Meningen

Ik heb nog geen minuut van de hitserie The Soprano’s gezien en getuige deze prequel heb ik niet veel gemist. Michael Gandolfini speelt de jonge versie van Tony Soprano, de rol die zijn in 2013 overleden vader James oorspronkelijk speelde. Deze episodische film maakt naar verluidt duidelijk hoe de personen uit Tony’s jeugd, en in het bijzonder Dickie Moltisani Alessandro Nivola] hadden op zijn manier van denken en werken. Ray Liotta speelt een belangrijke rol en is het meest opzichtige bewijs dat Taylor zich sterk heeft laten beïnvloeden door Scorceses Goodfellas. Maar je moet je afvragen wat het nut is van een fletse imitatie? Van originaliteit is geen enkele sprake. De betrokkenheid van David Chase bij dit project doet vermoeden dat het niet zo heel veel verschilt van The Soprano’s. In dat geval ben ik in ieder geval blij dat ik daar geen seconde van mijn leven aan heb verspilt.

Wonderkind Koo Ja Yoon [Kim Da-Mi] laat zich door aar beste vriendin [Go Min-Si] overhalen om mee te doen aan een talentenjacht op nationale televisie zodat ze haar ouders [Jung-woo Choi, Mi-hee Oh] wat extra financiële ondersteuning kan geven. Kort na haar sensationele televisiedebuut kruist een zonderlinge jonge man [Choi Woo-sik] haar pad en heeft ze steeds vaker visioenen die mogelijk verband houden met haar verleden. Zowel de proloog als de titel geven enige duidelijkheid , maar de weg naar de zinderende, ongelofelijke finale zit vol mysterie en spanning, mede door het sensationele spel van de jonge cast. Een in alle opzichten fantastische film! Vervolg: The Witch Part 2 – The Other One.

Een hoop nieuwe personages zorgen vooral voor (meer) verwarring in dit rommelige vervolg op het meesterlijke The Witch: Part 1 – The Subversion. Deze keer staat een ander meisje [Cynthia] met bijzondere gaven centraal en ontstaat er opnieuw een klopjacht. Van spanning en mysterie is deze keer geen sprake, gelukkig is er wel (opnieuw) een spectaculaire, bloederige finale.

Agatha [Mia Wasikowska] reist naar Los Angeles om aan het werk te gaan als persoonlijke assistant van Havana Segrand [Julianne Moore], een actrice op retour die elke strohalm grijpt om haar carrière weer op de rails te krijgen, waaronder de onconventionele therapiesessies van Dr Stafford Weiss [John Cusack]. Weiss’ zoon Benjie [Evan Bird] is de hoofdrolspeler in de hitserie ‘The Babysitter’ die zijn alchoholverslaving probeert te beheersen. Goed geschreven satirische zwarte komedie over de duistere kanten van roem, met een glansrol voor Julianne Moore en een flink aantal bijzonder grappige momenten die door Cronenbergs iets te onderkoelde regie niet altijd helemaal uit de verf komen.

Gerard [Stefan de Walle] verbergt het feit dat hij nog maar zes maanden te leven heeft voor zijn vrouw [Ariane Schluter], zijn tienerzoon [Martijn Lakemeier] en voor de vrienden die werken in zijn garage. Door een schuld van € 40.000 dreigt Gerard zijn bedrijf zelfs te verliezen! Samen met Leo [Martin van Waardenberg], Kees [Frank Lammers] en Nico [Marcel Hensema] maakt hij een sponsordeal met de oom[ Mahjoub Benmoussa] van zijn jongste werknemer Youssoef [Mimoun Oaïssa] die de mannen helpt om zich voor te bereiden op het lopen van de Marathon van Rotterdam. Gezien de ongezonde leefstijl die de vier beoogde deelnemers er op nahouden, valt dat niet mee. Ondertussen dienen zich andere obstakels aan. Het plot is een opzichtige variant op The Full Monty, maar het werkt dankzij de sympathieke cast. Het hardloop-kwartet leert bovendien wat wijze lessen over racisme, seksisme en (zelfs) 020! Het einde is schaamteloos sentimenteel, maar onweerstaanbaar.

Cohen en een team van 18 cameramensen volgden een aantal deelnemers (en de spreekwoordelijke bezemwagen) tijdens de Amsterdam Marathon 2024. De deelnemers vertellen hun persoonlijk verhaal in voice-overs, terwijl de camera hen voornamelijk te fiets filmt tijdens het lopen. Een bewonderenswaardige technische tour-de-force, ook al zijn de persoonlijke verhalen zo divers dat er van een universele boodschap geen sprake is.

Met militaire precisie pleegt een groep angstaanjagend gemaskerde criminelen een bankoverval waarbij de manager [Chick Bernhard] in koelen bloede wordt geëxecuteerd. Vingerafdrukken brengen detective Montgomery [Christopher Meloni] op het spoor van beroepscrimineel James Jackson [Chris Hill]. Daarmee lijkt de zaak opgelost, maar daar denkt Mims [Johnathon Schaech], een agent met een twijfelachtige reputatie, anders over. Begint goed en het plot is ingenieus, maar het scenario van Michael Cody en Chris Siverston bevat zoveel personages dat het goed mogelijk is dat je door bomen het bos niet kunt zien. Bruce Willis speelt de bankdirecteur met een geheim verleden dat mogelijk verband houdt met de bankoverval. Maar er zijn te veel dwaalsporen.

Een verslaafde priester [Eduardo Noriega] en een door een demon bezeten man [Eivaut Rischen] schieten een jonge vrouw [Arantza Ruiz] die zelf bezeten is door een demon in deze warrige, goedkoop gemaakte en bepaald niet schokkende rip-off van alles wat met duivelsuitdrijvingen te maken heeft.

Drie tienerjongens bezoeken Mardi Gras in New Orleans voor seks en gezuip. Extreem seksistische, homofobe en hypocriete tienerkomedie waarvoor de paar talenten in de cast (en Carmen Elektra) zich diep voor dienen te schamen. Bevat waarschijnlijk de meest slechtste en meest smakeloze poepgrap ooit. Stuitend.

Clarks eerste avondvullende film sinds Wassup Rockers is meer van hetzelfde maar in zijn vorige films kon je op zijn minst een excuus bedenken voor de grote hoeveelheid seks en gezever (met een vleugje drugs en rock n roll) die zich afspeelt in het Texaanse dorpje Marfa. St James is dreigend als de getormenteerde, manipulerende agent van Border Patrol, maar verder valt er niks te beleven. Alleen voor masochisten die niet kunnen wachten om de erectie van St James te zien.

Student Lisa Cohen [Anna Paquin] veroorzaakt een dodelijk ongeluk door een buschauffeur [Mark Ruffalo] op een drukke straat af te leiden. Ze probeert het slachtoffer [een indrukwekkende Allison Janney] nog te redden, maar die sterft in haar armen. Lisa is een vat van emoties maar uit die op een manier waardoor haar omgeving zich van haar vervreemdt. Karakterstudie met een complexe, op papier bepaald niet sympathieke, maar realistisch geschreven hoofdpersoon. Paquin is fenomenaal in de hoofdrol, daarbij geholpen door een indrukwekkende sterrencast.

De in 1939 geboren Margaret Atwood dankt haar status als cultuuricoon vooral aan het boek The Handmaid’s Tale uit 1986 dat (na een verdienstelijke verfilming in 1990) in 2017 nieuw leven werd ingeblazen als een met prijzen overladen televisieserie met Elisabeth Moss in de hoofdrol. Het iconische beeld van de onderdrukte vrouw met bloedde rode mantel en de witte hoed is een wereldwijd symbool geworden voor de strijd voor vrouwenemancipatie. Deze documentaire volgt de aangenaam nuchtere Atwood tijdens een zegetocht waarbij ze overspoeld wordt door lofuitingen (ook door Elisabeth Moss), maar kijkt ook naar enkele andere werken uit haar bibliografie die een grote invloed hebben gehad op de literaire geschiedenis. Een prima introductie die velen zal uitnodigen om (meer) werk van Atwood uit de kast of de bibliotheek te trekken, maar over persoon achter de schrijver kom je niet heel veel te weten.

Om in te spelen op de biopic The Iron Lady (met Meryl Streep), flanste Byron deze documentaire in elkaar. Een weinig diepgravend portret van deze eigenzinnige voormalige Prime Minister met slechts een handjevol geïnterviewden (waaronder uitgesproken fan Giles Brandreth) die in vage bewoordingen (“er is genoeg bewijs”; “als je goed kijkt”) de loftrompet afsteken, tot aan Thatchers afgang in 1991. Eenzijdig, oppervlakkig, te verwaarlozen.

Als gevolg van de bankcrisis van 2008 moet 80% van het personeel bij een investeringsbank op Wall Street het veldruimen. Eén van hen is Eric Dale [Stanley Tucci] die voor zijn vertrek een USB-stick geeft aan zijn pupil Peter Sullivan [Zachary Quinto]. Na analyse van de informatie concludeert Peter dat de bank afstevent op een financiële ramp en informeert afdelingsleider Sam Rogers [Kevin Spacey] die alles in het werk stelt om de bank waar hij al 34 jaar werkt te redden. Variant op Glengarry Glen Ross zonder venijnige dialogen, maar met een overdaad aan jargon waardoor dit voor de niet-ingewijde kijker erg droge kost is. Het acteerwerk is van hoog niveau, maar alleen Spacey geeft een menselijk gezicht aan deze kille dissectie van het bankwezen.

In 1397 wist de Deense koningin Margaret I [Trine Dyrholm] met een mix van gewapende strijd en diplomatie Denemarken, Noorwegen en Zweden te verenigen in de Kalmar Unie. Haar enige zoon Olaf stierf onverwacht in 1387. Margaret werd regent van Denemarken en adopteerde haar toen zesjarige neefje Erik die haar troonopvolger moest worden. Dit fictieve historische drama behandelt het nog altijd onopgeloste mysterie over een man [Jakob Oftebro] die beweert dat hij Olaf is en de onrust die dat veroorzaakte bij Olafs moeder en de volwassen neef Erik [Morten Hee Andersen] vreest dat hij zijn positie als troonopvolger verliest. Shakespeareaans gekonkel in een letterlijk en figuurlijk omgeving met een prachtrol voor de onnavolgbare Dyrholm en de eveneens goed presterende ondersteunende cast.

In 1920 is Barones Marguerite Dumont [Catherine Frot] beschermvrouwe van ‘Amadeus Circle’, een groep operaliefhebbers die benefietconcerten organiseren waarvan de opbrengsten naar oorlogswezen. Marguerite doet zelf aan elk concert mee, maar heeft één probleem: ze kan totaal niet zingen en niemand heeft wil of durft dat haar te vertellen. Sterker nog: ze krijgt staande ovaties en een uitnodiging om haar officiële operadebuut te maken in Parijs. Froth is uitstekend in de titelrol, maar het scenario van Gianolli en Marcia Romano draait volledig om die ene centrale grap terwijl het basisgegeven zich bij uitstek leent voor een satire op de klassenmaatschappij of een bespiegeling op de vraag wie of wat bepaalt wat “mooie” muziek is. Een jaar later maakte Stephen Frears het veel betere Florence Foster Jenkins (met Meryl Streep) op basis van hetzelfde gegeven..

Charlotte [Bobbi Jene Smith] heeft zich volledig overgegeven aan haar passie voor dansen. Ze moet de repetities voor een belangrijk optreden onderbreken wanneer blijkt dat haar grootmoeder Mari [Paddy Glynn] vanwege een ernstige ziekte niet lang meer te leven heeft. Dat betekent dat ze veel doorbrengt met haar moeder [Phoebe Nicholls] en haar zus, met wie de relatie flink is bekoeld omdat Charlotte in hun ogen onvoldoende aandacht voor haar familie heeft. Mari’s sterfbed dwingt haar dochter en kleindochters om opgekropte gevoelens tot uiting te laten komen. Het verhaal is weinig opmerkelijk, maar de prachtig gefilmde dansscènes, met choreografie van sterchoreograaf Maxine Doyle, maken dit in ieder geval een must voor liefhebbers van dans.

Fans van Maria Callas zullen ongetwijfeld meer genieten van deze documentaire dan iemand als ik, die de film juist bezocht om meer te weten te komen over het fenomeen Maria Callas en haar unieke plaats in de geschiedenis van de opera. Deze documentaire bestaat grotendeels uit een wat langdradige combinatie van optredens en beelden uit TV-interviews. Het staat uiteraard buiten kijf dat Callas een geweldige zangeres was, maar aangezien de bijbehorende beelden van matige kwaliteit zijn kun je net zo goed een CD opzetten. Regisseur Tom Volf had er veel beter aan gedaan om tijdgenoten, vrienden en kennissen aan het woord te laten. De fragmenten uit persoonlijke brieven zijn meer onthullend, maar Callas blijft voor namelijk een enigma. Deze documentaire heeft daar helaas weinig aan veranderd.

Schitterend gefilmd verhaal over Maria Larsson [Maria Heiskanen], een huisvrouw die aan het begin een gevoel van eigenwaarde krijgt wanneer ze bij een loterij een fotocamera wint en een uniek talent ontdekt. Dat zet echter de relatie met echtgenoot Sigfrid [Mikael Persbrandt] onder de druk, ook al omdat de familie lijdt door een gebrek aan werk en inkomen. Onder de regie van Jan Troell komen beide hoofdrolspelers tot fantastische prestaties. De persoonlijke groei van Maria is op subtiele en gevoelige wijze gestalte gegeven en ondanks Sigfrids temperament - vaak gevoed door alcohol - is hij allesbehalve de karikaturale zuiplap. Het scenario van Niklas Rådström, gebaseerd op de memoires van Maja Öman, verweeft probleemloos de persoonlijke perikelen van de Larssons met de sociaal-economische ontwikkelingen die tijdens de periode waarin het verhaal afspeelt plaats vonden.

Het feit dat Nick Broomfield zelf enige tijd doorbracht op het Griekse eiland Hydra en een kortstondige affaire en een langdurige vriendschap had met Marianne Ihlen, verleent extra diepgang en geloofwaardigheid aan deze documentaire waarin de onconventionele relatie tussen Marianne Ihlen en singer/songwriter Leonard Cohen centraal staat. Broomfield schetst aan de hand van archiefbeelden, interviews met vrienden van Leonard en Marianne en zijn eigen ervaringen niet alleen een intrigerend beeld van de wisselwerking tussen Cohen en zijn muze, maar ook van de periode waarin hun relatie zich voltrekt. Hydra was eind jaren '60 een soort commune voor vrijgevochten, artistieke geesten die zich volop onderdompelden in drank, drugs en wisselende seksuele contacten. Broomfield plaatst de teksten van sleutelliederen uit het repertoire van Cohen in deze context, maar heeft ook oog voor de gevolgen van de hedonistische leefstijl op de kinderen die erbij betrokken waren. Het is een tragisch, romantisch relaas dat in ieder geval ten dele verklaart hoe tot Cohen tot zijn diepzinnige, veelgeprezen teksten kwam. Niet alleen een must voor de fans.

Als jongste van vier broers werd de Oekraïense Daniil als peuter door Amerikaanse ouders geadopteerd. Zijn oudere broers gingen in militaire dienst. Maksim raakt verlamd aan zijn benen, Mark vecht in het Oekraïense leger, Ruslan aan de Russische kant in de gevreesde Wagnergroep. Natasha sloot zich aan als hulpverlener bij het Oekraïense leger en Angela blijft na de dood van haar familie alleen achter in het verwoeste Mariinka, waar de kogels (en andere projectielen) haar letterlijk om de oren vliegen. Daniil (letterlijk omgedoopt tot Samuel) leert zelf schieten om te jagen en Natasha keert terug naar de plek waar haar eindejaarsbal plaatsvond. Gefilmd met gevaar voor eigen leven en vol ironische momenten, maar door het gebruik van ensceneringen vergeet je regelmatig dat dit een documentaire is. Dat beperkt de emotionele impact van dit goedbedoelde, maar niet geheel geslaagde passieproject.

Gebaseerd op de herinneringen van Rocco Granata, die blijkbaar een nogal selectief geheugen had. Als kind [Christiaan Campagna] verhuisde hij van Italië naar België. Hij valt voor Helena [Marte Bosmans] op de klanken van Louis Prima’s “Buona Sera”. Vader [Luigi Lo Cascio] is streng, moeder [Donatella Finocchiaro] is mild en zusje Wanda [Maité Redal] doet voor spek en bonen mee. Ondertussen zet de jongvolwassen Rocco [Matteo Simoni] alles op alles om als accordeonist een talentenjacht te winnen en het hart van Helena [Evelien Bosmans] te veroveren met zijn toekomstige wereldhit “Marina”. Extreem afgezaagde muzikale biografie, waarbij Simoni nog niet de basisbeginselen van de accordeon onder de knie kreeg.

Regisseur Karim werd geboren in de VS als kind van een Braziliaanse vader en een Algerijnse moeder. Hij steekt vanuit Marseille de Middellandse Zee over om een bezoek te brengen aan het lang waar zijn moeder Iracema werd geboren en contact te zoeken met de familie en de gemeenschap waar zij mee opgroeide. Een ijdel project waarin we allerlei poëtisch bedoelde, monotoon voorgedragen monologen moeten slikken waarin de regisseur zijn familiegeschiedenis met ons deelt. Hoewel Karim daar ongetwijfeld een hoger doel mee denkt na te jagen kon het mij niet bekoren, ondanks een paar fraaie beeldmontages en een niet onaardige muzikale soundtrack.

Eén van de meest opvallende positieve kenmerken aan dit drama over twee homoseksuele voetballers in het beloftenteam van het Zwitserse Young Boys is het gebrek aan homofobie. Het scenario suggereert daardoor dat de angst voor homoseksualiteit in 'de voetballerij' geïnstitutionaliseerd is door mannen die denken dat uitkomen voor een niet-heteroseksuele geaardheid de doodsteek betekent voor je eigen carrière. De enige medespeler die homofobe toespelingen maakt doet dat vooral uit jaloezie - hij is zijn basisplaats aan Leon [Aaron Altaras] kwijtgeraakt, de andere medespelers lijken zich vooral te storen aan het gebrek aan openheid. Een ander positief kenmerk is het voortreffelijke spel van Max Hubacher als degene die tussen de wal en het schip komt wanneer zijn persoonlijk manager hem aanraadt zijn geaardheid te verbergen. "Mario" toont op indringende wijze de impact van die leugen, en niet alleen op Mario zelf, maar ook op zijn boezemvriendin Jenny [Jessy Moravec, eveneens voortreffelijk]. Er zijn geen makkelijke uitwegen bij dit pijnlijke dilemma, maar dat maakt de slotscène alleen maar indrukwekkender.

Marion Bloem en Ivan Wolffers waren 51 jaar getrouwd toen Wolffers door middel van euthanasie stierf na lange tijd aan kanker te hebben geleden. Deze documentaire begint kort voor Wolffers’ overlijden, maar richt zich vooral op hoe Marion Bloem haar leven vervolgt. Dat betekent dat ze vooral zelf aan het woord is, maar ook dat ze alle gelegenheid krijgt om haar kunst en haar nieuwste boek (over haar eigen rouwproces) te pluggen. We zien haar schilderen, krijgen beelden voorgeschoteld van een expositie van haar werk en worden getrakteerd op fragmenten uit haar roman ‘Verkleed In Vreugde’. Deze oppervlakkige NPO-documentaire is een gevalletje van verspilling van publieke gelden.

Marjoe (een samenvoeging van Maria en Jozef) moest als vierjarige in de voetsporen treden van zijn ouders, die hun geld verdienden als rondreizende evangelisten die hun centen verdienden met shows/bijeenkomsten waarin ze het evangelie op vurige wijze verkondigden. Deze Oscarwinnende documentaire volgt de volwassen Marjoe, die genoeg heeft van zijn werk, tijdens zijn laatste optredens. Een onthullend exposé waarin Marjoe zeer openhartig spreekt over hoe hij allerlei trucs gebruikt om ervoor te zorgen dat mensen hun (veelal zuurverdiende) geld afgeven. Tevens stelt hij zichzelf en de kijker de lastige vraag of zijn werk te rechtvaardigen is. Het is opvallend hoe nuchter Marjoe kan spreken over zijn leven, gezien het feit dat hij van kinds af aan door zijn ouders is gedwongen om deze rol aan te nemen. Zeer onderhoudend, maar je vraagt je ook af hoe het kan dat er nog steeds miljoenen zijn die zich laten meeslepen in soortgelijk evangelisch gezever.

Gebaseerd op een toneelstuk en dat is aan alles te merken. De film speelt zich vrijwel volledig uit in dezelfde ruimte en bestaat volledig uit dialoog en daaruit blijkt dat Michael Almereyda's filmbewerking niet is geslaagd. Het verhaal bestaat uit vier episodes en begint met een gesprek tussen de bejaarde, dementerende Marjorie [Lois Smith] en Walter [Jon Hamm], een hologram van haar gestorven echtgenoot toen hij 40 jaar oud was, ook wel een Prime genoemd. De Prime is een exacte replica van iemand die gestorven is die beter gaat functioneren wanneer de nabestaanden het voorzien van informatie. Daardoor is er op den duur nauwelijks nog onderscheid te maken tussen de overledene en de Prime-versie daarvan.

Ondanks de uiterst statische setting werpt dit wel intrigerende vragen op over het gebruik van robots of hologrammen, vooral omdat de gesprekken in ieder geval deels een therapeutische werking lijken te hebben. De uitwerking is wellicht wat gekunsteld, maar de cast is sterk en het is bijzonder prettig om Geena Davis - een megaster midden jaren '90 - weer eens op het grote scherm te zien.

Mark Felt [Liam Neeson] is een loyale, betrouwbare FBI-man met een indrukwekkende staal van dienst die ontgoocheld is wanneer niet hij, maar L. Patrick Gray [Marton Csokas] de leiding over de FBI krijgt na de dood van J. Edgar Hoover. Hij is dan ook zeer ktitisch wanneer Gray besluit gehoor te geven aan een verzoek vanuit het Witte Huis om ht onderzoek naar de Watergate-inbraak snel op te lossen. Felt besluit contact te zoeken met de Washington Post en wordt de belangrijkste bron van journalisten Bob Woodward en Carl Bernstein onder codenaam ‘Deep Throat’, wiens artikelen zouden leiden tot de val van President Nixon, Landesman maakt duidelijk wat de motieven voor Felts gewaagde besluit precies waren, maar we komen weinig te weten over zijn voorgeschiedenis. Neeson was zelden zo goed, maar Lane heeft een vrij ondankbare rol als Marks echtgenote Audrey.

De burgerrechtenbeweging in de Verenigde Staten roerde zich al behoorlijk toen Michael Audley deze boeiende verhandeling over de strijd tussen blank en zwart in een Britse kolonie. Obam [Sidney Poitier] lijkt een sleutelrol te kunnen spelen in het ontstane conflict, met de hulp van zijn vrouw Renee [Eartha Kitt] en missioniaris Bruce Craig [John McIntire]. Maar Obams verzoenende houding staat loodrecht op die van zijn broer Kanda [Clifton Macklin], die meer ziet in een gewelddadige revolutie.

Inderdaad, dit klinkt als Martin Luther King vs Malcolm X, maar deze film benadert dat heikele onderwerp op intelligente wijze. Poitier en Kitt zijn niet erg geloofwaardig als een stel en hun spel laat dan ook wat te wensen over, maar McIntire maakt veel goed in een film die iets teveel leunt op dialoog.

Er zijn maar weinig muzikanten die zo universeel geliefd zijn in verschillende culturen als Bob Marley, de Jamaicaanse zanger en liedjesschrijver die in 1981 op 36-jarige leeftijd overleed als gevolg van kanker. Macdonald blikt terug op het leven van dit Jamaicaanse icoon met familie, vrienden en muzikanten. Bunny Wailer, die samen Bob Marley “The Wailing Wailers” oprichtte, is één van de voornaamste troeven van deze degelijke, maar misschien iets te zaligmakende documentaire. De muziek van Bob Marley & The Wailers is nog altijd zeer aanstekelijk.