Meningen

Om uit de financiële problemen te komen, steelt James [Josh O’Connor] met hulp van Guy [Eli Gelb] en Larry [Cobe Goldman] vier schilderijen van Arthur Dove. Incompetentie gooit roet in het eten. Het is moeilijk te zeggen of Reichardt een komedie of een drama in gedachten had, omdat het noch grappig, noch spannend is. Sterker nog: het is verschrikkelijk saai en de jazzscore van Rob Mazurek is slechts een vervelende gimmick. Aangezien Reichardt was zelf het ‘meesterbrein’ achter het erbarmelijke scenario. Alleen de verbeelding van het jaar (1970) waarin het zich afspeelt is goed.

Aziz [Mimoun Oaïssa] zit in zak en as omdat hij de alimentatie aan zijn ex-vrouw [Elise Schaap] niet meer kan betalen en zij een nieuwe vriend [Michiel de Jong] heeft. Dat versterkt zijn verbolgenheid jegens Marra [Negativ], een hiphopper die zijn succes te danken heeft door het ‘stelen’ van een idee van Aziz. Ten einde raad besluit hij een poging doen om met zijn oude ‘matties’ Marco [Ruben van der Meer], Lloyd [Willie Wartaal] en DJ en producer Donny [Guido Pollemans] het hiphopcollectief ‘De Masters’ nieuw leven in te blazen. Toevallig hebben die allemaal geld en/of afleiding nodig, maar de weg naar het vermeende succes werpt uiteraard de nodige obstakels op. Willie Wartaal zou geloofwaardigheid moeten verlenen aan deze groep, maar de komische stijl van Oaïssa en de hevig overacterende Van der Meer werkt al gauw op de zenuwen. Het scenario schittert ook bepaald niet in inventiviteit en de bescheiden lichtpuntjes komen dan ook louter van Schaap en Pollemans.

Het ware verhaal rondom Mata Hari is voor een groot deel nog steeds een mysterie en dus is er voldoende ruimte voor filmmakers om een eigen invulling te geven aan dat mysterie. Deze verfilming toont Mata Hari als een kille, berekenende courtisane die seks gebruikt als middel om te voorzien in haar levensonderhoud. Het feit dat ze bij aanvang van WOII zonder enige scrupules met invloedrijke Franse én Duitse mannen aanpapte getuigt meer van naïviteit dan van intelligentie. Mata Hari [Sylvia Kristel] raakt onbedoeld verstrikt in een spionagedrama, met de bekende fatale gevolgen. Die interpretatie is weliswaar best geloofwaardig, maar dramatisch volstrekt oninteressant. Het resultaat is dan ook vooral een opeenvolging van scènes waarin Kristel bij het minste of geringste uit de kleren gaat en zich onderwerpt aan kitscherig gefilmde seksscènes met belachelijke lichteffecten en een afschuwelijke score. Kristel is weliswaar een aantrekkelijke verschijning en er is aardig wat geld verspild aan sets en kostuums, maar daar is dan ook alles wel mee gezegd.

Professioneel koppelaar Lucy [Dakota Johnson] viert de negende keer dat een door haar gearrangeerde date heeft geleid tot een huwelijk. Na enig tegenstribbelen laat zich verleiden tot een date met “Eenhoorn” Harry [Pedro Pascal], de broer van de bruidegom, maar ontmoet bij toeval ook haar ex John [Chris Evans] die op zijn 37e nog altijd niet zelfstandig woont en de touwtjes aan elkaar knoopt, terwijl hij nog altijd een carrière op het toneel najaagt. Aan aantrekkelijke cast zit opgescheept met soms banale dialogen die nimmer vonken in een romantisch drama dat om zeep wordt geholpen door Songs uiterst trage regie.

Op 9 oktober 2020 wordt een hysterische Taylor Parker aangehouden en overgebracht naar een ziekenhuis. Ze beweert dat ze zojuist is bevallen van een dochter, maar een gynaecoloog heeft al snel door dat Taylor liegt. Deze documentaire ontdekt het web van leugens dat Taylor over een periode spinde aan de hand van gesprekken met haar voornaamste (nog levende) slachtoffers. Partner (en vermeende vader) Wade Griffin is een kleurloze verschijning en beperkt de impact van dit bizarre, schokkende en boeiende misdaadverhaal.

Reconstructie van de gebeurtenissen die in 1920 leidden tot The Coal Mining Massacre bij Matewan, waarbij 10 doden vielen. Chris Cooper speelt Joe Kenehan, een vakbondsman die probeert mijnwerkers in West-Virginia te verenigen in de hoop zo de erbarmelijke werkomstandigheden en het extreem lage loon te bestrijden. De werkgevers schuwen echter geen enkel middel om de mijnwerkers op de knieën te krijgen. Dat begint met het inzetten van een groep stakingsbrekers, bestaande uit zwarte arbeiders en immigranten. Wanneer die zich aansluiten bij hun collega's, gaan de bazen over tot dreiging met geweld en andere vormen van intimidatie.

John Sayles regisseerde en schreef het scenario en levert een film op die op alle punten verzorgd is: sterk gecast, met goede karakteriseringen en veel aandacht voor historisch detail. Het resultaat is een boeiende, vaak spannende film over een onderwerp dat in andere handen wellicht teveel was vervallen in gepraat. Een waardige verfilming van een zwarte pagina uit de Amerikaanse geschiedenis. Zeer de moeite waard.

Thelma Ritter was één van de meest gerespecteerde karakteracteurs van haar generatie. Ze werd maar liefst zes keer genomineerd voor een Oscar (niet voor Rear Window (!)), onder anderen voor deze romantische komedie. Ze speelt Ellen McNulty, een hardwerkende, nuchtere vrouw, die na het verlies van haar hamburgertent haar zoon Val [John Lund] verrast met een bezoek. Door een samenloop van omstandigheden denken Vals kersverse echtgenote Maggie [Gene Tierney] en diens welgestelde familie dat Ellen een bediende is. Voor ze het weet is Ellen aangenomen als de vaste kok van haar eigen zoon en stiefdochter, maar hoe kunnen zij en Val hun geheim bewaren?

Het lijkt een wat gekunsteld gegeven, maar het werkt in deze goed geschreven komedie met een rol die Thelma Ritter op het lijf geschreven is. Miriam Hopkins is eveneens overtuigend als Maggies hooghartige en achterdochtige moeder. Lund is echter erg kleurloos als Val en het gebrek aan chemie tussen hem en Gene Tierney is een ander minpunt.

Er is amper een verhaal, maar de special effects en de gevechten zijn nog meer over-the-top. Neo en Smith bevechten elkaar al vliegend door Zion en meer van dat soort belachelijkheden kom je tegen in dit ronduit slechte laatste deel van wat uiteindelijk een teleurstellende trilogie genoemd moet worden.

Waarschuwing: wie niet (recentelijk) de oorspronkelijke The Matrix-trilogie heeft gezien, kan hier waarschijnlijk geen touw aan vastknopen. Voor mij viel het overigens ook niet mee. Voor Thomas Anderson [Keanu Reeves] is datgene wat hij meemaakte als Neo in The Matrix een herinnering aan een universum dat hij heeft gereconstrueerd in een prijzenwinnende spellentrilogie waarvan hij nu nog steeds het Online Platform beheert en programmeert. Als experiment ontwerpt hij een Modal (je moet over enige expertise beschikken om te begrijpen wat dat is) met als gevolg dat hij op eens oog in oog staat met Bugs [Jessica Henwick] en Sequoia [Toby Onwumere]. Dan volgt een ingewikkelde uitleg waaruit we in ieder geval kunnen concluderen dat Trinity [Carrie-Anne Moss] wel degelijk bestaat en dat Thomas haar kan redden als hij bereid is om als zijn alter ego Neo het inmiddels sterk veranderde Matrix-universum binnen te stappen. Yahya Abdul-Mateen II is in dat universum zowel Agent Smith als Morpheus en de scheidslijn tussen vrienden en vijanden is daar sterk vertroebeld. Dit was beter te verteren geweest als scenaristen David Mitchell en Aleksandar Hemon niet zoveel moeite (en tijd) namen om te proberen één en ander uit te leggen. Daardoor is dit in feite alleen toegankelijk voor de allergrootste Matrix-nerds en zal dit een nieuwe generatie niet direct aanzetten om de oorspronkelijke trilogie te ontdekken. Er zijn een paar fraaie actiescènes, maar grensverleggend blijkt deze overbodige wederopstanding van de franchise niet meer te zijn.

Ik zag deze film in 1999 in de sneak preview en bleek één van de weinigen te zijn die het he-le-maal niks vond. Het heeft dan ook 17 jaar geduurd voordat ik voor een appel en een ei de hele trilogie op Blu-Ray kon aanschaffen. En wat blijkt: de film is niet zo slecht als ik destijds dacht. Natuurlijk, al dat quasi-filosofische geleuter van Morpheus slaat nog steeds als een tang op een varken en het verhaal slaat dus eigenlijk nergens op. Dat vond ik toen, dat vind ik nog steeds. Maar er zit vrij weinig touwtjestrekkerij in, zeker in vergelijking met de sequels, en het gevecht tussen Neo en Morpheus is zelfs indrukwekkend te noemen. Ook stel ik vast dat The Matrix absoluut innoverend is gebleken qua special effects: de film is op dat gebied absoluut niet gedateerd en veel van de innovaties zien we [in veel gevallen helaas] nog regelmatig op het scherm. Als actiefilm prima te pruimen, als intellectuele hersengymnastiek onuitstaanbaar.

Mara Walsh [Deragh Campbell] is getrouwd met Samir [Mounir Al Shami] met wie ze een kind heeft gekregen en heeft zich er min of meer bij neergelegd dat ze met haar haar literaire ambities niet veel verder zal komen dan het geven literatuuronderwijs en lezingen op kleine festivals. Totdat ze bij een literaire bijeenkomst stuit op haar ex-vriend Matt [Matt Johnson] die zijn ambities nog niet heeft opgegeven. Dat hernieuwde contact herinnert Mara aan hoe ze vroeger was en wakkert haar ambities aan. Klein, onafhankelijk gemaakt romantisch drama met dialogen die voor een groot deel ter plekke lijken te zijn geïmproviseerd. Gecombineerd met het feit dat dit voornamelijk is gefilmd op locatie zorgt dat voor een hoge mate van authenticiteit. Het is jammer dat de dialogen vaak warrig en oppervlakkig zijn.

Vincente Minelli nam afstand van deze film toen hij het eindresultaat zag en het is begrijpelijk waarom. Het is een verzorgde productie, maar het verhaal is rommelig en het acteerwerk van Liza Minnelli en Ingrid Bergman laat te wensen over. Melodrama blijkt Minnelli totaal niet te liggen, zeker niet in de scènes waarin ze emotie moet tonen. Daar vervalt ze in irritant kinderlijk gejammer. Bergman is haast onherkenbaar in de even bizarre als belachelijke make-up als de ongelukkige contessa die een jonge actrice [Minelli] inspireert door haar levensverhaal te delen. Deze stroperige puinhoop bevat het filmdebuut (aan het einde van de film) van Bergmans dochter Isabelle Rossellini als een verpleegster. Voor wat het waard is...

Fred [Ton Kas] is een zwijgzame weduwnaar en een brave kerkganger in een afgelegen dorpje, waar hij zich vastklampt aan de een rigide dagstructuur. Maar wanneer hij een zwijgzame, wat verward overkomende vreemdeling [René van ’t Hof] tegenkomt. In een impuls besluit hij de man in huis te nemen. Ebbinges ijzersterke scenario beschrijft hoe dit besluit Freds leven, maar ook dat van anderen, beïnvloedt en onthult laagje voor laagje Freds ware gezicht en welke diep persoonlijke ervaringen hem maken tot wie hij is. Kas en Van ’t Hof zijn perfect in dit oer-Hollandse meesterwerk.

In een buurt waar drugsdealers vrij gemakkelijk hun gang kunnen gaan heeft de 12-jarige Ilias [Shad Issa] een rolmodel gevonden in jeugdwerker Younes [Abdellah Admi]. Wanneer Younes omkomt bij een aanslag op het buurthuis, weet Ilias niet goed hoe hij hiermee om moet gaan, ook al omdat hij ooggetuige was. Hij vindt een nieuwe mentor in Bruno [Yassine El Hamdani], een dealer die hem kleine koeriersklusjes voor grote bedragen aanreikt en Ilias zelfs weet over te halen om zijn beste vrienden te ronselen. Een intelligent en geloofwaardig portret van een pré-puberale jongen die aanvankelijk nog onvoldoende in staat is om de consequenties van zijn keuzes te overzien. Onder de regie van Houtman levert de jeugdige cast prima werk af en Ilias’ keuzes en persoonlijke groei worden volstrekt authentiek gespeeld door Issa.

Biografisch drama over Maud Dowley [Sally Hawkins], een vrouw met een rheumatische aandoening die haar motoriek aantast. Wanneer ze hoort dat de norse visser en kluizenaar Everett een huishoudster zoekt ziet ze een kans om aan haar verstikkende familie te ontsnappen. Everett blijkt bepaald geen gemakkelijke man te zijn, maar toch ontstaat er een bijzondere relatie. Wanneer een welgestelde vrouw [Kari Matchett] bij toeval Mauds schilderijen ontdekt blijkt dat een keerpunt te zijn in Mauds leven. Vooral een karakterstudie over twee eenzame buitenstaanders in een afgelegen vissersdorpje in Nova Scotia die vooral leunt op het prima acteerwerk van Hawkins en Hawke.

Mohamedou Ould Slahi [Tahar Rahim] was één van de vele mensen die jarenlang vastzat Guantanamo Bay en de nodige verschrikkingen (en grove schending van mensenrechten) moest ondergaan zonder ooit te zijn aangeklaagd. De doorgewinterde mensenrechtenadvocate Nancy Hollander [Jodie Foster] besluit de verdediging op haar te namen met de hulp van de onervaren Teri Duncan [Shailene Woodley]. Ondertussen krijgt Luitenant-Kolonel Stuart Couch [Benedicht Cumberbatch] de opdracht om met een formele aanklacht te vinden. Hoewel In flashbacks zien we hoe en waarom de VS besloot Mohamedou vast te zetten, alsmede hoe hij door de jaren heen werd vernederd, geïntimideerd en gemarteld. Prima geacteerd, maar neemt teveel hooi op de vork door het verhaal vanuit drie verschillende perspectieven te vertellen.

Mavis Staples was de decennialang de leadzanger van The Staples Singers, die gospel mixte met soul en R&B en een belangrijke inspiratie was voor Amerikaanse cultuuriconen als Bob Dylan en Martin Luther King. Biograaf Greg Kot plaatst ze op gelijke hoogte met The Beatles en The Rolling Stones qua invloed en deze documentaire is een overtuigend pleidooi voor die stelling. Muzikale grootheden als Bonnie Raitt, Chuck D en Marty Stuart vertellen over de betekenis van de muziek van The Staples Singers en hun muziek is tijdloos. Op haar 75e tourt Mavis nog steeds volop, altijd in het gezelschap van haar zus (en achtergrondzangeres) Yvonne en hoewel ze met een wandelstok op het podium staat, weet ze nog altijd die rauwe energie op te wekken waarmee ze furore maakt. In de gesprekken over haar leven is de charismatische Mavis een open boek, maar daardoor is haar verhaal redelijk snel verteld en heeft Edwards in de tweede helft moeite om de interesse 80 minuten vast te houden.

Oekraïens propagandawerkje met een pseudo-ecologische boodschap schetst een romantisch beeld van Oekraïne, met weidse landschappen, een ‘Dark Forest’, een verraderlijke vijand en de kleindochter van een oude molenaar die (letterlijk) haar grondrecht komt opeisen. De parallellen met de recente geschiedenis van Oekraïne liggen er duimendik op en wie houdt van achterhaalde klederdracht en folkloristische deuntjes, vindt hier het Oekraïense equivalent van de Jordaanse volksmuziek en de Klompendans. Mavka [Laurie Hymes] is het vriendelijke meisje dat tot haar verbazing gekozen wordt tot de opvolger van de huidige beschermer van het oerwoud [Mike Pollock]. Lucas [Eddy Lee] is de love interest die op zoek is naar medicijnen voor zijn oom Leo. Het boosaardige wicht is Kylina [Sarah Natochenny], die de grond komt opeisen die van haar grootvader was. Opmerkelijk is het liefdeslied ‘Two Hearts But One History’, een sentiment waar zowel Rusland als China zich in kunnen vinden en dat klinkt als een in de achterhoede geëindigde inzending voor het Eurovisie Songfestival. Er valt wat plezier te beleven aan het raden welk personage staat voor Poetin, Stalin of Zelensky en ik meen zelfs een alter ego van Jevgeni Prigozjin te ontwaren.

Na de dood van marinier Kyle [Robbie Amell] besluit zijn familie de aan PTSS lijdende hond Max [Carlos] in het gezin op te nemen. Max krijgt een nauwe band met Kyles broertje Justin [Josh Wiggins], die daardoor opleeft. Max en Justin raken betrokken bij zwendel waar een oud-collega [Luke Kleintank] van Kyle bij betrokken is. Met hulp van twee vrienden gaan Justin en Max op onderzoek uit. Vergezochte, maar onderhoudende avonturenfilm voor de jeugd met een fijne bijrol van Mia Xitlali als de doortastende Carmen en enkele puike actiescènes. Carlos steelt onvermijdelijk de show.

Hoewel de titel een sequel doet vermoeden is daar geen sprake van. Max Dugan [Jason Robards Sr] speelt de titelrol. Hij is de vader die opeens opduikt bij het huis van zijn dochter Nora [Marsha Mason], een alleenstaande lerares die met de weinige financiële middelen die ze heeft probeert haar eigen hoofd en dat van haar zoon Michael [Matthew Broderick in zijn filmdebuut] boven water probeert te houden. Nora heeft haar vader tientallen jaren niet gezien en zit ook helemaal niet op hem te wachten, temeer daar Max lange tijd in de gevangenis heeft gezeten wegens frauduleuze praktijken. Ze kan het echter ook niet over haar hart verkrijgen om haar vader op straat te laten staan, dus neemt ze hem in huis als huurder, in de hoop dat ze zo kan voorkomen dat Michael ontdekt dat Max zijn grootvader is. Het feit dat Max een enorme koffer vol met geld bij zich heeft maakt het er niet gemakkelijker op, zeker niet wanneer hij dat geld ongevraagd gebruikt om Nora en vooral Michael met cadeaus te overspoelen. Bovendien heeft Nora net vriendschap gesloten met een detective [Donald Sutherland], die uiteraard steeds meer achterdochtig wordt over de onaangekondigde huurder.

Komisch drama komt wat langzaam op gang en Michaels naïviteit over de herkomst van de cadeaus is niet geheel geloofwaardig, maar schrijver/scenarist Neil Simon compenseert met scherpe dialogen. Vooral de stroom aan smoesjes die Nora moet verzinnen voor haar plotselinge welvarendheid levert bijzonder grappige momenten op. Kiefer Sutherland maakt hier ook zijn filmdebuut, hij is te zien in gesprek met Broderick aan het begin van de film, vlak nadat die is afgezet op school.

Multatuli’s literaire meesterwerk komt op indrukwekkende wijze tot leven in het scenario van Gerard Soeteman dat op enerverende wijze werd verfilmd door Fons Rademakers. Max Havelaar [Peter Faber] is een betrouwbare, capabele ambtenaar die met zijn vrouw [Sacha Bulthuis] en dochter [Mello Nieuwenhuis] in de jaren ’50 van de 19e eeuw al enkele posten in Oost-Indië heeft bezet wanneer hij naar Java afreist als vervanger voor assistent-gouverneur-generaal Slotering [Joop Admiraal], wiens mysterieuze dood door de autoriteiten in de doofpot is gestopt. Maar de Gouverneur-Generaal [Frans Vorstman] heeft niet gerekend op Havelaars sterke rechtvaardigheidsgevoel. Daarmee wint Havelaar geleidelijk respect van zijn ‘onderdanen’, maar komt hij lijnrecht te staan tegen over de plaatselijke regent [Adendu Soeslaningrant], die zijn machtspositie uitbuit. Een Nederlands-Indonesische co-productie met voortreffelijke locatiewerk en uitstekend spel van Faber in het bijzonder geeft een scherp beeld van het corrupte systeem en het onverbloemde racisme aan de hand waarvan Nederland tot diep in de 20e eeuw zichzelf schatrijk maakte.

Een goedkoop gemaakte, maar profetische documentaire, gemaakt een jaar voor de financiële crisis, schetst een belangrijk deel van de problematiek die de crisis zou veroorzaken. Deze eenzijdige, maar boeiende documentaire toont hoe vooral de slachtoffers van de orkaan Katrina het doelwit werden van kredietverstrekkers en hoe die - mede door een dubieuze wijziging in de wet - gezinnen in financiële problemen middels hun marketingstrategie dieper in de schulden konden en wilden werken. Ook opvallend is de aandacht voor de manier waarop deze bedrijven persoonlijke gegevens van studenten gebruiken (ze mogen daarvoor zelf op campus campagne voeren!) om ze te verleiden met allerlei leenconstructies. Het resultaat? Grote financiële problemen voor de klanten en kredietverleners die hun slachtoffers tot in lengte van jaren kunnen uitmelken. Het lage budget is zichtbaar en dit is een duidelijke aanklacht tegen het banksysteem. Objectief is het niet, maar wel inzichtelijk en interessant. En wacht tot de aftiteling is afgelopen!

In 1985 verruilt de 33-jarige Maxine [Mia Goth] haar carrière vals pornoactrice voor een carrière als Hollywood Screamqueen met een hoofdrol in The Puritan II, geregisseerd door de cynische en veeleisende Elizabeth Bender [Elizabeth Debicki]. Ze wordt gestalkt door iemand die doet denken aan Herr Flick en/of Dr. Claw, wordt lastig gevallen door een arrogante privé-detective [Kevin Bacon] en krijgt te maken met twee rechercheurs [Michelle Monaghan, Bobby Cannavale] die denken dat Maxine hen kan helpen bij hun klopjacht op ‘The Night Stalker’, een seriemoordenaar die Hollywood al geruime tijd in de greep houdt. Zoals gebruikelijk dompelt West je onder in zijn versie van het tijdsbeeld met een integrale versie van ZZ Tops “Gimme All Your Lovin’”, de pornoscene, cocaïne en pseudo-religieuze groeperingen die in opstand komen tegen de verderfelijke invloed van film, televisie en rockmuziek. Voor de liefhebbers zijn er verwijzingen naar allerlei horrorklassiekers. Helaas is het scenario een vergaarbak van half uitgewerkte ideeën die in aantal gevallen amper iets te maken hebben met wat moet doorgaan voor het centrale plot. West trakteert je zo nu en dan op gore, maar vergeet de spanningsopbouw en Maxine is een afstotelijk personage waar je moeilijk sympathie voor kunt opbrengen. Ik bekommerde me meer om Bacon, de enige die wat leven in de brouwerij brengt. De ontknoping is werkelijk een verschrikking, mogelijk het resultaat een volledig mislukte poging om de pulphorrorfilms uit die tijd te parodiëren. Laatste uit drie horrorfilms (na X en Pearl) die Ti West maakte met Mia Goth in de hoofdrol.

24 jaar geleden had de toen 36-jarige Gracie een affaire met de 12-jarige Joe, een klasgenoot van haar zoon. De onthulling van de affaire resulteerde in een mediaschandaal, een zwangerschap, een gevangenisstraf en een echtscheiding. Televisiester Elizabeth [Natalie Portman] is uitverkoren om de rol van Gracie te spelen in een film over de affaire. Daarom brengt ze tijd door met Gracie [Julianne Moore] en Joe [Charles Melton], die nog altijd bij elkaar zijn, maakt ze kennis met hun tweeling Charlie [Gabriel Chung] en Mary [Elizabeth Yu]. Een karakterstudie over een karakterstudie waarin vooral veel gepraat wordt. Dramatisch klinkende piano-intermezzo’s moeten ons doen geloven dat er iets veelzeggends is gebeurd, maar mij hebben ze niet weten te overtuigen. Portman en Moore doen een gooi naar een Oscarnominatie, maar er is geen verhaal en geen karakterontwikkeling. En die ene verrassend bedoelde twist kun je al mijlen van tevoren zien aankomen.

Oscarwinnaar voor beste documentaire is vooral interessant als reconstructie van de controverse en het daarop volgende verhitte publieke debat over het Vietnam Veterans Memorial dat in 1982 werd gebouwd. De pas 22-jarige Maya Lin was studeerde architectuur toen ze besloot om deel te nemen aan de ontwerpwedstrijd voor het herdenkingsmonument voor Vietnamveteranen. Een nauwkeurig samengestelde jury koos tot ieders verrassing voor haar ontwerp, een lange, zwarte muur met de namen van alle gevallenen in chronologische volgorde. De keuze voor dit ontwerp riep aanvankelijk veel weerstand op, niet alleen vanwege het ontwerp, maar ook omdat de ontwerpster van Aziatische afkomst was. We zien hoe de onervaren Lin zich op waardige wijze verdedigt en horen ook haar visie achter het ontwerp van dit inmiddels zeer geliefde monument. Het tweede deel richt zich op andere monumenten die ze heeft ontworpen, maar die - mede vanwege het gebrek aan dramatiek - minder interessant zijn. Bovendien beperkt regisseur Freida Lee Mock vooral tot een analyse van Lins werk. Je krijgt weinig inzicht in haar verleden, haar drijfveren en haar inspiraties, maar voor liefhebbers van architectuur is dit een must.

Maya [Coco Jack Gillies] en Willie [Benson Jack Anthony] redden de babymier Smoosh [Evie Gillies], maar raken daarbij de weg kwijt. De verdwijning van Smoosh dreigt een strijd te ontketenen tussen de mieren de kevers geleid door de even strijdlustige als zelfingenomen Bumbulus [Christian Charisiou]. In grote lijnen een matige remake van Maya The Bee Movie. Er is duidelijk meer aandacht besteed aan de decors (die beter zijn dan voorheen) dan aan een origineel verhaal en de muzikale intermezzo’s had Cleary gerust achterwege kunnen laten.

De piepjonge Maya [Coco Jack Gillies] maakt haar eerste zelfstandige stapjes in de bijenwereld. Haar impulsiviteit en nieuwsgierigheid vallen niet goed bij haar mentor Buzzlina [Jack Weaver], de hofdame van de koningin [Miriam Margolyes], zeker niet nadat Maya bevriend is geraakt met Flip de sprinkhaan [Richard Roxburgh] en beseft dat bijen prima kunnen samenleven met alle soorten. Buzzlina wil namelijk een conflict uitlokken met de horzels als onderdeel van een complot om de macht in handen te krijgen. Maya en haar nieuwe vriendje Willy [Kodi Smit-McPhee] steken daar echter een stokje voor en tijdens een ontdekkingsreis door de omgeving ontdekken ze bovendien de waarheid achter de gevreesde Gorgo. De sobere animatie wordt gecompenseerd door het simpele, maar onderhoudende verhaal, de grappige personages en de innemende stemvertolking. De klungelige mieren Arnie [David Collins] en Barney [Shane Dundas] stelen de show. Kreeg twee vervolgen.

In dit vervolg op Maya The Bee Movie besluit Maya [Coco Jack Gillies] in een impuls op eigen houtje (met Willie [Benson Jack Anthony] in haar kielzog) af te reizen naar Zoemtropolis om verhaal te halen bij de keizerin [Marney McQueen] die de helft van de honing eist om De Honingspelen te kunnen organiseren. In haar naïviteit maakt Maya de zaak er erger op waardoor ze Bloemweide alleen kan redden van de ondergang als ze de Honingspelen wint met een team dat door de keizerin is samengesteld. Uiteraard bestaat dat team niet uit de meest geschikte kandidaten en is er een vervelend wicht [Linda Ngo] dat er alles aan doet om de Honingspelen zélf te winnen. Matige animatie, een routinematig script en matige stemvertolkingen. Alleen geschikt voor kleintjes die nog niet beter weten.

Grace [Diane Keaton] en Sam [William H. Macy] leren elkaar kennen tijdens een bioscoopbezoek, Howard [Richard Gere] heeft al enkele maanden een affaire met Monica [Susan Sarandon] en tijdens een bruiloft krijgen Allen [Luke Bracey] en Michelle [Emma Roberts] ruzie over de toekomst van hun relatie. De drie romantische verhaallijnen komen op voorspelbare wijze samen in deze wat oubollige romantische komedie. De starpower van de cast en enkele niet onaardige bespiegelingen op het huwelijk en relaties in het algemeen maken dit een kijkje waard.

James Cagney is de belangrijkste reden om deze film te zien, maar helaas duurt het 25 minuten voordat hij dit misdaaddrama uit het slop haalt. De melodramatische scènes in de rechtbank zijn niet om aan te zien, zeker niet wanneer de vader van de zwarte Smoke zich moet verdedigen. Tot die tijd vertelt Mayor Of Hell het verhaal van een groepje jonge delinquenten, duidelijk voorlopers op de Dead End Kids met wie Cagney enkele jaren later zou werken, o.a. in Angels With Dirty Faces. Het acteertalent van de jonge cast laat echter te wensen over en Dudley Digges is nogal karikaturaal als de meedogenloze directeur van het heropvoedingskamp waar de kinderen terecht komen. Cagney speelt een inspecteur die zich, mede dankzij de informatie die hij krijgt van verpleegster Dorothy [Madge Evans], zich begint te bekommeren om het lot van de jongens en besluit orde op zaken te zetten.

Het is een wat naïef, gedateerd verhaal en zelfs wanneer Cagney de film eindelijk doet opleven zijn de tekortkomingen in het scenario duidelijk zichtbaar, niet in de laatste plaats in de zonderlinge finale. Voor Cagney-completisten...