Meningen

In 1972 heeft Nicolae Ceaușescu de touwtjes stevig in handen in Roemenië. Enkele examenkandidaten komen bij elkaar om te luisteren naar het Roemeens gesproken muziekprogramma ‘Metronom’ dat te horen is op Radio Free Europe, ook al moet een van hen daarvoor op een omslachtige manier, via een tussenpersoon, een brief laten verzenden. De jongeren kunnen de gevolgen van deze daad niet overzien. De introductie duurt wat lang. Wanneer de vrienden door leden van de Securitate worden opgepakt en opdracht krijgen om een verklaring te schrijven en te tekenen, wordt dit een stuk interessanter. Helaas doet Belc weinig met de spanning die hij in dat deel weet op te bouwen. Hij lijkt zich vooral te hebben gericht op twee seksscènes die, dat vermoed ik in ieder geval, dienen aan te tonen dat hoofdpersoon Ana [Mara Bugarin] door datgene wat zich tussen die scènes heeft afgespeeld een persoonlijke groei heeft doorgemaakt. Ondanks sterk acteerwerk van de jonge cast wekt dat weinig interesse op

Het leven van de Finse houthakker Pepe [Jarkko Lahti] komt op zijn kop te staan wanneer hij wordt ontslagen en zijn moeder komt te overlijden. Hij houdt zoveel mogelijk vast aan zijn gewoontes, waaronder uitstapjes met Tuomas zoon [Livo Tuuri], maar geleidelijk concludeert hij dat hij hulp nodig heeft om zijn leven weer op de rails te krijgen. Zwarte komedie, gespeeld met volstrekt uitgestreken gezichten die de onderkoelde humor versterken en doen denken aan het werk van Roy Andersson. In de tweede helft neemt het verhaal een verrassende wending en belanden we in meer surrealistisch terrein. Binnen dat kader is dit uitstekend gedaan, ook al is een zekere mate van absurdisme niet aan iedereen besteed.

Als een Friese immigrant in Noord-Brabant geniet ik wellicht meer dan de gemiddelde kijker van die typischee nuchterheid van Harm/Henriëtte, echtgenote Siep en de andere familieleden die een bijdrage leveren aan deze opmerkelijke documentaire. Die opmerkelijkheid zit 'm niet in het onderwerp, maar juist in de locatie. Dit speelt zich namelijk af in een klein Fries dorp waar Henriëtte al haar hele leven woont. Henriëtte werd als man onder de naam Harm geboren en is al meer dan 30 jaar getrouwd met Siep. Inmiddels gaat ze al geruime tijd door het leven in vrouwenkleren onder de naam Henriëtte, maar nu is het tijd voor de laatste fase: de geslachtsverandering. We zien Henriëtte praten met collega's, kaatsen met dorpsgenoten, kletsen in het dorpscafé en eigenlijk worden de reacties perfect samengevat in een gesprek met Henriëttes vader, die helaas kort voor de operatie kwam te overlijden: "'t Is sa't is." Maar dit is meer dan een documentaire over geslachtsidentiteit, het is tevens een fascinerend portret van een relatie waarin wederzijds begrip en vooral genegenheid het fundament vormen. Boeiend, zeer onderhoudend en nooit sentimenteel.

Ook een wat zeurderige, vreugdeloze tragikomedie van Baumbach is nog de moeite waard. Daarvoor gaat de meeste krediet overigens naar Adam Sander, die opnieuw indruk maakt in een niet-komische rol als Danny, de oudste zoon van Harold Meyerowitz [Hoffman], een egocentrische kunstenaar wiens retrospectief de directe aanleiding is voor een familiebijeenkomst waarbij oud zeer boven komt drijven. Danny’s halfbroer Matthew [Ben Stiller] heeft het gevoel dat zijn familie zijn succes als zakenman niet waardeert en zus Jean [Elizabeth Marvel] voelt zich volledig ongezien. Een hoop gejammer een chronisch gebrek aan verlichtende humor, maar de sterke vertolkingen maken veel goed. Adam Driver, Judd Hirsch en Candice Bergen behoren tot de grote namen in de ondersteunende cast en Sigourney Weaver heeft een cameo als Sigourney Weaver.

Michiel van Erp volgt een aantal nabestaanden van slachtoffers van wat steevast wordt aangeduid als ‘de ramp met MH17’. Hij is duidelijk niet uit op sentimentaliteit en tranentrekkerij, maar toont vooral dat er verschillende manieren zijn om rouwen. Eén echtpaar onthult een bankje dat door een burgerinitiatief is geplaatst ter nagedachtenis aan twee slachtoffers, een ander echtpaar bezoekt nog regelmatig het huis waar hun zoon, schoondochter en kleinkind woonden en maakt gebruik van slachtofferhulp, en de twee dochters van rond de 20, wiens ouders in MH17 zaten, lijken de draad gemakkelijk weer te hebben opgepikt en tonen nauwelijks emoties. Van Erp spreekt ook met ooggetuigen van ‘de ramp’ en toont hoe gewone Nederlanders proberen hun steun voor de slachtoffers en hun nabestaanden proberen vorm te geven. Een ingetogen, integer document van de naweeën van een gevoelig stukje recente vaderlandse geschiedenis.

Hartstochtelijk pleidooi tegen de Zuid-Afrikaanse politiek die het mogelijk maakt legaal leeuwen te fokken voor de plezierjacht. Prachtig in beeld gebracht door Brendan Barnes, maar het meest wonderlijke is het spel van de werkelijk onverschrokken Daniah de Villiers als Mia, een meisje dat zich pas thuis begint te voelen in haar nieuwe thuisland Zuid-Afrika wanneer ze, na een moeizame start, een bijzondere vriendschap opbouwt met een witte leeuw genaamd Charlie [echte naam: Thor]. We zien niet alleen De Villiers letterlijk opgroeien, maar ook Charlie. Hoewel de wetenschap beweert dat het levensgevaarlijk is om in de nabijheid van jongvolwassen leeuwen, lijkt De Villiers geen moment onder de indruk. Er is ook een interessant subplot omtrent Mia's oudere broer Mick [Ryan Mac Lennan], die worstelt met zijn geestelijke gezondheid en het scenario weet bovendien lokale folklore op een respectvolle, effectieve manier te verwerken in het verhaal. Het leidt tot een prachtige, emotionele finale die je een paar ongeloofwaardige momenten (laat een bekentenis niet door je broer filmen!) doen vergeven. Een uitstekende familie voor jong en oud en een must voor een ieder wiens hart smelt voor welpjes.

De familie Jackson (minus zus Janet en moeder Katharine) probeert opnieuw een slaatje te slaan over de rug van Michael Jackson met deze oppervlakkige muzikale biografie over de periode tot aan het eind van de Victory-tour met The Jacksons in december 1984. De ene na de andere hit komt voorbij, met als enige verhaallijn de moeizame relatie tussen Michael en zijn strenge, opportunistische vader [Colman Domingo]. Moeder Katharine [Nia Long] wordt afgeschilderd als een heilige, Michael als een slachtoffer van een brute vader met een (gezonde) fantasie en oprechte liefde voor dieren en kinderen. Zijn broers zijn gereduceerd tot figuranten en Janet komt niet eens in beeld! Jaafar Jackson – zoon van Jermaine – heeft zonder meer een fysieke gelijkenis met zijn oom en kan aardig dansen, maar qua acteerwerk hoeft hij weinig meer te doen dan zachtmoedig praten en eindeloos glimlachen. Op het podium klinkt hij als Michael op een slechte dag. Enig pluspunt is Juliano Valdi, die werkelijk fenomenaal is als de jonge Michael. Dat dit eindigt met ‘Human Nature’, ‘Bad’ en de boodschap “His Story Continues” is opmerkelijk (want onbedoeld) ironisch.

Michel, Acteur Verliest De Woorden was Wijsmans portret van haar geliefde Michel van Dousselaere, een begenadigde acteur die door progressieve afasie zijn spraakvermogen verliest. Dit vervolg is een portret van de band die Irma opbouwde met de vier studenten die mantelzorgers waren in Michels laatste levensjaren. Twee jaar na door nemen ze samen afscheid van Michel door zijn as te verspreiden op een berg in Spanje waar Michel graag wandelde. Tijdens deze pelgrimstocht voert Wijsman gesprekken over wat de mantelzorg betekent voor haar, Michel en voor de jonge mantelzorgers. De persoonlijke ontboezemingen geven deze documentaire een wat ongemakkelijk, voyeuristisch aspect. Is dit een moedige film over rouwverwerking of een egodocument van een narcistische filmmaker? Beide standpunten zijn verdedigbaar.

Een boeiend kijkje in de mondiale restaurantwereld neemt als uitgangspunt de prestigieuze Michelin-gids, waarin alleen de allerbeste restaurants ter wereld komen te staan met een waardering van 1 tot 3 sterren. Dinesen zocht verschillende chef-koks op in culinaire hotspots als Kopenhagen, New York en Tokio en spreekt met hun over hun culinaire filosofie en de betekenis van een Michelin-ster. Ervaren journalisten plaatsen één en ander in perspectief en uiten scherpe kritiek op de toekenning van Michelin-sterren, onder anderen door een direct verband te leggen met het succes van Michelin in het land en het feit dat het besloten heeft om restaurants in bepaalde regio's simpelweg te schrappen. Bovendien is er een schokkende onthulling over de stand van zaken in de horeca in het algemeen. Ook de directeur van de Michelin-gids komt aan het woord en voor de liefhebbers zijn er veelvuldige shots van met liefde gemaakte culinaire hoogstandjes. Het ontbreken van de critici zelf is een groot gemis.

Om te ontsnappen aan geldeiser Darius Blank [Ian Hanmore] hebben Mickey [Robert Pattinson] en Timo [Steven Yuen] zich aangemeld voor een ruimtereis naar een planeet waar voormalig Presidentskandidaat Kenneth Marshall [Mark Ruffalo] hoopt een kolonie te starten. Mickey heeft zich vrijwillig aangemeld als ‘expendable’ zonder de taakomschrijving te lezen. Niet handig, want het betekent dat hij gebruikt wordt voor levensgevaarlijke missies en experimenten en dat hij inmiddels al 15 keer opnieuw is ‘geprint’ met zijn kennis en bewustzijn intact. De problemen ontstaat wanneer hij opnieuw wordt geprint terwijl hij op wonderbaarlijke wijze nog leeft. Als Joon Ho Robocop (een duidelijke inspiratiebron) had bestudeerd dan had hij begrepen dat satire en komedie twee heel verschillende dingen zijn. De zwartkomische humor slaat de plank volledig mis, Pattinsons manier van praten is storend, Ruffalo ziet er bespottelijk uit met zijn clichématige verwitte tanden en zelfs Toni Collette (als Marshalls echtgenote) bakt er helemaal niets van met haar overdreven acteerwerk. Tim Key als een man in een duivenkostuum is het beste voorbeeld van de krampachtige, klungelige manier waarop Joon Ho komedie gebruikt om alle satirische elementen te verwoesten in deze flagrante mislukking.

Het regiedebuut van Jonah Hill, die ook het scenario schreef, doet zeker in de eerste helft erg veel denken aan het werk van Kids en Ken Park van Larry Clark. Aanvankelijk lijkt nihilisme de orde van de dag in een groepje skaters waarbij tiener Stevie [Sunny Suljic] zich aansluit in de hoop zo te ontsnappen aan zijn broer Ian [Lucas Hedges] die hem regelmatig afranselt. De jongens brengen de dag door op hun skateboard en langzaam maar zeker weet Stevie respect af te dwingen van zijn oudere en veel meer talentvolle skaters maten. Dankzij hun gaat er voor Stevie een nieuwe wereld open waarin hij langzaam ontdekt dat die wereld ook zijn schaduwkanten heeft.

Wat deze film doet uitstijgen boven het werk van Clark is de scherpe karakteriseringen van alle belangrijke karakters en het feit dat hij perfect de balans weet te houden tussen nostalgie - getuige de overigens sublieme 90s soundtrack - en karakterstudie. Hoewel het lijkt of deze jongeren op een dwaalspoor zitten, vervalt Hill nooit in nihilisme en behandelt hij het onderwerp met een inzicht en respect dat getuigt van diepe inzicht in de cultuur. En het slot is geniaal. Jonah Hill zet zich hiermee meteen op de kaart als één van de meest creatieve filmmakers van zijn generatie.

Was de manager die The Beatles naar de top hielpen werkelijk een horkerige, kleurloze, sneue binnenvetter? In dat geval is deze biopic historisch correct, maar nog altijd verschrikkelijk saai. Fortune-Lloyd speelt de rol van Brian Epstein die zijn rol als manager van een muziekwinkel verruilt voor die van manager van The Beatles nadat hij ze niet spelen in The Cavern in Liverpool. Keer op keer horen we dat Brian keihard werkt, maar we zien hem vooral op het gemak op kantoortjes of in een restaurant keuvelen over het een en ander. Epsteins homoseksualiteit en verslaving aan pillen is lange tijd een bijzaak in deze Wikipedia-biografie van een man waarvan we het belang vooral moeten afleiden uit lofuitingen van anderen, niet uit wat we hier van hem te zien krijgen. Jonah Lees, Blake Richardson, Leo Harvey-Elledge en Campbell Wallace zijn amusant als John, Paul George en Ringo, maar Stephenson mocht geen Beatles-muziek gebruiken en moet het dus doen met verdienstelijke opgenomen covers van covers als ‘Besame Mucho’.

Roya [Hoda Niku] heeft dringend hulp nodig van Nassim. Wanneer ze bij diens appartement aanklopt, blijkt alleen diens broer Nassim [Alin Wishka] thuis te zijn. Die zegt dat Nassim is verdwenen en weigert de deur te openen. Wanhopig besluit Roya zich voor de deur te posteren in de hoop dat Nassim alsnog de deur voor haar zal openen. Een prima uitgangspunt voor een korte film en het resultaat doet dan ook denken aan een typische examenfilm: vol mooifilmerij, betekenisvol bedoelde blikken en stemmige muziek. Nia rekt het magere scenario tot het uiterste en komt met een melodramatische, geforceerde ontknoping. Hopelijk leert Nia van haar regiedebuut dat stijl nooit ten koste mag gaan van de inhoud.

Max [Dennis Reinsma] geeft zijn vader de schuld voor het feit dat hij de Kerst alleen met zijn moeder Kirsten [Jelka van Houten] en zijn wijsneuzerige zusje [Dana Goldberg] moet vieren. Zijn gemok wordt onderbroken wanneer hij eland Moos [met de stem van Jeroen van Koningsbrugge] in de kelder aantreft. Moos is neergestort tijdens een proefrit voor de Kerstman en heeft verzorging nodig terwijl hij herstelt van een lichte verwonding. Zeer vermakelijke familiefilm met een grappige rol voor Derek de Lint als een Kerstman die niet geheel aan de verwachtingen voldoet, maar de beste momenten zijn voor Arjan Ederveen die schittert als de nare Buurman Panneman, die een hekel heeft aan kinderen maar elke kans aangrijpt om een wit voetje te halen bij moeder Kirsten.

Claudette Colbert speelt Eve Peabody, een vrijgevochten vrouw die echter geen cent op zak heeft wanneer ze taxi-chauffeur Tibor Czerny [Don Ameche] ontmoet. Eve besluit zich voor te doen als Gravin Czerny, maar wanneer George Flammarion [John Barrymore] haar leugen ontdekt, gebruikt hij haar om een wig te drijven tussen zijn echtgenote Helene [Mary Astor] die wat te goed bevriend is geraakt met aalgladde (en veel jongere) Jacques Picot [Francis Lederer]. Alle elementen voor een screwball-comedy zijn dus aanwezig en de cast zet het beste beentje voor. Het duo Charles Brackett en Billy Wilder zou echter nog betere werken afleveren en Midnight mist het hoge tempo van de absolute meesterwerken in het genre.

Een vader en zijn twee minderjarige zoon bezitten een eigen ambulance die ze gebruiken om eerste hulp te verlenen aan mensen in Mexico City. Voor iedere patiënt die ze afleveren bij het ziekenhuis krijgen ze een premie. Dat lijkt lucratief werk, maar de er is nogal wat concurrentie en de Ochoa’s moeten bovendien smeergeld betalen aan de politie om hun ambulance te behouden. Lorentzen volgt de familie gedurende een aantal nachten in deze openhartige documentaire, maar besteedt geen aandacht aan de oorzaken voor deze situatie, laat staan voor de mogelijke oplossingen.

Charmante, fantasierijke romantische komedie over schrijver Gil Pender [Owen Wilson] die met zijn verloofde Inez [Rachel McAdams] naar Parijs is gekomen. Tijdens een avondwandeling raakt hij verdwaald, precies om middernacht wordt hij opgepikt door een antieke auto. Tot zijn verbijstering blijkt Gil in het gezelschap te zijn van zijn idool F. Scott Fitzgerald [Tom Hiddleston] en echtgenote Zelda [Alison Pill] en voor hij het weet belandt hij in het nachtleven van Parijs in de jaren 20! Via Ernest Hemingway [Corey Stoll] lukt het Gil om het manuscript van zijn aanstaande roman te laten proeflezen door Gertrude Stein [Kathy Bates], maar Gil is vooral onder de indruk van Adriana [Marion Cotillard], de muze van Pablo Picasso [Marcial Di Fonzo Bo]. Iedere nacht keert Gil naar de jaren 20 en daardoor is het steeds moeilijk om heden en verleden van elkaar te scheiden. Wilson is een schot in de roos in deze overpeinzing over de zin en onzin van nostalgie vol spitsvondige dialogen en een rijke ondersteunende cast. Voor het heerlijke scenario won Allen zijn vierde Oscar.

Pennsylvania 2004: agent Byron Crawford [Emile Hirsch] onderzoekt de dood van een 16-jarige meisjes maar ziet zijn onderzoek bemoeilijkt worden door FBI-agent Rebecca [Megan Fox] en Karl [Bruce Willis], die van mening zijn dat hier een seriemoordenaar aan het werk is. Tegen Karls advies in gaat Rebecca in zee met Byron en biedt ze zich aan als lokaas. Willis heeft weinig te doen in deze op papier weinig originele thriller, maar Lukas Haas is zeer overtuigend als de seriemoordenaar die tevens een voorbeeldige vader is.

Prekerig en langdradig ecologisch drama speelt zich af in 2049, drie maanden ‘The Event’ waarvoor het grootste deel van de Amerikaanse bevolking is geëvacueerd. De ernstige zieke wetenschapper Augustine [George Clooney] is als enige achtergebleven in een observatorium van waaruit hij een aantal nog actieve ruimteexpedities tracht te waarschuwen voor de gevaren bij een terugkeer op Aarde. Tot zijn verbazing ontdekt hij dat een meisje [Caoilinn Springall] in het observatorium is achtergebleven. Parallel loopt het verhaal van de leden van de enige nog actieve expeditie en de problemen waar zij mee te kampen krijgen. De voor een Oscar genomineerde visuele effecten zorgen een paar fraaie momenten, ook al doet het iets teveel denken aan het superieure Gravity, eveneens met George Clooney.

Een FBI-agent [Paul Sparks] en communicatiespecialist van de nationale veiligheidsdienst [Adam Driver] zijn bezig met een klopjacht op Alton [Jaeden Lieberher], de kleinzoon van de spiritueel leider [Sam Shepard] van een cult die gefundeerd is op numerologie die is ontvoerd door Roy [Michael Shannon] en Lucas [Joel Edgerton]. Alton zou op de hoogte zijn van geheime informatie en is daarmee een potentiële bedreiging voor de nationale en internationale veiligheid. Maar Alton is geen “gewone” achtjarige jongen en de motieven voor de ontvoering zijn complex. Intrigerende, originele mix van opsporingsdrama en SF-thriller vol onverwachte wendingen. Goed geacteerd door de indrukwekkende cast (met substantiële bijrollen voor Kirsten Dunst en Bill Camp), maar de numerologische inslag zal niet iedereen in gelijke mate aanspreken.

Energiek geacteerd misdaaddrama waarin verkeersagent Joe Martini [Tony Curtis] besluit, zonder toestemming van zijn meerderen, eigenhandig onderzoek te doen naar de moord op een priester die Joe persoonlijk kende. Joe heeft een goede reputatie in de buurt en wordt opgevangen door de familie Malatesta, maar wanneer hij redenen krijgt om te vermoeden dat één van hen bij de moord betrokken is, moet Joe besluiten of hij zijn waardevolle vriendschap met de familie op het spel wil zetten voor de waarheid.

De scènes in huize Malatesta barsten van de energie, waarbij Marisa Pavan opvalt als de eigenzinnige, temperamentvolle dochter des huizes. Curtis is eveneens uitstekend in dit intelligent geschreven misdaaddrama dat toewerkt naar een geslaagde, verrassend einde.

Deze aaneensluiting van gewauwel en clichés is om die reden tot op zeker hoogte wel amusant. Ik heb meerdere keren moet grinniken omdat ik de afgezaagde dialoog perfect kon voorspellen. Het verhaal van tienermeisje dat wegens de ziekte-van-de-week (XP en nee, dat heeft niets te maken met een gebrekkige updatefunctie van Windows) overdag niet naar buiten kan, roept meteen herinnering op aan het bijna net zo slijmerige 'Everything, Everything'. Niet geheel tegen de conventies in is de moeder van Katie Price (!) [Bella Thorne] op tragische wijze gestorven toen meisjelief héél jong was, heeft ze een schat van een vader [Rob Riggle], een excentrieke vriendin [Quinn Shephard] en is ze heimelijk verliefd op de hunk [Patrick Schwarzenegger, inderdaad, de zoon van] van de school. Wees tevens getuige van een nacht die blijft duren 'forever... and ever... and ever" en geniet van de afschuwelijke sentimentele 'verrassingen' die je naar het voorspelbare, maar tegen die tijd wel heel erg langverwachte einde brengen. Zoals gezegd best amusant, maar alleen vanwege de (vele) tekortkomingen. Enfin, de film is uiteindelijk ook bedoeld voor tieners die niet beter weten...

De Afghaanse filmmaker Hassan Fazili kreeg het aan de stok met de Taliban toen hij een kunstcafé opende in Kabul. Maar hij haalde zich écht de woede op zijn hals door een film te maken over een commandant van de Taliban. De commandant in kwestie werd geëxecuteerd en Hassan moest met zijn vrouw Fatima (ook een filmmaker) dochter Nargis en Zahra te vluchten naar Tadzjikistan omdat er een prijs op zijn hoofd was gezet. Veertien maanden later dreigen ze te worden uitgezet en daarom besluit het gezin de lange reis van 5.600 kilometer te ondernemen richting Bulgarije, in de hoop dat ze in de EU een nieuw leven kunnen opbouwen. Deze documentaire geeft een indringend beeld van het leven van een gezin op de vlucht en in constante onzekerheid over hun toekomst, waarbij aandacht is voor de mistroostige gevangenissen die moeten doorgaan voor opvangcentra en voor de uitbuiting door mensensmokkelaars. Maar het hart van de film is Nargis, die met haar kinderlijke verwondering en spontaniteit een sprankje hoop en optimisme leven weet te houden ondanks de erbarmelijke omstandigheden waarin het gezin eindeloos moet wachten.

Ari Asters mislukte poging om een variant te maken op cultklassieker The Wicker Man (1973) begint veelbelovend en Florence Pugh maakt indruk als Dani, een zeer getroebleerde tiener die hoopt haar broze relatie met vriendje Chris [Jack Reynor] te redden door met hem en zijn vrienden mee te gaan op een vakantiereis naar een commune in Zweden. Will Poulter is ook goed in zijn grotendeels komische rol als Mark en de onheilspellende score en bijbehorende camerabewegingen geven nog hoop. Het duurt echter bijna 75 minuten voor er daadwerkelijk iets boeiends gebeurt, maar - sorry, deze woordspeling kan ik niet laten lopen - daarna gaat het snel bergafwaarts.en laat Aster zijn karakteriseringen varen. Het wordt dan snel een dwaze boel die afzakt naar ontzettend dwaas en dan de laatste 45 minuten regelmatig een ronduit belachelijk niveau behaalt. Verrassende wendingen heb ik niet kunnen ontdekken, maar een groot gedeelte van het aanwezige bioscooppubliek kon in ieder geval met mij hardop lachen om de idiote, hysterische finale van deze nauwelijks uit te zitten zwarte komedie (?)! Vakantieman. ben ik al bruin?

"This is for Pearl" roept Lieutenant Dick Best [Ed Skrein] uit in de finale van dit stukje Amerikaanse zelfverheerlijking dat desondanks het lef heeft om de film op te dragen "aan alle Amerikaanse en Japanse mariniers die omkwamen bij de slag om Midway". Maar denk maar niet dat er veel aandacht is voor de Japanse kant van het verhaal! Op een schaal van Pearl Harbor (2001) tot Tora! Tora! Tora! (1970) is dit simpelweg Pearl Harbor 2. Scenarist Wes Tooke en regisseur Roland Emmerich vonden het zelfs nodig om die film deels opnieuw te maken, want "Midway" begint met de aanval op Pearl Harbor en het bombardement op Tokyo door James Doolittle [Aaron Eckhart]. Daarbij is veel aandacht voor de slachtoffers en nabestaanden van Pearl Harbor, maar zien we helemaal niets van de gruwelijke gevolgen van het bombardement op Tokyo. De Chinezen komen er ook niet al te bekaaid vanaf, dus van enige historische balans is hier absoluut geen sprake.

Vanzelfsprekend draait de film om soldaten en officieren die daadwerkelijk een sleutelrol speelden en laat het maar aan Emmerich over om die mensen op stripachtige wijze neer te zetten als helden van het volk. De oppervlakkige, holle monologen zijn daarbij een goed hulpmiddel maar het versterkt het gevoel dat je naar een inferieure sequel op Pearl Harbor zit te kijken. De bombardementen zijn technisch goed gemaakt, maar Midway heeft ook op dat gebied niets nieuws te bieden. Het is dat er wat grote namen komen opdraven, waaronder Dennis Quaid en Woody Harrelson, maar dat is dan ook het enige wat deze bombastische nonsens enigszins onderscheid van een B-film.

De herinneringen aan een gewelddadig incident in Belfast in 1971 werpen een schaduw op de vakantie van echtelieden Stella [Lesley Manville] en Gerry [Ciarán Hinds] in Amsterdam. Opgekropte emoties komen uiteindelijk naar boven in de sterk geacteerde ontknoping, maar het vakwerk van deze twee meesterlijke acteurs wordt vertroebeld door een gebrek aan persoonlijke ontwikkeling en Findlays soms tergend trage regie.

In Rakhine, een provincie Myanmar, slaan een Boeddhistische en een Islamitische vrouw de handen ineen in een poging de etnische barrières – versterkt door de haatpropaganda van de Boeddhistische militaire leiders – te doorbreken en een veilige haven op te bouwen voor iedere zwangere vrouw in de omgeving. Fly-on-the-wall documentaire met twee charismatische en gedreven vrouwen als anker en gemaakt met gevaar voor eigen leven. Had best wat korter gekund, maar niettemin de absoluut de moeite waard.

Op ware feiten gebaseerde film speelt zich af in de laatste dagen van het Stalinisme in Estland. Schermer Endel Nelis [Märt Avandi] de leiding neemt van een sportclub op een Sovjet-school en zijn leerlingen de basisbeginselen van zijn sport bijbrengt. Het eerste probleem is dat de schooldirecteur [Hendrik Toompere] die sport niet geschikt acht voor het 'gewone volk'. Het tweede is dat Endel een geheim verbergt waarmee hij in grote problemen kan komen. Potentieel interessant verhaal verwerkt in een routinematig geschreven film met bijbehorende vertolkingen. Ratasepp is wél overtuigend als de love interest en de muziek van Gert Wilden Jr. is een pluspunt, maar het blijft een vrij fletse vertoning.

Van 1977 tot 1982 maakten Jan Fillekers en Henk van der Horst (bekend van Farce Majeure) samen met Arnold-Jan Scheer het programma Showroom, waarin ze excentrieke, kleurrijke Nederlanders zonder vooringenomenheid filmden. De items duurden zo'n 25 minuten, maar Peter van Houten rekt hier dat format uit tot belachelijke proporties. Miel komt uit een gezin van 12 kinderen dat opgroeide in een familiekolonie waar zijn eigenwijze en brute vader met de scepter zwaaide. Ongeveer 120 minuten lang dingen zeggen die rechtstreeks uit Allerhande Dingen Over De Natuur van Klazien út Zalk lijken te komen. Van Houten wisselt dat - schijnbaar om pseudo-meditatieve redenen - af met shots van kletterende hagelstenen, een mier die met een Dorito sjouwt, een regenboog en meer van dat soort fraais. De vermoedelijke boodschap is dat wij als mensen wat beter naar de natuur zouden moeten kijken, maar het is op zijn zachtst gezegd ironisch dat Van Houten bioscoopbezoekers 150 minuten dwingt om naar een filmscherm te kijken. De eerste 90 minuten zijn ronduit slaapverwekkend, dan volgt een kwartier waarin Miel iets interessants vertelt over een vete met een landeigenaar en zijn stieren. Dan is het weer 30 gapen en eindigt dit met een aardige meditatie over de dood en de betekenis van een mensenleven. Maar het moge duidelijk zijn dat het veel leuker is om te kijken en luisteren naar Walter de Rochebrune

Salah Abdeslam is de jongste van vijf dochters van traditionele islamitische ouders. Dat betekende dat vader het voor het zeggen had en dat moeder haar mening voor zich hield. De dochters hebben het ouderlijk nest allang verlaten en leven hun eigen leven op een manier waar hun ouders vraagtekens bij stellen. Een openhartig, ontwapenend, genuanceerd en altijd onderhoudend portret van een familie en hun cultuur.