Meningen

Liam Neeson treedt in de voetsporen van onder anderen Humphrey Bogart, Elliott Gould en Robert Mitchum als Philip Marlowe, de ultieme Film Noir detective, en heeft in Diane Kruger en tweevoudige Oscarwinnaar Jessica Lange twee uitstekende potentiële femme fatales. Xavi Giménez (The Machinist, Marrowbone) volgt op voorbeeldige de traditionele visuele stijl die zo typerend is voor het genre. Marlowes zoektocht naar Nico Peterson [François Arnaud] wekt helaas weinig interesse vanwege Jordans trage regie en het feit dat hij meer bezig lijkt te zijn met het eren van acteurs en filmmakers dan met het creëren van suspense of spanning. Ziet er fraai uit, maar er valt weinig te beleven.

Deze komedie over pratende dieren en de perikelen rondom de mensen bij wie ze wonen heeft niets nieuws te bieden. Marmaduke is vooral schatplichtig aan Beethoven (1992) en is dan ook vooral gericht op kinderen, gezien de vele weinig verrassende slapstick-momenten. Maar Marmaduke is een grappige verschijning en hoewel Owen Wilson niet direct de meest logische keuze is als de stem van de verlegen deense dog, geeft hij toch een prima stemvertolking weg. Voor volwassenen valt er wellicht wat extra plezier te behalen uit een spelletje 'raad-de-stem'. Niet saai, maar zeker ook niet origineel.

Wie 2001: A Space Oddissey heeft gezien, zal zich wellicht verbazen dat deze film een jaar later een Oscar won werd voor beste special effects. Het zegt meer over de kwaliteit van Kubricks meesterwerk dan over deze film, een wat traag, maar redelijk onderhoudend drama waarin drie astronauten (Richard Crenna, Gene Hackman en James Franciscus) tijdens een ruimtereis kampen met technische problemen. Onder leiding van Gregory Peck begint de thuisbasis aan een race tegen de tijd om te proberen de problemen op te lossen zodat de astronauten veilig terug kunnen keren naar de aarde.

Een sterke cast, maar de nadruk op authenticiteit en de statische cinematografie maken dit toch tot een lange zit.

Noah Baumbach putte voor een belangrijk deel uit de echtscheiding van zijn ouders en komt met een meesterlijk geschreven scenario dat probleemloos schakelt tussen romantische komedie, melodrama en puur absurdisme. De opening is geniaal: Charlie [Adam Driver] en Nicole [Scarlett Johansson] delen met de kijker wat de positieve kwaliteiten van hun (dan nog) partner zijn. Het is de omschrijving van een ideaal huwelijk, zo lijkt het, tot we ontdekken dat het echtpaar bij een mediator zit. Die heeft Charlie en Nicole opdracht gegeven om elkaars goede eigenschappen op te schrijven en wil dat ze die aan elkaar voorlezen, in de hoop dat ze daarmee op een positieve manier kunnen beginnen. Nicole weigert echter haar bijdrage voor te lezen en verlaat uiteindelijk woedend de sessie! Geleidelijk ontdekken we niet alleen waardoor de relatie stuk is gelopen, maar ook hoe complex en - zoals de aimabele advocaat Bert Spitz [Alan Alda] regelmatig verzucht - vaak hoe onbegrijpelijk en ogenschijnlijk absurd echtscheidingsrecht in elkaar steekt.

Baumbach geeft Johansson en Driver alle ruimte om hun niet geringe acteertalenten te tonen en beiden leveren topprestaties. De scène waarin een poging tot verzoening uitloopt op een tenenkrommende scheldpartij is een masterclass in (samen)spel en regie, maar de gehele cast zorgt voor onvergetelijke momenten. Het moment waarop Nicole met hulp van haar moeder [Julie Hagerty] en haar bloednerveuze zus [Merritt Wever] de scheidingspapieren aan Charlie wil overhandigen is hilarisch, maar wordt uiteindelijk ronduit pijnlijk. Laura Dern is (zoals zo vaak) fantastisch, deze keer als Nicoles even charmante als gehaaide advocaat. Absurd is hoe Dern en Alda moeilijke onderhandelingen over voogdij abrupt onderbreken om een broodje te bestellen. Even bizar is het moment waarop Dern geconfronteerd wordt met Charlies meedogenloze advocaat Jay [Ray Liotta]: de twee geven elkaar een hand, hij nodigt haar uit voor een benefietavond... en een paar minuten later zijn ze verwikkeld in een keihard staaltje moddergooien.

Baumbach, Johansson, Driver, Dern en componist Randy Newman wonnen al prijzen voor hun werk. KIjk niet vreemd op als deze film een flink aantal nominaties bij de Golden Globes en de Oscars in de wacht sleept.

Een doodzieke vrouw [Nicola Harrison] keert met haar vier kinderen Jack [George MacKay, Jane [Mia Goth] en Billy [Charlie Heaton] terug naar het huis waar ze 30 jaar geleden woonde. Om een duister familiegeheim te verbergen veranderen ze die van Fairbairne in Marrowbone. De kinderen raken al snel goed bevriend met bibliothecaresse Allie [Anya Taylor-Joy], maar langzaam maar zeker blijkt dat ze niet kunnen ontsnappen aan hun duistere familieverleden. Geholpen door de sterke jonge cast weet Sánchez op effectieve wijze de onheilspellende sfeer op te bouwen tot de ontknoping, die jammer genoeg conventioneler is dan de rest van deze prima horrorfilm.

Popster Kat [Jennifer Lopez] is al drie keer getrouwd en gescheiden. Nu staat ze op het punt om voor een vierde keer te trouwen, deze keer met de even populaire Bastian [Maluma] met wie ze voor de gelegenheid het liedje ‘Marry Me’ heeft opgenomen. Miljoenen fans zullen getuige zijn van de huwelijksvoltrekking die plaats vindt tijdens een concert. In één van de vele ongeloofwaardigheden en toevalligheden die deze romkom teisteren ontdekt Kat luttele momenten voor de voltrekking via sociale media dat Sebas is vreemdgegaan. Op het moment supreme wijst ze hem dan ook af en wijst ze (letterlijk) een willekeurige man uit het publiek aan om met haar te trouwen. De keuze valt op de sympathieke wiskundeleraar Charlie [Owen Wilson] die om onverklaarbare redenen besluit ja te zeggen. Deze opening is volstrekt belachelijk, maar vanaf dat moment is volledig gedaan met de verrassingen en maakt Lopez gebruik van de gelegenheid om een paar middelmatige liedjes te pluggen. Formulematig tot in extremis, maar op maat gemaakt voor de twee hoofdrolspelers.

In de 23e eeuw onderzoekt agent Aline Ruby [Léa Drucker] met haar androïde Carlos [Daniel Njo Lobé] een hack gepleegd door Jun Chow [Geneviève Doang]. Ze stuit op een samenzwering die grote gevolgen heeft voor het leven op Mars en de harmonie tussen ‘echte’ mensen, klonen en robots. Ambitieuze animatiefilm met een indrukwekkende cast haalt interessante thema’s aan, maar de animatie is teleurstellend en het scenario van Périn en Laurent Sarfati bevat te veel dialoog en te weinig actie. Pas in het laatste kwart komt het pas op gang.

Reconstructie van een beroemde rechtszaak waarmee Thurgood Marshall [Chadwick Boseman] zijn naam vestigde als advocaat namens de NAACP die opkomt voor de rechten van ten onrechte aangeklaagde zwarte Amerikanen. Marshall werd in 1967 het eerste zwarte lid van het Amerikaanse Hooggerechtshof. Qua plot doet de rechtzaak denken aan een episode van Murder She Wrote of Matlock. Het scenario van Michael en Jacob Koskoff richt zich gelukkig vooral op de samenwerking tussen Marshall (die om bureaucratische redenen niet het woord mocht voeren), diens onervaren en aanvankelijk onwillige woordvoerder Sam Friedman [Josh Gad] en hun onzekere cliënt Joseph Spell [Sterling K. Brown] die is aangeklaagd voor verkrachting van de gerespecteerde, blanke Eleanor Strubing [Kate Hudson]. Goed ondersteunend werk van Hudson en James Cromwell (als de weinig sympathieke rechter).

Er ging een hoop getouwtrek vooraf aan de verschijning van Rembrandts beroemde tweeluik “Marten & Oopjen: Portret van een Huwelijk” in het Rijksmuseum in Amsterdam. Het schilderij was sinds 1877 privébezit van de familie De Rothschild en leek voorbestemd om een vaste plaats te krijgen in ‘het huis van Rembrandt’, maar mede de bemoeienis van Nederlandse politici liep het allemaal anders af. De frustratie is aan alles af te lezen bij Jim Pijbes, destijds directeur van het Rijksmuseum, en het is een fascinerend verhaal dat zich leent voor een reconstructie. Helaas moeten we hier doen met een barrage aan pratende hoofden, afgewisseld met weinig veelzeggende archiefbeelden waarin het schilderij te zien is.

Martha Stewart was cateraar en belegger voordat ze een internationale sensatie werd met haar boek ‘Entertaining’, waarin ze deelde hoe ze op “eenvoudige” wijze lekkere en prachtige gerechten en hapjes kunt maken voor gasten. Een opgeklopt schandaal leek een einde te maken aan haar carrière, maar ze maakte een opmerkelijke comeback en gebruikte internet om (opnieuw) één van de belangrijkste influencers te worden. Portret van een even veeleisende als veerkrachtige vrouw werpt verontrustende vragen op over seksisme in zowel de zakenwereld als de media.

Monica Potter is uitgesproken charmant als Martha, een jonge, Amerikaanse vrouw die tijdens de reis naar en een bezoek aan Londen 'om zichzelf te vinden' achtereenvolgens de gewiekste Daniel [Tom Hollander], de sarcastische Frank [Rufus Sewell] en de gevoelige Laurence [Joseph Fiennes] ontmoet en met elk van hen een klik heeft. Een speling van het lot wil dat de drie mannen elkaars beste vrienden zijn!

Hoewel de vriendschap tussen de drie mannen niet heel overtuigend is, zit de film vol grappige momenten en zijn de karakteriseringen van de vier hoofdpersonen dusdanig uitgewerkt dat je je gemakkelijk met hen kunt identificeren. De aantrekkelijke cast maakt deze luchtige, vermakelijke romantische komedie de moeite van het bekijken zeker waard.

Na jaren lang uit het zicht te zijn verdwenen, keert Martha [Elizabeth Olsen] terug bij haar zus Lucy [Sarah Paulson] die haar samen met echtgenoot Ted [Hugh Dancy] onderdak geeft. In flashbacks ontdekken we dat Martha in de voorgaande jaren onderdeel uitmaakte van een commune geleid door Patrick [John Hawkes] en waarom die periode haar zo heeft getraumatiseerd dat het voor Lucy en Ted steeds moeilijker wordt om haar in huis te houden. Indringende, verontrustende en complexe psychologische thriller leverde Olsen en Durkin verschillende welverdiende filmprijzen op.

Wanneer een wetenschappelijke expeditie op Mars wordt overvallen door een zware storm, besluit expeditieleider Melissa Lewis [Jessica Chastain] de planeet te verlaten in de veronderstelling dat botanist Mark Whatney [Matt Damon] de storm niet heeft overleefd. Mark blijkt echter slechts gewond te zijn en hij beseft zich dat hij slechts 30 dagen gebruik kan maken van de middelen die de expeditie heeft achtergelaten en dat hij, om technische redenen, normaal gesproken pas over vier jaar opgepikt zou kunnen worden. Overlevingsdrama is een eerbetoon aan wetenschap met een hoofdpersoon die zich met de combinatie van zijn enorme kennis en nuchtere instelling elk onoverkomelijke probleem weet op te lossen. Damons beste rol uit zijn carrière leverde hem een Oscarnominatie op, maar hij legde het af tegen Leonard DiCaprio voor The Revenant.

Ruim 75 jaar nadat Hollywood de novelle van Jack London verfilmde met Glenn Ford in de titelrol, verschijnt deze Italiaanse bewerking waarvoor hoofdrolspeler Luca Marinelli werd bekroond op het prestigieuze filmfestival van Venetië. Het verhaal betreft de opkomst en ondergang van Martin eden [Marinelli], een eenvoudige arbeider die zich eigenhandig uit zijn armoedige bestaan probeert te werken door te leren lezen en schrijven. Hij hoopt dat zijn daaruit voortvloeiende gedichten en verhalen ooit ingang vinden in de literaire wereld, maar door zijn obsessieve drang naar erkenning en roem vervreemdt hij zich van zijn oorspronkelijke vrienden.

Regisseur Pietro Marcello kiest regelmatig voor verrassende camerastandpunten, maar zijn cinematografische keuzes staan nooit in de weg van het melodramatische verhaal dat meer dan 100 jaar na de oorspronkelijke verschijning weinig aan zeggingskracht heeft verloren. Het komt wat langzaam op gang en het is niet altijd makkelijk om je te identificeren met de hoofdpersoon, maar het puike werk van Marinelli houdt de aandacht vast tot het onherroepelijke, tragische einde.

De vlammende soundtrack van Deus maakt dit zeker toegankelijker voor degenen die niet zo bekend zijn met de modewereld, maar het helpt ongetwijfeld als de naam Martin Margiela je iets zegt. Een modehistoricus roemt Margiela als één van de 10 belangrijkste modeontwerpers van de 20e eeuw, ook al is de naam bij lange na niet zo bekend als die van bijvoorbeeld Versace, Dior, of Coco Chanel. Daar is een goede reden voor en die reden is een mooi startpunt voor een terugblik op de 20 jaar waarin Margiela - een fan van Jean-Paul Gaultier - met zijn in alle opzichten eigenzinnige benadering van mode en modeshows, zorgde voor een schokgolf in de modewereld die blijvende sporen zou achterlaten. In 2009 stopte Martin Margiela vrij abrupt, maar in 2018 volgde een retrospectief en dat was de directe aanleiding voor deze documentaire.

Hoewel de titel anders doet vermoeden, komen veel van zijn collega's en belangrijkste stafleden ook aan het woord. Maar wie Margiela's houding ten opzichte van de media kent, weet hoe uniek het is om hem überhaupt over zijn werk te horen spreken. Een must voor liefhebbers van mode in de breedste zin van het woord, maar het is jammer dat een portret van iemand die brak met de conventies van de modewereld een film heeft opgeleverd die erg conventioneel is in vorm en benadering. Modekenners zullen deze documentaire desondanks meer waarderen.

Marty [Ernest Borgnine] is een 34-jarige medewerker in een slagerij. Hij de oudste zoon van een grote familie, maar zijn vele broers en zussen zijn allemaal getrouwd. Marty is een aardige, vriendelijke man, maar is aan de dikke kant en niet aantrekkelijk. Hij moet ook regelmatig aanhoren dat het een schande is dat hij nog niet getrouwd is en hij laat het ogenschijnlijk maar over zich heen komen. Hij gaat ook al jaren regelmatig naar dansavonden waar hij in de loop der jaren vele meisjes heeft benaderd, maar hij is zo vaak afgewezen dat hij de hoop heeft opgegeven. Wanneer zijn beste vriend Angie [Joe Mantell] hem op een zaterdagavond adviseert om te bellen met een meisje dat hij een paar weken geleden ontmoette in de bioscoop, waagt hij het erop. Dat telefoongesprek verklaart voor een belangrijk deel waarom Borgnine – in mijn ogen volkomen terecht – een Academy Award won: zijn stem klinkt gedurende het hele gesprek vriendelijk en beleefd, maar we zien aan zijn gelaat de pijn die hij van binnen voelt wanneer ze hem nul op rekest geeft. Het is subtiel, realistisch, effectief en ik denk voor een ieder herkenbaar die wel eens zo’n gesprek heeft gevoerd.

Marty laat zich toch overhalen om zonder date naar een dansavond te gaan. Daar wordt hij benaderd door een man die hem $5,-- biedt om zijn date over te nemen. De man is opgezadeld met een ‘lelijkerd’ en wil er vanaf. Marty spreekt zijn verontwaardiging uit, want zo hoor je niet met je date om te gaan. Wanneer hij de date in kwestie kort daarna in tranen naar buiten ziet lopen, gaat hij haar achterna en probeert haar te troosten. Clara [Betsy Blair] is onder de indruk van Marty’s galante gedrag en wanneer ze met elkaar in gesprek raken blijkt er meteen een klik te zijn. Marty en Clara maken een lange wandeling en genieten van elkaars gezelschap. Wanneer even bij Marty thuis komen, maakt Clara kennis met Marty’s moeder [Esther Minciotti] die aanvankelijk blij is dat Marty een leuke vrouw heeft meegenomen. Marty brengt Clara daarna thuis en belooft haar de volgende dag te zullen bellen. De volgende ochtend blijkt zijn moeder, mede onder invloed van diens zus [Augusta Ciolli] die net bij hun is ingetrokken omdat haar schoonzus haar uit huis zou hebben gejaagd, Clara af te wijzen. Bovendien noemen zijn vrienden haar ook een lelijkerd. Dat wakkert de onzekerheid in Marty aan waardoor hij denkt dat hij Clara beter maar niet kan bellen.

Door de toenemende populariteit van televisie waren de filmstudio’s in de jaren ’50 vooral bezig met het maken van epische films, grootse producties en zoveel mogelijk in schitterende kleuren. Het is dan ook niet zo vreemd dat niemand verwachtte dat “Marty” een hit zou worden. Eén van de producers was niemand minder dan Burt Lancaster, die de film eigenlijk maakte als fiscale afschrijving. Het was waard om het te maken, maar zou ongetwijfeld verlies lijden. Scenarist en co-producer Paddy Chayefski bleek met zijn scenario echter iets los te maken waar het bioscooppubliek op zat te wachten en dat was juist het tegenovergestelde van bombastische, groots opgezette spektakels: een verhaal over een doodgewone man en vrouw, zoals je die in elke straat wel tegenkomt en zoals je die waarschijnlijk ook zelf kent. Het bleek de doorbraak voor wat nu ‘kitchen-sink-drama’ heeft: verhalen over alledaagse mensen in een alledaagse setting. Borgnine was tot dan toe uitsluitend gecast als schurk en zou dat ook nog vaak doen, maar deze film bewees dat hij over tot dan toe onaangeboorde acteerkwaliteiten bleek te beschikken. De man die enkele van de meest memorabele schurken neerzette – waaronder Sgt “Fatso” Judson in “From Here To Eternity” [1953] en Bart Lonergan in “Johnny Guitar” [1954] – zet hier één van de meest sympathieke filmkarakters uit de filmgeschiedenis ooit neer. Zakdoeken in de aanslag en huilen maar!

De Joods-Amerikaanse toptafeltenniser Marty Mauser [Timothée Chalamet] gaat in 1957 (bijna letterlijk) over lijken om geld bijeen te sprokkelen, zodat hij kan meedoen aan het WK Tafeltennis in Japan. Hij wil revanche voor zijn verloren finale tegen de ongeplaatste Koto Endo [Koto Kawaguchi]. Geen verhaal, slechts een serie hier en daar amusante sketches vol ondankbare, bordkartonnen bijrollen, waaronder Palthrow als een actrice op retour. Marty is narcistisch, onuitstaanbaar en verachtelijk en maakt geen enkele persoonlijke ontwikkeling door. De enige lichtpunten zijn Tyler The Creator (als een collega-bedrieger), uitblinker A’zion als de bedrogen geliefde en de hilarische pingpongdemonstraties. De score van Daniel Lopatin is anders, maar dat is hier zeker geen aanbeveling. Overladen met prijzen en nominaties, maar waarom?

Als je jezelf wilt onderwerpen aan dit dieptepunt uit de Marvelreeks, doet dat dan niet in de bioscoop. Het zelfparodiërende scenario is al rampzalig genoeg, dan wil je de permanente psychische schade, veroorzaakt door de oogverblindende (in de meest negatieve zin van het woord), de vreselijke muzikale score en onuitstaanbaar geluid toch koste wat kost vermijden? Captain Marvel [Brie Larson] moet samenwerken met haar vervreemde nicht Monica [Teynoah Parris] en een behaagzieke tiener [Iman Vellani]. Heeft iets te maken met een armband, maar verder valt hier geen touw aan vast te knopen. Neemt zichzelf totaal niet serieus, maar ook dat is helaas geen aanbeveling.

Wonderkind Marvin Hamlisch was als kind en tiener meer geïnteresseerd in popmuziek dan in het werk van Bach, Beethoven en Chopin. Toch rondde deze buitengewoon getalenteerde pianist zijn klassieke opleiding aan Julliard af en ontpopte hij zich tot één van de meest succesvolle, invloedrijke en populaire componisten van de 20e eeuw. Hij was 23 toen hij in 1974 drie (!) Oscars in ontvangst mocht nemen Deze documentaire toont hoe hij uitgroeide tot een entertainer, niet alleen op podia maar ook bij vrienden, verzorgingshuizen en op scholen en hoe hij erin slaagde om na de vroege piek in zijn carrière zich te blijven ontwikkelen en uitdagen en hoe hij omging met zijn successen en tegenslagen. Sleutelfiguren als Quincy Jones en Barbra Streisand spreken hun lof uit, andere plaatsen de mislukking in een perspectief. Maar het is Hamlisch’ pure liefde voor muziek en zijn enorme charisma die het meest bijblijven. Een vrij conventionele en brave documentaire met een amusante afsluiting.

Jules Porier en Finnegan Oldfield zijn allebei fantastisch en volstrekt geloofwaardig als respectievelijk Marvin als kind en Martin als jong volwassen man. Het verhaal betreft een jongen die op school vaak wordt uitgemaakt wordt voor homo en wrede pesterijen ondergaat. Maar omdat zijn vader Dany [Grégory Gadebois, eveneens voortreffelijk] hem als kind leert dat een homo een geestelijke stoornis heeft, kan Marvin zich daar niet mee identificeren: hij is niet gestoord, dus is hij geen homo, zo is zijn logische redenering. Hij groeit op als een stille, teruggetrokken jongen maar hij durft uit zijn schulp te krijgen wanneer zijn nieuwe schoolhoofd [Madeleine Clement] hem aanspoort om mee te doen aan improvisatielessen.

Porier heeft nauwelijks dialoog: Marvin als kind is duidelijk iemand die observeert, alles wat hij meemaakt tot in detail opslaat zonder op dat moment nog te weten wat hij ermee aan moet. Oldfield laat op subtiele wijze zien hoe Marvin uit zijn schulp kruipt en contacten en relaties met nieuwe mensen aan durft te gaan. Isabelle Huppert verschijnt pas halverwege de film en speelt zichzelf en er zijn een paar goed geënsceneerde toneelvoorstellingen, maar deze film onderscheidt zich - afgezien van een voorbeeldige spel - vooral door een gebrek aan prekerigheid.

Mark Hogancamp liep een ernstige hersenbeschadiging op toen hij buiten het café in door een groepje jongeren werd mishandeld. Hij verloor bovendien grotendeels zijn geheugen. Mark vond een unieke vorm van zelftherapie in het ‘bouwen’ van Marwencol, een fictief dorpje in België tijdens de Tweede Wereldoorlog met met verschillende miniatuurpoppen als bewoners en een heroïsche soldaat als Marks alter ego. Door met behulp van een eenvoudige camera zelfverzonnen verhalen te vertellen, geeft hij zijn eigen leven structuur en betekenis. Familie, vrienden en kennissen vertellen welk personage op hen is gebaseerd en we volgen Hogancamp in de aanloop naar een tentoonstelling van zijn werk. Een extra spannende gebeurtenis, omdat Mark buitengewoon mensenschuw is. Malmberg vertelt het verhaal door middel van een slimme combinatie van gesprekken en een selectie uit de duizenden foto’s die Hogancamp maakte om de parallellen tussen de realiteit en de ‘fictie’ van Marwencol te leggen. Marks verhaal werd in 2018 verfilmd als Welcome to Marwen met Steve Carell in de hoofdrol.

Duitstalige hervertelling van Murder! met Alfred Abel als Sir John, het enige lid van een jury dat niet overtuigd is dat Mary Baring [Olga Tschechowa] een moordenaar is. Onder druk van de overige juryleden – die goede argumenten hebben – gaat hij toch akkoord met een veroordeling. In de aanloop naar de executie raakt Sir John ervan overtuigd dat ze onterecht is veroordeeld. Hij gaat zelf op onderzoek uit en maakt sluw gebruik van zijn ervaring in de toneelwereld om de ware moordenaar te ontmaskeren. Hitchcocks pogingen om beelden uit de Engelstalige versie in te voegen zijn zo nu en dan vrij slordig, maar Abel is een waardige vervanger van Herbert Marshall waardoor dit amper onderdoet voor het origineel.

Het fictieve levensverhaal van Maria [Noa Cohen] tot aan de geboorte van haar zoon Jezus Christus waarin D.J. Caruso ieder melodramatisch cliché over ons uitstort. De dochter van Anna [Hilla Vidor] en Joachim [Ori Pfeffer] trouwde met Jozef [Ido Tako] die natuurlijk niet kon begrijpen hoe de maagdelijke Maria op late leeftijd zwanger kan zijn. Anthony Hopkins mag lekker overacteren als koning Herodes, die er alles aan gelegen is de geruchten over de komst van een Messias letterlijk en figuurlijk de kop in te drukken. D.J. Caruso en eerbiedig gaan nog steeds niet samen, dus ik vraag me ten zeerste af of zelfs de meest devote aanhanger van Maria (vol van genade) hier van kan genieten. Mocht je je hier toch aan wagen, vergeet dan niet: de Heer is met u.

Mooi gefilmd op prachtige locaties, maar extreem zwaar op de hand. Een gevoel dat wordt versterkt door de overdadige, sombere score in deze hervertelling van het nieuwe testament bedoeld om de reputatie van Maria Magdalena te herstellen. Garth Davis draaft echter nogal door en zet Maria Magdalena [Rooney Mara] neer als de wijste van de 13 (!) discipelen, omdat alleen zij besefte dat Jezus geen revolutie predikte. Het resultaat mag je dus gerust een tegendraadse hervertelling van het Nieuwe Testament noemen, al is het verhaal doorspekt met verwijzingen naar de moderne politiek. Davis vertilt zich behoorlijk en je kunt je afvragen of Onze Lieve Heer wel zo in z'n nopjes is met Joaquin Phoenix in de rol van De Messias.

Mary Poppins (1964) is de beste live-action film die de Disney-studio ooit maakte. Van Julie Andrews en Dick van Dyke tot aan Reginald Owen Jane Darwell was de cast ronduit perfect, de special effects revolutionair en de liedjes onvergetelijk. Een poging om een vervolg te maken op een meesterwerk dat ook nog eens commercieel succesvol was, is gedoemd te mislukken (al wil ik iedereen aanraden om Psycho II te zien).
Mary Poppins Returns is zo'n mislukking, maar wie niet bekend is met de illustere voorganger zal zich daar niet aan storen. Emily Blunt kan niet tippen aan Julie Andrews en zet het titelpersonage neer als een ietwat arrogante, kille kinderjuffrouw. Lin-Manuel Miranda heeft de ondankbare taak de rol van Dick van Dyke over te nemen en faalt hopeloos, daarbij geholpen door een zwak script dat hem weinig te doen geeft. De kinderen zijn slecht gecast en overtuigen totaal niet als broers/zus wegens een gebrek aan individueel charisma en collectieve chemie. Ben Wishaw neemt zijn rol als Mr Banks (de zoon uit het origineel) veel te serieus en lijkt te denken dat hij in een melodrama zit. Emily Mortimer (de dochter van 'toen) is wel prima, evenals Colin Firth als de gewiekste bankier die op geniepige wijze beslag denkt te kunnen nemen op het huis van de familie Banks. Zo nu en dan horen we een riedeltje uit 'Let's Go Fly A Kite' en 'A Spoonful Of Sugar' die bevestigen dat de soundtrack van deze sequel bestaat uit middelmatige liedjes. In veel opzichten is dit zogenaamde vervolg helaas een uiterst inferieure remake, zeker wanneer we liedjes horen die lijken op (maar kwalitatief nog niet in de buurt komen van) "Chim-Chim Cheree" en het eerder genoemde "A Spoonful Of Sugar". De cameo van Meryl Streep is zelfs haast een kopie van de scène die leidde tot "Super‐cali‐fragil‐istic‐expi‐ali‐docious"! Het zal degenen die "Mary Poppins" nooit gezien hebben of zijn vergeten (als dat mogelijk is) weinig deren, maar wie deze matige sequel leuk vond moet toch echt nog eens de ware magie van het klassieke origineel eens tot zich nemen. Het feit dat Dick van Dyke - inmiddels de 90 gepasseerd - een cameo heeft aan het einde van de film, was voor mij wel reden genoeg om deze film een ster extra te geven.

Dat de traditionele lezing van de geschiedenis tussen Elizabeth I en Mary Stuart om propagandaredenen niet geheel waarheidsgetrouw is, zullen weinig historici bestrijden. Deze verfilming van ‘My Heart Is My Own’ van de eminente historicus John Guy, vertelt die geschiedenis vanuit het perspectief van de twee hoofdrolspelers. Koningin Elizabeth I [Margot Robbie] regeert Engeland aan de hand van advies van mannen die niet altijd het landsbelang als prioriteit hebben. Haar halfzus Mary Stuart [Saoirse Ronan] heeft als eerstgeborene van Koning Henry VIII een sterke claim op de troon. Zij zoekt toenadering tot en verzoening met haar halfzus, maar het hof van Elizabeth zit vol mannen die Mary afschilderen als een gevaar voor de troon en voor Engeland. Er is niets mis met het aanzwengelen van een debat over een twijfelachtige lezing van een belangrijk stuk geschiedenis. Jammer genoeg komen zelfs Robbie en Ronan niet voorkomen dat hun personages feministische karikaturen zijn. Misschien ligt dit dichter bij de waarheid, maar de waarheid hoeft niet in de weg te staan van een goed verhaal. En wat dat betreft, vind ik Mary Of Scotland stukken beter.

Ik kom eerlijk uit voor het feit dat ik anti-Fanning ben, al sinds de destijds zesjarige Dakota dat onuitstaanbaar wijsneuzerige kindje speelde in het tenenkrommende I Am Sam (2001). In dit biografische drama rondom de romance tussen Mary en dichter Percy Shelley [Douglas Booth] bevestigt Dakota's jongere zus Elle nog maar eens mijn vooroordelen. Elle kan alle emoties probleemloos spelen, maar zonder enige gradatie: het ligt er allemaal te dik boven op. Hoewel dit een verzorgde productie is, getuige de sets, kostuums en locaties, zijn de vertolkingen even vlak als het script. Het is weliswaar nooit vervelend, maar de ontstaansgeschiedenis van het meesterlijke Frankenstein-verhaal had een veel interessantere film op moeten leveren dan dit.

Afghaanse leraar Ahmad Vaezi [Pourya Rahimi Sam] woont in ballingschap in een grensdorpje in Iran in afwachting van de vrijlating van zijn collega (en geliefde) Niloofar [Minoo Sharifi]. De Taliban heeft het op hem gemunt omdat ze les geven aan meisjes en niet bang zijn om kritisch te zijn op het regime. Hij waagt zijn leven door onderdak te bieden aan een Afghaans gezin en het besluit om Niloofar te helpen te ontsnappen uit Afghanistan. Een realistisch beeld van het leven langs een streng bewaakte grens waar intimidatie aan de orde van de dag is, maar Amini’s regie is teleurstellend vlak waardoor de dramatiek van het verhaal nooit volledig tot zijn recht komt. Een kijkje waard, maar dit had een veel meer meeslepende thriller kunnen zijn.

Alfredo Rios Galeana [Tenoch Huerta] werkte bij de politie en als beveiliger bij een bank voordat hij besloot zich als een moderne Robin Hood te keren tegen het grote geld dat gewone, hardwerkende mensen uitbuit. Hij maakte gebruik van zijn insider kennis voor tientallen bankroven, maar werd uiteindelijk toch bij de kraag gevat. Deze flitsende, onderhoudende, maar behoorlijk geromantiseerde biografie leunt op het voortreffelijke werk van Huerta en stijlvolle, scherp gemonteerde actiesequenties waarmee Cravioto het tempo lekker hoog houdt. Tijdens de aftiteling krijg je beelden te zien van de échte Alfredo, die zou ik zeker meepikken.

Adrien [Pierre Niney] is de gigolo van acteur van middelbare leeftijd Martha Duval [Isabelle Adjani] die hopeloos valt voor prostituee en oplichter Margot [Marine Vacth], die hem betrekt bij een stompzinnig plan om zowel Martha als de sympathieke Simon [François Cluzet] van hun fortuin te beroven. Springt van de hak op de tak en laveert kansloos tussen melodrama en parodie. Er is bovendien een raamvertelling rondom een proces tegen François, die Margot zou hebben neergeschoten en dat verhoogt de verwarring nog meer. Veel seks zonder sensualiteit en veel mooie plaatjes ten faveure van de plaatselijke toeristische industrie (die dit gedrocht mede financierde). Saillard straalt 0,0 charisma uit en Adjani en Vacth lijken geen idee te hebben wat Bedos precies wil bereiken. Cluzet en Emmanuelle Devos (als dienst echtgenote) komen er nog relatief genadig van af in de slechte (poging) tot Film Noir (of een parodie daarop) sinds mijn persoonlijke mensenheugenis.