Meningen

Een horror van Tunesische afkomst, dat zie je niet zo vaak. Niet dat dat de film nou heel erg beïnvloed lijkt te hebben, want hoewel de film zich wel gewoon aldaar afspeelt en de film in het Arabisch is, zou het qua verhaal en plot net zo goed waar dan ook vandaan kunnen komen. Het basisverhaal is dan ook heel bekend: een klein groepje outsiders (drie journalistiek-studenten in dit geval) komen terecht in een afgelegen gemeenschap, en die doen rare dingen. In dit geval: het is een kannibalistische sekte.

Het is vooral heel erg traag, met pogingen tot sfeeropbouw die bij mij niet helemaal werkten. Qua cinematografie best oke, en zo tegen het einde komen er ook nog wel een paar aardige stukjes gore en narigheid voorbij als sommige van de studenten te grazen worden genomen, maar toch kon de film me niet echt meeslepen. Jammer, want van te voren had ik hier wel hogere verwachtingen van.

Gezien de poster, de marketing, de synopsis, gezien alles is het al duidelijk waar deze film naartoe werkt, dus als een verrassing komt het niet dat er een gigantisch stenen beeld tot leven komt. Het duurt wel even voor het zover is, en laten we eerlijk zijn, dat is ook wel het hoogtepunt van de film. Voor die tijd gebeurde er een stuk minder, maar was het alsnog wel een fraaie, wat langzame folkloristische film over Japan in de samoeraitijd. Leuk gedaan, mooi historisch beeld met prima kostuums en sfeer, en een prima ontknoping.

Hmmm, dat viel me toch vies tegen. The Omen is voor mij ook al lang geleden en moet misschien maar eens in de herkijk, maar Omen II: Damien was heel erg matig. Voornamelijk omdat er helemaal geen overtuigend kwaad in de film zit. Het gaat om Damien in z'n tienerjaren, maar hij komt niet echt dreigend over en hoewel er best wel wat mensen doodgaan zijn de meeste kills eerder lachwekkend dan bedreigend. Eigenlijk alles gebeurt indirect met een beetje telekinese lijkt het, maar zowel de manier waarop als de relevantie voor het plot is bijna elke keer teleurstellend. Tja, het is gewoon een beetje saai, met weinig plot, dreiging of sfeer. Ik hoop maar dat Exorcist 2 beter gaat bevallen.

Ik ben toch niet helemaal overtuigd van deze film. Hoewel ik de titel Fearless Vampire Killers al lang kende (via het Bad Brains-nummer, maar dat terzijde), had ik tot enkele dagen geleden geen idee dat Roman Polanski deze geregisseerd had. Het leek daarom ook een prima optie om twee vrije uurtjes mee te vullen. In alle eerlijkheid, ik heb me hier uiteindelijk wel aardig mee vermaakt hoor, met mooie beelden van een ondergesneeuwd Transsylvanië, fraaie decors en ook een fraaie Sharon Tate in een bijrolletje. Daardoor zag het er ook best wel sfeervol uit, maar de humor, tja. Ik kan wel wat meligheid en slapstick op z'n tijd waarderen en meestal vond ik FVK ook nog wel vermakelijk, toch neigde dit wel erg vaak naar bijzonder flauw. Voor mij een lage voldoende - maar ik kan me heel goed voorstellen dat sommigen hier niks mee kunnen.

Bollywood en ik, of in ieder geval dit soort typische Aamir Khan feelgood filmpjes en ik, het zal nooit een hele goede combinatie worden. Dangal is volgens mij nummer zes of zeven of zo uit die categorie, en de enige die me redelijk kon vermaken was 3 Idiots. Deze was minder erg dan ik verwacht had, dat dan wel weer, maar dat is wel een vrij lage standaard. Dangal gaat over een oud-worstelaar die, aangezien hij maar geen zoons krijgt, besluit om z'n dochters op te leiden tot worstelaar. Het is een verhaaltje wat ook zo in de gemiddelde Disney-produktie op zou kunnen duiken, en de uitvoering is vrij vergelijkbaar al doen ze er hier een uur langer over, met wederom irritante liedjes tussendoor.

De film is ontzettend voorspelbaar. Vader leidt dochters op tot worstelaars, eerst uitgelachen door het dorp tot ze dingen gaan winnen, voorspelbare wrijvingen tussen dochters en vader en natuurlijk andere coaches die andere ideeen dan vader hebben, maar alles komt natuurlijk weer op z'n pootjes terecht met tegenslagen overwonnen en sportief succes voor de dames. Inderdaad, je kan het zo uittekenen als je het concept hoort. Qua irritante sidekicks valt het hier nog wel mee, we hebben een neef maar die is best uit te staan. De uitvoering is dan nog wel redelijk, met aardig acteerwerk en heel veel worstelen is het iets minder vervelend dan de meeste Bollywoodfilms die ik gezien heb - iets minder gasten die tof proberen te doen, en hoewel het alsnog behoorlijk zoet is, is het een graadje minder erg dan pak 'm beet Taare Zameen Par. Maar het blijft ontzettend cliche feelgood-voer, en ik vind het onbegrijpelijk dat zoiets flauws zo'n IMDb-score heeft.

Tja, vast leuk voor de genreliefhebbers dus, verwacht ik. Maar daar val ik dus niet onder.

Dans Ma Peau is vooral heel ongemakkelijk. Esther, zo op het oog een succesvolle vrouw in zowel werk als privé, krijgt op een gegeven moment de smaak te pakken qua zelfverminking. Hoewel de film uiteindelijk niet heel goor of expliciet wordt, blijft het qua sfeer een onplezierig werkje. Op een positieve manier, dankzij de toch wel beklemmende visuele manier waarop de nieuwe hobby van Esther getoond wordt. En toch sleept de film ook regelmatig, met lange scenes over Esther haar relatie of werk waarin niet zoveel boeiends gebeurt. Echt veel inzicht in de geestelijke toestand van Esther krijg je ook niet (tenminste, ik niet maar misschien kunnen anderen er meer mee), behalve dan dat er duidelijk wat draadjes los zitten. Die rol speelt Marina de Van, ook regisseur, dan wel weer met verve. Qua sfeer doet de film het echt goed, het gaat echt onder de huid zitten en etteren, maar qua pacing en verhaal is het toch een tandje minder. Alsnog een ruime voldoende wat mij betreft.

Interessant om eens een keer iets uit Tsjaad te zien. Tsjaad was recentelijk in een burgeroorlog verwikkeld, en is eigenlijk nog steeds een bijzonder onveilig land - maar in Daratt volgen we de gevolgen van de burgeroorlog vanuit het oogpunt van Atim. Vele moordenaars en misdadigers uit de burgeroorlog zijn achter de tralies beland, maar dat geldt voor lang niet iedereen: velen zijn de dans ontsprongen, en dat geldt ook voor de moordenaar van de vader van Atim. Om wraak te nemen wordt Atim naar de stad (N'Djamena vermoed ik, al ziet het er grotendeels nog steeds droog en stoffig uit) gestuurd, maar wraak nemen blijkt nog niet zo makkelijk. Zeker niet voor een wat zachtaardige jongen als Atim en al helemaal niet als de moordenaar geen simpel monster, maar een mens van vlees en bloed blijkt, die Atim als nieuwkomer in de stad probeert te helpen. Het is een simpel maar effectief verhaal, wat in zo'n anderhalf uur op degelijke en prima gefilmde wijze verteld wordt.

Ik voel me er een beetje slecht bij om hier maar 1.5 ster uit te delen, want veel van wat me irriteerde aan de film had ik van tevoren kunnen weten. En is niet zozeer puur negatief, maar wel iets waar een behoorlijke mismatch zat tussen wat The Dark Crystal bood, en waar ik op zat te wachten. Maar ik kon hier toch echt bijzonder weinig mee. Het is af en toe best wel leuk gemaakt, maar daar houdt de lol wel mee op: grotendeels vond ik dit een ontzettend vervelende kinderfilm met irritante karakters en een fantasie-wereld die zo kleuterachtig en flauw was dat ik geen moment erin mee kon gaan. Tja, misschien moet je dan ook geen kinderfilms kijken, zou je kunnen zeggen - maar er zijn zat andere op kinderen gerichte films waar ik me wel prima mee kon vermaken (vele Ghibli's, Disneys, Toy Story, en ook jaren '80 fantasy als The Neverending Story), maar daar zitten dan nog wel ingrediënten in die het ook leuk maken als je niet acht jaar oud bent. En daar gaat het bij The Dark Crystal mis - simpel goed-en-kwaad-verhaaltje, een irritant hoofdpersonage, en een geslaagde grap kon er ook niet echt vanaf. Dan maar een zuurpruim.

Best een aardige actiefilm uiteindelijk, hoor, maar ik snap de hosanna-verhalen niet echt, en dat is inclusief de 4.5* die ik jaaaren geleden uitdeelde. De absolute ster van de film is Heath Ledger, die behoorlijk intens en overtuigend de gestoorde crimineel The Joker neer zet. Met een A-cast als dit zal het niet verbazen dat het acteren over de gehele lijn wel naar behoren is. En ja, Christopher Nolan kan wel wat, inclusief een redelijk spannend geheel maken van wat uiteindelijk een niet zo boeiend verhaal is.

Want dat is het grootste probleem. The Dark Knight is een film over een rijke gast die verkleed als vleermuis de misdaad bestrijdt; over een gestoorde, terroristische clown die zowel geadverteerd wordt als de belichaming van chaos maar ook de meest ingenieuze en ongeloofwaardige plannen uit kan laten komen; over een misdadiger met een vogelverschrikkerhoofd; over een absurde aaneenschakeling van ongeloofwaardigheden en deus ex machina's. Dat is natuurlijk prima voer voor een superheldenfilm an sich, maar het werkt voor mij niet als je jezelf zoals The Dark Knight tegelijkertijd ongelooflijk serieus neemt en diepgaand over probeert te komen, en twee-en-half uur een cartoon met een moraliserend verhaal over goed en kwaad mengt. Dit wringde behoorlijk, en het hielp ook niet dat Batman zelf eerder lachwekkend dan als superheld overkwam, met z'n prekerige rokersstem en z'n cheesy motor.

Nu klinkt het misschien wel erg negatief, en dat is ook weer niet nodig - want als fraai uitziend actiespektakel kan dit er zeker mee door. En Heath Ledger scoort ook nog wel een puntje erbij. Maar toch niet het quasi-meesterwerk dat ik in m'n geheugen had.

Deze film ging ik praktisch blind in: behalve de aanbeveling van John Milton en zijn review die ik een tijdje terug snel doorgelezen had (en het niet bijzonder relevante feit dat het een deels Ierse productie is) had ik geen idee wat te verwachten. Ik zal alvast beginnen met de opmerking dat A Dark Song zeker geen film voor het grote (horror)publiek is. Veruit het grootste deel van de film is een creepy, bovennatuurlijke slowburner waarin bakken met sfeer te vinden is, waarin allerlei suggesties van geesten, demonen en al dat soort volk te vinden zijn maar waar sec gezien weinig expliciets gebeurt. Wat dat betreft is er wel een link te maken met The VVitch, wat ook meer een traag psychologisch drama is dan een enge horrorfilm en waar velen met verkeerde verwachtingen in lijken te stappen.

Hoe dan ook, eigenlijk wordt bijna de hele film ingenomen door Sophia en Solomon, die in een afgelegen landhuis een occulte rite aan het uitvoeren zijn. Sophia is een rouwende en op wraak beluste moeder, die met hulp van occult expert Solomon de hulp van bovennatuurlijke machten in wil roepen om met haar dode zoontje in contact te komen. Ik vond het behoorlijk intrigerend om zowel de langzaam vorderende rite en de effecten daarvan als de botsingen tussen de karakters van Solomon en Sophia, die nou niet bepaald de meest betrouwbare ritepartner blijkt te zijn, te zien. Zeer sfeervol in beeld gebracht met subtiele creepy effecten, en goed geacteerd ook, zeker Solomon komt op zeer natuurlijke wijze over als dwingende occultist. Zo tegen het einde als de demonen en de beschermengel allemaal expliciet worden en duidelijk in beeld komen vond ik het toch wat minder interessant worden. Desalniettemin, een zeer geslaagde film wat mij betreft, en ik ben toch wel benieuwd geraakt naar wat die Liam Gavin nog meer gemaakt heeft.

Een week of twee terug had ik hier kaartjes voor gewonnen (dank John Milton!) dus het moest er toch maar even van komen. Het is zo'n film die ik niet zo snel zelf uitgekozen zou hebben, en de recensies zijn ook niet echt mals, dus mijn verwachtingen waren behoorlijk laag. Maar gelukkig viel het alleszins mee. Nu heb ik het bronmateriaal niet gelezen, dus ik kan daar geen vergelijking mee trekken, maar het was een vermakelijk anderhalf uurtje fantasy-actie-scifi. Er gebeurde in ieder geval genoeg in een behoorlijk tempo, al was het af en toe wel redelijk voorspelbaar. Veel aspecten van het verhaal werden niet echt uitgediept, en hoewel ik dat hier maar voor kennisgeving aannam zou het wel behoorlijk wat toevoegen als de achtergronden van de personages en de fantasy-wereld waarin alles plaatsvindt wat uitgebreider werden behandeld. Wat is de achtergrond van die Gunslinger, van die Dark Wizard, waarom kan hij zelf niet naar die toren toe, waarom komt die hele toren uberhaupt nauwelijks in beeld, wat voor reden heeft de Dark Wizard uberhaupt om de Dark Tower te willen slopen (er wordt wel wat uitgelegd, maar dat slaat als een tang op een varken)? Ongetwijfeld wordt dat in de boekenreeks wel behandeld, maar het zou wel behoorlijk verschil maken. Maar alsnog was er genoeg te beleven in de film, en als je niet teveel nadacht over het script waren het acteerwerk en de effecten acceptabel genoeg om de film met redelijk plezier uit te kijken.

Ik sluit me aan bij joolstein. Dark Waters is een film die vooral een geweldige sfeer heeft. Op een afgelegen eiland ligt een klooster, waarbij de lokale nonnen zich echter niet als gebruikelijke nonnen gedragen, maar waar allerlei vreemde riten worden uitgevoerd. Niet het hele verhaal is me duidelijk, maar het Lovecraftiaanse spat er van af, met oeroude monsters die aanbeden worden en een donkere maar ook dromerige sfeer. Niet de meest toegankelijke film, het is wat traag en door de vele flashbacks en droomachtige sequenties is het qua plot niet altijd even makkelijk te volgen. Visueel is het behoorlijk fraai, ik kende Baino nog niet maar zal zeker m'n ogen open houden voor meer werk van de beste man. En dit is zeker ook een film die ik te zijner tijd ga herkijken, het is een plaatje met een sfeer die me erg goed ligt.

Ik ben toch wel behoorlijk onder de indruk van Dawson City: Frozen Time. Het avant-garde niveau vond ik wel meevallen (al liepen er hier ook een man of vijf, zes ruim voor het einde de zaal uit); weliswaar is het wel wat langzaam vertelde documentaire met vrijwel alleen maar beelden uit oude films die zo gemonteerd zijn dat ze het verhaal illustreren, maar de chronologie en de ontwikkeling van het verhaal was toch vrij duidelijk en simpel te volgen. En het is een bijzonder interessant verhaal, zeker voor iemand met enige interesse in geschiedenis, in silent cinema, en een beetje tolerantie voor experimentalisme - ik kijk dan ook naar bijvoorbeeld een John Milton als iemand in wiens straatje het goed zou passen, verwacht ik.

Eigenlijk volgen we twee samenkomende historische verhalen, die beiden zo eind 19e eeuw beginnen. De geschiedenis van Dawson City, met zowel aandacht voor de lokale details alsook hoe dit in een bredere context van de gold rush en de Noord-Amerikaanse geschiedenis past, is daar één van. En de tweede verhaallijn volgt de vroege ontwikkeling van de cinema, die op een gegeven moment mooi samenkomt met de eerste. Beiden waren erg interessant, al weidt Morrison af en toe iets te lang uit over wat minder relevante zaken (dat hele honkbalverhaal, of de vakbondsgeschiedenis bijvoorbeeld. Maar dat vergeef ik 'm graag, er was genoeg interessants om dat te compenseren, en van de gigantische hoeveelheden historisch materiaal en silent-fragmenten heb ik lopen knorren van plezier.

Een wat droge film. In The Day of the Jackal volgen we de minutieuze voorbereidingen van een huurmoordenaar, onder de codenaam The Jackal, op een (fictieve) aanslag op Charles de Gaulle, en het al even minutieuze onderzoek van de politie cq geheime dienst om de aanslag te verijdelen en the Jackal bij z'n kladden te grijpen. Het is geen toeval dat ik al twee keer het woord 'minutieus' heb laten vallen, want The Day of the Jackal staat erop dat we in heel, heel veel detail de voorbereidingen en het onderzoek in voortgang zien; het is dan ook geen toeval dat de film zo'n twee-en-half uur duurt. We volgen een film lang het kat-en-muisspel van de politie die The Jackal op de hielen zit, maar desondanks blijft het allemaal vrij afstandelijk en weinig spannend. Degelijk, maar uiteindelijk niet veel meer dan dat.

Redelijk charmante jaren '60 sci-fi horror over een dubbele ramp die de wereld treft: een serie kometenregens zorgt er voor dat het overgrote deel van de wereldbevolking blind wordt, maar leidt er ook toe dat een voorheen onschuldig distelachtig plantensoortje muteert tot lopende, vleesetende, bloeddorstige monsters. Om redenen die me niet helemaal duidelijk zijn volgen we eigenlijk twee verhaallijnen, die zo ongeveer niks met elkaar te maken hebben: een stel dat een remedie tegen de Triffids probeert te vinden, en een zwerftocht van een marineman met aanhang over het continent. En eerlijk gezegd zijn beiden niet zo heel spannend; de Triffids zien er vaak wat knullig uit, en komen soms wel heel ongevaarlijk uit de hoek - als ze bijvoorbeeld zelfs in grote massa's niet over een hekje van een meter hoog kunnen komen.

Maar toch vond ik het wel lekker wegkijken. De Triffids zijn weer eens wat anders qua dreiging, en zoals ik al eerder zei heeft de film z'n charme ondanks een gebrek aan spannende ontwikkelingen. Wat dat betreft is het makkelijke, abrupte einde ook wel een beetje jammer. En na alle verhalen hier ben ik inmiddels ook wel benieuwd naar het boek.

De film voor vanavond was een film met reputatie: I Spit On Your Grave, oftewel Day of the Woman. Ik denk dat het verhaal in de basis wel bekend is bij de meesten: vrouw wordt bruut verkracht, en neemt bruut wraak op haar verkrachters. Mocht dit niet bekend zijn, dan staat het in grote letters op de poster en in de korte omschrijving, dus een spoilertag lijkt me overbodig.

Ik ben verder niet echt overtuigd van de film. Ongemakkelijk kijkwerk is het met name in de eerste helft, met een behoorlijk lang uitgesponnen verkrachting; de wraakexercitie daarna valt verder best mee, met wel wat origineel moordwerk zonder veel expliciete gore. Maar het is allemaal niet heel erg interessant gemaakt. Camille Keaton doet het aardig, maar de verkrachters zijn slecht acterende karikaturen, met name kneusmans uit de supermarkt. Het script biedt een mager en minimaal verhaaltje, maar weet daar alsnog een hoop onlogische aspecten in te stoppen. En tenslotte ziet het er erg jaren '70 uit. Als je het positief uitlegt zou je het rauw kunnen noemen, ik vind zelf vrij lelijk gefilmd een betere omschrijving. Interessant om gezien te hebben, maar ik zal 'm niet snel nog een keer opzetten.

Linklater heeft me nooit heel erg overtuigd, maar behalve Boyhood valt hij ook nooit echt door de mand. En dit is misschien wel mijn favoriete LInklater tot nu toe gebleken. Een fijn, luchtig meanderend portret van een laatste schooldag op een Amerikaanse high school in de jaren '70. Nou ja, het is weliswaar in de film een schooldag, maar het lijkt alsof de hoogtepunten van een half jaar erin gecondenseerd zitten. Maar dat maakt verder niet uit. De film volgt de avonturen van een brede groep tieners, waarin we alle cliche-groepen terug zien komen - de stoners, de nerds, de arrogante bitches, de jocks, maar allemaal worden ze wel zodanig in grijstinten neergezet dat ze wel echt menselijk overkomen. In tegenstelling tot vele andere high-school-films. En dat authentieke sfeertje is toch ook wel de voornaamste trekker. Weliswaar is Dazed and Confused heel erg jaren '70 en vooral ook heel erg Amerikaans, met on-Nederlandse taferelen als het eeuwige doelloos rondrijden en pistolentrekkende locals, maar ondanks dat voelde het af en toe toch wel nostalgisch aan. Leuke film.

James Wan, hij weet me nooit echt te verrassen, en mijn regisseur is het niet echt. Maar voor moderne horror, die weliswaar heel veilig binnen de lijntjes kleurt, maar wel capabel gemaakt en qua sfeer en pacing acceptabel is, kan je wel van Wan op aan. Ook in Dead Silence is er een niet heel bijzonder verhaal (bezeten poppen en een historische vloek en dat soort gedoe), en ook niet zulke bijzondere acteurs. En ook qua sfeer is het allemaal niet heel verassend, met een hoop aartsdonkere beelden, jump scares, en uiteraard poppen en geesten die op allerlei momenten hun trucje komen doen. Echt veel vond ik er niet aan, daar is het me teveel dertien in een dozijn voor, maar het kan veel beroerder. Zeker qua Netflix-horror.

The Dead Zone is een Cronenberg die ik nog niet eerder had gezien, en ook een Cronenberg die op mij wat atypisch overkomt; geen body horror hier, maar eigenlijk een vrij rechttoe rechtaan paranormale thriller. Deze King-verfilming komt wat langzaam op gang, en dat is nog vriendelijk geformuleerd, want eigenlijk is The Dead Zone zelfs vrij saai in de eerste helft. Pas zodra de moordonderzoeken er aan te pas komen wordt het een beetje interessanter, en eigenlijk is pas het laatste derde echt vermakelijk zodra Stillman in de focus komt.

Christopher Walken speelt een docent, die in een ernstig ongeluk terecht komt en na een coma van meerdere jaren ontwaakt. Niet alleen blijkt hij fysiek in de kreukels, is zijn vriendin er vandoor, maar hij heeft ook een helderziende gave ontwikkeld. Langzaamaan komt hij er zelfs achter dat die toekomst niet echt vastligt, maar dat het slechts de toekomst is als hij niet ingrijpt - en dat leidt hem naar morele dilemma's die uiteindelijk leiden tot een moordpoging op een politicus, en als we zijn visioenen mogen geloven, inderdaad een terecht ingrijpen. Het laatste derde deel trekt de film toch nog richting een voldoende, maar de film is toch vooral vrij conventioneel en wat aan de saaie kant. Ik vind Cronenberg toch leuker als hij de gebaande paden wat meer verlaat.

Bijen als monster in een horrorfilm, die had ik nog niet eerder gezien. En dan niet eens gemuteerde monsterbijen, exotische terror-exemplaren of prehistorische reuzen, gewoon lullige afgerichte honingbijtjes. Tja, eigenlijk ging het daar al mis, het is een flauwe en vooral nogal saaie film waar de dreiging nooit echt van de grond komt. Het is allemaal wat capabeler gemaakt dan de gemiddelde MST3K-kost, en ik zie ook wel dat de film zichzelf niet al te serieus neemt, maar daar werd het alsnog nauwelijks leuker van. Matige bedoening.

Volgens mij was het een vulkaanuitbarsting die voor de ontwaking zorgde. Maar goed, the Deadly Mantis is een vrij gemiddelde jaren '50 Creature Feature, over (surprise surprise) een reusachtige bidsprinkhaan die in het Canadese poolgebied dood en verderf komt zaaien. Het is in z'n genre eigenlijk niet zo heel slecht; ik heb een hoop van dit soort B-films gezien met een stuk slechtere acteurs en een beroerdere opbouw. Goed wordt het ook zeker niet, dit soort creature features kan je van tevoren redelijk uittekenen qua plot en daar is The Deadly Mantis zeker geen uitzondering op. De bidsprinkhaan is duidelijk vrij low budget gedaan maar is ook niet heel beroerd, al laat ie lang op zich wachten. Er zijn wel redelijk wat aardig uitziende scenes met straaljagers en massaal kanoende eskimo's, ik vermoed dat ze of wat stock footage hebben gebruikt of wat hulp hebben gekregen van het Ammerikaanse leger. Dat laatste zou me ook niet verbazen, gezien de documentaire-achtige stukjes die we in het begin te zien krijgen over wat er niet allemaal gedaan wordt om de Sovjet-dreiging in te dammen. Hoe dan ook, geen hoogvlieger in z'n genre, maar het kan zeker minder.

Natuurlijk is dit een verhaaltje van niks. Iets met boeven en misdaad, en er worden wat mensen vermoord - al heb ik eigenlijk geen flauw idee waarom precies. De boeven zijn ook leuke wandelende clichés, lekkere Bassie en Adriaan niveau booswichten die al schmierend rondlopen met hun ooglapje en jaren '70 porno-snor. Ook hier, zo'n 13 jaar na de vorige Doris Wishman die ik gezien heb, is het duidelijk dat de prioriteiten van Wishman's film bij het vrouwelijk naakt liggen, en dat de rest een beetje opvulling is. Al moet gezegd worden dat vergeleken met Nude of the Moon hier toch zowaar iets van een plot en iets minder extreem low budget overkomt. Maar alsnog, er lijken twee redenen te zijn geweest om deze film (met bijbehorende titel en woordgrappen op de poster) te maken, en dat zijn de toch wel vrij gigantische jetsers van mevrouw Chesty Morgan. Die komen dan ook vrij veel in beeld, tijdens meerdere badscenes, bedscenes, omkleedscenes, stripscenes, en ga zo maar door. Zelfs bij moordscenes met desbetreffende buste. Voor een goed half uur of zo is dat nog wel grappig, maar op een gegeven moment heb je dat ook wel weer gezien, en dan is 75 minuten toch wel erg lang.

Calvin and Hobbes is een geweldige comic, maar deze documentaire is helaas niet zo geweldig. Ook niet slecht hoor, maar het is vooral (1) een hoop pratende hoofden die beamen dat Calvin and Hobbes en Bill Watterson geweldig zijn, en (2) (terechte) bewondering en verbazing over het feit dat Watterson nul interesse heeft om Calvin and Hobbes commercieel uit te buiten. En dat mag weliswaar terecht zijn, maar dat maakt het nog niet boeiend. Interessant genoeg voor een krappe voldoende, maar dat is alsnog ruim beoordeeld al zeg ik het zelf.

Toen ik deze titel voorbij zag komen, wist ik al gelijk: die wil ik zien! En ik heb me er ook prima mee vermaakt. Maar wat een vreemd filmpje is dit. Jazeker, het is low budget en ook zeker met een behoorlijk komisch element, maar dit is zeker geen MST3K-achtige D-horror (zoals The Mighty Peking Man die ik een paar dagen terug zag). Het is wel een bizarre film, waar heel veel vreemd aan is. Een absurd concept, waarbij een bezeten bed mensen opeet. Een rare manier van vertellen, waarbij we regelmatig flashbacks zien van historische situaties, waarbij het me niet altijd duidelijk is hoe het nu in de film past. En een voice over, die alles nogal afstandelijk en dromerig aan laat voelen. Sowieso hangt er een mysterieuze sfeer, en het heeft zeker wel een absurdistisch en humoristisch toontje op momenten. Zoals de daadwerkelijke moorden, waarbij het bed als een vat zuur de slachtoffers oplost. Behalve dan zaken als de appel, waaruit het mooie beten neemt. De slurpende en smakkende geluiden. Maar ook vaak genoeg werken de experimenten niet zo, en wordt het wat traag en saaiig. En zoals je wellicht verwacht bij zo'n film, niet alles komt even geloofwaardig over. Desalniettemin, dikke kudos voor dit soort filmische experimenten, ook al gaat er behoorlijk wat mis, toch heb ik me over het algemeen vrij goed geamuseerd. Al was het maar omdat ik met gefronste wenkbrauw aan het kijken was, en dat doe ik graag. Weet je wat, ik doe er nog een halfje bovenop.

De meningen hier lopen nogal uiteen, zie ik, en dat verbaast me eigenlijk niet heel erg. The Death of Stalin is deels historische reconstructie van het politieke gekonkel direct na het overlijden van Stalin, en deels een komedie/klucht/satire waar met absurditeit en zwarte humor deze strijd gevolgd wordt. Maar dit wordt op zeer Britse wijze gedaan, en dat moet je liggen - en van andere films hier op MM weet ik dat dat nogal polariserend blijkt. De toon van de film verbaasde mij ook niet echt, aangezien dit van de hand is van Armando Iannucci - de man achter het zeer vergelijkbare The Thick of It en In The Loop. Al was In The Loop misschien nog wel net wat beter. Hoe dan ook, ik heb me uitstekend vermaakt met de intriges, en de zwarte (en soms flauwe) grappen die volgens mij dichter de waarheid benadert dan de hoogdravendheid die sommigen lijken te verwachten in een situatie als dit. Goed acteerwerk ook, met name Simon Russell Beale was indrukwekkend in zijn portrettering van één van de grotere naarlingen van de vorige eeuw, Lavrenti Beria. Maar ook de rest van de cast leverde prima werk af, Tambor als de wat sukkelige Malenkov en ook Buscemi waren erg leuk. Naar het einde toe werd de film wel steeds een beetje voorspelbaarder, maar desondanks een bijzonder geslaagd bioscoopbezoekje. Ik twijfel nog een beetje over mijn eindoordeel, maar laat ik het conservatief houden op 4.0* voor nu.

Ik kan me wel redelijk vinden in de mening van Shaky. Absoluut geen hoogvlieger, heel veel logica of verhaal zit er niet in de film maar toch was het allemaal niet heel erg storend. Om redenen die verder niet duidelijk worden raakt een vrouw bezeten en gaat op een vrijwel dialoogloze killing spree, en dat is het wel zo'n beetje. En toch was dit zeker in de tweede helft best kijkbaar. Een voldoende wordt het ook weer niet, maar ik ga toch het gemiddelde een beetje opkrikken.

Vandaag zowel Death Proof als Planet Terror gekeken, en het was qua vermaak een verschil van dag en nacht, helaas. Ik heb me met Planet Terror, en de prima over the top actie daarin, zonder problemen een kleine twee uurtjes vermaakt, en vervolgens heb ik ook deze maar eens opgezet. Deze draak viel me toch wat rauw op m'n dak.

Als hommage aan de jaren '70 grindhouse-films heeft Tarantino schijnbaar vooral veel te lange, quasi-edgy gesprekken tussen matige actrices en een slecht uitgedachte structuur overgenomen (twee keer hetzelfde verhaal behalve de afloop, met twee keer een half uur waarin niks gebeurt)- qua actie of vermaak was er weinig van terug te vinden. Deze film deed me nog het meest denken aan Faster, Pussycat! Kill! Kill!, ook zo'n verschrikking uit de geschiedenis van de westerse cinema. Hoe dan ook, de film bestaat voor driekwart uit niet boeiende, edgy bedoelde maar vooral geforceerd overkomend irritant gekwebbel van groepjes vrouwen, met Jungle Julia in de eerste helft en met name Tracie Thoms in de tweede helft als tragische dieptepunten. Daarnaast hebben we nog wat kroegscenes, een lapdance, en verder zowaar een minuutje of tien, vijftien actie via wat achtervolgingen. En eigenlijk was daarvan alleen de eerste editie de moeite waard. Aangezien het een Tarantinofilm is eindigt het uiteraard in een wraakexercitie, maar in dit geval was ik allang blij dat er iets gebeurde in de film. Een dieptepunt voor Tarantino, wat mij betreft, en eigenlijk in alle aspecten een mislukking.

Dit was dus best wel kut, op meerdere manieren.

Er wordt ook nog horror genoemd als genre, maar heel terecht is dat niet. Ja, er worden een aantal momenten wat 'zwarte magie'-achtige scenes getoond, maar geen illusies: dit is gewoon 100 % een softpornofilm. Het heeft schijnbaar nog wel wat reputatie als vroege Britse pulp, anders begrijp ik ook niet helemaal wat Death Shock op MM doet. Verwacht niks qua acteerprestaties of verhaal, en nee, heel sensueel is dit ook niet.

Death Weekend is een vrij typische home invasion film, van het type Straw Dogs en in iets mindere mate Last House on the Left. Maar wel een behoorlijke. Een dokter, vervelende gast trouwens, gaat met een dame een weekendje weg met het plan om haar in bed te krijgen - maar dat is buiten een groepje geteisem gerekend die ze onderweg tegenkomen. En die natuurlijk de boel met bruut geweld en sadisme komen terroriseren. Het is niet een film waar écht heel veel in gebeurt, maar de sfeer is continu ongemakkelijk en zo tegen het einde neemt de heldin op brute wijze wraak op de verkrachtende hufters. Bij de films die ik eerder noemde haalt ie het niet, maar dit was zeker niet verkeerd.

Je komt wat tegen tijdens zo'n horrorchallenge. Niet geheel tegen de verwachtingen in, maar dit is ontzettende meuk. Ik hoopte nog op een enigszins grappige film, maar zelfs dat was niet aan de hand. Het enige pluspunt waren de borsten van die blondine die zo ongeveer de hele film te zien waren, maar dit is echt genant op alle andere fronten. Humor, horror, acteertalent, special effects, erotiek, quirkiness, het is in geen velden of wegen te bekennen. Vermijd dit, het is echt bottom of the barrel spul.