Meningen

Vierde film uit de reeks rondom Mees Kees draait om een themaweek over de toekomst. Mees Kees [Leendert de Ridder, die de rol probleemloos overneemt van Willem voogd] heeft een tijdmachine in elkaar geknutseld waarmee de leerlingen kunnen laten zien wie en wat ze in 2037 denken te zijn. De kinderen zijn dolenthousiast, maar schoolhoofd Dreus [Sanne Wallis de Vries] is niet te spreken over de rommel in het lokaal. Mees Kees moet een voorbeeld nemen aan Meester Hank [Jochen Otten], die zijn groep voorbereid op een voetbaltoernooi. Voetbal is immers bij uitstek een activiteit waarmee kinderen hun talenten kunnen tonen en ontwikkelen. Hoewel hij de ballen (!) verstand heeft van voetbal, maakt Mees Kees er het beste van, met zijn moeder [Raymonde de Kuyper] als grootste supporter van Team 6B. Luchtige, aangename jeugdfilm met goed werk van Jelle Stout als Tobias, die gedurende de film zijn talent ontdekt. Het verhaal is echter wel erg braaf en simplistisch.

Stagiaire Mees Kees [Willem Voogd] vervangt nog altijd de overspannen Juf [Vivienne van den Assem] en wacht nu de taak om zijn klas voor te bereiden op zowel de CITO-toets als de jaarlijkse toneelopvoering in een rusthuis. Schoolhoofd Dreus [Sanne Wallis de Vries] heeft de kinderen opgezadeld met een zelfgeschreven, zeer oubollig scenario waar ook de bewoners van het rusthuis niet op zitten te wachten. Er is een verhaallijntje rondom Tobias [Felix Osinga] in deze luchtige komedie met een positieve boodschap over verbinding tussen generaties. Voogd is charmant, Wallis de Vries eerder irritant, maar voor kinderen is dit veilig vermaak.

In de tweede film uit de amusante Mees Kees-reeks, heeft schoolhoofd Dreus [Sanne Wallis de Vries] een werkweek georganiseerd voor de klas van Meester Kees [Willem Voogd]. Wegens rugproblemen moet Dreus naar het ziekenhuis en dus is het aan Mees Kees om Dreus’ Draaiboek tot op de letter te volgen. Dat blijkt onbegonnen werk en dus proberen Mees Kees en de kids er op hun eigen manier toch nog iets van te maken. Er is een zijplot over Tobias [Felix Osinga], die het overlijden van zijn vader nog niet heeft gewerkt en met conciërge Koos [Martijn Fischer] die moeite heeft met lezen en schrijven, maar die interessante thema’s zijn oppervlakkig uitgewerkt. Wat resteert is veilig, vrolijk vermaak voor het gezin waarin Bredero er deze keer wel in slaagt om de spontaniteit van de kinderen te waarborgen. De leukste grap: de veranderende kaft van het draaiboek. Vervolg: Mees Kees Op De Planken.

Sita [Yenthe Bos] heeft met Meester Frans [Jeroen Spitzenberger] van de bijna 100-jarige basisschool “De Ark” afgesproken een spreekbeurt te doen over katten. Wanneer ze op de dag van haar spreekbeurt aankondigt dat ze het gaan hebben over kikkers, lijkt Meester Frans niet goed te worden en gaat de presentatie uiteindelijk niet door. Kort daarna vertelt de meester aan Sita dat als hij aan kikkers denkt hij er zelf ééntje wordt! Niet handig als je voor de klas staat en al helemaal niet als directeur Simon Stork (!) [Paul Kooij] elke vermeende misstap in zijn notitieboekje opschrijft in de hoop dat hij je kan laten ontslaan. Sita neemt klasgenoot en vriend Wouter [Bobby van Vleuten] in vertrouwen en samen proberen ze te voorkomen dat Meester “Kikker” Frans te helpen. Een vrolijke, fantasierijke komedie met een prima cast die de tekortkomingen van het scenario meer dan voldoende compenseren. Van der Heide weet overtuigende vertolkingen uit de kinderen te krijgen. Verbaan is charmant als Sita’s moeder en Paul Kooij bij vlagen hilarisch als de opgefokte, niet geheel competente directeur. En vergeet niet: “We hebben een A. We hebben een R. We hebben een K. We hebben de beste school die er besta!”

Meesterspion Simon Floret [Beau Schneider] werd 40 jaar geleden vergiftigd toen hij ontdekte dat collega Freek Dekker [Kay Greidanus] geheimen verkocht aan de Russen. Simons assistent Lexie [Simone van Bennekom] heeft hem destijds laten invriezen maar slaagde er niet in het tegengif te vinden. Tim [Stijn van der Plas] is net met tegenzin met zijn vader [Patrick Stoof], moeder [Cynthia Abma] en zusje [Liz Vergeer] verhuisd en vindt het verschrikkelijk in zijn nieuwe omgeving. Maar hij ontdekt bij toeval het lab waar Simon al die jaren heeft gelegen en ontdooit hem. Simon is er alles aan gelegen om de inmiddels bejaarde Freek [Aus Greidanus] alsnog te ontmaskeren én het tegengif te vinden. Maar de wereld is enorm veranderd sinds 1973 en dus heeft hij Tim nodig om hem wegwijs te maken in de moderne tijd. Vrolijk, maar zeer leeghoofdig vermaak waar kinderen zich mee kunnen vermaken terwijl hun ouders regelmatig meewarig het hoofd zullen schudden om de belegen humor en het dwaze verhaal.

Het basisidee van deze variant op Groundhog Day is niet onaardig: wat als je man van je dromen ontmoet en je een manier hebt ontdekt om terug te reizen in de tijd om diens traumatische ervaringen te voorkomen of misstanden uit het verleden recht te zetten? Dat is wat Sheila [Kaley Cuoco] probeert te doen voor Gary [Pete Davison]. Het idee is echter op een oppervlakkige, smakeloze wijze uitgewerkt en Cuoco’s komische talenten laten bijzonder te wensen over. Het tijdreizen betreft een zonnebank die Sheila ontdekt omdat ze, voordat ze zelfmoord pleegt door van Manhattan Bridge te springen, nog even haar nagels wil doen!?

In de jaren 90 bleef er van de levendige muzikale scène in New York weinig over. Aan de hand van amateurbeelden (vaak van twijfelachtige kwaliteit) schetst deze documentaire hoe de opkomst van The Strokes de muziekscene nieuw leven inblies en hoe en waarom de terreuraanslag van 11 september 2001 de heropleving van de muziekscene in een stroomversnelling bracht. Onder anderen The Yeah Yeah Yeahs en LCD Sound System komen ruim aan bod. Voer voor fans voor wie het gemakkelijker is om hier iets van samenhang in te ontdekken.

Geinige combinatie van ecologische satire en parodie op de monsterfilms uit de jaren '50 heeft zeker zijn charme, mede door de aanwezigheid van Ed Begley Jr en Stockard Channing in de hoofdrollen. Het verhaal over een groep insecten uit een bedreigd regenwoud dat besluit zich te assimileren (in de meest extreme vorm) aan de westerse maatschappij houdt die maatschappij een spiegel voor, maar de satire raakt langzaam maar zeker wat teveel ondergesneeuwd onder de verwijzingen naar die melige horrorfilms die de Amerikaanse Drive-Ins in de jaren '50 teisterden. De ecologische boodschap wordt er op het laatst nog wel even ingehamerd, maar hier had meer in gezeten. Gematigd vermakelijk.

Jiuming Zhang [Jing Wu] was de eerste mens die een pup van een megalodon wist te vangen en heeft het sindsdien weten te beheersen en onderzoeken. Nu is het tijd voor de volgende stap: een expeditie naar ‘The Trench’, het allerdiepste punt van de oceaan, om onderzoek te doen naar de flora en fauna. Loopt uiteraard niet geheel naar wens en dus moet oceanoloog, milieuactivist en onvermoeibare alleskunner en durfal Jonas Taylor [Jason Statham] het zaakje redden. Pretentieloze nonsens is prima verteerbaar zolang het zich onder water bevindt. Zodra het verhaal zich verplaatst naar ‘Fun City’ vervalt het in Sharknado-achtige camp en is de lol er wel een beetje vanaf. Page Kennedy zorgt voor een prettige komische noot als expeditielid DJ

Alleen de muzikale score Harry Gregson-Williams krijgt een voldoende in een haaienfilm die probeert herinneringen op te roepen, maar helaas veel meer schatplichtig blijkt te zijn aan Sharknado. Alarmbellen beginnen te rinkelen wanneer blijkt dat hoofdpersoon Jonas Taylor [Jason Statham] ondanks het feit dat hij de hele dag bier drinkt toch 'in perfecte conditie' blijkt te zijn voor een levensgevaarlijke missie. Vrouwelijke hoofdrolspeler Bingbing Li beheerst het Engels onvoldoende en Shuya Sophia Cai is het 9-jarige meisje dat niet alleen veel wijs is voor haar leeftijd, maar blijkbaar ook overal in het geheime onderwaterlab mag rondlopen zonder dat een haai er naar kraait. De karakteriseringen zijn ronduit slecht, de pogingen tot humor kansloos en de enkele momenten van spanning lopen op niks uit. Een stompzinnige film gemaakt voor een publiek dat iedere vorm van intelligentie probleemloos kan en wil uitschakelen.

Politieagent Mieke [Free Souffriau] hoopt haar collega Toby [Louis Talpe] te kunnen verleiden met hulp van Oma Fonkel [Nicky Langley] en het liefdesserum van Opa Fonkel [Fred van Kuyk]. Mega Mindy is niet de enige superheld in deze productie van Studio 100 die vertrouwt op oubollige stereotypes en kluchtig acteerwerk om de kleintjes te amuseren. Kritische ouders schudden meewarig het hoofd, de kinderen voor wie dit is gemaakt vinden het waarschijnlijk allemaal wel best.

SyFy en The Asylum sloegen de handen ineen voor deze waardeloze SF-horror die grotendeels bestaat uit een kapitein [Dominic Pace] die op zijn schip bevelen uitdeelt en bemanningsleden die met behulp van apparatuur hun bevindingen met hem delen. Michael Madsens slonzige verschijning (en let op die ringen!) is bepaald geen reclame voor de US Navy en de special effects zijn (hoe kan het ook anders) van een bedenkelijk niveau. De Russen proberen de SPCC te saboteren, maar trekken daarmee de aandacht voor een Megalodon en dreigen te verdrinken. In het kader van de SPCC-regel komt de Amerikaanse marine ze te hulp. Misschien vraag je je af wat SPCC betekent. Beter kun je je afvragen waarom je dat wil weten. Hopelijk niet om je op deze film voor te bereiden, ook al is het iets minder slecht dan de gemiddelde SyFy- en/of The Asylum-productie.

Na Megalodon (2018) en Megalodon Rising (2021) waren er drie schrijvers nodig om een sequel te schrijven die gelijkwaardig is aan de voorgangers. Daar zijn ze in geslaagd, maar vooral door meer van hetzelfde. Caroline Williams en de onvolprezen Eric Roberts zijn de has-beens in deze hilarische slechte horrorfilm die bestaat uit houterig acteerwerk, waardeloze special effects en mensen die naar monitoren wijzen en ons duidelijk maken wat ze daarop zien. Wegens gebrek aan geld (en talent) krijgen wij natuurlijk niets te zien. Een cultfavoriet op toekomstige Slechte Filmfestivals.

De trailer mag dan beweren dat Coppola “altijd zijn tijd vooruit is geweest” heeft hij sinds Bram Stoker’s Dracula (1992) geen opmerkelijke films gemaakt. Gezien de kwaliteit van zijn recente is het geen verrassing dat dit pretentieuze, megalomane egoproject een flop is. Coppola’s flamboyante visuele stijl is nog altijd intact en er zijn veel mooie plaatjes, maar het verhaal over de tweedstrijd tussen uitvinder en visionair Cesar Catilina [Adam Driver] en de conservatieve, op geld beluste burgemeester Franklyn Cicero [Giancarlo Esposito] begint als een nauwelijks verhulde, bittere kruistocht tegen Hollywood met Cesar als Coppola’s alter ego en vliegt volledig uit de bocht wanneer Coppola er een liefdesverklaring aan zijn in 2024 overleden echtgenote Eleanor en kritiek op Trump en MAGA-beweging aan toe wil voegen. Het verhaal is een puinhoop, maar het grootste probleem is het ontbreken van een personage om je mee te identificeren. Kostte $ 120 miljoen, maar doet vooral denken aan een goedkope Christopher Nolan-imitatie.

Megamind [Will Ferrell] was nog een baby toen hij op Aarde terechtkwam en opgroeide in een gevangenis. Met Minion [David Cross] als rechterhand is hij nu een superschurk die het steeds weer opneemt tegen Metro Man [Brad Pitt]. Maar nadat hij zijn aartsrivaal eindelijk heeft verslagen, heeft hij geen levensdoel meer. Daarom verzint hij een manier om een nieuwe superheld te creëren, zodat hij weer een excuus om journalist Roxanne Ritchi [Tina Fey] te ontvoeren. Uiteraard verloopt niet alles volgens plan. Megaminds gedaanteverwisselingen zijn soms wat verwarrend, maar verder is dit pretentieloze, vermakelijke nonsens met prima stemacteerwerk, ook van Brad Pitt, Ben Stiller en J.K. Simmons.

Superschurk Megamind [Keith Ferguson] is sinds de gebeurtenissen in Megamind uitgegroeid tot een volksheld en dat vindt hij eigenlijk wel best. Zijn voormalige rechterhand Ol’ Chum [Josh Brener] wil wel eens wat anders en besluit zijn eigen weg te gaan. En dan verschijnen Lady Dopler [Emily Tunon], Fright Night [Talon Warburton], Pierre Pressure [Scott Adsit] en Chris Sullivan [Behemoth], Megaminds voormalige klasgenoten van de Schurkenschool met wie hij jaren geleden ‘The Doom Syndicate vormde’. Een erg laat vervolg zonder de grote namen van voorheen, maar met een redelijk plot dat door de ondermaatse (lees: goedkope) animatie echter niet uit de verf komt.

Na een val uit het raam gaat César [Patrick Bruel] op advies van zijn beste vriend Arthur [Fabrice Luchini] naar het ziekenhuis voor een routine-onderzoek. Aangezien César geen zorgverzekering heeft gebruikt Arthur zijn zorgpas, maar daardoor krijgt hij als eerste de diagnose te horen. Wanneer blijkt dat César ongeneeslijk ziek is moet Arthur hem dat vertellen, maar door een samenloop van omstandigheden denkt César dat Arthur zélf ernstig ziek is en het lukt Arthur niet om hem dat uit het hoofd te praten. Er is niks origineels aan deze voorspelbare komedie der misverstanden, maar Luchini’s oprechte vertolking beperkt de malaise in ruimte mate.

Formulematig, maar bovenal opbeurend en uiterst onderhoudend luchtig drama gebaseerd op het ware verhaal van Saliya [Kostja Ullman], die zijn droom om hotelmanager te worden weigert op te geven wanneer hij, net op het moment dat hij met zijn opleiding wil beginnen, een oogziekte blijkt te hebben waardoor hij binnen de kortste keren nog maar 5% van zijn zicht overhoudt. Dit meldt hij braaf in zijn stageverzoeken, maar na de zoveelste afwijzing besluit hij zijn ziekte te verzwijgen en zowaar, hij krijgt een uitnodiging van een tophotel in München en met hulp van zijn zus weet hij zijn sollicitatiegesprek zo goed te laten verlopen dat hij wordt aangenomen voor een stage. Hij sluit vriendschap met Max [Jacob Matschenz], die is opgegroeid in een restaurant maar te gemakzuchtig is voor het theoretische deel van de opleiding. Wanneer Max bij toeval achter Saliya's handicap komt, besluiten de twee elkaar te helpen, ook wanneer Saliya verliefd wordt op de stem van Laura [Anna Maria Mühe]. Maar dit zou geen drama zijn zonder wat flinke hobbels op de weg naar het diploma en het grote geluk in de liefde.

Het scenario is precies geschreven volgens de regels van The Screenwriter's Bible en kent dus weinig verrassende wendingen, maar casting director Stefany Pohlmann heeft elke rol perfect gecast. Ullman en Matschenz weten de vriendschap tussen tegenpolen Sailya en Max volstrekt geloofwaardig te houden en Mühe zet Laura neer als een charmante, aantrekkelijke, maar vooral pretentieloze jonge vrouw. Hun overtuigend realistische vertolkingen maken dat deze komedie van begin tot einde vermakelijk genoeg is om de beperkingen van het scenario glad te strijken. Geen hoogvlieger, maar een aangenaam luchtige film die je met een glimlach te bioscoopzaal doet verlaten.

Er is een aantal zaken die ik niet kan uitstaan in film. Nietszeggende, zinloze seksscènes, flaring en mensen die Heineken drinken. Vandaar dat ik binnen een paar minuten al het donkerbruine vermoeden kreeg dat dit een zeer zware zit zou worden. Vanaf dat moment gaat het zowaar bergafwaarts, want de overige 170 minuten zijn volstrekt inhoudsloos! Wanneer Amin [Shain Boumedine] de koeriersfiets van Tony [Salim Kechiouche] bij het huis van Ophélie [Ophélie Bau] ziet staan, gluurt hij door het raam en ziet hij hoe ze flink van bil gaan. Ophélie is echter verloofd met een soldaat die met haar wil trouwen wanneer hij terugkomt en wanneer Amin laat merken dat hij weet dat ze vreemd gaat is ze als de dood dat haar verloofde erachter komt. Het blijkt echter een publiek geheim en nee, de verloofde speelt verder geen enkele rol in deze film! Waar gaat dit dus over? Nou, over een stel bevallige meiden (veelal in bikini's gefilmd en met veel close-ups van hun achterwerk) en knappe jongens die flirten, praten over volstrekt oninteressante koetjes en kalfjes, rondhangen op het strand, op stap gaan, zich bezatten en los gaan in cafés en nachtclubs (met veel close-ups van vrouwenbillen en zelfs een shot 'up the skirt!). Oh ja, je ziet ook nog een schaap bevallen van een lammetje, ook al heeft die scène geen enkele functie. Probeer je in te denken dat je drie uur lang op een strand probeert een boek te lezen en zit naast een club roddeltantes die constant zeveren en roddelen over zaken die je niets aan gaan en je totaal niet interesseren. Zo heb ik deze film ervaren en een ieder die niet voortijdig een voorstelling van deze tijdverspiller verlaat, dient een oorkonde te ontvangen van de verantwoordelijke bioscoop. Wie altijd al een nepversie van Supertramps 'School' heeft willen horen of wie kickt op een slechte loop van 'Sing Hallelujah' van Dr Alban, geeft deze film wellicht een halve ster meer. "Drama is life with the dull bits cut out", aldus Alfred Hitchcock. Deze film bestaat echter uitsluitend uit 'dull bits'. Afschuwelijk...

Justine [Kirsten Dunst] lijkt het bepaald niet naar haar zin op haar eigen huwelijksreceptie. Dat weerhoudt haar vader [John Hurt] er niet van het personeel te treiteren, terwijl haar lichtgeraakte moeder [Charlotte Gainsbourg] zich verongelijkt terugtrekt op haar kamer. Zus Claire [Charlotte Gainsbourg] en haar echtgenoot [Kiefer Sutherland] proberen te redden wat er te redden valt. Heeft de depressieve zin te maken met de stand van de sterren? Overladen met filmprijzen door mensen die geen hoofdpijn krijgen van het bibberige camerawerk (één van die onzinregels waar Von Trier zich aan heeft onderworpen) en geloven dat deze stemmige, pretentieuze nonsens juist een uitdrukking is van een grenzeloos creatieve geest. Tot die eliteclub behoor ik in ieder geval niet.

Veel te nadrukkelijk geregisseerde, volstrekt ongeloofwaardige documentaire over de periode vanaf nieuwjaar 2025 tot aan de inauguratie Trump, vanuit het perspectief van First Lady Melania Trump. Op houterige wijze en met een dik accent draagt ze voorgekauwde teksten voor ,terwijl ze onder klanken van o.a. The Rolling Stones, Michael Jackson en Aretha Franklin een vergeefse poging doet over te komen als een toegankelijke vrouw. Haar obsessie met uiterlijke schijn is typerend voor de klassieke oppervlakkige ‘trophy wife’ die veel mensen toch al in haar zien. Het geslijm van de mensen die voor haar werken, is verbijsterend in deze onvervalste, maar totaal niet overtuigende propaganda.

Wisselvallige compilatie van korte Disney-cartoons is te beschouwen als Fantasia met popmuziek. De animatie is zeer verzorgd met een goede balans tussen functioneel en kunstzinnig werk. De beste sequenties zijn een boogieversie van "Flight of the Bumblebee" van Nikolai Rimsky-Korsakov, "Little Toot", voortreffelijk gezongen door The Andrews Sisters en het meditatieve, visueel indrukwekkende "The Tree", gebaseerd op een gedicht van Joyce Kilmer. Het sentimentele verhaal van pionier Johnny Appleseed is het minst interessant en de kleurrijke samba-sequentie met Donald Duck en Joe Carioca lijdt onder de matige muziek.

Julie Harris was 26 (!) toen ze haar Broadwayrol als het naïeve pubermeisje Frankie Addams speelde in deze verfilming door Fred Zinneman. Haar eerste filmrol leverde haar prompt een Oscar-nominatie op, maar het is Ethel Waters die het meeste indruk maakt in dit drama over een jongensachtig meisje die moet verwerken dat haar oudere broer Jarvis [Arthur Franz] op het punt staat te trouwen. Frankie is zeer gehecht aan haar broer en heeft moeite om haar aanstaande schoonzus Janice [Nancy Gates] te accepteren. Samen met haar beste vriend [Brandon De Wilde] zoekt ze steun bij dienstmeid Bernice [Ethel Waters].

Harris' vertolking maakt vaak indruk, maar het voelt soms ook wat theatraal aan. Brandon de Wilde lijkt vooral te wachten tot hij dialoog heeft. Ethel Waters zet de zwarte dienstmeid neer als intelligent, invoelend en bovenal menselijk. Een portrettering van zwarte Amerikanen die destijds zeldzaam was en die indruk maakt, maar dan vooral vanwege Waters beheerste, genuanceerde en indrukwekkende vertolking. Dat neemt niet weg dat Zinneman regelmatig worstelt om de toneelmatige oorsprong te verhullen.

Na de dood van haar surrogaatmoeder Pinky [Jacki Weaver] deelt Grace Pudel [Sarah Snook] haar levensverhaal met Sylvi [David Williams], één van de slakken waar ze voor zorgt. Dat levensverhaal gaat bepaald niet over rozen (er vallen nogal wat doden en thema’s als masturbatie in het openbaar en swingers komen voorbij) en de ironische, soms gitzwarte humor maakt dit ongeschikt voor kinderen. Graces deprimerende levensverhaal beschrijft wel op ontroerende wijze de band die ze had met haar tweelingbroer Gilbert [Kodi Smit-McPhee] en hoe Grace zich met de hulp van de veel oudere Pinky bevrijdde van de spreekwoordelijk kooi die ze voor zichzelf had gemaakt. De ogenschijnlijke tegenstelling tussen de schattige animatiestijl en de duistere inhoud kan in het begin wat afstotelijk zijn, maar tegen het einde weet Grace je hart te veroveren en is een brok in de keel een zekerheidje.

Jessica [Tilda Swinton] is in Colombia wanneer ze wordt opgeschrikt door geluiden die alleen zij lijkt te horen. In een poging te achterhalen waar deze geluiden vandaan komen en wat ze betekenen probeert ze het na te bootsen met behulp van verschillende geluidstechnici. Maar de geluiden blijven haar achtervolgen en zetten haar geestelijke gezondheid onder druk. Raadselachtig psychologisch drama bevat een flink aantal bijzonder lange takes die sommige kijkers zullen beschouwen als intrigerend en uitdagend, anderen als pretentieus en volstrekt overbodig.

Aan de Hofvijver in Den Haag staat het Mauritshuis, dat in 1633 werd gebouwd in opdracht van Johan Maurits. Het werd betaald van het geld dat Johan Maurits verdiende aan de slavenarbeid op suikerplantages. Directeur Martine Gosselink staat voor de taak om dat slavernijverleden een structurele plaats te geven in het Mauritshuis zonder daarbij de cultuurhistorische waarde ervan te veronachtzamen. Een waardevol project, maar deze documentaire beperkt zich vooral tot gesprekken en was dan ook geschikter geweest in audiovorm.

De Chileense onafhankelijke journalist Augusto Góngora speelde vooral in de jaren 70 en 80 een sleutelrol in het registreren van het leven onder het schrikbewind van Auguste Pinochet. Van 1990 tot aan zijn pensioen presenteerde hij voornamelijk culturele programma’s op Televisión Nacional de Chile. In 2015 bleek dat hij Alzheimer had. Deze documentaire toont hoe zijn echtgenote Paulina Urrutia, een voormalig minister van Cultuur, hem op geduldige, barmhartige en vooral liefdevolle wijze bijstaat in een periode waarin hij steeds vaker en steeds langer vervalt in geheugenverlies. Dit ietwat voyeuristische persoonlijke dagboek is tevens een metafoor die toont hoe belangrijk het is dat er altijd iemand is die de geschiedenis kan vertellen, kan tonen aan de hand van foto’s en videobeelden en verloren geest(en) weer op het rechte spoor houdt. Een ode aan een liefdevol huwelijk, maar ook aan de geschiedschrijving waar journalisten over de hele wereld een sleutelrol in spelen.

Neeson is geen Jan Decleir, dat spreekt voor zich. Maar deze remake van De Zaak Alzheimer is op elk punt inferieur ten opzichte van het origineel. Met zulk goed bronmateriaal zou je verwachten dit het niveau van de meest recente Neeson-vehikels ontstijgt, maar Dario Scardapane heeft het boek van Jef Geeraerts en het oorspronkelijke scenario van Carl Joos volledig verminkt. Wat overblijft is een warrige, formulematige wraakthriller waarin Neeson niets meer hoeft te doen dan het vermoeiende kunstje te halen dat we al zo vaak van hem hebben gezien. Een gemiste kans. En Belluci’s Engels is ronduit belabberd!

Sociaal werker Sylvia [Jessica Chastain] gebruikt haar ervaring als alcoholist om anderen te helpen, maar heeft daarnaast nauwelijks een sociaal leven. Na lang aarzelen besluit ze de reünie van haar middelbare school te bezoeken. Daar komt ze in contact met Saul [Peter Sarsgaard], bij wie dementie is vastgesteld. Eerst beschuldigd Sylvia ze Saul ervan dat hij haar destijds seksueel misbruikte, maar al snel trekt ze die beschuldiging in. Toch ontstaat er een vriendschap tussen deze twee getroebleerde mensen, die allebei worstelen met hun geheugen. Sylvia over haar traumatische verleden, Saul over hoe het afbrokkelen van zijn geheugen. Somber psychologisch drama legt op intrigerende wijze bloot hoe selectief het geheugen kan zijn. Vooral de scène waarin Sylvia haar zus [Merritt Weaver] en moeder [Jessica Harper] confronteert met een schokkende gebeurtenis uit haar jeugd, is indrukwekkend.

Deze documentaire is een verdieping van onderwerpen die al zijn aangehaald in documentaires die als extra verkrijgbaar zijn/waren op de DVD-release van Alien. Philippe onderzoekt de literaire en filmhistorische inspiratiebronnen die ten grondslag lagen aan het verhaal, benadrukt nog eens de grote invloed van kunstenaars Francis Bacon en H.R. Giger op de vorm van deze SF-klassieker en de sleutelrol die regisseur Ridley Scott had tijdens de gehele productie. Twee van de hoofdrolspelers, Tom Skerritt en Veronica Cartwright, leveren nuttig commentaar en er is ruime aandacht voor het gebruik van licht, voor de uitwerking van de groepsdynamiek van de bemanning en de bewuste keuze om de hoofdrol te laten spelen door een vrouw. Alien is nog steeds één van de meest geliefde en bewonderde SF-films aller tijden, deze documentaire maakt duidelijk waarom. Een uitstekende introductie voor wie die klassieker nog niet gezien heeft, maar voor fans van de film is er niet erg veel nieuws onder de zon.