Meningen

William Wyler was één van de meest vooraanstaande Hollywood-regisseurs die zijn leven op het spel zette om documentaires te maken over de strijd aan het front. Hoewel er tientallen films zijn gemaakt over bombardementen tijdens WOII, is dit zeer inzichtgevend en erg spannend. Deze documentaire gaat over de laatste vlucht van Memphis Belle, een enorme bommenwerper die betrokken was bij een aantal succesvolle bombardementen. Na een introductie van het bakbeest ontmoeten we de crew van het vliegtuig. Vervolgens komt er een even heldere als fascinerende uitleg over de strategie die duidelijk maakt hoe complex en grootschalig een bombardement was: honderden vliegtuigen worden ingezet als afleidingsmanoeuvre om ervoor te zorgen dat de Duitse vliegtuigen verspreid worden over verschillende fronten. Dan volgt de vlucht zelf, waarbij commentator Eugene Kern je op zakelijke, heldere toon voorziet van een context. Het resultaat is een boeiende, dramatische documentaire dat geen oppervlakkige propaganda is. Het toont de spanning rondom een bombardement, ook bij de achterblijvers, de machteloosheid van piloten die zien hoe het vliegtuig van een collega langzaam maar zeker hoogte verliest en ten prooi valt aan luchtafweergeschut, maar er zijn ook beelden van de aanvallen door Duitse gevechtsvliegtuigen. Er is geen geluidsband, maar die stilte geeft juist een onbehaaglijk gevoel dat de mensen in het vliegtuig zelf wellicht ook gevoeld moeten hebben. Ronduit fascinerend en een must voor een ieder die interesse heeft in oorlogsgeschiedenis.

Tijdens een competitiewedstrijd in december 2019 tegen Stade Rennes scheurde voetballer Memphis Depay zijn kruisbanden. Voor de centrumspits van Olympique Lyon en het Nederlands Elftal lijkt deelname aan het EK voetbal van 2020 onhaalbaar. Villerius volgt Depay tijdens zijn revalidatieperiode in de hoop een meer genuanceerd beeld van hem te krijgen dan we via de media van hem hebben. Begint met Memphis die, aangespoord door een van zijn loyale vrienden, voor de camera de zelfgeschreven rap voordraagt waar de titel naar verwijst. Het stelt weinig voor, dus wanneer Villerius het heeft over Depays ‘talent voor rappen’ schiet ze zichzelf in de voet. Deze film is dan ook met name een egotrip van een man die – zoals moeder Cora bevestigt – verbaal niet zo sterk is en niet verder komt dan platitudes als ‘ik heb er hard voor moeten werken’ en ‘dat zou ik voor al mijn vrienden doen’. De zogenaamde “allesbeslissende blessure” is er eentje waar talloze professionele voetballers voor hem zijn hersteld, maar dat weerhoudt Villerius er niet van om Depay neer te zetten als een held die een onmogelijke tegenslag overwint. Het zou me niet verbazen als Depay daar zelf ook zo over dacht. Als je al een mening hebt over Depay, zal dit daar geen verandering in brengen.

Nadat haar gewelddadige echtgenoot [Paapa Essidu] een einde gemaakt heeft aan hun relatie door zichzelf het leven te ontnemen, trekt Harper [Jessie Buckley] zich terug in een statig landhuis in een pittoresk dorpje. Nadat verhuurder Geoffrey [Rory Kinnear] haar wegwijs heeft gemaakt in de riante woning maakt Harper een wandeling in de omgeving. Daar ziet ze voor het eerst een zonderlinge verschijning die haar letterlijk en figuurlijk blijft achtervolgen. Het gros van de mannelijke personages wordt gespeeld door of is voorzien van het gezicht van Kinnear, al is het een raadsel waarom. Waarschijnlijk is het Alex Garlands poging om een vrij oppervlakkig melodrama over rouw, schuld en zelfvergeving te verpakken in een horrorjasje. Hij gebruikt het in ieder geval als een excuus om je als kijker murw te beuken met een hoop bizarre, maar vrij willekeurige visuele huzarenstukjes te trakteren. Het schijnt eng te moeten zijn, maar het is vooral heel erg vreemd. En waar het op slaat is mij helemaal een raadsel.

“Lunch atop a Skyscraper” (1932), een foto van 11 mannen die op meer dan 200 meter hoogte hun lunch nuttigen op een ijzeren balk van de RCA Building in Rockefeller Plaza in New York, is één van de meest iconische beelden van New York. Maar een hele film wijden aan een analyse van deze foto blijkt een brug te ver in deze liefdevolle, meanderende documentaire. Fotografen stapelen de lofprijzingen op en gewone Amerikanen blijken ook veelal dezelfde gedachten te hebben bij deze foto. Ó Cualáin toont aan wat voor impact één foto kan hebben op de manier waarop mensen naar hun eigen geschiedenis en die van een stad kijken, maar had er beter aan gedaan om een korter format te gebruiken.

In 1969 voorkwam de toen 29-jarige Agent K [Josh Brolin] een catastrofe door Boris The Animal [Jermaine Clement] te arresteren. Nu is hij ontsnapt en gebruikt hij tijdreistechnologie om terug te keren naar 1969 en af te rekenen met Agent K en zijn plan alsnog te laten slagen. Agent J [Will Smith] moet deze poging om de geschiedenis te herschrijven zien te voorkomen door zelf naar 1969 te reizen en de handen ineen te slaan met Agent K. Doldwaas tijdreisavontuur moet het vooral hebben van amusante culturele verwijzingen en special effects en profiteert van de chemie tussen Smith en Brolin, die hoe dan ook een puike imitatie neerzet van Lee Jones die alleen in de proloog en de epiloog te zien is. Pretentieloos, plezierig familievermaak.

Meer een reboot van dan een vervolg op de eerder Men In Black films, ook al heeft Emma Thompson een piepklein rolletje aan het begin van de film wanneer ze Molly [Tessa Thompson] na wat tegenstribbelen toch besluit te rekruteren. Als kind zag ze hoe een buitenaards wezen door Agent H [Chris Hemsworth] en Agent Hight T [Liam Neeson] werd opgepakt, wist ze te voorkomen dat haar herinnering werd gewist en heeft ze een ander wezen opgevangen in haar kamer - iets wat haar aan het eind van de film opeens van pas blijkt te komen. Een slap verhaal over corrupte binnen MIB en de zoektocht naar één of ander apparaatje is vooral een excuus om je te bestoken met een hele hoop CGI-effecten in de vorm van kleurrijke wezens en lawaaiige, maar weinig enerverende actiescènes. Thompson is erg goed als de nieuwe rekruut en gezien het succes van Thor: Ragnarok (2017) had haar hereniging met Chris Hemsworth een betere film moeten kunnen opleveren. Helaas is de chemie tussen de twee net zo ver te zoeken als een samenhangend verhaal. En liefhebbers van humor moeten er op voorbereid zijn dat de naam van Neesons karakter behoort tot de (relatief) betere grappen.

In dit tenenkrommende vervolg op Boys Town doet Spencer Tracy zijn uiterste best om zijn waardigheid te behouden, ondanks het sentimentele en bijzonder simplistische scenario. Het idee dat een verwaarloosde, psychologisch beschadigde jongen in een mum van tijd het leven weer ziet zitten wanneer hij een hondje krijgt, is maar één van de vele twijfelachtige ideeën die James Kevin McGuinness in zijn scenario verwerkte. Bovendien is het spel van de jonge acteurs - met uitzondering van Mickey Rooney - beneden peil. Het resultaat is - afhankelijk van je stemming - hilarisch of irritant melodramatisch.

In de nacht van 19 op 20 augustus schoten Lyle (21) en Erik Menendez (18) hun ouders dood in hun huis in Beverly Hills. Ze deden het eerst voorkomen alsof het ging om een roof of een afrekening totdat de politie ontdekte zij het moordwapen hadden. Om de doodstraf of een levenslange gevangenisstraf te kunnen ontlopen, moesten advocaten Leslie Abramson en Jill Lansing de jury ervan overtuigen dat de jongens hun ouders hadden doodgeschoten omdat ze hun leven niet zeker waren. Vader José werd beschuldigd van jarenlang seksueel misbruik, moeder Kitty zou dat al die tijd oogluikend hebben toegestaan. Deze eenzijdige documentaire geeft Lyle en Erik alle ruimte om hun verhaal te vertellen en suggereert dat de broers pioniers waren omdat ze openlijk (miljoenen mensen keken mee via Court tv) durfden te spreken over seksueel misbruik en neemt voor het gemak aan dat rechter Stanley Weisberg bevoordeeld was en dat de openbare aanklager vooral op bloed uit was. Pamela Bozanich (die de Staat vertegenwoordigde tijdens de eerste rechtszaak) komt amper aan het woord, maar haar slotwoorden over de invloed van TikTok zijn veelzeggend. Leslie Abramson en Jill Lansing wilden niet eens meewerken, een teken aan de wand voor deze documentaire die geen enkel nieuw of concreet bewijs aandraagt om het vonnis te herzien!

Prachtige animatiefilm begint intiem, neemt geleidelijk epische vormen aan en heeft een fraai, intiem einde. In deze technisch eenvoudige, maar uiterst fantasierijk getekende wereld staat een jongen centraal die zijn vertrouwde omgeving verlaat voor een zoektocht naar zijn vader. Verwondering over andere mensen, imposante machines en andere vormen van technologie overheerst, maar de jongen ontdekt geleidelijk hoe al deze elementen elkaar beïnvloeden. En lang niet altijd op een goede manier.

De rudimentaire animatie van de personages helpt je om de ontdekkingsreis vanuit het perspectief van de jongen te beleven. Door voertuigen en machines te presenteren voel je veelvuldig dezelfde verwondering als de hoofdpersoon, ook al is dat meer om de vormgeving dan om de inhoud: tanks zijn olifanten, een trein is een rups. Abreu's visie op de 'grote wereld' is niet al te rooskleurig, maar het ontroerende einde toont aan dat zijn geloof in de mens en de kinderlijke onschuld onwrikbaar is. Werkelijk een unieke animatiefilm, geschikt voor alle leeftijden.

Chef Slowik [Ralph Fiennes] heeft een select gezelschap uitgenodigd voor een unieke culinaire ervaring in zijn op een verder verlaten eiland gelegen restaurant. Onder de gasten bevindt zich ‘foodie’ Tyler [Nicholas Hoult] die op het laatste moment zijn introducee moest vervangen door Margot [Anya Taylor-Joy], die er een meer nuchtere kijk op eten op nahoudt. Slowiks rechterhand Elsa [Hong Chau] maakt meteen duidelijk dat Margots verrassend aanwezigheid een probleem is. Waarom, dat wordt duidelijk naar mate de verschillende onderdelen van het menu uit de titel worden opgediend. Fiennes is perfect gecast als de eigenzinnige, maar ook wat sinistere meesterkok en zolang het nog een mysterie is wat de eigenlijke reden is voor dit unieke etentje is er een behoorlijke mate van suspense. Maar dan is er een schokkende verrassing die een einde maakt aan de suspense en vanaf dat moment verliest Mylod zijn grip. Wat resteert is chaotisch, bizar maar weinig enerverend.

Sfeervolle psychologische thriller met horrorelementen waarin de geest en het lichaam van een muziekjournalist [Alan Alda], die ooit piano studeerde aan het conservatorium, worden overgenomen door toppianist Duncan Mowbray Ely [Curd Jürgens]. Dat gaat echter gepaard met geleidelijke veranderingen in zijn persoonlijkheid die alleen zijn vrouw [Jacqueline Bisset] opmerkt. Een aantal mysterieuze sterfgevallen, alsmede angstaanjagende nachtmerries, overtuigen haar ervan dat haar man veranderd is in een moordlustig monster.

Alan Alda, die een jaar later wereldberoemd zou worden als Hawkeye in de TV-serie M.A.S.H., geeft op knappe wijze gestalte aan de geleidelijke transformatie van zijn persoonlijkheid. Jürgens is aangenaam sinister en onder de stijlvolle regie van Paul Wendkos, vooral in de nachtmerries, komt Bisset eveneens tot een ijzersterke vertolking in een fraai staaltje onbehaaglijke horror.

Spaans plattelandsdrama met magisch-realistische elementen over een Italiaans-Duits gezin dat is neergestreken in een bouwvallige boerderij in Toscane, waar imker Wolfgang [Sam Louwyck] een bijenhouderij heeft opgezet met zijn echtgenote Angelica [Alba Rohrwacher]. Het centrale personage is echter de oudste dochter Gelsomina [Maria Alexandra Langu] die op een leeftijd is dat ze zich zorgen gaat maken over het voortbestaan van de bijenhouderij. Zij probeert haar ouders over te halen om mee te doen aan een realityshow met de populaire presentator Milly Catena [Monica Bellucci], maar die blijven tegen beter weten in geloven dat ze het zonder die hulp wel kunnen redden. Meer sfeer dan verhaal, waarbij Rohrwacher de jonge cast (Gelsomina heeft twee zusjes en een broertje) volstrekt naturel laat spelen.

Rod Taylor is uitstekend in deze oorlogsfilm die - mede door de aanwezigheid van Jim Brown - in veel opzichten doet denken aan The Dirty Dozen, dat een jaar eerder in de bioscoop draaide. Taylor speelt Captain Curry, een huurling die tijdens een opstand opdracht krijgt om een trein met miljoenen aan diamanten veilig af te leveren. Een simpel plot, enerverende actiescènes en een paar gewelddadige confrontaties - bijvoorbeeld die waarin de onberekenbare Henlein [Peter Carsten] Curry te lijf gaat met een kettingzaag (!) - maken dit tot vlot tijdverdrijf, al zijn de opstandelingen een tikje overenthousiast en worden ze wel erg stripachtig neergezet. Maar met Jack Cardiff aan het roer weet je dat het camerawerk helemaal in orde is.

Een terugblik op de gloriejaren van Eddy Merckx, de Brusselse wielrenner die van Walen en Vlamingen gedurende zijn gloriejaren trotse Belgen maakte. Zijn eerste wegwedstrijd, zijn wereldtitels en zijn legendarische (en soms controversiële) 5 eindzeges in de Tour de France komen voorbij met hulp van wedstrijdbeelden en televisie-interviews. Een brave chronologie waarin Hermans het dopingschandaal tijdens de Giro met de mantel der liefde wordt bedekt in een documentaire waarin grootheden als Jacques Anquetil, Jan Janssen en Joop Zoetemelk een paar oneliners leveren. Gezien het gebrek aan nieuwe onthullingen is dit zeker niet “ultieme biografie” die het beweert te zijn, hooguit een wielrengeschiedenisles voor beginners.

Rhona [Lauren Lyle] neemt vier vrienden mee op een trektocht in de Schotse hooglanden naar de berghut die haar vader [Gilly Gilchrist] haar heeft nagelaten. Op de avond voor het vertrek ontmoet de groep Carla [Nicolette McKeown], een lifter die ervaren is in het maken van trektochten en zich aanbiedt als gids. Loopt natuurlijk niet geheel als plan, met als gevolg een variant op Dog Soldiers en First Blood. Niets nieuws onder de zon dus en ook nog eens wisselvallig geacteerd. Goed camerawerk van John Rhodes en de sfeervolle score van Stephen Wright bieden enige compensatie en de finale heeft een aardige dosis bravoure.

Het waargebeurde verhaal van een zelfverklaarde 'weekendzeiler' die in 1969 besluit de uitdaging aan te gaan om de wereld rond te zeilen zonder ook maar één tussenstop te maken, een prestatie waarmee hij een flinke som geld kan verdienen als hij de eerste óf de snelste is. Donald Crowhurst denkt zijn enorme gebrek aan ervaring te kunnen compenseren met zijn technische vernuftigheid als ontwerper/uitvinder van zeilapparatuur. Hij besluit ook een speciale boot te bouwen en werkt zich in de schulden om zijn boot maar op tijd zeewaardig te krijgen. Maar de bouw loopt ernstige vertraging waardoor de deadline voor het vertrek (31 oktober 1969) niet haalbaar blijkt te zijn. Opgeven betekent echter dat hij zijn huis en zijn bedrijf kwijt is, dus hij voelt zich gedwongen om - tegen beter weten in - de wereldreis aan te gaan met een boot die simpelweg niet 100% zeewaardig is. Al snel stelt hij vast dat het een onbegonnen missie is, maar hij moet de reis afmaken om zijn huis en zijn bedrijf te behouden. Uit wanhoop verzint hij een list...

Dit is geen actiefilm of een zeildrama a la All Is Lost (2013) of Adrift (2018), maar een psychologisch drama over een wanhopige man wiens enthousiasme en geloof in eigen kennen onbedoeld ontaardt in een tragedie. Colin Firth is perfect gecast in de hoofdrol, maar het scenario slaagt er niet in veel sympathie op te roepen voor deze anti-held. Het verhaal is boeiend, maar het resultaat is weinig meeslepend.

Terugblik op de politieke carrière van de voormalige Duitse bondskanselier Angela Merkel, die lange tijd gezien werd als de feitelijke leider van het vrije westen. Gaat netjes alle fasen uit haar persoonlijke en professionele leven af aan de hand van archiefbeelden, maar Merkel leerde al snel hoe ze zich staande kon houden in de media. Interviews tonen in ieder geval aan dat ze rap van tong was en over een scherp gevoel voor humor beschikte, maar is dat nou zo opzienbarend? Angela’s moeder biedt wat andere inzichten maar ook daar sla je echt niet steil van achterover. Maar het is ontegenzeggelijk nuttig als herinnering aan de lange, complexe ontwikkelingen die Merkel en Duitsland doormaakten in de laatste 60 jaar.

Deze muzikale komedie bevat één van de meest zonderlinge musicalliedjes ooit: "The Square of the Hypotenuse" is één van de educatieve liedjes die docent Andrew Larabee [Danny Kaye] gebruikt om de jongens in zijn klas iets bij te brengen. Hoewel Andrew erg geliefd is bij zijn leerlingen, vallen zijn lesmethodes niet bij iedereen in goede aarde. Bovendien zit het Andrew dwars dat hij eigenlijk gedwongen is om zijn vader [Noel Purcell] als directeur op te volgen omdat zijn oudere broers al andere (succesvolle) carrières hadden opgebouwd. Andrew besluit tóch zijn droom na te jagen: werken aan een archeologische opgraving, zodat hij zijn vader kan bewijzen dat hij voorbestemd is archeoloog te worden. Echter, op de plaats van de opgraving staat een circus. Andrew wil aanvankelijk dat het circus vertrekt, maar wanneer hij circusartiest Selena [Pier Angeli] ontmoet, verandert hij van gedachten en raakt hij steeds meer betrokken bij Circus Gallini.

Danny Kaye is in topvorm in een vehikel dat hem als gegoten zit. De liedjes zijn prima en vaak taalkundig inventief, iets wat vooral geldt voor "Pipes of Pan" en "Chin Up, Stout Fellow". Er is bovendien een grappige, spectaculaire finale en dat maakt dit tot prima vermaak voor jong en oud.

Beginnende tiener Toni [Reitze van der Linden] worstelt met de puberteit, met allerlei vragen over de betekenis van zijn leven (waaronder de zin of onzin van het geloof), de dood van zijn vader en het feit dat zijn moeder [Ellen Vogel] een relatie heeft met Oscar [Paul Cammermans]. Gooi nog een leuk meisje [Marie-Louise Videc] in de mix en je hebt alle ingrediënten voor een aardig volwassenwordingsdrama dat door het gebrekkige acteerwerk van de twee jonge hoofdrolspelers echter onvoldoende overtuigt.

Na haar huwelijk met popster Abdelkarim [Olaf Ait Tami] na ruim vier jaar is stukgelopen, is Leyla [Maryam Hassouni] weer terug bij af en de ‘meskina’ (zielepiet) van de familie. En dus proberen zowel haar moeder Najat [Rachida Iaallala] als haar zus Amira [Soundos El Ahmadi] haar te koppelen aan een nieuwe vent. Najat koppelt Leyla aan Amin [Nasrdin Dchar], een nette, sympathieke Marokkaanse Nederlander en Amira brengt haar in contact met Fabian [Vincent Banic], een sympathieke miljonair. Leyla’s keuze wordt bemoeilijkt wanneer Abdelkarim opnieuw opduikt en probeert haar voor zich terug te winnen. Onderhoudende romantische komedie met een Nederlands-Marokkaanse cast is voorspelbaar en heeft een tenenkrommende ontknoping, maar Hassouni is een charmante heldin en profiteert van een puike ondersteunende cast en een gezonde dosis zelfspot met betrekking tot zowel de Nederlandse als de Marokkaanse cultuurelementen. Iaallala en El Ahmadi zijn hilarisch als moeder en zus en Nora Akachar en Selma Chadid stelen elke scène waar ze in zitten als de twee tantes.

Op 11 april 2022 wordt de Russische kunstenares Sasha Skochilenko wegens het verspreiden van ‘valse informatie’ en ‘haatzaaierij’. Directe aanleiding is het feit dat ze in een supermarkt minstens prijslabels opplakte met kritische teksten over de manier waarop Poetin het leger inziet en hoe hij publieke opinie beïnvloedt. Hiervoor kan ze maximaal 10 jaar gevangenisstraf krijgen! Rudikova filmde deels in het geheim de gang van zaken rondom de tientallen rechtszittingen waarin zowel de agenten als de rechters de wet met de voeten treden. Sasha’s belangrijkste steunpilaren zijn haar levenspartner Sonja en beste vriend Lyosha. Geeft een zo gedetailleerd mogelijk beeld van (de teloorgang van) het rechtssysteem in dictatoriaal Rusland.

De eerste helft van dit portret van (toen nog) speler van Barcelona Lionel ‘Leo’ Messi is een uitbundige, overdadige lofzang met knullige reconstructies van belangrijke momenten uit zijn jeugd. Deze Spaanse documentaire wordt een stuk interessanter wanneer het zich richt op de tegenslagen (een groeistoornis en een ernstige blessure) die Messi in zijn tienerjaren kreeg te verwerken. Die momenten blijken van doorslaggevend belang te zijn geweest voor de ontwikkeling van Messi als mes en als speler. De La Iglesia filmt de gesprekspartners in een restaurant en benadrukt de invloed van onder anderen coaches Frank Rijkaard en Pep Guardiola en van spelers Ronaldinho, Xavi en Iniesta. De La Iglesia filmt de gesprekken over Messi in de informele setting van een restaurant waar familieleden, spelers, coaches en voetballegendes (waaronder Cruyff) aan aparte tafels met elkaar over Messi praten. Het is even doorbijten (!) of doorspoelen (!), maar dan is dit zeker de moeite waard. Als je van voetbal houdt natuurlijk.

Sirkka [Anna-Maija Tuokko] heeft een eetcafé in een klein dorpje in Lapland en is tevreden met het bescheiden leven dat ze leidt. Dan verschijnt de Chinese Cheng [Pak Hon Chu] met zijn zoontje Niu Niu [Lucas Hsuan] die op zoek is naar ene Fongtron. Wanneer een groep Chinese toeristen het restaurant bezoekt, gebruikt Cheng zijn ervaring als chef-kok om Sirkka (die normaal gesproken alleen Finse kost serveert) uit de brand te helpen. Sirkka draait een topomzet en haalt Cheng over om haar te helpen in ruil voor onderdak en hulp bij de zoektocht naar Fongtron. En zo ontstaat een mix van de Chinese en de Finse keuken die ook aanslaat bij de plaatselijke bevolking. Geleidelijk ontdekken we de persoonlijke geschiedenis van zowel Sirkka en Cheng. De uitkomst is geen verrassing, maar Tuokko en Hon Chu hebben een prettige chemie. Kaurismäki maakt er een mooie reclamespot van voor Lapland en de plaatselijke bevolking. Vesa-Matti Loiri en Kari Väänänen zijn vermakelijk als de twee oude rotten die Cheng bepaalde facetten van de Finse cultuur bijbrengen in deze luchtige, aangename romcom.

Eveline [Hadewych Minis] geeft haar baantje als presentator van een televisiespelletje op omdat ze een beugel nodig heeft. Ze besluit met een oude camera een documentaire te maken deze vermoedelijke tragikomedie volgt haar tijdens haar pogingen dat te doen. Haar plan valt in het duigen wanneer Yousef [Shahine El-Hamus] haar afleidt en zijn handlanger [Oussame Ahammoud] de camera steelt. Eveline doet aangifte maar ontdekt dat de verzekeraar de diefstal van haar camera alleen vergoed als dat het gevolg is van een geweldsdelict. En dus verzint ze dat ze bedreigt is ‘met mes’. Gefilmd in felle kleuren door dezelfde onverlaat die het minstens zo afschuwelijke De Drie Musketiers op ons losliet. De Jong trekt alle aandacht naar zichzelf toe in de waan dat hij David Lynch, Douglas Sirk én Abel Gance is. Hij geeft de kijker geen enkele kans of reden om ook maar enige interesse op te wekken voor de karakters of voor het verhaal. Een sneu stukje zelfverheerlijking van een zichzelf schromelijk overschattende filmmaker. Een schandvlek op het blazoen van de op papier sterke cast.

Na de dood van haar vader [Carlo Scheldwacht] neemt de 22-jarige Eli [Tara Hetharia] zijn plaats in bij de busreis die hij met zijn Indonesische moeder [Nel Lekatompessy] had gepland. Lekatompessy is uitstekend als de moeder, maar Hetharia zet de generatiekloof te dik neer en roept weinig sympathie op. Scenarist Peter veroordeelde de ondersteunende cast (met o.a. Raymond Thiry, Michiel Kerbosch en Tamar Baruch) tot stereotypen die je maar al te vaak tegenkomt in dit soort roadmovies.

Metalhead Hunter [Adrian Greensmith] haalt zijn beste (en enige) vriend Kevin [Jaeden Martell] over om een metalband op te richten. Samen hopen ze de schoolband van de populaire hunk Clay [Noah Urrea] te verslaan bij de aanstaande ‘Battle Of The Bands’, maar daarvoor hebben ze een bassist nodig. Kevin ontdekt dat timide cellist Emily [Isis Hainsworth] meer in huis heeft dan ze laat zien, maar Hunter wil “geen Yoko’s” in de band. In grote lijnen formulematig, maar opgeleukt door goed uitgewerkte personages, het omzeilen van genreclichés en cameo’s van een aantal grootheden uit de metalscene. Hainsworth steelt letterlijk en figuurlijk de show.

Tijdens een Metallica-optreden krijgt roadie Trip [Dane DeHaan] opdracht om iets op te halen. Buiten de concertarena belandt hij in een wereld waar anarchie heerst. Ondertussen speelt de band een selectie greatest hits waarbij opvalt dat ze (met uitzondering van ‘Fuel’ niets spelen van na ‘The Black Album’ uit 1991. De band is in goede vorm en de concertbeelden zijn een lust voor het oog, maar van een “verhaal” is geen sprake en de scènes met DeHaan worden vaak gebruikt voor een fade-out. Die flauwekul hadden ze net zo goed achterwege kunnen laten.

De in Frankfurt geboren Maria Sibylla Merian (1647-1717) wijdde het grootste deel van haar leven aan het verzamelen en bestuderen van rupsen en vlinders. Haar beroemdste boek ‘Metamorphosis’ (1705) bevatte haar onderzoek naar rupsen en vlinders in Suriname en is voorzien van prachtige, fotorealisitsche illustraties. Als het je leuk lijkt om vanuit je luie stoel 15 minuten lang te kijken naar de metamorfose van een rups tot een vlinder dan is dit misschien iets voor jou. Verwacht veel rupsen die kruipen over bladeren of daar een hapje eten. Zwier probeert de boel wat op te leuken met schilderijen of illustraties waar acteurs doorheen lopen en een aantal acteurs die in statig Nederlands ook iets mogen zeggen. Het type “film” dat thuishoort in leg filmzaaltjes in een (natuur)museum, niet in de bioscoop. De illustraties zijn prachtig, maar daarvoor kun je je beter wenden tot het boek.

Volgt de ups en downs van een verscheidenheid aan docenten op een Franse middelbare school. Benjamin [Vincent Lacoste] heeft geen onderwijservaring wanneer hij begint als vervangend wiskundedocent. Sandrine [Louise Bourgoin] worstelt met ordehandhaving; Pierre [François Cluzet] is de veteraan die wel gezag heeft, maar moeite heeft met de groeiende generatiekloof. Fouad [William Lebghil] is een docent die bekend staat om zijn humor en Meriem [Adèle Exarchopoulos] is een geliefde docent die gefrustreerd is door de manier waarop de school omgaat met overschrijdend gedrag. Mijn jarenlange ervaring als onderwijzer vertelt me dat het er zo niet aan toe gaat (of hoor te gaan) op school en het scenario is niet meer dan een aaneenschakeling aan incidenten, maar er is een prettig mix van drama en humor en de cast is uitstekend.

Samad [Payman Maadi] en Hamid [Houman Kiai] krijgen opdracht om keihard op te treden tegen het gebruik en de verkoop van drugs. De oorlog tegen drugs begint met een razzia onder verslaafde daklozen en dient het begin te zijn van een operatie waarmee ze uiteindelijk de identiteit en de verblijfplaats van de kopstukken van de Iraanse drugsmisdaad kunnen veroordelen. Maar de arrestatie van Naser Khakzad [Navid Mohammadzadeh] brengt Samad in de problemen omdat Naser zijn invloed en financiële middelen aanwendt om Samads onderzoek te ondermijnen en zijn eigen hachje te redden. In Duitsland uitgebracht als The Teheran Connection en de proloog (een langdurige achtervolging met een noodlottig einde) doet zonder meer denken aan William Friedkins misdaadklassieker The French Connection. Roustayi is echter meer geïnteresseerd in wat zich afspeelt in het politiebureau en het Iraanse rechtssysteem. Roustayi’s sterke beeldregie is uitstekend en hij houdt het tempo behoorlijk hoog in deze onderhoudende en intelligente misdaadthriller.