Meningen

Hoewel de titel een sequel doet vermoeden is daar geen sprake van. Max Dugan [Jason Robards Sr] speelt de titelrol. Hij is de vader die opeens opduikt bij het huis van zijn dochter Nora [Marsha Mason], een alleenstaande lerares die met de weinige financiële middelen die ze heeft probeert haar eigen hoofd en dat van haar zoon Michael [Matthew Broderick in zijn filmdebuut] boven water probeert te houden. Nora heeft haar vader tientallen jaren niet gezien en zit ook helemaal niet op hem te wachten, temeer daar Max lange tijd in de gevangenis heeft gezeten wegens frauduleuze praktijken. Ze kan het echter ook niet over haar hart verkrijgen om haar vader op straat te laten staan, dus neemt ze hem in huis als huurder, in de hoop dat ze zo kan voorkomen dat Michael ontdekt dat Max zijn grootvader is. Het feit dat Max een enorme koffer vol met geld bij zich heeft maakt het er niet gemakkelijker op, zeker niet wanneer hij dat geld ongevraagd gebruikt om Nora en vooral Michael met cadeaus te overspoelen. Bovendien heeft Nora net vriendschap gesloten met een detective [Donald Sutherland], die uiteraard steeds meer achterdochtig wordt over de onaangekondigde huurder.

Komisch drama komt wat langzaam op gang en Michaels naïviteit over de herkomst van de cadeaus is niet geheel geloofwaardig, maar schrijver/scenarist Neil Simon compenseert met scherpe dialogen. Vooral de stroom aan smoesjes die Nora moet verzinnen voor haar plotselinge welvarendheid levert bijzonder grappige momenten op. Kiefer Sutherland maakt hier ook zijn filmdebuut, hij is te zien in gesprek met Broderick aan het begin van de film, vlak nadat die is afgezet op school.

Multatuli’s literaire meesterwerk komt op indrukwekkende wijze tot leven in het scenario van Gerard Soeteman dat op enerverende wijze werd verfilmd door Fons Rademakers. Max Havelaar [Peter Faber] is een betrouwbare, capabele ambtenaar die met zijn vrouw [Sacha Bulthuis] en dochter [Mello Nieuwenhuis] in de jaren ’50 van de 19e eeuw al enkele posten in Oost-Indië heeft bezet wanneer hij naar Java afreist als vervanger voor assistent-gouverneur-generaal Slotering [Joop Admiraal], wiens mysterieuze dood door de autoriteiten in de doofpot is gestopt. Maar de Gouverneur-Generaal [Frans Vorstman] heeft niet gerekend op Havelaars sterke rechtvaardigheidsgevoel. Daarmee wint Havelaar geleidelijk respect van zijn ‘onderdanen’, maar komt hij lijnrecht te staan tegen over de plaatselijke regent [Adendu Soeslaningrant], die zijn machtspositie uitbuit. Een Nederlands-Indonesische co-productie met voortreffelijke locatiewerk en uitstekend spel van Faber in het bijzonder geeft een scherp beeld van het corrupte systeem en het onverbloemde racisme aan de hand waarvan Nederland tot diep in de 20e eeuw zichzelf schatrijk maakte.

Een goedkoop gemaakte, maar profetische documentaire, gemaakt een jaar voor de financiële crisis, schetst een belangrijk deel van de problematiek die de crisis zou veroorzaken. Deze eenzijdige, maar boeiende documentaire toont hoe vooral de slachtoffers van de orkaan Katrina het doelwit werden van kredietverstrekkers en hoe die - mede door een dubieuze wijziging in de wet - gezinnen in financiële problemen middels hun marketingstrategie dieper in de schulden konden en wilden werken. Ook opvallend is de aandacht voor de manier waarop deze bedrijven persoonlijke gegevens van studenten gebruiken (ze mogen daarvoor zelf op campus campagne voeren!) om ze te verleiden met allerlei leenconstructies. Het resultaat? Grote financiële problemen voor de klanten en kredietverleners die hun slachtoffers tot in lengte van jaren kunnen uitmelken. Het lage budget is zichtbaar en dit is een duidelijke aanklacht tegen het banksysteem. Objectief is het niet, maar wel inzichtelijk en interessant. En wacht tot de aftiteling is afgelopen!

In 1985 verruilt de 33-jarige Maxine [Mia Goth] haar carrière vals pornoactrice voor een carrière als Hollywood Screamqueen met een hoofdrol in The Puritan II, geregisseerd door de cynische en veeleisende Elizabeth Bender [Elizabeth Debicki]. Ze wordt gestalkt door iemand die doet denken aan Herr Flick en/of Dr. Claw, wordt lastig gevallen door een arrogante privé-detective [Kevin Bacon] en krijgt te maken met twee rechercheurs [Michelle Monaghan, Bobby Cannavale] die denken dat Maxine hen kan helpen bij hun klopjacht op ‘The Night Stalker’, een seriemoordenaar die Hollywood al geruime tijd in de greep houdt. Zoals gebruikelijk dompelt West je onder in zijn versie van het tijdsbeeld met een integrale versie van ZZ Tops “Gimme All Your Lovin’”, de pornoscene, cocaïne en pseudo-religieuze groeperingen die in opstand komen tegen de verderfelijke invloed van film, televisie en rockmuziek. Voor de liefhebbers zijn er verwijzingen naar allerlei horrorklassiekers. Helaas is het scenario een vergaarbak van half uitgewerkte ideeën die in aantal gevallen amper iets te maken hebben met wat moet doorgaan voor het centrale plot. West trakteert je zo nu en dan op gore, maar vergeet de spanningsopbouw en Maxine is een afstotelijk personage waar je moeilijk sympathie voor kunt opbrengen. Ik bekommerde me meer om Bacon, de enige die wat leven in de brouwerij brengt. De ontknoping is werkelijk een verschrikking, mogelijk het resultaat een volledig mislukte poging om de pulphorrorfilms uit die tijd te parodiëren. Laatste uit drie horrorfilms (na X en Pearl) die Ti West maakte met Mia Goth in de hoofdrol.

24 jaar geleden had de toen 36-jarige Gracie een affaire met de 12-jarige Joe, een klasgenoot van haar zoon. De onthulling van de affaire resulteerde in een mediaschandaal, een zwangerschap, een gevangenisstraf en een echtscheiding. Televisiester Elizabeth [Natalie Portman] is uitverkoren om de rol van Gracie te spelen in een film over de affaire. Daarom brengt ze tijd door met Gracie [Julianne Moore] en Joe [Charles Melton], die nog altijd bij elkaar zijn, maakt ze kennis met hun tweeling Charlie [Gabriel Chung] en Mary [Elizabeth Yu]. Een karakterstudie over een karakterstudie waarin vooral veel gepraat wordt. Dramatisch klinkende piano-intermezzo’s moeten ons doen geloven dat er iets veelzeggends is gebeurd, maar mij hebben ze niet weten te overtuigen. Portman en Moore doen een gooi naar een Oscarnominatie, maar er is geen verhaal en geen karakterontwikkeling. En die ene verrassend bedoelde twist kun je al mijlen van tevoren zien aankomen.

Oscarwinnaar voor beste documentaire is vooral interessant als reconstructie van de controverse en het daarop volgende verhitte publieke debat over het Vietnam Veterans Memorial dat in 1982 werd gebouwd. De pas 22-jarige Maya Lin was studeerde architectuur toen ze besloot om deel te nemen aan de ontwerpwedstrijd voor het herdenkingsmonument voor Vietnamveteranen. Een nauwkeurig samengestelde jury koos tot ieders verrassing voor haar ontwerp, een lange, zwarte muur met de namen van alle gevallenen in chronologische volgorde. De keuze voor dit ontwerp riep aanvankelijk veel weerstand op, niet alleen vanwege het ontwerp, maar ook omdat de ontwerpster van Aziatische afkomst was. We zien hoe de onervaren Lin zich op waardige wijze verdedigt en horen ook haar visie achter het ontwerp van dit inmiddels zeer geliefde monument. Het tweede deel richt zich op andere monumenten die ze heeft ontworpen, maar die - mede vanwege het gebrek aan dramatiek - minder interessant zijn. Bovendien beperkt regisseur Freida Lee Mock vooral tot een analyse van Lins werk. Je krijgt weinig inzicht in haar verleden, haar drijfveren en haar inspiraties, maar voor liefhebbers van architectuur is dit een must.

Maya [Coco Jack Gillies] en Willie [Benson Jack Anthony] redden de babymier Smoosh [Evie Gillies], maar raken daarbij de weg kwijt. De verdwijning van Smoosh dreigt een strijd te ontketenen tussen de mieren de kevers geleid door de even strijdlustige als zelfingenomen Bumbulus [Christian Charisiou]. In grote lijnen een matige remake van Maya The Bee Movie. Er is duidelijk meer aandacht besteed aan de decors (die beter zijn dan voorheen) dan aan een origineel verhaal en de muzikale intermezzo’s had Cleary gerust achterwege kunnen laten.

De piepjonge Maya [Coco Jack Gillies] maakt haar eerste zelfstandige stapjes in de bijenwereld. Haar impulsiviteit en nieuwsgierigheid vallen niet goed bij haar mentor Buzzlina [Jack Weaver], de hofdame van de koningin [Miriam Margolyes], zeker niet nadat Maya bevriend is geraakt met Flip de sprinkhaan [Richard Roxburgh] en beseft dat bijen prima kunnen samenleven met alle soorten. Buzzlina wil namelijk een conflict uitlokken met de horzels als onderdeel van een complot om de macht in handen te krijgen. Maya en haar nieuwe vriendje Willy [Kodi Smit-McPhee] steken daar echter een stokje voor en tijdens een ontdekkingsreis door de omgeving ontdekken ze bovendien de waarheid achter de gevreesde Gorgo. De sobere animatie wordt gecompenseerd door het simpele, maar onderhoudende verhaal, de grappige personages en de innemende stemvertolking. De klungelige mieren Arnie [David Collins] en Barney [Shane Dundas] stelen de show. Kreeg twee vervolgen.

In dit vervolg op Maya The Bee Movie besluit Maya [Coco Jack Gillies] in een impuls op eigen houtje (met Willie [Benson Jack Anthony] in haar kielzog) af te reizen naar Zoemtropolis om verhaal te halen bij de keizerin [Marney McQueen] die de helft van de honing eist om De Honingspelen te kunnen organiseren. In haar naïviteit maakt Maya de zaak er erger op waardoor ze Bloemweide alleen kan redden van de ondergang als ze de Honingspelen wint met een team dat door de keizerin is samengesteld. Uiteraard bestaat dat team niet uit de meest geschikte kandidaten en is er een vervelend wicht [Linda Ngo] dat er alles aan doet om de Honingspelen zélf te winnen. Matige animatie, een routinematig script en matige stemvertolkingen. Alleen geschikt voor kleintjes die nog niet beter weten.

Grace [Diane Keaton] en Sam [William H. Macy] leren elkaar kennen tijdens een bioscoopbezoek, Howard [Richard Gere] heeft al enkele maanden een affaire met Monica [Susan Sarandon] en tijdens een bruiloft krijgen Allen [Luke Bracey] en Michelle [Emma Roberts] ruzie over de toekomst van hun relatie. De drie romantische verhaallijnen komen op voorspelbare wijze samen in deze wat oubollige romantische komedie. De starpower van de cast en enkele niet onaardige bespiegelingen op het huwelijk en relaties in het algemeen maken dit een kijkje waard.

James Cagney is de belangrijkste reden om deze film te zien, maar helaas duurt het 25 minuten voordat hij dit misdaaddrama uit het slop haalt. De melodramatische scènes in de rechtbank zijn niet om aan te zien, zeker niet wanneer de vader van de zwarte Smoke zich moet verdedigen. Tot die tijd vertelt Mayor Of Hell het verhaal van een groepje jonge delinquenten, duidelijk voorlopers op de Dead End Kids met wie Cagney enkele jaren later zou werken, o.a. in Angels With Dirty Faces. Het acteertalent van de jonge cast laat echter te wensen over en Dudley Digges is nogal karikaturaal als de meedogenloze directeur van het heropvoedingskamp waar de kinderen terecht komen. Cagney speelt een inspecteur die zich, mede dankzij de informatie die hij krijgt van verpleegster Dorothy [Madge Evans], zich begint te bekommeren om het lot van de jongens en besluit orde op zaken te zetten.

Het is een wat naïef, gedateerd verhaal en zelfs wanneer Cagney de film eindelijk doet opleven zijn de tekortkomingen in het scenario duidelijk zichtbaar, niet in de laatste plaats in de zonderlinge finale. Voor Cagney-completisten...

Liefhebbers van operettes zullen de lange finale waarschijnlijk meer waarderen. Jeanette MacDonald en Nelson Eddy waren het populairste zangduo in Hollywood en dit wordt beschouwd als één van hun beste films. De verzorgde productie, met grote sets en prachtige kostuums, helpt daar zeker bij, evenals het feit dat ze hier hun beroemdste liedje "Will You Remember" vertolken. Het scenario geeft MacDonald de mogelijkheid om een dramatisch interessante rol te spelen en Eddy toont uitstekend om te kunnen gaan met de komische scènes, zeker tijdens zijn optreden in een café. Op de zang valt niets aan te merken, die is uitstekend, maar de grote muzikale finale duurt wel erg lang.

Een groep jongens overleeft in “The Glade” waar Alby [Aml Ameen] aanvankelijk de scepter zwaait. De komst van een nieuweling [Dylan O’Brien] zorgt voor vernieuwde onrust, zeker wanneer deze nieuweling zich begint te beseffen waar hij terecht is gekomen en wat zijn eigen rol daarin is. En dan worden de jongens ook nog eens opgeschrikt door de komst van Teresa [Kaya Scodelario] en de boodschap dat zij “de laatste” zal zijn. Dat maakt duidelijk dat het de hoogste tijd is om te proberen te ontsnappen zonder te worden gedood door de Grievers die de enige doorgang naar een andere plaats versperren. Eén van de betere futuristische tienerfilms uit de periode met een boeiend centraal mysterie en vooral goed spel van Will Poulter als de opruiende Gally en Thomas Brodie-Sangster als de terughoudende Newt. Eerste deel van een trilogie. Vervolg: The Maze Runner: The Scorch Trials.

Het slot van de Maze Runner-trilogie is, net als z'n voorgangers, bepaald geen geweldige film. Van het verhaal kon ik sowieso nooit veel chocola maken - een soort Hunger Games in een Resident Evil-jasje, maar dan heel erg omslachtig - en dat is hier niet anders. Sowieso veronderstelt deze film dat je je nog precies kan herinneren wat er in de voorgaande films is gebeurd, dus het helpt als je die hebt gezien. Een verwarrend verhaal rondom een serum - werkt het nou wel of werkt het nou niet? - en de volstrekt kleurloze Dylan O'Brien in de hoofdrol (het grootste manco aan de serie) zijn duidelijke minpunten. Will Poulter keert gelukkig terug als Gally en zijn aanwezigheid tilt de film naar een acceptabel niveau. De actiescènes zijn goed gefilmd en goddank ook op een dusdanige manier gemonteerd dat de actie overzichtelijk blijft. De special effects en de make-up zijn ook uitstekend, maar ik ben vooral te spreken over de score van John Paesano die een ouderwetse orkestrale score componeerde, beperkt gebruik maakt van percussie - iets waar ik een verschrikkelijke hekel aan heb - en met enkele mooie, effectieve thema's de holle dramatiek van het scenario naar een hoger plan tilt. Technisch dus uitstekend, maar met de zwakke O'Brien en een haastige finale die meerdere vragen onbeantwoord laat, is het toch een ietwat teleurstellend einde van een ietwat teleurstellende trilogie.

De groep die in The Maze Runner wist te ontsnappen uit “The Glade” lijkt een veilig onderkomen te hebben gevonden bij Mr Janson [Aiden Gillen]. Het is daar weliswaar beter toeven dan in “The Glade”, maar Thomas [Dylan O’Brien] heeft al snel het gevoel dat Mr Janson mogelijk onder één hoedje speelt met WICKED. Ontsnapping is dus gewenst in deze herhaling van zetten waarin de aanwezigheid van Will Poulter node wordt gemist. Het verhaal is bovendien niet meer dan een verbindingsstuk tussen de opening en het slot van trilogie. Je kunt hem in feite best overslaan.

Dit komische drama is weliswaar prima geacteerd (met Mikkelsen als uitblinker), maar is zo bizar en vervreemdend dat ik zo nu en dan in de verleiding kwam of af te haken. Gabriel [David Dencik] en Elias [Mads Mikkelsen] ontdekken na de dood van hun vader dat zij allebei door hem waren geadopteerd. Hun biologische vader blijkt op een klein eilandje te wonen, maar de broers hebben andere moeders. Ze besluiten hun vader op te zoeken en maken daar prompt kennis met hun drie andere halfbroers: Franz [Søren Malling], Josef [Nicholas Bro] en Gregor [Nikolaj Lie Kaas]. Burgemeester Flemming [Ole Thestrup] (een oom) doet er echter alles aan om te voorkomen dat Gabriel en Elias hun biologische vader zien. Maar dat laten ze niet zomaar gebeuren! Zeer vreemd, maar regelmatig genoeg erg grappig op een absurdistische manier.

Toen Stuart Sutcliffe in 1961 besloot ‘The Beatles’ te verlaten, was Paul McCartney de enige die bereid was om de rol van basgitarist op te nemen. Het karakteristieke geluid van de Höfner die hij liet ontwerpen, was nadrukkelijk aanwezig op vroege hits als ‘All My Loving’ en ‘Day Tripper’. Vanaf 1963 gebruikte hij een andere basgitaar en was deze Höfner slechts een backup. Kort na het uiteenvallen van The Beatles verdween deze iconische basgitaar. Meer dan 50 jaar later slaan enkele ‘basjagers’ de handen ineen om te achterhalen wie verantwoordelijk was voor deze verdwijning, in de hoop de gitaar terug te vinden. De zoektocht is niet erg spannend, maar dit is een zeldzame gelegenheid om McCartney herinneringen te zien ophalen uit de vroege jaren van The Beatles en zijn relatie met de muziekinstrumenten waarmee hij grote invloed had op generaties basgitaristen.

Don McCullin is één van de beroemdste fotografen van zijn generatie. Hij werd vooral bekend als fotograaf in oorlogsgebieden en leverde een belangrijke bijdrage aan het maatschappelijk debat rondom conflicten over de hele wereld. McCullin, die op zijn 77e bezig is om zijn omvangrijke archief te documenteren voor een volgende generatie, spreekt openhartig over wat hij heeft gezien, hoe hij probeerde gruwelen die hij zag te verwerken, maar ook over de langdurige psychologische effecten van zijn werk waardoor hij op den duur een 'oorlogsjunkie' werd.

Deze ontnuchterende documentaire, met prachtig gemaakte foto's van vaak onmenselijke gebeurtenissen en omstandigheden, maakt vooral duidelijk dat oorlog een rode draad is in de menselijke geschiedenis. McCullin geeft zelf aan dat er altijd wel ergens een oorlogsconflict was om te fotograferen. Tevens is dit een zinvolle geschiedenisles, die ook het licht schijnt op conflicten die we zijn vergeten. Maar McCullin biedt ons vooral een blik in de wereld van de fotojournalist en dat maakt dit voor fotografen en journalisten een niet te missen documentaire.

Geen enkele professionele tennisser won zoveel titels als John McEnroe die vier jaar achtereen de wereldranglijst aanvoerde en ook als dubbelspeler tot de absolute top behoorde. McEnroe werkt nu al jaren als tenniscommentator, maar zijn ongeëvenaarde prestaties worden nog altijd overschaduwd door zijn emotionele uitbarstingen op de baan. In deze boeiende documentaire onthult McEnroe zijn ware emoties gedurende deze periode. Daarbij is vanzelfsprekend aandacht voor zijn rivaliteit met toptennissers Jimmy Connors en Björn Borg (met Borg is hij nog steeds zeer goed bevriend), zijn bijzondere vriendschap met de levenslustige Vitus Gerulaitis, zijn turbulente huwelijk met Tatum O’Neal en de complexe relatie met zijn vader en (later) zijn kinderen.

Het waargebeurde verhaal achter het succes van het hardloopteam van McFarland High School dat in 1987 vanuit het niets kampioen van Californië werd. Spil in dat verhaal is coach Jim White [Kevin Costner], een gymdocent wiens reputatie door een paar akkefietjes dusdanig is aangetast dat hij - zo beschouwt hij het zelf - niets beter weet te krijgen dan een aanstelling in McFarland. Zijn vrouw [Maria Bello] en dochters [Morgan Saylor, Elsie Fisher] voelen zich aanvankelijk totaal niet thuis in het kleine stadje waar veel mensen van Midden-Amerikaanse achtergrond wonen. Jim ontdekt echter bij toeval dat een paar van zijn pupillen ontzettend goed kunnen hardlopen en hij probeert uit alle macht wederzijds vertrouwen en respect te kweken, maar daarvoor moet hij flink wat persoonlijke en culturele obstakels overwinnen. Hij krijgt gelukkig hulp uit onverwachte hoek.

Costners spel is iets te onderkoeld en Niki Caro is niet van plan om het wiel opnieuw uit te vinden, dus valt ze terug op de vertrouwde regie- en montagetrucjes die we kennen uit bekende sportdrama's. De uitkomst is niet zo moeilijk te raden, maar het is de manier waarop de familie White langzaam vergroeid raakt met de bewoners van McFarland dat dit sportdrama boven de middelmaat doe uittillen.

Deze no-budget documentaire van Franny Armstrong (met enkele reconstructies geregisseerd door niemand minder dan Ken Loach) is een kroniek van het ultieme David en Goliath-verhaal. Wanneer een Britse afdeling van Greenpeace een aanklacht tegen McDonald's op straat uitdeelt, besluit de twee multinational de schrijvers aan te klagen. Ze doen daarbij beroep op een artikel in de Britse grondwet die stelt dat je publiekelijk je excuses moet aanbieden als je ook maar één feitelijke onjuistheid hebt beweerd. Twee van de schrijvers, barkeeper Helen Steele en postbezorger Dave Morris, weigeren hun excuses aan te bieden en worden voor het gerecht gesleept. De 10 (!) topadvocaten van McDonald's weten het zelfs voor elkaar te krijgen dat de zaak niet door een jury, maar door een rechter wordt beoordeeld, zodat Helen en Dave hun recht op een advocaat verliezen. Bovendien is er sprake van een omgekeerde bewijslast: het is dus aan Helen en Dave om te bewijzen dat elk van de beweringen in het pamflet feitelijk juist is, ook al moeten ze daarbij zelf alle getuigen ondervragen!

Armstrong zorgt ervoor dat deze documentaire niet een éénzijdige aanklacht tegen McDonald's wordt. Ze richt zich louter op de beweringen in het pamflet en de bewijsvoering van beide partijen, waarbij er wel meer aandacht is voor de argumenten van de Greenpeace-activisten, maar ook die blijven bij de feiten en verzanden niet in idealistisch gepreek. Hoewel McDonalds er uiteraard bekaaid van af komt, is McLibel vooral een inspiratiebron die toont dat je als gewone burger niet geheel machteloos staat tegenover multinationals. Anderzijds kun je niet anders dan bewondering hebben voor de combinatie van volharding en het ijzersterke inhoudelijk werk dat Helen en Dave gedurende een periode van 10 jaar heeft neergezet in deze uitputtende strijd.

Alexander McQueen was een eigenzinnige, Britse mode-ontwerper die in de jaren '90 met zijn persoonlijke stijl, die de wereld om hem heen reflecteerde, een revolutie in de modewereld ontketende. Er is veel materiaal waarin McQueen - die in 2010 zelfmoord pleegde - openhartig spreekt over zijn manier van werken. Aan de hand van een aantal van sleutelfiguren uit de modewereld en McQueens belangrijkste medewerkers ontstaat een beeld van een complexe persoonlijkheid met een temperament dat kenmerkend is genieën. Een indringende documentaire waarvoor je geen kennis hoeft te hebben van de modewereld, al is dat uiteraard een pré.

Richard Linklater was duidelijk meer geïnteresseerd in het reconstrueren van de periode (1937) en de perikelen rondom The Mercury Theater onder leiding van de even geniale als veeleisende Orson Welles. Zac Efron mist de emotionele diepgang om zijn karakter, een jonge acteur die na een bizarre bliksemauditie opeens een rol in Julius Caesar weet te bemachtigen, niet volledig te laten overschaduwen door de geniale vertolking van Christian McKay als Welles, waarvoor hij terecht meerdere prijzen in ontvangst nam. De film ziet er prachtig uit, met prachtige sets, kostuums, make-up en belichting, maar de matige uitwerking van het centrale personage is een minpunt.

Lou [Emilia Clarke] is kostwinner voor haar familie, dus wanneer de pub waar ze werkt failliet gaat, wil ze zo snel mogelijk een baan krijgen. Die vindt ze bij de welgestelde familie Traynor, als persoonlijk assistent en gezelschap voor Will [Sam Claflin], een sportieve, levenslustige jonge man tot hij als gevolg van een ongeluk ernstig verlamd raakt. De iets te enthousiaste Lou en de verbitterde Will moeten behoorlijk aan elkaar wennen, maar al snel heb je het idee dat je precies weet welke kant het op gaat. Gelukkig blijkt dit minder voorspelbaar te zijn dan verwacht en heeft het meer diepgang dan veel soortgenoten. Clarkes ‘charme’ kan zo nu en dan wat op de zenuwen werken, maar er is een prettige chemie tussen de twee hoofdrolspelers. En dus is dit een bovengemiddeld, maar niet buitengewoon goed romantisch drama.

Als het je leuk lijkt om een halve film lang te kijken naar een stijve penis of nieuwsgierig bent naar een pseudo-femistisch antwoord op de vrouwonvriendelijke video nasties van begin jaren 80, dan kun je hier misschien wat mee. Ik weet niet of Narro volstrekt incompetent was of in de illusie verkeerde dat hij de nieuwe Jean-Luc Godard was, maar bereid je in ieder geval voor op scène waarin hij ondertiteling gebruikt in plaats van dubbing en waarin de vier vrouw die een man met een cowboyhoed [Iván Arana] vernederen in wat lijkt op een serie slecht geïmproviseerde scènes waarin de dames vooral veel lachen en de kijker zich afvraagt waar dit allemaal op slaat. Eersteklas prutswerk met een Golden Shower als hoogtepunt. I rest my case!

Jarenlang maakt Sonny Fisher [Kevin Hart] de spectaculaire verjaardagsvieringen van zijn boezemvriend Huck [Mark Wahlberg] mee, maar de laatste drie verjaardagen heeft hij laten schieten. Wanneer Sonny’s echtgenote Maya [Regina Hall] denkt dat het goed is als hij wat tijd voor zichzelf neemt, besluit hij in te gaan op de uitnodiging voor Hucks 44e verjaardag. Hart doet nog maar eens een keer zijn kunstje als brave huisvader en Wahlberg (die weinig te doen heeft) is charismatisch als diens beste vriend, maar de humor is banaal en het verhaal te oppervlakkig en voorspelbaar. Hart zal hier zeker geen nieuwe fans mee winnen. De fans van zijn komische stijl zullen die iets meer waarderen.

De ervaringen van drie leden van een vierkoppig Israëlisch gezin in Jeruzalem, maakt niet alleen duidelijk hoe ver zij uit elkaar zijn gegroeid, maar ook dat ze moeite hebben om te achterhalen wat hun huidige plaats is in een verscheurde maatschappij waarin wantrouwen en vooroordelen aan de orde van de dag zijn.

De vader is een oud-soldaat die na 27 jaar met pensioen is gegaan en nu een carrière als verkoper wil beginnen, iets waar hij weinig kaas van heeft gegeten. De moeder is een lerares die een gewaagde beslissing neemt wanneer één van haar leerlingen haar complimenteert met haar uiterlijk. De dochter is een ogenschijnlijk rebels meisje dat meedoet aan protesten die uit de hand lopen, maar die ook in haar ééntje probeert chocola te maken van een wereld waarin Arabieren en Israeli's maar niet vreedzaam met elkaar lijken te kunnen leven.

Regisseur/scenarist Eran Kolirin slaagt er onvoldoende in om de verhalen samen te smelten tot één groot geheel, bovendien bevat het scenario te weinig verrassingen om de middelmaat te ontstijgen. De bedoelingen zijn goed en het acteerwerk is zeer degelijk, maar de film is wat oppervlakkiger dan ik had gehoopt en durft de vinger niet echt op de zere plek te leggen in een land dat behoefte heeft aan antwoorden. Deze film werpt echter vooral vragen op...

Cady Heron [Angourie Rice] is een tiener zonder ruggengraat, die zich op haar nieuwe school meteen de les laat lezen door de zogeheten ‘Plastics’, een groepje door uiterlijke geobsedeerde meisjes waarvan Regina [Renée Rapp] de lakens uitdeelt op school. Dat vinden de ‘art kids’ Janis [Auli’i Cravalho] en Damian [Jaquel Spivey], die natuurlijk allebei homoseksueel zijn, geen goed idee. Loopt natuurlijk verkeerd af met behulp van sociale media toont Cady aan dat iedereen (lees: alle meisjes) even gemeen is. Tina Fey schreef deze zogenaamde update van de gelijknamige film uit 2004, maar de centrale boodschap over leven en laten leven gaat verloren door een hokjesgeest die gedateerd en aanstootgevend is. Een naargeestige muzikale komedie die alleen tot leven komt tijdens de muzikale intermezzo’s, die dynamisch zijn gefilmd en voorzien van een energieke choreografie. Vooral Cravalho maakt indruk, ook al voegen de liedjes inhoudelijk helemaal niets toe. Naargeestig en veelal slecht geacteerd, hoewel Fey goede momenten heeft als de wiskundedocent. De oplettende kijker herkent Lindsay Lohan in een klein rolletje tegen het einde.

Arthur Bishop [Jason Statham] is een huurmoordenaar die verbijsterd is wanneer zijn nieuwste contract stelt dat hij zijn vriend en regelmatige opdrachtgever Harry McKenna [Donald Sutherland] moet liquideren. Na een uitgebreide toelichting van Dean [Tony Goldwyn] besluit Arthur de opdracht te aanvaarden. Maar dan neemt Harry’s zoon Steve [Ben Foster] contact op met Arthur. Steve is vastbesloten wraak te nemen op de moordenaars van zijn vader. Een weinig geloofwaardig plot in een routinematige actiethriller die gelukkig een paar fraaie actiescènes heeft. Voor de rest houdt Foster de zaak nog enigszins interessant.

Arthur Bishop [Jason Statham] heeft zich teruggetrokken op een paradijselijk eiland. Daar ontmoet hij Gina [Jessica Alba] die vervolgens wordt ontvoerd om Arthur te dwingen de wereld af te reizen voor een serie liquidaties. Alba is er alleen om te pruilen en mooi te zijn (bijvoorbeeld wanneer ze om onduidelijke redenen een duik in de zee neemt) en de makers dachten met Hong Kong-actielegende Michelle Yeoh en Oscarwinnaar Tommy Lee Jones voldoende ingrediënten te hebben voor een goede actiefilm. Yeoh en Lee Jones doen echter alleen voor spek en bonen mee en het plot is te verwaarlozen. Exploitatie van het slechtere soort.