Meningen

Puike rol voor Susan Sarandon als Marnie, een vrouw van middelbare leeftijd die het verlies van haar echtgenoot probeert te verwerken. Onbewust dringt ze zichzelf op aan de mensen in haar directe omgeving, iets wat vooral de relatie met haar dochter Lori [Rose Byrne] beschadigt. De kennismaking met de geduldige, vriendelijke Zipper [JK Simmons] biedt haar kans op een nieuwe toekomst, als ze die stap in ieder geval kan en wil zetten.

Marnies bemoeizucht is voelbaar, maar door haar genuanceerde spel blijft Sarandon toch de sympathie van de kijker houden. De menselijkheid van haar karakter wordt versterkt door het prima tegenspel van JK Simmons. De film kabbelt zo nu en dan wat te langzaam voort, maar het goede acteerwerk biedt voldoende compensatie.

Simpel verhaal over plattelandsdokter Jean-Pierre [François Cluzet] die een hersentumor blijkt te hebben. Zijn vriend en behandelend arts adviseert hem het rustig aan te doen, maar dat ziet de bevlogen en gerespecteerde dokter niet zitten. Toch krijgt hij onverwacht hulp van Nathalie [Marianne Denicourt], een voormalig verpleegkundige die net haar diploma als arts heeft gehaald en is verhuisd naar het platteland. Jean-Pierre is sceptisch en maakt het Nathalie niet makkelijk, maar niet alleen pikt ze zijn lessen goed op, ze blijkt net zo bevlogen te zijn als Jean-Pierre. Terwijl Nathalie het vertrouwen van haar patiënten voor haar wint, probeert Jean-Pierre krampachtig de steeds ernstigere symptomen van zijn ziekte verborgen te houden voor iedereen.

Dit is een bijzonder aangename film die drijft op een scenario met sterke karakteriseringen en die een niet bijster origineel verhaal verrassend en vooral vermakelijk en onderhoudend weet te houden. Cluzet en Denicourt zijn perfect in de hoofdrollen en de onderlinge chemie brengt deze film naar een hoger plan. Een keur aan even kleurrijke als geloofwaardige bijrollen doen de rest in deze fraaie film die boven alles een eerbetoon is aan de bevlogenheid van dokters voor wie medische, maar vooral de persoonlijke zorg van hun patiënten boven alles staat.

Genomineerd als beste documentaire en als beste 'International Feature Film' bij de Oscars van 2020 is dit relaas van een bijenhoudster in Macedonië die te maken krijgt met concurrentie van een zichzelf danig overschattende man. Het is bijna 100 jaar geleden dat Robert J. Flaherty zijn revolutionaire filmdocumentaire Nanook of the North maakte en deze film vertoont opvallende gelijkenissen. Ook hier is veel aandacht voor de omstandigheden waaronder hoofdpersoon Hatidze Murotova leeft, maar zijn verschillende scènes duidelijk voor de camera gereconstrueerd om het visueel of dramatisch interessant te houden. Daar is niets mis mee als het resultaat zo'n aangename combinatie van drama, humor en maatschappelijke kritiek oplevert. Bovendien is het resultaat een verzorgde, uiterst onderhoudende documentaire die echter waarschijnlijk niet aan te raden is voor mensen met een bijenfobie.

De proloog van deze biografische film over de legendarische, innovatieve militaire leider Jan Žižka [Ben Foster] probeert uit te leggen hoe complex de politieke verhoudingen waren binnen Europa waren rond 1419. In werkelijkheid was het nog veel ingewikkelder en dat maakt het plot er niet veel duidelijker op. In feite draait het om een serie goedkoop gefilmde gevechten met flink wat bloedvergieten, martelingen en een enkele verkrachting met zo nu en dan een sterfscène met stemmige piano en een sentimentele monoloog, en zowaar een romantisch subplot met Jan en Katherine [Sophie Lowe], het nichtje van de Franse koning. Michael Caine duikt zo nu en dan op om zijn gage op te strijken.

Waleed [Amer Hlehel] is al twee jaar in therapie vanwege een depressie, zonder het gehoopte resultaat. Dat drijft niet alleen Waleed, maar ook zijn gezin tot wanhoop. Nadat hij nieuwe buurman Jalal Sabbah [Ashraf Farah] meerdere keren heeft gevraagd of hij de muziek zachter wil zetten, raken de twee met elkaar in gesprek. Dat is het begin van een onwennige vriendschap (min of meer) die de levens van beide mannen op een ander spoor kan brengen. Komt wat traag op gang, maar Hlehel en Farah zijn authentiek in hun rollen maken dit interessant genoeg, ondanks een wat melodramatische ontknoping.

In 2018 reist een filmcrew naar Thailand voor een film over een Nim [Sawanee Utoomma], de sjamaann van de godin Ba Yan die al generatieslang van moeder op dochter wordt overgedragen. Nims jongere zus Noi [Sirani Yankittikan] was eigenlijk voorbestemd om sjamaan te worden, maar zij heeft de geest van Ba Yan via een ritueel afgewezen. Wanneer Nims dochter Mink [Narilya Gulmongkolpech] gedrag begint te vertonen die past bij de overdracht van een geest, denkt haar moeder aanvankelijk dat Nim de geest dient af te staan. Maar Nim vermoedt dat er wellicht een andere, minder goedgezinde geest in het spel is. Begint overtuigend als een documentaire, met uitgebreide aandacht voor Nims spirituele cultuur en familiegeschiedenis, en weet geleidelijk een sfeer op te wekken die doet denken aan (en regelmatig zo effectief is als) The Exorcist. Onderhuidse spanning is er in overvloed, maar ook een aantal buitengewoon spannende momenten. Gulmongkolpech is fantastisch als de geplaagde dochter.

Een kappersconventie is opgeschrikt door de mysterieuze dood van kapper Mosca [John Alan Roberts] en dat leidt tot allerlei roddel en achterklap, maar weinig daadkracht. Vooral de namen van financier René [Darrell D’Silva] en van Mosca’s vriend Angel [Luke Paqualino] komen vaak terug. Een overdaad aan dialoog dat Hardiman probeert te compenseren door lange takes waarin de camera personages volgt van de ene naar de andere ruimte. Een uitdagende klus voor cinematograaf Robbie Ryan (American Honey, The Favourite), maar dit blijft een hoop gebakken lucht.

Oregeon, 1845. Een kleine karavaan trekt westwaarts onder leiding van Stephen Meek [Bruce Greenwood], die beweert een binnendoorweg te kennen over de Cascade Mountains. Emily Tetherow [Michelle Williams] vindt hem maar een blaaskaak en de mannen een Indiaan [Rod Rondeaux] vangen die hun moet helpen water te vinden, is zij de enige die compassie toont. Het is het startpunt voor een schifting in de verhoudingen tussen de mannen en de vrouwen in de karavaan. Spanningen en verhouding tussen mannen en vrouwen veranderen. Het is een tikje ironisch dat een western met een duidelijke feministische inslag geschreven is door een man, wat wellicht verklaart waarom het verhaal redelijk trouw is aan de formule van veel kleinere (en vaak betere) westerns uit de jaren ’50. Reichardt bewaakt het vrouwelijke perspectief met behulp van de altijd betrouwbare Williams, maar het resultaat is nou niet bepaald grensverleggend.

De nu 46-jarige Julie Ng bracht het grootste deel van haar jeugd door in het Chinees-Indische restaurant van haar ouders en schaamde zich daar lang voor. In deze documentaire onderzoekt ze de migratiegeschiedenis van de Chinees-Indische bevolking en pleit ze voor erkenning van het Chinees-Indische restaurant als cultureel erfgoed van Nederland. Archiefbeelden (waaronder een hilarisch fragment uit De Bauers) tonen de onwetendheid van het Nederlandse volk. Interessante les migratie- en cultuurgeschiedenis glijdt af wanneer Ng zich laat afleiden door racisme. Hoe relevant het onderwerp ook is: ze betreedt ermee een matig uitgewerkt zijpad. Onder anderen gefilmd op locatie in Leeuwarden, St. Oedenrode en Eindhoven.

Verfilming van de verhalen van Mirjan Oldenhave over Mees(ter) Kees, de stagière die een drukke klas op een basisschool overneemt en de harten van zijn leerlingen weet te winnen met zijn soms naïeve, soms bizarre, maar altijd oprechte benadering al gauw de harten van de kinderen in zijn klas weet te winnen. Zijn manier van werken strookt echter niet met de visie van schoolhoofd Dreus [Sanne Wallis de Vries], maar de kinderen doen hun best om Mees Kees uit de problemen te houden. Tobias [Felix Osinga] heeft een lastige thuissituatie en de kinderen helpen Mees Kees in de liefde. Bij vlagen geestig, maar episodisch en zeer oppervlakkig. Het acteerwerk van de kinderen laat bovendien nogal te wensen over.

In deze vijfde film uit de geliefde Mees Kees-serie krijgt Mees Kees [Leendert de Rider] voor zijn verjaardag een ballontocht cadeau van zijn geliefde Marie Louise [Ellie de Lange] en durft hij niet te zeggen dat hij hoogtevrees heeft. Schoolhoofd Dreus [Sanne Wallis de Vries] organiseert een schoolfeest ter ere van het 50-jarig jubileum en wil dat Mees Kees zijn leerlingen voor die gelegenheid leert stijldansen. Tobias [Imme Gerritsen] durft Hasna [Mila van Groeningen] niet mee te vragen naar het feest. Wallis de Vries grijpt de kans om de karikatuur te ontstijgen op voorbeeldige wijze aan in deze aardig geschreven familiefilm en ook Raymonde de Kuyper is amusant als de moeder van Mees Kees. Jammer dat het spel van de kinderen beneden peil is.

Vierde film uit de reeks rondom Mees Kees draait om een themaweek over de toekomst. Mees Kees [Leendert de Ridder, die de rol probleemloos overneemt van Willem voogd] heeft een tijdmachine in elkaar geknutseld waarmee de leerlingen kunnen laten zien wie en wat ze in 2037 denken te zijn. De kinderen zijn dolenthousiast, maar schoolhoofd Dreus [Sanne Wallis de Vries] is niet te spreken over de rommel in het lokaal. Mees Kees moet een voorbeeld nemen aan Meester Hank [Jochen Otten], die zijn groep voorbereid op een voetbaltoernooi. Voetbal is immers bij uitstek een activiteit waarmee kinderen hun talenten kunnen tonen en ontwikkelen. Hoewel hij de ballen (!) verstand heeft van voetbal, maakt Mees Kees er het beste van, met zijn moeder [Raymonde de Kuyper] als grootste supporter van Team 6B. Luchtige, aangename jeugdfilm met goed werk van Jelle Stout als Tobias, die gedurende de film zijn talent ontdekt. Het verhaal is echter wel erg braaf en simplistisch.

Stagiaire Mees Kees [Willem Voogd] vervangt nog altijd de overspannen Juf [Vivienne van den Assem] en wacht nu de taak om zijn klas voor te bereiden op zowel de CITO-toets als de jaarlijkse toneelopvoering in een rusthuis. Schoolhoofd Dreus [Sanne Wallis de Vries] heeft de kinderen opgezadeld met een zelfgeschreven, zeer oubollig scenario waar ook de bewoners van het rusthuis niet op zitten te wachten. Er is een verhaallijntje rondom Tobias [Felix Osinga] in deze luchtige komedie met een positieve boodschap over verbinding tussen generaties. Voogd is charmant, Wallis de Vries eerder irritant, maar voor kinderen is dit veilig vermaak.

In de tweede film uit de amusante Mees Kees-reeks, heeft schoolhoofd Dreus [Sanne Wallis de Vries] een werkweek georganiseerd voor de klas van Meester Kees [Willem Voogd]. Wegens rugproblemen moet Dreus naar het ziekenhuis en dus is het aan Mees Kees om Dreus’ Draaiboek tot op de letter te volgen. Dat blijkt onbegonnen werk en dus proberen Mees Kees en de kids er op hun eigen manier toch nog iets van te maken. Er is een zijplot over Tobias [Felix Osinga], die het overlijden van zijn vader nog niet heeft gewerkt en met conciërge Koos [Martijn Fischer] die moeite heeft met lezen en schrijven, maar die interessante thema’s zijn oppervlakkig uitgewerkt. Wat resteert is veilig, vrolijk vermaak voor het gezin waarin Bredero er deze keer wel in slaagt om de spontaniteit van de kinderen te waarborgen. De leukste grap: de veranderende kaft van het draaiboek. Vervolg: Mees Kees Op De Planken.

Sita [Yenthe Bos] heeft met Meester Frans [Jeroen Spitzenberger] van de bijna 100-jarige basisschool “De Ark” afgesproken een spreekbeurt te doen over katten. Wanneer ze op de dag van haar spreekbeurt aankondigt dat ze het gaan hebben over kikkers, lijkt Meester Frans niet goed te worden en gaat de presentatie uiteindelijk niet door. Kort daarna vertelt de meester aan Sita dat als hij aan kikkers denkt hij er zelf ééntje wordt! Niet handig als je voor de klas staat en al helemaal niet als directeur Simon Stork (!) [Paul Kooij] elke vermeende misstap in zijn notitieboekje opschrijft in de hoop dat hij je kan laten ontslaan. Sita neemt klasgenoot en vriend Wouter [Bobby van Vleuten] in vertrouwen en samen proberen ze te voorkomen dat Meester “Kikker” Frans te helpen. Een vrolijke, fantasierijke komedie met een prima cast die de tekortkomingen van het scenario meer dan voldoende compenseren. Van der Heide weet overtuigende vertolkingen uit de kinderen te krijgen. Verbaan is charmant als Sita’s moeder en Paul Kooij bij vlagen hilarisch als de opgefokte, niet geheel competente directeur. En vergeet niet: “We hebben een A. We hebben een R. We hebben een K. We hebben de beste school die er besta!”

Meesterspion Simon Floret [Beau Schneider] werd 40 jaar geleden vergiftigd toen hij ontdekte dat collega Freek Dekker [Kay Greidanus] geheimen verkocht aan de Russen. Simons assistent Lexie [Simone van Bennekom] heeft hem destijds laten invriezen maar slaagde er niet in het tegengif te vinden. Tim [Stijn van der Plas] is net met tegenzin met zijn vader [Patrick Stoof], moeder [Cynthia Abma] en zusje [Liz Vergeer] verhuisd en vindt het verschrikkelijk in zijn nieuwe omgeving. Maar hij ontdekt bij toeval het lab waar Simon al die jaren heeft gelegen en ontdooit hem. Simon is er alles aan gelegen om de inmiddels bejaarde Freek [Aus Greidanus] alsnog te ontmaskeren én het tegengif te vinden. Maar de wereld is enorm veranderd sinds 1973 en dus heeft hij Tim nodig om hem wegwijs te maken in de moderne tijd. Vrolijk, maar zeer leeghoofdig vermaak waar kinderen zich mee kunnen vermaken terwijl hun ouders regelmatig meewarig het hoofd zullen schudden om de belegen humor en het dwaze verhaal.

Het basisidee van deze variant op Groundhog Day is niet onaardig: wat als je man van je dromen ontmoet en je een manier hebt ontdekt om terug te reizen in de tijd om diens traumatische ervaringen te voorkomen of misstanden uit het verleden recht te zetten? Dat is wat Sheila [Kaley Cuoco] probeert te doen voor Gary [Pete Davison]. Het idee is echter op een oppervlakkige, smakeloze wijze uitgewerkt en Cuoco’s komische talenten laten bijzonder te wensen over. Het tijdreizen betreft een zonnebank die Sheila ontdekt omdat ze, voordat ze zelfmoord pleegt door van Manhattan Bridge te springen, nog even haar nagels wil doen!?

In de jaren 90 bleef er van de levendige muzikale scène in New York weinig over. Aan de hand van amateurbeelden (vaak van twijfelachtige kwaliteit) schetst deze documentaire hoe de opkomst van The Strokes de muziekscene nieuw leven inblies en hoe en waarom de terreuraanslag van 11 september 2001 de heropleving van de muziekscene in een stroomversnelling bracht. Onder anderen The Yeah Yeah Yeahs en LCD Sound System komen ruim aan bod. Voer voor fans voor wie het gemakkelijker is om hier iets van samenhang in te ontdekken.

Geinige combinatie van ecologische satire en parodie op de monsterfilms uit de jaren '50 heeft zeker zijn charme, mede door de aanwezigheid van Ed Begley Jr en Stockard Channing in de hoofdrollen. Het verhaal over een groep insecten uit een bedreigd regenwoud dat besluit zich te assimileren (in de meest extreme vorm) aan de westerse maatschappij houdt die maatschappij een spiegel voor, maar de satire raakt langzaam maar zeker wat teveel ondergesneeuwd onder de verwijzingen naar die melige horrorfilms die de Amerikaanse Drive-Ins in de jaren '50 teisterden. De ecologische boodschap wordt er op het laatst nog wel even ingehamerd, maar hier had meer in gezeten. Gematigd vermakelijk.

Jiuming Zhang [Jing Wu] was de eerste mens die een pup van een megalodon wist te vangen en heeft het sindsdien weten te beheersen en onderzoeken. Nu is het tijd voor de volgende stap: een expeditie naar ‘The Trench’, het allerdiepste punt van de oceaan, om onderzoek te doen naar de flora en fauna. Loopt uiteraard niet geheel naar wens en dus moet oceanoloog, milieuactivist en onvermoeibare alleskunner en durfal Jonas Taylor [Jason Statham] het zaakje redden. Pretentieloze nonsens is prima verteerbaar zolang het zich onder water bevindt. Zodra het verhaal zich verplaatst naar ‘Fun City’ vervalt het in Sharknado-achtige camp en is de lol er wel een beetje vanaf. Page Kennedy zorgt voor een prettige komische noot als expeditielid DJ

Alleen de muzikale score Harry Gregson-Williams krijgt een voldoende in een haaienfilm die probeert herinneringen op te roepen, maar helaas veel meer schatplichtig blijkt te zijn aan Sharknado. Alarmbellen beginnen te rinkelen wanneer blijkt dat hoofdpersoon Jonas Taylor [Jason Statham] ondanks het feit dat hij de hele dag bier drinkt toch 'in perfecte conditie' blijkt te zijn voor een levensgevaarlijke missie. Vrouwelijke hoofdrolspeler Bingbing Li beheerst het Engels onvoldoende en Shuya Sophia Cai is het 9-jarige meisje dat niet alleen veel wijs is voor haar leeftijd, maar blijkbaar ook overal in het geheime onderwaterlab mag rondlopen zonder dat een haai er naar kraait. De karakteriseringen zijn ronduit slecht, de pogingen tot humor kansloos en de enkele momenten van spanning lopen op niks uit. Een stompzinnige film gemaakt voor een publiek dat iedere vorm van intelligentie probleemloos kan en wil uitschakelen.

Politieagent Mieke [Free Souffriau] hoopt haar collega Toby [Louis Talpe] te kunnen verleiden met hulp van Oma Fonkel [Nicky Langley] en het liefdesserum van Opa Fonkel [Fred van Kuyk]. Mega Mindy is niet de enige superheld in deze productie van Studio 100 die vertrouwt op oubollige stereotypes en kluchtig acteerwerk om de kleintjes te amuseren. Kritische ouders schudden meewarig het hoofd, de kinderen voor wie dit is gemaakt vinden het waarschijnlijk allemaal wel best.

SyFy en The Asylum sloegen de handen ineen voor deze waardeloze SF-horror die grotendeels bestaat uit een kapitein [Dominic Pace] die op zijn schip bevelen uitdeelt en bemanningsleden die met behulp van apparatuur hun bevindingen met hem delen. Michael Madsens slonzige verschijning (en let op die ringen!) is bepaald geen reclame voor de US Navy en de special effects zijn (hoe kan het ook anders) van een bedenkelijk niveau. De Russen proberen de SPCC te saboteren, maar trekken daarmee de aandacht voor een Megalodon en dreigen te verdrinken. In het kader van de SPCC-regel komt de Amerikaanse marine ze te hulp. Misschien vraag je je af wat SPCC betekent. Beter kun je je afvragen waarom je dat wil weten. Hopelijk niet om je op deze film voor te bereiden, ook al is het iets minder slecht dan de gemiddelde SyFy- en/of The Asylum-productie.

Na Megalodon (2018) en Megalodon Rising (2021) waren er drie schrijvers nodig om een sequel te schrijven die gelijkwaardig is aan de voorgangers. Daar zijn ze in geslaagd, maar vooral door meer van hetzelfde. Caroline Williams en de onvolprezen Eric Roberts zijn de has-beens in deze hilarische slechte horrorfilm die bestaat uit houterig acteerwerk, waardeloze special effects en mensen die naar monitoren wijzen en ons duidelijk maken wat ze daarop zien. Wegens gebrek aan geld (en talent) krijgen wij natuurlijk niets te zien. Een cultfavoriet op toekomstige Slechte Filmfestivals.

De trailer mag dan beweren dat Coppola “altijd zijn tijd vooruit is geweest” heeft hij sinds Bram Stoker’s Dracula (1992) geen opmerkelijke films gemaakt. Gezien de kwaliteit van zijn recente is het geen verrassing dat dit pretentieuze, megalomane egoproject een flop is. Coppola’s flamboyante visuele stijl is nog altijd intact en er zijn veel mooie plaatjes, maar het verhaal over de tweedstrijd tussen uitvinder en visionair Cesar Catilina [Adam Driver] en de conservatieve, op geld beluste burgemeester Franklyn Cicero [Giancarlo Esposito] begint als een nauwelijks verhulde, bittere kruistocht tegen Hollywood met Cesar als Coppola’s alter ego en vliegt volledig uit de bocht wanneer Coppola er een liefdesverklaring aan zijn in 2024 overleden echtgenote Eleanor en kritiek op Trump en MAGA-beweging aan toe wil voegen. Het verhaal is een puinhoop, maar het grootste probleem is het ontbreken van een personage om je mee te identificeren. Kostte $ 120 miljoen, maar doet vooral denken aan een goedkope Christopher Nolan-imitatie.

Megamind [Will Ferrell] was nog een baby toen hij op Aarde terechtkwam en opgroeide in een gevangenis. Met Minion [David Cross] als rechterhand is hij nu een superschurk die het steeds weer opneemt tegen Metro Man [Brad Pitt]. Maar nadat hij zijn aartsrivaal eindelijk heeft verslagen, heeft hij geen levensdoel meer. Daarom verzint hij een manier om een nieuwe superheld te creëren, zodat hij weer een excuus om journalist Roxanne Ritchi [Tina Fey] te ontvoeren. Uiteraard verloopt niet alles volgens plan. Megaminds gedaanteverwisselingen zijn soms wat verwarrend, maar verder is dit pretentieloze, vermakelijke nonsens met prima stemacteerwerk, ook van Brad Pitt, Ben Stiller en J.K. Simmons.

Superschurk Megamind [Keith Ferguson] is sinds de gebeurtenissen in Megamind uitgegroeid tot een volksheld en dat vindt hij eigenlijk wel best. Zijn voormalige rechterhand Ol’ Chum [Josh Brener] wil wel eens wat anders en besluit zijn eigen weg te gaan. En dan verschijnen Lady Dopler [Emily Tunon], Fright Night [Talon Warburton], Pierre Pressure [Scott Adsit] en Chris Sullivan [Behemoth], Megaminds voormalige klasgenoten van de Schurkenschool met wie hij jaren geleden ‘The Doom Syndicate vormde’. Een erg laat vervolg zonder de grote namen van voorheen, maar met een redelijk plot dat door de ondermaatse (lees: goedkope) animatie echter niet uit de verf komt.

Na een val uit het raam gaat César [Patrick Bruel] op advies van zijn beste vriend Arthur [Fabrice Luchini] naar het ziekenhuis voor een routine-onderzoek. Aangezien César geen zorgverzekering heeft gebruikt Arthur zijn zorgpas, maar daardoor krijgt hij als eerste de diagnose te horen. Wanneer blijkt dat César ongeneeslijk ziek is moet Arthur hem dat vertellen, maar door een samenloop van omstandigheden denkt César dat Arthur zélf ernstig ziek is en het lukt Arthur niet om hem dat uit het hoofd te praten. Er is niks origineels aan deze voorspelbare komedie der misverstanden, maar Luchini’s oprechte vertolking beperkt de malaise in ruimte mate.

Formulematig, maar bovenal opbeurend en uiterst onderhoudend luchtig drama gebaseerd op het ware verhaal van Saliya [Kostja Ullman], die zijn droom om hotelmanager te worden weigert op te geven wanneer hij, net op het moment dat hij met zijn opleiding wil beginnen, een oogziekte blijkt te hebben waardoor hij binnen de kortste keren nog maar 5% van zijn zicht overhoudt. Dit meldt hij braaf in zijn stageverzoeken, maar na de zoveelste afwijzing besluit hij zijn ziekte te verzwijgen en zowaar, hij krijgt een uitnodiging van een tophotel in München en met hulp van zijn zus weet hij zijn sollicitatiegesprek zo goed te laten verlopen dat hij wordt aangenomen voor een stage. Hij sluit vriendschap met Max [Jacob Matschenz], die is opgegroeid in een restaurant maar te gemakzuchtig is voor het theoretische deel van de opleiding. Wanneer Max bij toeval achter Saliya's handicap komt, besluiten de twee elkaar te helpen, ook wanneer Saliya verliefd wordt op de stem van Laura [Anna Maria Mühe]. Maar dit zou geen drama zijn zonder wat flinke hobbels op de weg naar het diploma en het grote geluk in de liefde.

Het scenario is precies geschreven volgens de regels van The Screenwriter's Bible en kent dus weinig verrassende wendingen, maar casting director Stefany Pohlmann heeft elke rol perfect gecast. Ullman en Matschenz weten de vriendschap tussen tegenpolen Sailya en Max volstrekt geloofwaardig te houden en Mühe zet Laura neer als een charmante, aantrekkelijke, maar vooral pretentieloze jonge vrouw. Hun overtuigend realistische vertolkingen maken dat deze komedie van begin tot einde vermakelijk genoeg is om de beperkingen van het scenario glad te strijken. Geen hoogvlieger, maar een aangenaam luchtige film die je met een glimlach te bioscoopzaal doet verlaten.

Er is een aantal zaken die ik niet kan uitstaan in film. Nietszeggende, zinloze seksscènes, flaring en mensen die Heineken drinken. Vandaar dat ik binnen een paar minuten al het donkerbruine vermoeden kreeg dat dit een zeer zware zit zou worden. Vanaf dat moment gaat het zowaar bergafwaarts, want de overige 170 minuten zijn volstrekt inhoudsloos! Wanneer Amin [Shain Boumedine] de koeriersfiets van Tony [Salim Kechiouche] bij het huis van Ophélie [Ophélie Bau] ziet staan, gluurt hij door het raam en ziet hij hoe ze flink van bil gaan. Ophélie is echter verloofd met een soldaat die met haar wil trouwen wanneer hij terugkomt en wanneer Amin laat merken dat hij weet dat ze vreemd gaat is ze als de dood dat haar verloofde erachter komt. Het blijkt echter een publiek geheim en nee, de verloofde speelt verder geen enkele rol in deze film! Waar gaat dit dus over? Nou, over een stel bevallige meiden (veelal in bikini's gefilmd en met veel close-ups van hun achterwerk) en knappe jongens die flirten, praten over volstrekt oninteressante koetjes en kalfjes, rondhangen op het strand, op stap gaan, zich bezatten en los gaan in cafés en nachtclubs (met veel close-ups van vrouwenbillen en zelfs een shot 'up the skirt!). Oh ja, je ziet ook nog een schaap bevallen van een lammetje, ook al heeft die scène geen enkele functie. Probeer je in te denken dat je drie uur lang op een strand probeert een boek te lezen en zit naast een club roddeltantes die constant zeveren en roddelen over zaken die je niets aan gaan en je totaal niet interesseren. Zo heb ik deze film ervaren en een ieder die niet voortijdig een voorstelling van deze tijdverspiller verlaat, dient een oorkonde te ontvangen van de verantwoordelijke bioscoop. Wie altijd al een nepversie van Supertramps 'School' heeft willen horen of wie kickt op een slechte loop van 'Sing Hallelujah' van Dr Alban, geeft deze film wellicht een halve ster meer. "Drama is life with the dull bits cut out", aldus Alfred Hitchcock. Deze film bestaat echter uitsluitend uit 'dull bits'. Afschuwelijk...