het leven banen zonder veel met traditie of religie bezig te zijn. De cinema neemt ook een belangrijke rol in in de film, waarschijnlijk ook iets wat Toure gevormd heeft in Burkina Faso. Niet spectaculair en ook qua verhaal weinig bijzonder, maar alsnog wel een leuk inkijkje. Ik rond 'm naar boven af al was wellicht 3.0* ook wel te billijken.

Ik kan de Beatles best waarderen, hoewel ik de latere albums toch wel wat beter vind dan deze periode, maar met de muziek is toch ook gelijk het enige goede punt van de 'film' genoemd. Film is nog een groot woord, want dit is natuurlijk puur een vehikel om de Beatles uit te melken voor toendertijdse dertienjarige meisjes. De humor is er dan ook naar, wat een verschrikking - het deed me nogal denken aan Spice World (don't ask), maar dan flauwer. Ik heb hier ook een aantal keren de vergelijking met Monty Python voorbij zien komen, maar qua stijl zie ik al nauwelijks overeenkomst (behalve af en toe een ad rem opmerking), laat staan qua niveau. Een plot, redelijk acteerwerk of een geslaagde grap is helaas in geen velden of wegen te bekennen, ik heb me echt door deze draak heen moeten worstelen. Dan toch nog een halve ster erbij voor de muziek: een ster, meer kan ik er niet van maken.

Na het laaiende enthousiasme van Shaky was m'n interesse gewekt. En ja, dit is inderdaad meuk van de bovenste plank. Het gaat om een hele matige rockband, die af en toe wat nummertjes speelt en gaat oefenen in een landhuis. En er is iets met een opa en een weerwolf, maar daar is maar weinig van te zien, laat staan dat het ergens op slaat. Verder is er nog een groupie die af en toe uit de kleren gaat, slechte gesprekken, en is het allemaal heel erg jaren '80. En toch vermaakte het nog wel redelijk.

It's a spear gun!

Dat was een verbazend leuke verrassing. Ik was voornamelijk voor Harpoon gegaan omdat het een film van dit jaar is die ook nog eens het horrorlabel heeft, maar mijn verwachtingen waren niet al te hoog. Maar dit viel uitstekend bij mij. Harpoon is voornamelijk een frisse, hele zwarte komedie, waarin drie vrienden op een bootreis gaan - maar in plaats van de gewenste gezelligheid escaleert het (uiteraard) behoorlijk. De setting is minimaal, praktisch alles speelt zich af op een boot met maar drie acteurs. Maar dat werkt hier prima, door goed acteerwerk en een lekker zwartgallig soort humor waar ik vrij goed op ga. Rob Grant maakt ook de goede keuze om de film niet al te lang door te laten slepen, en wat we overhouden is een puntige film met fijne zwarte humor en meer dan een mespuntje horror. Ik ga eens kijken of ik meer van Rob Grant kan vinden.

Juist! Dat is hoe een slasher hoort te zijn! Ik hoorde al wat goeie verhalen over Hatchet, maar goed, het zou niet de eerste keer zijn dat ik juichende verhalen hoorde over een film die me in de praktijk compleet niet lag. Maar hier bleken de positieve reacties terecht. Hatchet is gewoon heel erg leuk. Het duurt nog even een half uurtje (na de introscene dan) voordat men uiteindelijk ook belandt in de krochten van de moerassen van Louisiana waar Victor Crowley ook rondzwerft, maar zelfs in dat half uur is de introductie van de personages en de humor leuk genoeg om me niet te ergeren. En ook de killer blijkt een prima keuze, die met bruut geweld en behoorlijk wat bloed en inventiviteit de toeristen te lijf gaat. Naast een lekker tempo met genoeg actie blijft de film ook nergens echt steken in al te veel voorspelbaarheid of saaiheid, en de humor vond ik eigenlijk nergens echt flauw - toch een gevaar wat bij dit soort films op de loer ligt. Misschien is deze rechttoe rechtaan slasher kwalitatief gezien en puur objectief misschien die 4 sterren niet waard, maar ik heb er zodanig veel lol mee gehad dat ie het gewoon krijgt. Aanrader!

Niet zo interessante en nogal oppervlakkige real crime docu, eerlijk gezegd. Wel een treurig verhaal, en ook een hoop irritatie over social media en aasgieren als Jessob Reisbeck en Lisa Samsky. Maar het is op vele momenten ook bijna een ongeloofwaardig verhaal - vanaf het begin is het duidelijk dat die zwerver die met een bijl op iemand inhakt niet spoort én gewoon gevaarlijk is, ook al doet ie dat in eerste instantie op iemand die het verdiende.Ik heb die hele hype toendertijd niet meegekregen, hoe groot de hype eigenlijk was weet ik ook niet en selectief tweets en youtube-snippets verzamelen van mensen die het wel een toffe peer vinden is ook niet zo moeilijk. Maar om dat uit te gaan zoeken, daar heb ik echt geen zin in. 'Zwerver die iemands hoofd inslaat met een bijl blijkt inderdaad gevaarlijke gek' levert niet echt een interessante docu op en het online-media-circus eromheen ook niet, ook al heeft Kai duidelijk een erg tragische jeugd gehad.

Ik ging met behoorlijk onzekere verwachtingen The Hateful Eight binnen. Quentin Tarantino heeft natuurlijk een paar klassiekers gemaakt als Reservoir Dogs en Pulp Fiction, maar van zijn output sinds die tijd ben ik niet altijd even onder de indruk geweest. Kill Bill vond ik matig, en Django Unchained en Inglourious Basterds waren deels behoorlijk goed maar degenereerden tot veel te lange, flauwe wraakexercities. Beide films waren een stuk beter geweest als QT een beetje zelfbeheersing had gehad, of een goede editor, die een klein uurtje van de film afgekapt had zodat we niet ook nog een uur naar een fanboy-hommage aan exploitation-films hoeven te kijken. De wisselende recensies van The Hateful Eight en een speelduur van bijna drie uur deden me toch een beetje vrezen.

The Hateful Eight begon prima, toen ik nog het idee had naar een soort van western te gaan kijken. De vaste Tarantino-ingredienten waren aanwezig: goede acteurs met spitse dialogen, fraaie muziek, en mooie weidse beelden van een besneeuwd Wyoming. Maar op een gegeven moment, als de koets aankomt bij Minnie's Haberdashery begonnen er toch wat gebreken aan het licht te komen - een beetje mijn vaste bezwaren bij Tarantino zoals hierboven genoemd, zoals een nadruk op hippe dialogen in plaats van een goed verhaal (style over substance), en een gebrek aan zelfbeheersing waarbij QT wat mij betreft toch te weinig onnodig vet wegsnijdt uit de film. Gelukkig, die irritatie duurde maar even, want ik kan alvast verklappen dat de film me uiteindelijk toch goed beviel.

Op een gegeven moment viel het kwartje: dit is geen western, dit is geen grootse reis zoals DU en IB dat waren, dit is geen hommage aan de B-film, maar dit is Tarantino's versie van een Agatha Christie whodunit. Dit is Tarantino's Rope, Tarantino's ...And Then There Were None, praktisch een toneelverfilming maar dan in Tarantino-stijl. Acht personen (en wat bijfiguren) met geheimen, met redenen om elkaar te haten, met historische links om de haat nog wat te versterken, ingesneeuwd in een hut. Het zal niemand verbazen, aangezien het een Tarantino-film is, dat dit gepaard gaat met coole dialogen, brute geweldsuitbarstingen en een hoop bloedvergieten. Ik vond het erg fijn om langzaamaan de mysteries zich op te zien lossen, en de manier waarop was ook bijzonder vermakelijk. Maar ja, ik heb dan ook een zwak voor whodunits. Eigenlijk, als ik er nog even over nadenk, is dit ook zeer vergelijkbaar met Reservoir Dogs: beperkte locatie, waarin een stel gangsters/outlaws/bounty hunters proberen te reconstrueren wie er te vertrouwen is, wie niet, en wat er gebeurd is. De film had alsnog wel wat korter gemogen en zeker in het middenstuk had wel wat gesneden mogen worden, maar een ruime voldoende kan ik er wel aan kwijt. Sterker nog, omdat ik in een goed humeur ben, rond ik het gewoon naar boven af: 4.0*.

Aardige, rauwe horror van Franse bodem. Haute Tension wordt vaak in een adem genoemd met andere Franse horrorfilms als Martyrs, A L'Interieur en Frontiere(s), al zie ik persoonlijk niet al te veel inhoudelijke overeenkomsten behalve dan dat het rauwe, bloederige horrorfilms zijn. Die films zijn ook niet allemaal even goed gevallen bij mij, trouwens, maar dat terzijde. Haute Tension is een lekker bloederig werkje met verder een vrij standaard verhaal over een moordenaar die los gaat in de Franse provincie, en een final girl die tegen hem strijdt. Tenminste, zo lijkt het - totdat tegen het einde de vork heel anders in de steel blijkt te zitten. Niet heel origineel of heel verrassend tot aan de twist in het laatste kwartier dan, maar wel goed gemaakt, met een behoorlijke spanning en best nog wel wat brute scenes. Leuke Texas Chainsaw Massacre hommage aan het einde, ook. Prima filmpje voor bij het ontbijt.

Verrassend leuk filmpje. Aan de ene kant verwachtte ik hier toch niet heel veel van, als Netflix-productie en dan ook nog in het horrorgenre (soort van), maar toch hoorde ik hier wel goede verhalen over. En, hoewel het meer zijn muziek betreft: Henry Rollins is een baas.

De globale strekking van het verhaal wordt al redelijk snel duidelijk, de precieze details kwamen voor mij pas later, maar alsnog wordt dit best leuk uitgewerkt. Henry Rollins doet het erg fijn als de vermoeide, cynische tough guy Jack die (zoals de samenvatting al verklapt) het eeuwige leven heeft, al is dat meer als straf van God. De ontwikkelingen qua actie vond ik allemaal wat minder interessant, maar ik hoefde me niet te vervelen met deze hele fatsoenlijke speelduur, de prima sfeer en zwarte humor, en een toch wel aparte toon.

Best aardige found footage film, voornamelijk gestructureerd als een fake documentaire met grote blokken found footage daarin. De gestage opbouw waarin de context opgezet wordt en we de karakters beter leren kennen, maar vooral de setting van een spookhuis (het is immers Halloween) dat opgezet wordt in een verlaten creepy hotel maken de film wel. Het wordt halverwege wel een beetje een herhaling aan zetten als er steeds meer rare dingen gebeuren tijdens het opzetten van het spookhuis. En ook de ontknoping was ik niet zo'n fan van, vanwege hetzelfde euvel waar wel meer found footage last van heeft - chaotische beelden met een hoop geschok, geschreeuw en geren, en eigenlijk heb ik nu na de film eigenlijk nog steeds niet door wat er nou precies gebeurd is (ja, iets met mannen met een kap op of zo, satanische sekte?). Nu ben ik op zich wel van de school dat niet alles uitgelegd hoeft te worden, maar dit is ook weer het andere uiterste. Alsnog, over het algemeen best aardig gedaan.

Tijd voor een herkijking, en hoewel ook Hellbound: Hellraiser II net als het eerste deel nog steeds een puike horrorfilm is, ga ik hier niet voor de verhoging en blijf ik op 3.5* staan. Het begint nog vrij goed, als een vrij direct vervolg op het eerste deel. Kirsty zit in een psychiatrisch ziekenhuis, wordt niet geloofd, maar uiteraard steken de Cenobites de kop weer op en ook blijkt de dokter een interesse te hebben in Lament Configurations, duiveloproepingen, en marteling. En ook als we halverwege naar de hel gaan, zoals de titel al zegt, is het nog steeds een fijne, af en toe best gore horrorfilm met ook nog eens een best tof weergegeven hel waar de Cenobites vandaan komen.

Maar dan komt toch een beetje de klad erin. De irritaties komen een beetje naar boven zodra dokter Channard Cenobite wordt. Die tentakels zijn knullig en kitschy, ik werd al snel flauw van z'n ontzettend slechte woordgrapjes, en misschien heb ik iets gemist, maar ik vond het heel vreemd hoe makkelijk en zonder veel verdere uitleg hij de andere Cenobites afmaakt, waaronder ook Pinhead zelf. Om vervolgens ook nog eens zelf vrijwel uit het niets het loodje te leggen. Dat ging toch allemaal wel heel erg makkelijk, en deed toch wel af aan de ervaring. Alsnog zeker de moeite waard, en misschien zal ik ook de vervolgen nog wel uit de kast trekken - maar nu nog even niet.

Zowel niet ingewikkeld en geen klucht, zou ik zeggen.

Aparte film, waar ik eigenlijk van te voren niks over wist. De Helleveeg gaat over Tiny, die in een Brabantse familie een soort van zwart schaap is, vanwege haar nogal onvriendelijke karakter jegens haar familie. Al blijkt dat met hele goede reden te zijn. Een groot deel van de film voelt vooral aan als een combinatie van een lichte komedie over dysfunctionele familie, een licht drama over ongewenste kinderloosheid, en een portret van Brabant over een aantal decennia. Het keek lekker weg en het beeld van Breda en omgeving was met name wel goed gedaan - de setting leek vrij passend (al kom ik niet uit die periode of die hoek van het land), al waren de verouderingseffecten bij de acteurs (m/v) wel erg matig gedaan in sommige gevallen. Maar zo in het laatste half uur verandert de toon als we er achter komen wat voor donkere familiegeheimen de oorzaak van Tiny's antipathie tegenover haar familie zijn. En dit is ook een behoorlijk harde afrekening met het hypocriete katholieke Brabant uit die tijd, waar familie, gezin en kerk wegkijken voor kindermisbruik en verkrachting. Ik vond de film toen ik 'm keek wel oke maar ook maar gemiddeld interessant, maar het einde hakte er toch wel in. Ik rond naar boven af.

Het wordt er helaas niet beter op. Qua sfeer haalt het bij lange na niet met de eerste twee delen, en Hellraiser III is veel meer een soort van dertien-in-een-dozijn horror. Pinhead was in de eerste twee films nog een koele, zachtsprekende, mysterieuze moordende kracht, maar verandert hier behoorlijk van karakter als een puur kwaadaardige demon. Die als elke cliche-jaren-80 bad guy wat loopt te grappen, bijdehant aan het doen is en flauwe kwaadaardige lachbuien heeft. Jammer, daar wordt het een veel minder leuke schurk van. Ook de cenobites die hier voorbijkomen (en dat is al niet zoveel) zijn een beetje flauw, het lijkt of ze wat random gebruiksvoorwerpen hebben gepakt en die op wat hoofden hebben neergezet. Een DJ? Daar doen we wat cd's in. Een cameraman? Een camera door z'n hoofd, wat anders? En hun einde is (net als in deel twee eigenlijk) een beetje een anticlimax, wanneer ze simpelweg verdwijnen zodra die Lament Configuration wordt geopend. Er is nog wel wat gore en compleet rampzalig is het ook weer niet, maar het is in tegenstelling tot de eerste twee delen een wat flauwe hap-slik-weg horror geworden.

Ik ben nu een weekje Hellraisers aan het (her)kijken, en met dit deel vier is het wat mij betreft wel genoeg geweest. Deel 3 was al niet heel fantastisch, deze tikt ongeveer hetzelfde niveau aan maar dan op een andere manier. Om maar eens positief te beginnen, het was wel leuk om wat van de achtergrond van het ehm, Hellraiser-universum te weten te komen, met een verhaaltje over de oorspronkelijke maker van de Lament Configuration. Wel blijf ik de Pinhead uit deel 1 en 2 zoveel gaver vinden dan de cliche demon die hier in 3 en 4 aan bod komt, maar dat terzijde. Het tempo zit er ook wel aardig in, aangezien dit werkelijk drie verhalen in 1 zijn: een best vermakelijk oorsprongsverhaal, een redelijk maar niet heel geinspireerd stuk in het heden, en een deel in een toekomstig ruimteschip wat van mij niet had gehoeven.

Dat gespring in de tijd maakt het er allemaal niet coherenter op. En ondanks de nieuwe settings in verleden en toekomst blijft het overkomen als een wat uitgekauwd verhaal. Weer dezelfde pinhead zonder diepgang en met dezelfde slappe praatjes over pijn, weer dezelfde soort kills met vleeshaken, en weer een paar oninteressante cenobites die er met de haren bijgetrokken worden. En als ik bovenstaande comments lees is het hierna alleen maar bergafwaarts - ik geloof het voorlopig wel even met die Hellraisers.

Met de eerdere Hellraisers heeft dit toch weinig te maken. Deze Hellraiser: Inferno heeft vrijwel geen Pinhead, sowieso niet al te veel cenobites, en het grootste deel van de film is een vrij saaie bovennatuurlijke crime-thriller. Je weet wel, seriemoordenaar, vastbijtende agent met persoonlijke problemen, onderzoek, onverklaarbare zaken, en het zal niet verbazen dat uiteindelijk die cenobites achter al die ellende in het leven van die detective zitten. Het lijkt er een beetje op alsof Derrickson eigenlijk meer zin had om een misdaadthriller te maken, maar zich toen besefte dat hij ingehuurd was voor de Hellraiser-franchise en dus toch iets met cenobites, bovennatuurlijke effecten en gore moest doen. Maar veel meer dan ongeïnspireerd jatwerk is dit niet.

Helter Skelter is een soort van lange, documentaire-achtige naspeling van met name het onderzoek naar de Manson Family en hun moorden. Verwacht niet al te veel actie; binnen tien minuten is Sharon Tate al dood, en het gaat vooral om alles wat erna gebeurt. Het moeizame onderzoek, de vele mafketels die in en om de Manson Family hangen, en hoe langzaam maar zeker duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit. In feite is het een lange police procedural/rechtbankfilm in de praktijk. Om eerlijk te zijn, wel heel erg lang en wat mij betreft té.

Maar ondanks dat het dus een behoorlijk lange zit is, is het toch wel interessant - ook al is het nagespeeld, de casual moorddadigheid en emotionele doodheid van de family en met name de onschuldig ogende dames blijft schokkend. In hoeverre de details van het onderzoek die getoond worden betrouwbaar zijn, geen idee, maar enige incompetentie aan de officiële kant is ook wel aanwezig. Ook natuurlijk omdat het verhaal van een moorddadige hippie-sekte die quasi-willekeurig mensen afslacht om indruk te maken op de Beatles en een rassenoorlog te ontketenen, dat zoiets te gestoord is om voor te stellen. Sometimes truth is stranger than fiction.

Een TV-film over de Manson Family en hun activiteiten eind jaren '60. Bij TV-film stel ik vaak m'n verwachtingen een beetje naar beneden bij, maar dat was bij Helter Skelter niet nodig. Het is een no-nonsense portret, maar uitstekend neergezet: in de eerste helft voornamelijk een charismatische, erratische Charles Manson die z'n commune inpalmt en waarin het gros van de moorden plaatsvindt (met o.a. de moord op Sharon Tate), en daarna meer focus op de arrestatie, rechtszaak, maar ook hoe Charles Manson tot een soort van pop-cultuur-icoon wordt neergezet. Jeremy Davies weet de waanzin van Charles Manson goed neer te zetten, en ook een paar van de dames komen overtuigend over als geflipte moordenaars. Om eerlijk te zijn, ondanks het onderwerp is het horrorlabel niet echt terecht, dat is ook zeker niet de insteek van de film - verwacht ondanks de vele moorden in koelen bloede ook geen expliciete bloedbaden. De tweede helft had wel wat korter gemogen (en de 3 uur durende miniserie laat ik dus ook maar liggen), maar alles bij elkaar was dit best overtuigend en daarom behoorlijk verontrustend. Misschien wel juist omdat de film heel realistisch en sober overkomt.

Prima uurtje vermaak, deze Henge. De titel en de samenvatting van het verhaal suggereren nog een beetje dat het misschien iets met Kafka's Metamorphosis te maken heeft, maar dat lijkt niet echt aan de hand. Cronenberg lijkt een betere vergelijking, als Yoshiaki spontaan in een soort van groot insect verandert, die ook nog eens buitengewoon bloeddorstig is, en waar vriendin Keiko niet alleen trouw blijft maar ook nog eens helpt om slachtoffers binnen te halen. Fijne body horror, lekker vies op z'n tijd en ondanks z'n lage budget ziet het er nog best oké uit, en het is duidelijk met liefde gemaakt. Henge kan door de korte speelduur een prima tempo volhouden en blijft vermaken, helemaal als het tegen het einde escaleerten Yoshiaki als een soort van lelijkere Godzilla compleet losgaat in de stad. Aanradertje!

Fantastisch geacteerd, met name door Elisabeth Moss maar ook de rest van de cast speelt sterk. Her Smell gaat over Becky Something, frontvrouw van een jaren '90 grunge/riot grrrl band (al klinkt het vrij poppy) - en Becky is een compleet emotioneel train wreck. Manisch, zelf-destructief, ligt continu in de clinch met alles en iedereen en luistert naar niemand behalve haar shaman, grootverbruiker van drugs, en ga zo maar door. Ik weet niet in hoeverre dit werkelijk op Courtney Love gebaseerd is, maar dat is in ieder geval wel de eerste associatie die ik had. Qua gedrag, qua band, qua looks, qua muziek.

Toch is de film niet helemaal mijn ding; in het grootste deel van de film zien we de excessen van Becky, de continue ruzies, zenuwinstortingen, en op een gegeven moment voelde het een beetje als emotioneel ramptoerisme. En zodra Becky eenmaal langzaamaan op het rechte pad lijkt te komen, komen er prachtige momenten voorbij, zoals het al eerder genoemde Heaven op piano, maar het sleept ook best wel en dat heeft er ook mee te maken met dat de film voor mij toch niet helemaal de juiste snaar raakt. Hoe overtuigend er ook geacteerd wordt en hoe realistisch de jaren-90-band-sfeer ook neergezet wordt.

"Insanity runs in my family. It practically gallops."

Of toch niet? De moeder van Annie is overleden. Het was een moeilijke vrouw, en haar relatie met Annie en haar gezin (man Steve, zoon Peter en dochtertje Charlie) was dan ook moeizaam. Daarbovenop is Charlie nou ook niet bepaald de ideale dochter: stil, contactgestoord en met morbide neiginkjes. En gedurende de film blijkt dat ook Annie mentaal instabiel is, en dit is een familiekwaal: haar broer was psychotisch en heeft zich opgehangen (daarbij zijn moeder beschuldigend) en haar vader heeft zichzelf doodgehongerd.

Het is vrij moeilijk om inhoudelijk over de film te praten of vergelijkingen te maken zonder spoilers weg te geven, maar laat ik eerst maar eens expliciet zeggen dat ik Hereditary een puike film vond. De eerste helft voltrekt zich een langzaam familiedrama, waarin het gezin uit elkaar spiraalt mede onder de invloed van allerlei bovennatuurlijke gebeurtenissen. Daarna wordt het steeds creepier (en beter), en sterker nog, ik kan me weinig films voor de geest halen die in de bios zo overtuigend eng overkwamen. En wat gedurende het grootste deel van de film ook uitstekend gedaan wordt, is het spelen met de verwachtingen en met de interpretatie van wat er allemaal nou écht aan de hand is.

Want aan het begin lijkt het nog duidelijk. Ja, er gebeuren wel wat bovennatuurlijke zaken, maar bijna alles lijkt prima te kloppen met een interpretatie waarbij Annie simpelweg gek wordt; het zit in de familie, en hoewel Charlie weliswaar raar is beperken de visioenen en dergelijke zich tot Annie. Maar daarna gaat het ook mis bij Peter, en langzaamaan rijst steeds verder de vraag wat er nou echt aan de hand is: spookt het echt, en zo ja, wat willen die geesten, of is het simpelweg de mentale ontrafeling van een familie waarbij de psychoses en gestoordheid nu eenmaal in de genen zitten?

Het einde is wel wat expliciet en eerlijk gezegd wat onbevredigend over the top, al ben ik er nog steeds niet van overtuigd of het nou echt bezetenheid ten gevolge van een geest van een oude koning, en dankzij de occulte hobbies van oma en haar sektevriendjes was. Of zien we in de laatste twintig minuten dan echt de complete waanzin waar de Leighs onder lijden? Het deed me sowieso een beetje aan A Dark Song denken, zowel qua tempo, sfeer als uiteindelijk wat te expliciete ontknoping. Maar over het algemeen ben ik behoorlijk te spreken over Hereditary. Prima film- en acteerwerk, en een zich langzaam ontvouwend verhaal met bakken met sfeer en creepiness. Ik hou wel van dit soort slowburners.

Ook ik ben net terug, en hoewel ik iets positiever ben dan Patrick hierboven had ik toch ook wel hogere verwachtingen. Ik was ook zeker benieuwd naar Hugh Grant in een horror-rol in plaats van zijn standaard romcoms, en dat was eigenlijk wel één van de positievere aspecten van de film. Het religieuze-filosofische aspect was ook wel redelijk, maar ging nou ook niet bepaald heel diep - dat religies van elkaar lenen en op elkaar itereren, dat Joseph Smith zijn eigen avontuurtjes wou afdekken met polygamie, en dat religie als manier van controle gebruikt, prima punten maar niet heel nieuw of onverwachts. Maar goed, de film dan.

Over het precieze plot zal ik niet al te veel verklappen, maar de Mormoonse dames gaan op bezoek bij mensen om ze te bekeren. Zo ook bij de in eerste instantie olijke Mr. Reed, die wel blijkt te houden van een religieuze discussie. Maar gezien het genre wil je waarschijnlijk wel geloven dat Mr. Reed niet alleen een wat nerveuze, nerdy grapjas met religieuze interesses is, maar de zusters Paxton en Barnes steeds verder van huis brengt. Nu is Grant nog wel amusant met af en toe grappige kwinkslagen, maar zeker het eerste uur is het wel écht heel traag. Het is A24 avant la lettre maar dan misschien nog trager, dus wees daarop voorbereid. Daarna gebeurt er zeker meer en zijn er ook nog wel wat twists, maar het blijft langzaam en veel aspecten in het plot zijn wat mij betreft toch wat gekunsteld en ongeloofwaardig. Alsnog wel redelijk vermaakt hoor, het is visueel ook prima verzorgd en er zitten genoeg elementen in die me wel boeiden. Maar alsnog, ik had op meer gehoopt.

Lastige film om te beoordelen. Ik snap de hoge beoordelingen van velen zeker. Helter Skelter is een visueel prachtige film, waar model Lilico er na veel plastisch-chirurgische ingrepen zowel fysiek, maar met name ook mentaal aan onderdoor gaat. Ook qua acteerwerk, en qua sfeer maakt de film best wel indruk, ik geloofde de hysterische Japanse idool-setting en de geweldige psychologische druk zo. Maar toch (en ik zie ook wel dat de film hier juist ook veel kritiek op levert), de setting waarin oppervlakkige schoonheid en commercie hoogtij viert en de hysterische bakvisserij die daarbij hoort irriteerden me toch ook vaak. Zeker de moeite waard, interessante film qua onderwerp en uitwerking, maar helemaal mijn pakkie an was het niet.

Een bijzonder filmpje, maar ondanks de bescheiden speelduur een hele zware zit. In Herz aus Glas neemt Herzog ons mee naar het Duitsland van een eeuw of drie, vier terug, in een dorpje wat naarstig op zoek is naar de procedure om een bepaald rood glas te maken, dat verloren is gegaan bij de dood van de hoofd-glasblazer. De film is zwaar experimenteel en heel erg dromerig, en probeert heel hard om een mysterieus sfeertje te creëren. En dat lukt helaas maar deels. Er zijn best veel fraaie beelden te zien, en af en toe is er best wel wat sfeer te bekennen. Het verhaal is op zich best een leuke allegorie over een samenleving die, tja, eigenlijk niet om weet te gaan met verandering en teruggrijpt naar het bekende, maar echt interessant gebracht werd het niet, en plotontwikkelingen zijn er nauwelijks. Maar naast dat het verhaal niet zo beklijft, is het acteerwerk het grootste probleem. Schijnbaar speelden heel veel van de acteurs onder hypnose, en dat is misschien een leuk experiment, maar wat mij betreft niet een hele geslaagde. De acteurs kwamen vaak over alsof ze niet helemaal honderd waren, en vervolgens ook nog eens uitgebreid van de paddo's gesnoept hadden, met ontzettend trage en soms aparte reacties en een glazige blik. Het werkte bij mij niet om me mee te slepen in de droomachtige wereld, ik vond het eerder storend. Herzog is een baas, maar dit experimentele werkje pakte mij niet.

Mja, toch voornamelijk een rechttoe rechtaan exploitatiefilmpje. Berucht om de toendertijd ver gaande gore, en toegegeven, ook nu zitten er nog wel nare stukken marteling in. En dat lijkt toch ook het voornaamste doel van de film: een setting geven om series aan martelingen (en her en der wat naakt) te laten zien, tussen natuurlijk de corruptie, kwaadaardigheid en wreedheid van de heksenjagers. Ik las dat meerdere mensen hier nog wel (relatief) te spreken waren over het acteerwerk, maar ik vond het toch een overdreven schmierende bende. De ontzettend slechte dubs helpen ook niet. Qua setting is het eigenlijk in z'n geheel een aftreksel van Witchfinder General; we volgen heksenvervolgingen waarbij de dienstdoende inquisiteurs jan en alleman (maar voornamelijk mooie jonge vrouwen) onterecht van hekserij beschuldigen en met een hoop wreedheid er op los martelen. Er is een assistent die iets tegen het machtsmisbruik probeert te doen, en een liefdesverhaaltje, en een wat ander einde, maar de film is toch vooral heel veel marteling. Nu dan toch een keertje gezien, en daar ben ik wel tevreden mee, maar echt interessant vond ik het niet.

Shion Sono is niet bepaald de meest subtiele regisseur die ik ken, en ook binnen zijn oeuvre is Himizu best onsubtiel. Sumida is een jongen van een jaar of 14 die een beetje aan de zelfkant van de maatschappij leeft; hij gaat weliswaar naar school, maar zijn moeder is zelden te bekennen, vader is een afgrijselijke eikel wiens hobby het is om Sumida te vernederen. Na de tsunami woont hij samen met een aantal wel sympathieke daklozen in een klein boothuisje, maar de film is grotendeels behoorlijk lomp en nihilistisch. Sumida zit weliswaar in de hoek waar de klappen vallen, maar zijn eigen houding helpt niet: de film kent een hoop bot geweld, willekeurige vechtpartijen, moord en een hoop geschreeuw, waarbij de trots en vijandigheid van Sumida niet helpen en aan dat geweld ontkomt ook het meisje dat Sumida wil helpen niet (de naam ben ik kwijt).

Net als bij veel andere films van Sono weet ik ook hier niet echt wat ik er mee aan moet. Een hoop interessante stukken en een intense sfeer, maar ook veel onbegrijpelijke aspecten (plotontwikkelingen en karaktergedrag, maar dat kan aan mij liggen) en wederom een film die een stukje langer duurt dan wat mij betreft nodig was geweest. Interessant is het zeker, top is het niet.