Meningen

Liefhebbers van operettes zullen de lange finale waarschijnlijk meer waarderen. Jeanette MacDonald en Nelson Eddy waren het populairste zangduo in Hollywood en dit wordt beschouwd als één van hun beste films. De verzorgde productie, met grote sets en prachtige kostuums, helpt daar zeker bij, evenals het feit dat ze hier hun beroemdste liedje "Will You Remember" vertolken. Het scenario geeft MacDonald de mogelijkheid om een dramatisch interessante rol te spelen en Eddy toont uitstekend om te kunnen gaan met de komische scènes, zeker tijdens zijn optreden in een café. Op de zang valt niets aan te merken, die is uitstekend, maar de grote muzikale finale duurt wel erg lang.

Een groep jongens overleeft in “The Glade” waar Alby [Aml Ameen] aanvankelijk de scepter zwaait. De komst van een nieuweling [Dylan O’Brien] zorgt voor vernieuwde onrust, zeker wanneer deze nieuweling zich begint te beseffen waar hij terecht is gekomen en wat zijn eigen rol daarin is. En dan worden de jongens ook nog eens opgeschrikt door de komst van Teresa [Kaya Scodelario] en de boodschap dat zij “de laatste” zal zijn. Dat maakt duidelijk dat het de hoogste tijd is om te proberen te ontsnappen zonder te worden gedood door de Grievers die de enige doorgang naar een andere plaats versperren. Eén van de betere futuristische tienerfilms uit de periode met een boeiend centraal mysterie en vooral goed spel van Will Poulter als de opruiende Gally en Thomas Brodie-Sangster als de terughoudende Newt. Eerste deel van een trilogie. Vervolg: The Maze Runner: The Scorch Trials.

Het slot van de Maze Runner-trilogie is, net als z'n voorgangers, bepaald geen geweldige film. Van het verhaal kon ik sowieso nooit veel chocola maken - een soort Hunger Games in een Resident Evil-jasje, maar dan heel erg omslachtig - en dat is hier niet anders. Sowieso veronderstelt deze film dat je je nog precies kan herinneren wat er in de voorgaande films is gebeurd, dus het helpt als je die hebt gezien. Een verwarrend verhaal rondom een serum - werkt het nou wel of werkt het nou niet? - en de volstrekt kleurloze Dylan O'Brien in de hoofdrol (het grootste manco aan de serie) zijn duidelijke minpunten. Will Poulter keert gelukkig terug als Gally en zijn aanwezigheid tilt de film naar een acceptabel niveau. De actiescènes zijn goed gefilmd en goddank ook op een dusdanige manier gemonteerd dat de actie overzichtelijk blijft. De special effects en de make-up zijn ook uitstekend, maar ik ben vooral te spreken over de score van John Paesano die een ouderwetse orkestrale score componeerde, beperkt gebruik maakt van percussie - iets waar ik een verschrikkelijke hekel aan heb - en met enkele mooie, effectieve thema's de holle dramatiek van het scenario naar een hoger plan tilt. Technisch dus uitstekend, maar met de zwakke O'Brien en een haastige finale die meerdere vragen onbeantwoord laat, is het toch een ietwat teleurstellend einde van een ietwat teleurstellende trilogie.

De groep die in The Maze Runner wist te ontsnappen uit “The Glade” lijkt een veilig onderkomen te hebben gevonden bij Mr Janson [Aiden Gillen]. Het is daar weliswaar beter toeven dan in “The Glade”, maar Thomas [Dylan O’Brien] heeft al snel het gevoel dat Mr Janson mogelijk onder één hoedje speelt met WICKED. Ontsnapping is dus gewenst in deze herhaling van zetten waarin de aanwezigheid van Will Poulter node wordt gemist. Het verhaal is bovendien niet meer dan een verbindingsstuk tussen de opening en het slot van trilogie. Je kunt hem in feite best overslaan.

Dit komische drama is weliswaar prima geacteerd (met Mikkelsen als uitblinker), maar is zo bizar en vervreemdend dat ik zo nu en dan in de verleiding kwam of af te haken. Gabriel [David Dencik] en Elias [Mads Mikkelsen] ontdekken na de dood van hun vader dat zij allebei door hem waren geadopteerd. Hun biologische vader blijkt op een klein eilandje te wonen, maar de broers hebben andere moeders. Ze besluiten hun vader op te zoeken en maken daar prompt kennis met hun drie andere halfbroers: Franz [Søren Malling], Josef [Nicholas Bro] en Gregor [Nikolaj Lie Kaas]. Burgemeester Flemming [Ole Thestrup] (een oom) doet er echter alles aan om te voorkomen dat Gabriel en Elias hun biologische vader zien. Maar dat laten ze niet zomaar gebeuren! Zeer vreemd, maar regelmatig genoeg erg grappig op een absurdistische manier.

Toen Stuart Sutcliffe in 1961 besloot ‘The Beatles’ te verlaten, was Paul McCartney de enige die bereid was om de rol van basgitarist op te nemen. Het karakteristieke geluid van de Höfner die hij liet ontwerpen, was nadrukkelijk aanwezig op vroege hits als ‘All My Loving’ en ‘Day Tripper’. Vanaf 1963 gebruikte hij een andere basgitaar en was deze Höfner slechts een backup. Kort na het uiteenvallen van The Beatles verdween deze iconische basgitaar. Meer dan 50 jaar later slaan enkele ‘basjagers’ de handen ineen om te achterhalen wie verantwoordelijk was voor deze verdwijning, in de hoop de gitaar terug te vinden. De zoektocht is niet erg spannend, maar dit is een zeldzame gelegenheid om McCartney herinneringen te zien ophalen uit de vroege jaren van The Beatles en zijn relatie met de muziekinstrumenten waarmee hij grote invloed had op generaties basgitaristen.

Don McCullin is één van de beroemdste fotografen van zijn generatie. Hij werd vooral bekend als fotograaf in oorlogsgebieden en leverde een belangrijke bijdrage aan het maatschappelijk debat rondom conflicten over de hele wereld. McCullin, die op zijn 77e bezig is om zijn omvangrijke archief te documenteren voor een volgende generatie, spreekt openhartig over wat hij heeft gezien, hoe hij probeerde gruwelen die hij zag te verwerken, maar ook over de langdurige psychologische effecten van zijn werk waardoor hij op den duur een 'oorlogsjunkie' werd.

Deze ontnuchterende documentaire, met prachtig gemaakte foto's van vaak onmenselijke gebeurtenissen en omstandigheden, maakt vooral duidelijk dat oorlog een rode draad is in de menselijke geschiedenis. McCullin geeft zelf aan dat er altijd wel ergens een oorlogsconflict was om te fotograferen. Tevens is dit een zinvolle geschiedenisles, die ook het licht schijnt op conflicten die we zijn vergeten. Maar McCullin biedt ons vooral een blik in de wereld van de fotojournalist en dat maakt dit voor fotografen en journalisten een niet te missen documentaire.

Geen enkele professionele tennisser won zoveel titels als John McEnroe die vier jaar achtereen de wereldranglijst aanvoerde en ook als dubbelspeler tot de absolute top behoorde. McEnroe werkt nu al jaren als tenniscommentator, maar zijn ongeëvenaarde prestaties worden nog altijd overschaduwd door zijn emotionele uitbarstingen op de baan. In deze boeiende documentaire onthult McEnroe zijn ware emoties gedurende deze periode. Daarbij is vanzelfsprekend aandacht voor zijn rivaliteit met toptennissers Jimmy Connors en Björn Borg (met Borg is hij nog steeds zeer goed bevriend), zijn bijzondere vriendschap met de levenslustige Vitus Gerulaitis, zijn turbulente huwelijk met Tatum O’Neal en de complexe relatie met zijn vader en (later) zijn kinderen.

Het waargebeurde verhaal achter het succes van het hardloopteam van McFarland High School dat in 1987 vanuit het niets kampioen van Californië werd. Spil in dat verhaal is coach Jim White [Kevin Costner], een gymdocent wiens reputatie door een paar akkefietjes dusdanig is aangetast dat hij - zo beschouwt hij het zelf - niets beter weet te krijgen dan een aanstelling in McFarland. Zijn vrouw [Maria Bello] en dochters [Morgan Saylor, Elsie Fisher] voelen zich aanvankelijk totaal niet thuis in het kleine stadje waar veel mensen van Midden-Amerikaanse achtergrond wonen. Jim ontdekt echter bij toeval dat een paar van zijn pupillen ontzettend goed kunnen hardlopen en hij probeert uit alle macht wederzijds vertrouwen en respect te kweken, maar daarvoor moet hij flink wat persoonlijke en culturele obstakels overwinnen. Hij krijgt gelukkig hulp uit onverwachte hoek.

Costners spel is iets te onderkoeld en Niki Caro is niet van plan om het wiel opnieuw uit te vinden, dus valt ze terug op de vertrouwde regie- en montagetrucjes die we kennen uit bekende sportdrama's. De uitkomst is niet zo moeilijk te raden, maar het is de manier waarop de familie White langzaam vergroeid raakt met de bewoners van McFarland dat dit sportdrama boven de middelmaat doe uittillen.

Deze no-budget documentaire van Franny Armstrong (met enkele reconstructies geregisseerd door niemand minder dan Ken Loach) is een kroniek van het ultieme David en Goliath-verhaal. Wanneer een Britse afdeling van Greenpeace een aanklacht tegen McDonald's op straat uitdeelt, besluit de twee multinational de schrijvers aan te klagen. Ze doen daarbij beroep op een artikel in de Britse grondwet die stelt dat je publiekelijk je excuses moet aanbieden als je ook maar één feitelijke onjuistheid hebt beweerd. Twee van de schrijvers, barkeeper Helen Steele en postbezorger Dave Morris, weigeren hun excuses aan te bieden en worden voor het gerecht gesleept. De 10 (!) topadvocaten van McDonald's weten het zelfs voor elkaar te krijgen dat de zaak niet door een jury, maar door een rechter wordt beoordeeld, zodat Helen en Dave hun recht op een advocaat verliezen. Bovendien is er sprake van een omgekeerde bewijslast: het is dus aan Helen en Dave om te bewijzen dat elk van de beweringen in het pamflet feitelijk juist is, ook al moeten ze daarbij zelf alle getuigen ondervragen!

Armstrong zorgt ervoor dat deze documentaire niet een éénzijdige aanklacht tegen McDonald's wordt. Ze richt zich louter op de beweringen in het pamflet en de bewijsvoering van beide partijen, waarbij er wel meer aandacht is voor de argumenten van de Greenpeace-activisten, maar ook die blijven bij de feiten en verzanden niet in idealistisch gepreek. Hoewel McDonalds er uiteraard bekaaid van af komt, is McLibel vooral een inspiratiebron die toont dat je als gewone burger niet geheel machteloos staat tegenover multinationals. Anderzijds kun je niet anders dan bewondering hebben voor de combinatie van volharding en het ijzersterke inhoudelijk werk dat Helen en Dave gedurende een periode van 10 jaar heeft neergezet in deze uitputtende strijd.

Alexander McQueen was een eigenzinnige, Britse mode-ontwerper die in de jaren '90 met zijn persoonlijke stijl, die de wereld om hem heen reflecteerde, een revolutie in de modewereld ontketende. Er is veel materiaal waarin McQueen - die in 2010 zelfmoord pleegde - openhartig spreekt over zijn manier van werken. Aan de hand van een aantal van sleutelfiguren uit de modewereld en McQueens belangrijkste medewerkers ontstaat een beeld van een complexe persoonlijkheid met een temperament dat kenmerkend is genieën. Een indringende documentaire waarvoor je geen kennis hoeft te hebben van de modewereld, al is dat uiteraard een pré.

Richard Linklater was duidelijk meer geïnteresseerd in het reconstrueren van de periode (1937) en de perikelen rondom The Mercury Theater onder leiding van de even geniale als veeleisende Orson Welles. Zac Efron mist de emotionele diepgang om zijn karakter, een jonge acteur die na een bizarre bliksemauditie opeens een rol in Julius Caesar weet te bemachtigen, niet volledig te laten overschaduwen door de geniale vertolking van Christian McKay als Welles, waarvoor hij terecht meerdere prijzen in ontvangst nam. De film ziet er prachtig uit, met prachtige sets, kostuums, make-up en belichting, maar de matige uitwerking van het centrale personage is een minpunt.

Lou [Emilia Clarke] is kostwinner voor haar familie, dus wanneer de pub waar ze werkt failliet gaat, wil ze zo snel mogelijk een baan krijgen. Die vindt ze bij de welgestelde familie Traynor, als persoonlijk assistent en gezelschap voor Will [Sam Claflin], een sportieve, levenslustige jonge man tot hij als gevolg van een ongeluk ernstig verlamd raakt. De iets te enthousiaste Lou en de verbitterde Will moeten behoorlijk aan elkaar wennen, maar al snel heb je het idee dat je precies weet welke kant het op gaat. Gelukkig blijkt dit minder voorspelbaar te zijn dan verwacht en heeft het meer diepgang dan veel soortgenoten. Clarkes ‘charme’ kan zo nu en dan wat op de zenuwen werken, maar er is een prettige chemie tussen de twee hoofdrolspelers. En dus is dit een bovengemiddeld, maar niet buitengewoon goed romantisch drama.

Als het je leuk lijkt om een halve film lang te kijken naar een stijve penis of nieuwsgierig bent naar een pseudo-femistisch antwoord op de vrouwonvriendelijke video nasties van begin jaren 80, dan kun je hier misschien wat mee. Ik weet niet of Narro volstrekt incompetent was of in de illusie verkeerde dat hij de nieuwe Jean-Luc Godard was, maar bereid je in ieder geval voor op scène waarin hij ondertiteling gebruikt in plaats van dubbing en waarin de vier vrouw die een man met een cowboyhoed [Iván Arana] vernederen in wat lijkt op een serie slecht geïmproviseerde scènes waarin de dames vooral veel lachen en de kijker zich afvraagt waar dit allemaal op slaat. Eersteklas prutswerk met een Golden Shower als hoogtepunt. I rest my case!

Jarenlang maakt Sonny Fisher [Kevin Hart] de spectaculaire verjaardagsvieringen van zijn boezemvriend Huck [Mark Wahlberg] mee, maar de laatste drie verjaardagen heeft hij laten schieten. Wanneer Sonny’s echtgenote Maya [Regina Hall] denkt dat het goed is als hij wat tijd voor zichzelf neemt, besluit hij in te gaan op de uitnodiging voor Hucks 44e verjaardag. Hart doet nog maar eens een keer zijn kunstje als brave huisvader en Wahlberg (die weinig te doen heeft) is charismatisch als diens beste vriend, maar de humor is banaal en het verhaal te oppervlakkig en voorspelbaar. Hart zal hier zeker geen nieuwe fans mee winnen. De fans van zijn komische stijl zullen die iets meer waarderen.

De ervaringen van drie leden van een vierkoppig Israëlisch gezin in Jeruzalem, maakt niet alleen duidelijk hoe ver zij uit elkaar zijn gegroeid, maar ook dat ze moeite hebben om te achterhalen wat hun huidige plaats is in een verscheurde maatschappij waarin wantrouwen en vooroordelen aan de orde van de dag zijn.

De vader is een oud-soldaat die na 27 jaar met pensioen is gegaan en nu een carrière als verkoper wil beginnen, iets waar hij weinig kaas van heeft gegeten. De moeder is een lerares die een gewaagde beslissing neemt wanneer één van haar leerlingen haar complimenteert met haar uiterlijk. De dochter is een ogenschijnlijk rebels meisje dat meedoet aan protesten die uit de hand lopen, maar die ook in haar ééntje probeert chocola te maken van een wereld waarin Arabieren en Israeli's maar niet vreedzaam met elkaar lijken te kunnen leven.

Regisseur/scenarist Eran Kolirin slaagt er onvoldoende in om de verhalen samen te smelten tot één groot geheel, bovendien bevat het scenario te weinig verrassingen om de middelmaat te ontstijgen. De bedoelingen zijn goed en het acteerwerk is zeer degelijk, maar de film is wat oppervlakkiger dan ik had gehoopt en durft de vinger niet echt op de zere plek te leggen in een land dat behoefte heeft aan antwoorden. Deze film werpt echter vooral vragen op...

Cady Heron [Angourie Rice] is een tiener zonder ruggengraat, die zich op haar nieuwe school meteen de les laat lezen door de zogeheten ‘Plastics’, een groepje door uiterlijke geobsedeerde meisjes waarvan Regina [Renée Rapp] de lakens uitdeelt op school. Dat vinden de ‘art kids’ Janis [Auli’i Cravalho] en Damian [Jaquel Spivey], die natuurlijk allebei homoseksueel zijn, geen goed idee. Loopt natuurlijk verkeerd af met behulp van sociale media toont Cady aan dat iedereen (lees: alle meisjes) even gemeen is. Tina Fey schreef deze zogenaamde update van de gelijknamige film uit 2004, maar de centrale boodschap over leven en laten leven gaat verloren door een hokjesgeest die gedateerd en aanstootgevend is. Een naargeestige muzikale komedie die alleen tot leven komt tijdens de muzikale intermezzo’s, die dynamisch zijn gefilmd en voorzien van een energieke choreografie. Vooral Cravalho maakt indruk, ook al voegen de liedjes inhoudelijk helemaal niets toe. Naargeestig en veelal slecht geacteerd, hoewel Fey goede momenten heeft als de wiskundedocent. De oplettende kijker herkent Lindsay Lohan in een klein rolletje tegen het einde.

Arthur Bishop [Jason Statham] is een huurmoordenaar die verbijsterd is wanneer zijn nieuwste contract stelt dat hij zijn vriend en regelmatige opdrachtgever Harry McKenna [Donald Sutherland] moet liquideren. Na een uitgebreide toelichting van Dean [Tony Goldwyn] besluit Arthur de opdracht te aanvaarden. Maar dan neemt Harry’s zoon Steve [Ben Foster] contact op met Arthur. Steve is vastbesloten wraak te nemen op de moordenaars van zijn vader. Een weinig geloofwaardig plot in een routinematige actiethriller die gelukkig een paar fraaie actiescènes heeft. Voor de rest houdt Foster de zaak nog enigszins interessant.

Arthur Bishop [Jason Statham] heeft zich teruggetrokken op een paradijselijk eiland. Daar ontmoet hij Gina [Jessica Alba] die vervolgens wordt ontvoerd om Arthur te dwingen de wereld af te reizen voor een serie liquidaties. Alba is er alleen om te pruilen en mooi te zijn (bijvoorbeeld wanneer ze om onduidelijke redenen een duik in de zee neemt) en de makers dachten met Hong Kong-actielegende Michelle Yeoh en Oscarwinnaar Tommy Lee Jones voldoende ingrediënten te hebben voor een goede actiefilm. Yeoh en Lee Jones doen echter alleen voor spek en bonen mee en het plot is te verwaarlozen. Exploitatie van het slechtere soort.

Puike rol voor Susan Sarandon als Marnie, een vrouw van middelbare leeftijd die het verlies van haar echtgenoot probeert te verwerken. Onbewust dringt ze zichzelf op aan de mensen in haar directe omgeving, iets wat vooral de relatie met haar dochter Lori [Rose Byrne] beschadigt. De kennismaking met de geduldige, vriendelijke Zipper [JK Simmons] biedt haar kans op een nieuwe toekomst, als ze die stap in ieder geval kan en wil zetten.

Marnies bemoeizucht is voelbaar, maar door haar genuanceerde spel blijft Sarandon toch de sympathie van de kijker houden. De menselijkheid van haar karakter wordt versterkt door het prima tegenspel van JK Simmons. De film kabbelt zo nu en dan wat te langzaam voort, maar het goede acteerwerk biedt voldoende compensatie.

Simpel verhaal over plattelandsdokter Jean-Pierre [François Cluzet] die een hersentumor blijkt te hebben. Zijn vriend en behandelend arts adviseert hem het rustig aan te doen, maar dat ziet de bevlogen en gerespecteerde dokter niet zitten. Toch krijgt hij onverwacht hulp van Nathalie [Marianne Denicourt], een voormalig verpleegkundige die net haar diploma als arts heeft gehaald en is verhuisd naar het platteland. Jean-Pierre is sceptisch en maakt het Nathalie niet makkelijk, maar niet alleen pikt ze zijn lessen goed op, ze blijkt net zo bevlogen te zijn als Jean-Pierre. Terwijl Nathalie het vertrouwen van haar patiënten voor haar wint, probeert Jean-Pierre krampachtig de steeds ernstigere symptomen van zijn ziekte verborgen te houden voor iedereen.

Dit is een bijzonder aangename film die drijft op een scenario met sterke karakteriseringen en die een niet bijster origineel verhaal verrassend en vooral vermakelijk en onderhoudend weet te houden. Cluzet en Denicourt zijn perfect in de hoofdrollen en de onderlinge chemie brengt deze film naar een hoger plan. Een keur aan even kleurrijke als geloofwaardige bijrollen doen de rest in deze fraaie film die boven alles een eerbetoon is aan de bevlogenheid van dokters voor wie medische, maar vooral de persoonlijke zorg van hun patiënten boven alles staat.

Genomineerd als beste documentaire en als beste 'International Feature Film' bij de Oscars van 2020 is dit relaas van een bijenhoudster in Macedonië die te maken krijgt met concurrentie van een zichzelf danig overschattende man. Het is bijna 100 jaar geleden dat Robert J. Flaherty zijn revolutionaire filmdocumentaire Nanook of the North maakte en deze film vertoont opvallende gelijkenissen. Ook hier is veel aandacht voor de omstandigheden waaronder hoofdpersoon Hatidze Murotova leeft, maar zijn verschillende scènes duidelijk voor de camera gereconstrueerd om het visueel of dramatisch interessant te houden. Daar is niets mis mee als het resultaat zo'n aangename combinatie van drama, humor en maatschappelijke kritiek oplevert. Bovendien is het resultaat een verzorgde, uiterst onderhoudende documentaire die echter waarschijnlijk niet aan te raden is voor mensen met een bijenfobie.

De proloog van deze biografische film over de legendarische, innovatieve militaire leider Jan Žižka [Ben Foster] probeert uit te leggen hoe complex de politieke verhoudingen waren binnen Europa waren rond 1419. In werkelijkheid was het nog veel ingewikkelder en dat maakt het plot er niet veel duidelijker op. In feite draait het om een serie goedkoop gefilmde gevechten met flink wat bloedvergieten, martelingen en een enkele verkrachting met zo nu en dan een sterfscène met stemmige piano en een sentimentele monoloog, en zowaar een romantisch subplot met Jan en Katherine [Sophie Lowe], het nichtje van de Franse koning. Michael Caine duikt zo nu en dan op om zijn gage op te strijken.

Waleed [Amer Hlehel] is al twee jaar in therapie vanwege een depressie, zonder het gehoopte resultaat. Dat drijft niet alleen Waleed, maar ook zijn gezin tot wanhoop. Nadat hij nieuwe buurman Jalal Sabbah [Ashraf Farah] meerdere keren heeft gevraagd of hij de muziek zachter wil zetten, raken de twee met elkaar in gesprek. Dat is het begin van een onwennige vriendschap (min of meer) die de levens van beide mannen op een ander spoor kan brengen. Komt wat traag op gang, maar Hlehel en Farah zijn authentiek in hun rollen maken dit interessant genoeg, ondanks een wat melodramatische ontknoping.

In 2018 reist een filmcrew naar Thailand voor een film over een Nim [Sawanee Utoomma], de sjamaann van de godin Ba Yan die al generatieslang van moeder op dochter wordt overgedragen. Nims jongere zus Noi [Sirani Yankittikan] was eigenlijk voorbestemd om sjamaan te worden, maar zij heeft de geest van Ba Yan via een ritueel afgewezen. Wanneer Nims dochter Mink [Narilya Gulmongkolpech] gedrag begint te vertonen die past bij de overdracht van een geest, denkt haar moeder aanvankelijk dat Nim de geest dient af te staan. Maar Nim vermoedt dat er wellicht een andere, minder goedgezinde geest in het spel is. Begint overtuigend als een documentaire, met uitgebreide aandacht voor Nims spirituele cultuur en familiegeschiedenis, en weet geleidelijk een sfeer op te wekken die doet denken aan (en regelmatig zo effectief is als) The Exorcist. Onderhuidse spanning is er in overvloed, maar ook een aantal buitengewoon spannende momenten. Gulmongkolpech is fantastisch als de geplaagde dochter.

Een kappersconventie is opgeschrikt door de mysterieuze dood van kapper Mosca [John Alan Roberts] en dat leidt tot allerlei roddel en achterklap, maar weinig daadkracht. Vooral de namen van financier René [Darrell D’Silva] en van Mosca’s vriend Angel [Luke Paqualino] komen vaak terug. Een overdaad aan dialoog dat Hardiman probeert te compenseren door lange takes waarin de camera personages volgt van de ene naar de andere ruimte. Een uitdagende klus voor cinematograaf Robbie Ryan (American Honey, The Favourite), maar dit blijft een hoop gebakken lucht.

Oregeon, 1845. Een kleine karavaan trekt westwaarts onder leiding van Stephen Meek [Bruce Greenwood], die beweert een binnendoorweg te kennen over de Cascade Mountains. Emily Tetherow [Michelle Williams] vindt hem maar een blaaskaak en de mannen een Indiaan [Rod Rondeaux] vangen die hun moet helpen water te vinden, is zij de enige die compassie toont. Het is het startpunt voor een schifting in de verhoudingen tussen de mannen en de vrouwen in de karavaan. Spanningen en verhouding tussen mannen en vrouwen veranderen. Het is een tikje ironisch dat een western met een duidelijke feministische inslag geschreven is door een man, wat wellicht verklaart waarom het verhaal redelijk trouw is aan de formule van veel kleinere (en vaak betere) westerns uit de jaren ’50. Reichardt bewaakt het vrouwelijke perspectief met behulp van de altijd betrouwbare Williams, maar het resultaat is nou niet bepaald grensverleggend.

De nu 46-jarige Julie Ng bracht het grootste deel van haar jeugd door in het Chinees-Indische restaurant van haar ouders en schaamde zich daar lang voor. In deze documentaire onderzoekt ze de migratiegeschiedenis van de Chinees-Indische bevolking en pleit ze voor erkenning van het Chinees-Indische restaurant als cultureel erfgoed van Nederland. Archiefbeelden (waaronder een hilarisch fragment uit De Bauers) tonen de onwetendheid van het Nederlandse volk. Interessante les migratie- en cultuurgeschiedenis glijdt af wanneer Ng zich laat afleiden door racisme. Hoe relevant het onderwerp ook is: ze betreedt ermee een matig uitgewerkt zijpad. Onder anderen gefilmd op locatie in Leeuwarden, St. Oedenrode en Eindhoven.

Verfilming van de verhalen van Mirjan Oldenhave over Mees(ter) Kees, de stagière die een drukke klas op een basisschool overneemt en de harten van zijn leerlingen weet te winnen met zijn soms naïeve, soms bizarre, maar altijd oprechte benadering al gauw de harten van de kinderen in zijn klas weet te winnen. Zijn manier van werken strookt echter niet met de visie van schoolhoofd Dreus [Sanne Wallis de Vries], maar de kinderen doen hun best om Mees Kees uit de problemen te houden. Tobias [Felix Osinga] heeft een lastige thuissituatie en de kinderen helpen Mees Kees in de liefde. Bij vlagen geestig, maar episodisch en zeer oppervlakkig. Het acteerwerk van de kinderen laat bovendien nogal te wensen over.

In deze vijfde film uit de geliefde Mees Kees-serie krijgt Mees Kees [Leendert de Rider] voor zijn verjaardag een ballontocht cadeau van zijn geliefde Marie Louise [Ellie de Lange] en durft hij niet te zeggen dat hij hoogtevrees heeft. Schoolhoofd Dreus [Sanne Wallis de Vries] organiseert een schoolfeest ter ere van het 50-jarig jubileum en wil dat Mees Kees zijn leerlingen voor die gelegenheid leert stijldansen. Tobias [Imme Gerritsen] durft Hasna [Mila van Groeningen] niet mee te vragen naar het feest. Wallis de Vries grijpt de kans om de karikatuur te ontstijgen op voorbeeldige wijze aan in deze aardig geschreven familiefilm en ook Raymonde de Kuyper is amusant als de moeder van Mees Kees. Jammer dat het spel van de kinderen beneden peil is.