Met Mes (2022)

Vanaf 14 april 2022 in de bioscoop (Gusto Entertainment)

Prima film, hoor. Ademt een beetje dezelfde sfeer als Prins. Of eigenlijk net anders, maar het zit in dezelfde hoek. Beetje magisch, futuristisch maar ook heel erg jaren negentig.

Het verhaal is eenvoudig. Een rijke vrouw wordt beroofd met een babbeltruc en dikt het verhaal een beetje aan omdat de politie anders niet in actie komt. Uiteraard wordt zij geloofd en de overvaller niet. In de meest eenvoudige uitleg is het een kritiek op de klassenmaatschappij, en ik geloof dat je er niet heel veel meer achter hoeft te zoeken.

Dat is geen punt. Meer dan een film met een boodschap of een zinderend plot, is het een visueel spektakel, om het maar eens lelijk te zeggen. De kleuren, de sferen, de maffe filmwereld, de (vaak onnadrukkelijke) details; dat is wat deze film maakt tot wat hij is. Meer vorm dan inhoud dus, maar die vorm is zo origineel en smakelijk dat meer inhoud alleen maar in de weg zou zitten. Een aanrader.

Theatrale flauwekul. Daar doet de interessantdoenerige filmerij verder ook geen goed aan.

Eveline [Hadewych Minis] geeft haar baantje als presentator van een televisiespelletje op omdat ze een beugel nodig heeft. Ze besluit met een oude camera een documentaire te maken deze vermoedelijke tragikomedie volgt haar tijdens haar pogingen dat te doen. Haar plan valt in het duigen wanneer Yousef [Shahine El-Hamus] haar afleidt en zijn handlanger [Oussame Ahammoud] de camera steelt. Eveline doet aangifte maar ontdekt dat de verzekeraar de diefstal van haar camera alleen vergoed als dat het gevolg is van een geweldsdelict. En dus verzint ze dat ze bedreigt is ‘met mes’. Gefilmd in felle kleuren door dezelfde onverlaat die het minstens zo afschuwelijke De Drie Musketiers op ons losliet. De Jong trekt alle aandacht naar zichzelf toe in de waan dat hij David Lynch, Douglas Sirk én Abel Gance is. Hij geeft de kijker geen enkele kans of reden om ook maar enige interesse op te wekken voor de karakters of voor het verhaal. Een sneu stukje zelfverheerlijking van een zichzelf schromelijk overschattende filmmaker. Een schandvlek op het blazoen van de op papier sterke cast.

Sam de Jong over Met mes: "Ik houd mezelf met deze film een lachspiegel voor; het is een soort zelfonderzoek, maar dan wel uitvergroot." - de Filmkrant

Ik kan de kritiek wel begrijpen. Toch heb ik me hier minder aan gestoord. En sommige vondsten zijn gewoon leuk.

Wel is de verhouding tussen een verhaal vertellen (wat de film onmiskenbaar doen wil) en benadrukken van de fictie (door allerlei trucjes achter camera en in de montagekamer) bij vlagen helemaal zoek.

En de kleuren zijn echt spuug- en spuuglelijk. Alsof de filmrol een uurtje te lang in de zon heeft gelegen.

Magere voldoende.

Heel erg aparte film.

Vooral stilistisch heel erg weird.

Rare film, maar wel vermakelijk.

"Muis" deed het prima, maar Naber vond ik slecht.

In Judas en penoza 3 geweldig, hier super slecht.

En wat is Roeland Fernhart afgegleden ook.

Lijkt in elke film wel een hippie zwerver.

Ranzige kerel.

Nu te zien op Prime Video.

Afgezet. Weet niet of ik het nog eens wil proberen, vermoedelijk niet.

Een originele stijl kan ik wel waarderen, maar dit ziet er uit alsof het onnozele neefje van de regisseur de kleurenfilters heeft uitgekozen.

De manier waarop de teksten worden uitgesproken is ook totaal niet leuk. Ik houd wel van deadpan humor maar dit is het allemaal net niet.

Zelfs de makeup van Hadewych ziet er lelijk uit.

Ik vind het altijd mooi als iemand eens wat anders probeert. En dat is met mes zeker gelukt! Toch zijn hier wat stijlelementen gekozen die niet helemaal goed uitpakken. Je raakt niet betrokken als kijker bij deze film. Alle karakters zijn zo met zichzelf en hun "stijl" bezig maar ook de regisseur is dus bezig met zijn stijl met allerlei geslaagde en minder geslaagde vindingen. Zoals "de score" omhoog draaien (erg flauw) en in een struik stappen om in een bos te komen. Dat je echt denkt van.. ja wat voegt dit toe? Het oogt erg willekeurig.

Ik vond het badmintonshot heel goed gevonden. Ook de Vreet scène kon ik wel waarderen. En er worden wel meer toffe vindingen gedaan met lichtschitteringen en gekke brillen. Kortom dit is echt een leuke film en de moeite waard als je ervan houdt. Maar aan het eind van de rit gaat het te weinig ergens over en ook al is dit de bedoeling, toch geeft het geen bevrediging.

Overigens ben ik vaker boos geworden op films die pretenties hebben maar de stijl ontzettend over de inhoud laten domineren. Hier lijkt een en ander iets meer in balans. Er zit echt wel een boodschap in, maar die word in een soort theatrale gespeelde neppigheid door de strot geduwd. Jammer, als een en ander net ff scherper aan elkaar geschreven was en iets minder losse ideeën achter elkaar geplakt had dit een klassieker kunnen zijn.

Nu is het voornamelijk wat Sam de jong voor ogen had; een stijloefening en ik denk ook een poging tot een zelf ontdekking zoals Minis in de film doormaakt. Dat je 1.4 miljoen in een zelf onderzoek investeert vind ik zowel moedig als over pretentieus.

Blijft over een leuke film die je een keer kunt kijken en helaas geen benchmark gaat zijn voor een golf van meer creativiteit en originaliteit in de Nederlandse film. Had de Jong dat maar meer als uitgangspunt gehad... Hopelijk krijg ik ongelijk want ik wil wel graag meer experimenten en absurde Nederlandse films.

Wellicht heeft hij er iets van geleerd en gaat hij wel op deze voet verder. Het lijkt me lastig pionieren op deze manier maar hopelijk komt dat absurdistische meesterwerk nog! Ik ga in ieder geval op de jong letten en hoop op het beste.

Als groot fan van al (!) De Jongs eerdere werk, kwam ik gisteren van een ijskoude kermis thuis. Leuk dat hij op zelfontdekking gaat, maar laat daar niet duizenden mensen voor betalen. Een stilistische overdrive met heel veel scènes, dialogen en geluidseffecten die niets bijdragen. Waar het (vooral) in zijn korte films een mooi afgewogen geheel was, blijkt dit gewoon een pretentieuze one-man-show te zijn. A waste of talent, niet alleen van de regisseur, maar ook van Hadewych, cameramensen en stilisten. Tot weer Sam.

Mooi vormgegeven en leuk geregisseerd. Jammer van het ietwat saaie verhaal. 3,5*

Prachtig!

Prins. Ja, dat was nog wel een experimenteel werkje uit dit kikkerlandje. Met Met Mes keert Sam de Jong weer terug met dezelfde roots. En heeft hij waarschijnlijk een groter budget om nog eigenzinniger te worden.

Met Mes lijkt als een soort verloren science fiction-filmproject die ergens halverwege de jaren 90 is gemaakt, een kwart eeuw op de plank heeft gelegen en pas in 2022 uitkomt. En wat het zou moeten zijn? Dat is me vooralsnog niet helemaal duidelijk. Wel was het eindelijk weer eens iets helemaal anders.

Opmerkelijk en oogstrelend is het kleurgebruik en de abstracte beelden en vormen, en lijkt de film echt niks te moeten hebben van de jaren 20 van deze eeuw. De soundtrack is om te beginnen al fantastisch en dan komen we bij het verhaal. We volgen een verveelde televisiepresentator Eveline die het eeuwige showbizz-riedeltje wel een keertje zat is en nu wel toe is aan iets nieuws. Thuis hannest ze wat aan met een vrij neurotische echtgenoot, maar lijkt haar wereld open te gaan als ze een videocamera cadeau krijgt. Hiermee wil ze het leven in de buurt gaan observeren... maar het project krijgt al scheuren als tijdens haar kennismaking met een Marokkaanse jongeman haar camera ongemerkt gestolen wordt. Bij de politie maakt ze er echter een heel ander verhaal van.

En dit levert toch een beroering op en de zekere Yousef krijgt een hoop ellende op zijn bordje... Ook zijn beste mattie lijkt daarin een hoop achter zijn elleboog te verbergen en stelt zich buiten schot. Niet alleen de zaken worden complexer, de elementen lijken ook steeds absurder te worden. Bijvoorbeeld die robotsmerissen. Maar Yousef laat zich er niet bij neerleggen en zoekt naar de confrontatie.

Ja, ik hou hier zeker wel van. Heerlijk arty-geneuzel, retro-invloeden en volledig eigenzinnig, terwijl het acteerwerk en de samenloop steeds beter uit de verf komen. Opvallend zijn hierbij ook de kleren en de kapsels en voor de rest lijkt de kijker het zelf te mogen invullen. Het einde gaat dan wel een beetje de horror-richting op.

Erg fijne vertoeving die je maar als Nederlander moet begrijpen. Misschien had Sam de Jong hiermee nog wel eens bij A24 aan kunnen kloppen.

4,5*

Deze film bleef me toch wel een paar dagen bij. Memphis design, oude VHS grading (zeer 'zonnig'), mooi gekozen decors, jaren 80/90 sfeertjes, terwijl er zeker ook wel huidige verschijnselen in voor komen. Als deze film grauw en grijzig was geweest, met meer realistisch stadsbeelden, was het niet zo heel bijzonder geweest. De vorm gaat boven het verhaal, goed uitgevoerd. Beetje pretentieus? Misschien, maat het stoorde me nergens.

Wat is de intentie van deze film?

Als Sam de Jong pretendeert een goed regisseur te zijn slaat hij de plank flink mis. Hadewych Minis kan het geheel ook niet redden; een middelmatig actrice wat mij betreft. Nou oké, 1,5☆ voor de moeite