Meningen

Van alle mockumentaries die Christopher Guest maakte is dit de minst geslaagde, maar gezien de kwaliteit van zijn oeuvre wil dat nog niet veel zeggen. Veel van Guests vaste acteurs keren terug, waaronder Jane Lynch, Parker Posey, Fred Willard, Harry Shearer, Ed Begley Jr. en Jennifer Coolidge. Zij leveren prima werk af, maar de nieuwe castleden weten zich nog onvoldoende raad met die dunne scheidslijn tussen komedie en satire die Guest altijd zo briljant weet te bewandelen. Daarnaast is de wereld van mascottes minder toegankelijk voor een breed publiek dan bijvoorbeeld die van de hondeneigenaren in Best in Show (2000) of de uitgerangeerde muzikanten in A Mighty Wind (2003). Toch zijn er voldoende sterke momenten, inclusief de finale waarin de mascottes hun 'kunsten' vertonen voor het publiek. Nog steeds prima uit te zitten, maar haalt het gewoon net niet bij het eerdere werk van Guest.

Jeremy [Liam Jeans] heeft een ongezonde obsessie voor zijn moeder [Maartje Remmers], zoveel wordt wel duidelijk wanneer hij haar filmt terwijl ze stomdronken een barman aftrekt. Dat is het signaal om deze film af te zetten, want je wilt echt niet weten wat er daarna gebeurt (al komt dat eerlijk niet gezegd geheel als een verrassing). Volstrekt onaangename personages uit een erbarmelijk scenario met vertolkingen die voldoen aan dat niveau. Een haast onvoorstelbaar slechte film.

Bob Dylan is zelf de belangrijkste verantwoordelijke voor deze verschrikkelijke verspilling van talent. Een werkelijk geniale cast wordt gedwongen allerlei onzin uit te kramen terwijl een volstrekt emotieloze Bob Dylan zijn eigen liedjes speelt en (slecht) zingt en de bespiegelingen op het leven en de sociaal-culturele geschiedenis van de VS stoïcijns aanhoort. Als dat nog niet genoeg bewijs is voor de ijdelheid van Dylan, dan is het wel het moment waarop een jong meisje een staande ovatie krijgt nadat ze "The Times They Are A-Changin'" heeft gezongen. Van een verhaal is geen sprake, hooguit een sterrenparade waarbij je steeds meer gaat afvragen of ook maar één van hen het script van tevoren had gelezen?!

De rivaliteit tussen de twee Shirleys (de handlangers van oplichter Gilbert Chikli) zorgt voor de interessantste momenten in dit relaas van een oplichter die CEO’s voor miljoenen oplichtte door de stem te imiteren van toenmalige minister van Defensie Jean-Yves Le Drian. Routinematig gefilmd en vooral interessant voor Frans publiek. Zeg nu zelf: heeft u ooit van deze man gehoord?

In een Episcopaalse Kerk treft Kendra [Michelle N. Carter] met behulp van ouderling Judy [Brenda Wool] de laatste voorbereidingen voor een bijeenkomst met vier mensen. De aandacht voor elk detail onthult dat het gaat om een gewichtig gesprek. Kort daarop arriveren Gail [Martha Plimpton] en Jay [Jason Isaacs] en even later nemen Linda [Ann Dowd] en Richard [Reed Birney] plaats in de gespreksruimte. De dialoog komt moeizaam op gang. Waarom komen deze mensen bij elkaar? Wat hebben ze te bespreken en waarom is de spanning in de kamer zo te snijden? Franz schreef tevens het scenario waarin hij op intelligente wijze gebruik maakt van verwijswoorden om de kijkers te laten gissen naar de aanleiding voor het gesprek. Wanneer Gail eindelijk expliciet maakt waarover het gesprek gaat komt dat als een schok en wat zich vervolgens ontvouwt is een intelligent geschreven en voortreffelijke geacteerde woordenwisseling over een zeer controversieel onderwerp, bekeken door de ogen van ouders die worstelen om genuanceerd te blijven terwijl ze overmand worden door emoties. De statische setting maakt dit visueel weinig interessant, maar de sterke vertolkingen garanderen dat dit een film is waarbij je na afloop even de tijd nodig hebt om alles te verwerken.

Jack Lemmon schittert als Tim Farley, een dominee wiens goede reputatie binnen zijn gemeente voor een groot deel leunt op een combinatie van charisma en het vermogen om niet al te confronterend te zijn in zijn preken. Mark Dolson [Zeljko Ivanek] is een jonge, ambitieuze aanstormende dominee die juist graag de stok in het hoenderhok gooit. Farley besluit Mark onder zijn hoede te nemen in de hoop dat hij zijn onervaren pupil in het gareel kan houden. Dat gaat uiteraard niet zonder slag of stoot en dat dwingt Farley om zichzelf een spiegel voor te houden.

Lemmon is volstrekt geloofwaardig als doorgewinterde, vriendelijke dominee vol met ongevaarlijke one-liners en het is meteen duidelijk waarom zijn karakter zo geliefd is binnen zijn gemeente. De wat kleurloze Ivanek is minder goed gecast, maar ook hij profiteert van het scherpe scenario van Bill C. Davis die zijn eigen toneelstuk op succesvolle wijze bewerkte. Louise Latham geeft prima ondersteuning als Farleys nuchtere echtgenote.

Wanneer Paul [Johnny Galecki] tot de conclusie komt dat zijn leven op een dood spoor is gekomen neemt hij zijn toevlucht tot een spiritueel programma onder leiding van de vermaarde Ken Roberts [Oliver Platt] en Lily [Anjelica Huston]. Het programma vereist dat hij een bijzonder (smerig) drankje tot zich neemt en dat blijkt een bizar neveneffect te hebben. Paul zoekt steun bij Maggie [Anna Frield] tot wie hij zich aangetrokken voelt. Samen proberen ze het 'Master Cleanse'-programma volledig te doorlopen. Huston heeft een vermakelijke entree in deze mislukte mix van genres. Huston heeft een vermakelijke entree en Platt is effectief als de mysterieuze charlatan, maar het gebrek aan focus maakt dit een frustrerende ervaring.

Het is 1950 en Freddie Quell [Joacquin Phoenix] heeft sinds zijn militaire dienst tijdens WOII zijn draai nog niet kunnen vinden. Zijn leven en zijn carrière zit op een dood spoort wanneer hij zich stomdronken begeeft op een jacht waar een huwelijksfeest aan de gang is. Daar maakt hij kennis met Lancaster Dodd [Philip Seymour Hoffman], de Master van een cult die zich volledig inzet voor The Cause. Freddie voelt zich aangetrokken tot deze groep, maar met zijn impulsiviteit en agressie maakt hij het moeilijk voor zichzelf. Desondanks lijkt zijn Master steeds meer invloed op hem te krijgen. Phoenix excelleert in een karakter dat in veel opzichten een voorstudie is voor zijn Oscarwinnende rol in Joker, maar het is Hoffman die de meeste indruk maakt in een rol die meer gelaagd is. Hoffmans haast kinderlijk aandoende feestelijke gezang te midden van een schare naakte vrouwen is briljant, maar het dramatische hoogtepunt is een verhitte woordenwisseling tussen Phoenix en Hoffman in een cel die aantoont dat Hoffman zich ook buiten deze film een meester mag noemen. In het acteervak, welteverstaan. Dit leverde Phoenix, Hoffman en Amy Adams een Oscarnominatie op.

Om uit de financiële problemen te komen, steelt James [Josh O’Connor] met hulp van Guy [Eli Gelb] en Larry [Cobe Goldman] vier schilderijen van Arthur Dove. Incompetentie gooit roet in het eten. Het is moeilijk te zeggen of Reichardt een komedie of een drama in gedachten had, omdat het noch grappig, noch spannend is. Sterker nog: het is verschrikkelijk saai en de jazzscore van Rob Mazurek is slechts een vervelende gimmick. Aangezien Reichardt was zelf het ‘meesterbrein’ achter het erbarmelijke scenario. Alleen de verbeelding van het jaar (1970) waarin het zich afspeelt is goed.

Een gewiekste ex-crimineel [Stanley Tucci] brengt een briljante hacker [Simona Tabasco] en een explosievenexpert [Victor Belmondo] om hen te vertellen dat hij hun biologische vader is. En dat hij hen wil gebruiken om de Mona Lisa te stelen om een schuld bij een rijke zakenman [Mark Ivanir] af te lossen. In de filmwereld is niets immers onmogelijk, mits je bereid bent je verstand op nul te zetten. Dat lijken de schrijvers in zekere zin ook gedaan te hebben. Leeghoofdig, vlot popcornvermaak moet het vooral hebben van de charismatische Tucci. Tabasco en Belmondo worstelen duidelijk met de Engelse taalgrapjes.

Na 15 jaar in anonimiteit op aarde te hebben geleefd, vindt prins van Eternia Adam [Nicholas Galitzine] het zwaard van Greyskull. Dat geeft hem de kracht om Eternia te verlossen van Skeletor [Jared Leto], die Adams ouders gevangenhoudt en zelf op zoek is naar het legendarische zwaard. Hulp komt van krijger Teela [Camila Menes] en haar vader [Idris Elba], Adams voormalige mentor. Adams sulligheid, Leto’s absurde, dik aangezette accent en Alison Bries karikaturale rol als Evil-Lyn maken direct duidelijk dat dit meer parodie is dan eerbiedige remake. De vele (homo)seksuele toespelingen duiden op een poging een campklassieker te maken. De epiloog neemt op amusante wijze het format van de tekenfilmserie op de hak. Daar zullen niet alle fans blij mee zijn. De aftiteling wordt onderbroken voor een teaser voor een mogelijke sequel met de terugkeer van She-Ra. Dolph Lundgren (die He-Man speelde in de filmversie uit 1987) heeft een cameo als een bobybuilder die wat levenslessen deelt.

Aziz [Mimoun Oaïssa] zit in zak en as omdat hij de alimentatie aan zijn ex-vrouw [Elise Schaap] niet meer kan betalen en zij een nieuwe vriend [Michiel de Jong] heeft. Dat versterkt zijn verbolgenheid jegens Marra [Negativ], een hiphopper die zijn succes te danken heeft door het ‘stelen’ van een idee van Aziz. Ten einde raad besluit hij een poging doen om met zijn oude ‘matties’ Marco [Ruben van der Meer], Lloyd [Willie Wartaal] en DJ en producer Donny [Guido Pollemans] het hiphopcollectief ‘De Masters’ nieuw leven in te blazen. Toevallig hebben die allemaal geld en/of afleiding nodig, maar de weg naar het vermeende succes werpt uiteraard de nodige obstakels op. Willie Wartaal zou geloofwaardigheid moeten verlenen aan deze groep, maar de komische stijl van Oaïssa en de hevig overacterende Van der Meer werkt al gauw op de zenuwen. Het scenario schittert ook bepaald niet in inventiviteit en de bescheiden lichtpuntjes komen dan ook louter van Schaap en Pollemans.

Het ware verhaal rondom Mata Hari is voor een groot deel nog steeds een mysterie en dus is er voldoende ruimte voor filmmakers om een eigen invulling te geven aan dat mysterie. Deze verfilming toont Mata Hari als een kille, berekenende courtisane die seks gebruikt als middel om te voorzien in haar levensonderhoud. Het feit dat ze bij aanvang van WOII zonder enige scrupules met invloedrijke Franse én Duitse mannen aanpapte getuigt meer van naïviteit dan van intelligentie. Mata Hari [Sylvia Kristel] raakt onbedoeld verstrikt in een spionagedrama, met de bekende fatale gevolgen. Die interpretatie is weliswaar best geloofwaardig, maar dramatisch volstrekt oninteressant. Het resultaat is dan ook vooral een opeenvolging van scènes waarin Kristel bij het minste of geringste uit de kleren gaat en zich onderwerpt aan kitscherig gefilmde seksscènes met belachelijke lichteffecten en een afschuwelijke score. Kristel is weliswaar een aantrekkelijke verschijning en er is aardig wat geld verspild aan sets en kostuums, maar daar is dan ook alles wel mee gezegd.

CIA-huurling Sean [John Cena] betrekt onbedoeld vier jeugdvrienden bij zijn levensgevaarlijke missie. Om ervoor te zorgen dat iedereen er levend uit komt, moet Sean met hen samenwerken. De titel verwijst naar de autootjes van Matchbox, die er werkelijk met de haren zijn bijgesleept. Dat Sean als kind al stapelverliefd was op Aimee [Jessica Biel] zorgt voor een romantisch subplot. Formulematig, maar het is fijn om Cena weer eens in actiemodus te zien. Castro, Sam Richardson en Teyonnah Parris leveren degelijk ondersteunend werk af en Hargrave houdt de vaart er flink in.

Professioneel koppelaar Lucy [Dakota Johnson] viert de negende keer dat een door haar gearrangeerde date heeft geleid tot een huwelijk. Na enig tegenstribbelen laat zich verleiden tot een date met “Eenhoorn” Harry [Pedro Pascal], de broer van de bruidegom, maar ontmoet bij toeval ook haar ex John [Chris Evans] die op zijn 37e nog altijd niet zelfstandig woont en de touwtjes aan elkaar knoopt, terwijl hij nog altijd een carrière op het toneel najaagt. Aan aantrekkelijke cast zit opgescheept met soms banale dialogen die nimmer vonken in een romantisch drama dat om zeep wordt geholpen door Songs uiterst trage regie.

Op 9 oktober 2020 wordt een hysterische Taylor Parker aangehouden en overgebracht naar een ziekenhuis. Ze beweert dat ze zojuist is bevallen van een dochter, maar een gynaecoloog heeft al snel door dat Taylor liegt. Deze documentaire ontdekt het web van leugens dat Taylor over een periode spinde aan de hand van gesprekken met haar voornaamste (nog levende) slachtoffers. Partner (en vermeende vader) Wade Griffin is een kleurloze verschijning en beperkt de impact van dit bizarre, schokkende en boeiende misdaadverhaal.

Reconstructie van de gebeurtenissen die in 1920 leidden tot The Coal Mining Massacre bij Matewan, waarbij 10 doden vielen. Chris Cooper speelt Joe Kenehan, een vakbondsman die probeert mijnwerkers in West-Virginia te verenigen in de hoop zo de erbarmelijke werkomstandigheden en het extreem lage loon te bestrijden. De werkgevers schuwen echter geen enkel middel om de mijnwerkers op de knieën te krijgen. Dat begint met het inzetten van een groep stakingsbrekers, bestaande uit zwarte arbeiders en immigranten. Wanneer die zich aansluiten bij hun collega's, gaan de bazen over tot dreiging met geweld en andere vormen van intimidatie.

John Sayles regisseerde en schreef het scenario en levert een film op die op alle punten verzorgd is: sterk gecast, met goede karakteriseringen en veel aandacht voor historisch detail. Het resultaat is een boeiende, vaak spannende film over een onderwerp dat in andere handen wellicht teveel was vervallen in gepraat. Een waardige verfilming van een zwarte pagina uit de Amerikaanse geschiedenis. Zeer de moeite waard.

Thelma Ritter was één van de meest gerespecteerde karakteracteurs van haar generatie. Ze werd maar liefst zes keer genomineerd voor een Oscar (niet voor Rear Window (!)), onder anderen voor deze romantische komedie. Ze speelt Ellen McNulty, een hardwerkende, nuchtere vrouw, die na het verlies van haar hamburgertent haar zoon Val [John Lund] verrast met een bezoek. Door een samenloop van omstandigheden denken Vals kersverse echtgenote Maggie [Gene Tierney] en diens welgestelde familie dat Ellen een bediende is. Voor ze het weet is Ellen aangenomen als de vaste kok van haar eigen zoon en stiefdochter, maar hoe kunnen zij en Val hun geheim bewaren?

Het lijkt een wat gekunsteld gegeven, maar het werkt in deze goed geschreven komedie met een rol die Thelma Ritter op het lijf geschreven is. Miriam Hopkins is eveneens overtuigend als Maggies hooghartige en achterdochtige moeder. Lund is echter erg kleurloos als Val en het gebrek aan chemie tussen hem en Gene Tierney is een ander minpunt.

Er is amper een verhaal, maar de special effects en de gevechten zijn nog meer over-the-top. Neo en Smith bevechten elkaar al vliegend door Zion en meer van dat soort belachelijkheden kom je tegen in dit ronduit slechte laatste deel van wat uiteindelijk een teleurstellende trilogie genoemd moet worden.

Waarschuwing: wie niet (recentelijk) de oorspronkelijke The Matrix-trilogie heeft gezien, kan hier waarschijnlijk geen touw aan vastknopen. Voor mij viel het overigens ook niet mee. Voor Thomas Anderson [Keanu Reeves] is datgene wat hij meemaakte als Neo in The Matrix een herinnering aan een universum dat hij heeft gereconstrueerd in een prijzenwinnende spellentrilogie waarvan hij nu nog steeds het Online Platform beheert en programmeert. Als experiment ontwerpt hij een Modal (je moet over enige expertise beschikken om te begrijpen wat dat is) met als gevolg dat hij op eens oog in oog staat met Bugs [Jessica Henwick] en Sequoia [Toby Onwumere]. Dan volgt een ingewikkelde uitleg waaruit we in ieder geval kunnen concluderen dat Trinity [Carrie-Anne Moss] wel degelijk bestaat en dat Thomas haar kan redden als hij bereid is om als zijn alter ego Neo het inmiddels sterk veranderde Matrix-universum binnen te stappen. Yahya Abdul-Mateen II is in dat universum zowel Agent Smith als Morpheus en de scheidslijn tussen vrienden en vijanden is daar sterk vertroebeld. Dit was beter te verteren geweest als scenaristen David Mitchell en Aleksandar Hemon niet zoveel moeite (en tijd) namen om te proberen één en ander uit te leggen. Daardoor is dit in feite alleen toegankelijk voor de allergrootste Matrix-nerds en zal dit een nieuwe generatie niet direct aanzetten om de oorspronkelijke trilogie te ontdekken. Er zijn een paar fraaie actiescènes, maar grensverleggend blijkt deze overbodige wederopstanding van de franchise niet meer te zijn.

Ik zag deze film in 1999 in de sneak preview en bleek één van de weinigen te zijn die het he-le-maal niks vond. Het heeft dan ook 17 jaar geduurd voordat ik voor een appel en een ei de hele trilogie op Blu-Ray kon aanschaffen. En wat blijkt: de film is niet zo slecht als ik destijds dacht. Natuurlijk, al dat quasi-filosofische geleuter van Morpheus slaat nog steeds als een tang op een varken en het verhaal slaat dus eigenlijk nergens op. Dat vond ik toen, dat vind ik nog steeds. Maar er zit vrij weinig touwtjestrekkerij in, zeker in vergelijking met de sequels, en het gevecht tussen Neo en Morpheus is zelfs indrukwekkend te noemen. Ook stel ik vast dat The Matrix absoluut innoverend is gebleken qua special effects: de film is op dat gebied absoluut niet gedateerd en veel van de innovaties zien we [in veel gevallen helaas] nog regelmatig op het scherm. Als actiefilm prima te pruimen, als intellectuele hersengymnastiek onuitstaanbaar.

Mara Walsh [Deragh Campbell] is getrouwd met Samir [Mounir Al Shami] met wie ze een kind heeft gekregen en heeft zich er min of meer bij neergelegd dat ze met haar haar literaire ambities niet veel verder zal komen dan het geven literatuuronderwijs en lezingen op kleine festivals. Totdat ze bij een literaire bijeenkomst stuit op haar ex-vriend Matt [Matt Johnson] die zijn ambities nog niet heeft opgegeven. Dat hernieuwde contact herinnert Mara aan hoe ze vroeger was en wakkert haar ambities aan. Klein, onafhankelijk gemaakt romantisch drama met dialogen die voor een groot deel ter plekke lijken te zijn geïmproviseerd. Gecombineerd met het feit dat dit voornamelijk is gefilmd op locatie zorgt dat voor een hoge mate van authenticiteit. Het is jammer dat de dialogen vaak warrig en oppervlakkig zijn.

Vincente Minelli nam afstand van deze film toen hij het eindresultaat zag en het is begrijpelijk waarom. Het is een verzorgde productie, maar het verhaal is rommelig en het acteerwerk van Liza Minnelli en Ingrid Bergman laat te wensen over. Melodrama blijkt Minnelli totaal niet te liggen, zeker niet in de scènes waarin ze emotie moet tonen. Daar vervalt ze in irritant kinderlijk gejammer. Bergman is haast onherkenbaar in de even bizarre als belachelijke make-up als de ongelukkige contessa die een jonge actrice [Minelli] inspireert door haar levensverhaal te delen. Deze stroperige puinhoop bevat het filmdebuut (aan het einde van de film) van Bergmans dochter Isabelle Rossellini als een verpleegster. Voor wat het waard is...

Fred [Ton Kas] is een zwijgzame weduwnaar en een brave kerkganger in een afgelegen dorpje, waar hij zich vastklampt aan de een rigide dagstructuur. Maar wanneer hij een zwijgzame, wat verward overkomende vreemdeling [René van ’t Hof] tegenkomt. In een impuls besluit hij de man in huis te nemen. Ebbinges ijzersterke scenario beschrijft hoe dit besluit Freds leven, maar ook dat van anderen, beïnvloedt en onthult laagje voor laagje Freds ware gezicht en welke diep persoonlijke ervaringen hem maken tot wie hij is. Kas en Van ’t Hof zijn perfect in dit oer-Hollandse meesterwerk.

In een buurt waar drugsdealers vrij gemakkelijk hun gang kunnen gaan heeft de 12-jarige Ilias [Shad Issa] een rolmodel gevonden in jeugdwerker Younes [Abdellah Admi]. Wanneer Younes omkomt bij een aanslag op het buurthuis, weet Ilias niet goed hoe hij hiermee om moet gaan, ook al omdat hij ooggetuige was. Hij vindt een nieuwe mentor in Bruno [Yassine El Hamdani], een dealer die hem kleine koeriersklusjes voor grote bedragen aanreikt en Ilias zelfs weet over te halen om zijn beste vrienden te ronselen. Een intelligent en geloofwaardig portret van een pré-puberale jongen die aanvankelijk nog onvoldoende in staat is om de consequenties van zijn keuzes te overzien. Onder de regie van Houtman levert de jeugdige cast prima werk af en Ilias’ keuzes en persoonlijke groei worden volstrekt authentiek gespeeld door Issa.

Biografisch drama over Maud Dowley [Sally Hawkins], een vrouw met een rheumatische aandoening die haar motoriek aantast. Wanneer ze hoort dat de norse visser en kluizenaar Everett een huishoudster zoekt ziet ze een kans om aan haar verstikkende familie te ontsnappen. Everett blijkt bepaald geen gemakkelijke man te zijn, maar toch ontstaat er een bijzondere relatie. Wanneer een welgestelde vrouw [Kari Matchett] bij toeval Mauds schilderijen ontdekt blijkt dat een keerpunt te zijn in Mauds leven. Vooral een karakterstudie over twee eenzame buitenstaanders in een afgelegen vissersdorpje in Nova Scotia die vooral leunt op het prima acteerwerk van Hawkins en Hawke.

Mohamedou Ould Slahi [Tahar Rahim] was één van de vele mensen die jarenlang vastzat Guantanamo Bay en de nodige verschrikkingen (en grove schending van mensenrechten) moest ondergaan zonder ooit te zijn aangeklaagd. De doorgewinterde mensenrechtenadvocate Nancy Hollander [Jodie Foster] besluit de verdediging op haar te namen met de hulp van de onervaren Teri Duncan [Shailene Woodley]. Ondertussen krijgt Luitenant-Kolonel Stuart Couch [Benedicht Cumberbatch] de opdracht om met een formele aanklacht te vinden. Hoewel In flashbacks zien we hoe en waarom de VS besloot Mohamedou vast te zetten, alsmede hoe hij door de jaren heen werd vernederd, geïntimideerd en gemarteld. Prima geacteerd, maar neemt teveel hooi op de vork door het verhaal vanuit drie verschillende perspectieven te vertellen.

Mavis Staples was de decennialang de leadzanger van The Staples Singers, die gospel mixte met soul en R&B en een belangrijke inspiratie was voor Amerikaanse cultuuriconen als Bob Dylan en Martin Luther King. Biograaf Greg Kot plaatst ze op gelijke hoogte met The Beatles en The Rolling Stones qua invloed en deze documentaire is een overtuigend pleidooi voor die stelling. Muzikale grootheden als Bonnie Raitt, Chuck D en Marty Stuart vertellen over de betekenis van de muziek van The Staples Singers en hun muziek is tijdloos. Op haar 75e tourt Mavis nog steeds volop, altijd in het gezelschap van haar zus (en achtergrondzangeres) Yvonne en hoewel ze met een wandelstok op het podium staat, weet ze nog altijd die rauwe energie op te wekken waarmee ze furore maakt. In de gesprekken over haar leven is de charismatische Mavis een open boek, maar daardoor is haar verhaal redelijk snel verteld en heeft Edwards in de tweede helft moeite om de interesse 80 minuten vast te houden.

Oekraïens propagandawerkje met een pseudo-ecologische boodschap schetst een romantisch beeld van Oekraïne, met weidse landschappen, een ‘Dark Forest’, een verraderlijke vijand en de kleindochter van een oude molenaar die (letterlijk) haar grondrecht komt opeisen. De parallellen met de recente geschiedenis van Oekraïne liggen er duimendik op en wie houdt van achterhaalde klederdracht en folkloristische deuntjes, vindt hier het Oekraïense equivalent van de Jordaanse volksmuziek en de Klompendans. Mavka [Laurie Hymes] is het vriendelijke meisje dat tot haar verbazing gekozen wordt tot de opvolger van de huidige beschermer van het oerwoud [Mike Pollock]. Lucas [Eddy Lee] is de love interest die op zoek is naar medicijnen voor zijn oom Leo. Het boosaardige wicht is Kylina [Sarah Natochenny], die de grond komt opeisen die van haar grootvader was. Opmerkelijk is het liefdeslied ‘Two Hearts But One History’, een sentiment waar zowel Rusland als China zich in kunnen vinden en dat klinkt als een in de achterhoede geëindigde inzending voor het Eurovisie Songfestival. Er valt wat plezier te beleven aan het raden welk personage staat voor Poetin, Stalin of Zelensky en ik meen zelfs een alter ego van Jevgeni Prigozjin te ontwaren.

Na de dood van marinier Kyle [Robbie Amell] besluit zijn familie de aan PTSS lijdende hond Max [Carlos] in het gezin op te nemen. Max krijgt een nauwe band met Kyles broertje Justin [Josh Wiggins], die daardoor opleeft. Max en Justin raken betrokken bij zwendel waar een oud-collega [Luke Kleintank] van Kyle bij betrokken is. Met hulp van twee vrienden gaan Justin en Max op onderzoek uit. Vergezochte, maar onderhoudende avonturenfilm voor de jeugd met een fijne bijrol van Mia Xitlali als de doortastende Carmen en enkele puike actiescènes. Carlos steelt onvermijdelijk de show.