Meningen

Alex Honnold voldoet niet aan het stereotiepe beeld van de adrenalinejunkies die zich bezighouden met levensgevaarlijke sporten. Alex heeft door de jaren heen gezien hoe andere bergbeklimmers records vestigden, maar weet eveneens dat veel van de pioniers zijn omgekomen bij ongelukken tijdens zo'n klim. Hij droomt al tien jaar van het 'free solo' (alleen, zonder veiligheidskabels) beklimmen van 'El Capitan', een rots die hij door en door kent maar die een aantal zeer gevaarlijke punten heeft. In een wereldje waarin het hebben van een relatie een last kan zijn, is het de vraag wat voor invloed zijn vriendin Sandi zal hebben op zijn mentale weerbaarheid. En zal hij zich kunnen blijven concentreren terwijl camera's en een drone hem filmen?

Honnold gesloten persoonlijkheid maakt het aanvankelijk wat lastig om je te laten meeslepen in het verhaal, maar de fotografie van zijn klimpartijen is werkelijk verbluffend en uiteraard weet niemand op het moment van filmen hoe het af zal lopen. Met de effectieve score van niemand minder dan Marco Beltrami is het niet zo gek dat je net zoveel peentjes zweet als Honnolds vrienden en collega's die onderaan El Capo hulpeloos toekijken. Alex zelf maakt zich duidelijk minder druk, maar dat is juist zijn charme. Zeer meeslepend en een must voor (aspirant-)bergbeklimmers.

Een verpleegkundige [Matthew McConaughey] van het leger van de Confederatie deserteert na de dood van zijn neefje [Jacob Lofland]. Hij stuit op een groep ontsnapte slaven waaronder Moses [Mahershala Ali] die zijn beetwond verzorgd. De groep bevindt zich in Jones County en besluit in 1862 de onafhankelijke ‘Free State Of Jones’ om te kunnen leven op hun eigen manier. Enkele honderden witte en zwarte mensen sluiten zich aan, maar krijgt te maken met de militaire en economische macht van de Confederatie en later van de Democraten die na de dood van Lincoln veel van de verworven rechten voor de zwarte bevolking van de VS weer intrekt. Waargebeurd verhaal met een rol die McConaughey op het lijf is geschreven en een licht schijnt op de controversiële Reconstructie. Meer een serie incidenten dan een verhaallijn met een dramatische opbouw, maar als historisch drama is dit zeker de moeite waard.

Mason Pettits [John Cena] verruilde een burgerlijke toekomst als advocaat voor dat van een militair in de Special Forces, maar na een rampzalig verlopen poging om President Venegas [Juan Pablo], de dictator van Poldeñia – de laatste dictatuur op het Westelijk halfrond – uit de weg te ruimen, is hij alsnog aan de slag gegaan als advocaat. De saaiheid van dat bestaan wordt doorbroken wanneer voormalig teamlid Sebastian Earle [Christian Slater] hem een eenmalige, lucratieve klus aanbiedt. Hier dient Claire Wellington [Alison Brier], een journaliste met een twijfelachtige reputatie, te beschermen tijdens haar reis naar Poldeñia waar ze als eerste buitenlandse journalist nota bene President Venegas mag interviewen. Blijkt geen zuivere koffie, maar niet op manier die je zou verwachten. Pretentieloze, vlotte actiekomedie toont aan dat Cena wel degelijk grappig kan zijn, als hij maar een regisseur heeft die de teugels stevig vasthoudt en hem niet laat vervallen in bekkentrekken en andere symptomen van overacteren. En Raba is bij vlagen hilarisch.

De Afghaanse tolk Donya [Anaita Wali Zada] ontsnapte 8 maande geleden aan de Taliban. Nu werkt ze in een gelukskoekjesfabriek in haar nieuwe woonplaats Fremont, waar ze haar draai nog niet heeft gevonden. Haar collega Joanna [Hilda Schmelling] geeft haar datingtips, maar Donya’s enige afspraak (onder valse voorwendselen) is met een huisarts [Gregg Turkington] die ze vraagt om een slaapmiddel. In plaats daarvan neemt hij ongevraagd de rol van psycholoog op zich. Donya vindt iets van een uitlaatklep voor haar gevoelens wanneer ze wordt aangesteld als de nieuwe schrijver van de spreuken of voorspellingen die in de gelukskoekjes komen. Droogkomisch drama met een aantal amusante observaties doet qua acteerstijl ietwat denken aan de films van Wes Anderson, maar door de stemmige zwart-witfotografie en de onderkoelde toon komt de humor niet altijd uit de verf.

In 1970 las Hitchcock het boek “Goodbye Piccadilly, Farewell Leicester Square” van Arthur La Bern. Hij besloot het boek te bewerken en de filmversie “Frenzy” in Engeland te filmen met een volledig Britse cast. Voor deze film, waarin voedsel een zeer prominente rol speelt, keerde Hitchcock terug naar zijn geboortestad Londen waar hij in 1899 was geboren als zoon van een groenteboer. Tijdens de opnames ontmoette hij een stokoude man die Hitchcocks vader nog had gekend. Het is tekenend voor deze film, die Francois Truffaut omschreef als ‘een film gemaakt door een jonge man’. Het is een film waarin Hitchcock, net als in zijn allereerste films, visuele stunts uit durfde te halen en daardoor liet zien nog steeds innovatief te kunnen zijn. De film was een succes en deed Hitchcock zichtbaar goed, al zou zijn fysieke gezondheid in de jaren hierna wel dusdanig afnemen dat hij nog maar één film zou maken [Family Plot, 1976] en kort nadat hij zijn plannen om “The Short Night” te maken had gestaakt zou komen te overlijden. “Frenzy” is Hitchcocks ‘last hurrah’ en na “Rear Window” en “The Man Who Knew Too Much” mijn favoriete Hitchcockfilm.

Jon Finch speelt de rol van Richard Blaney, een voormalig RAF-officier die nauwelijks kan rondkomen van zijn baantje bij een pub. Wanneer de eigenaar [Bernard Cribbins] hem met een slap excuus ontslaat, vindt hij alleen steun bij zijn collega en vriendin Babs [Anna Massey] en zijn vriend Bob Rusk [Barry Foster], een groenteverkoper op de Covent Garden Market. Ten einde raad besluit hij zijn ex-vrouw Brenda [Barbara Leigh-Hunt], die een succesvol datingbureau runt, om hulp te vragen. Na een ruzie in een restaurant belandt Richard echter bij een daklozenopvang. De volgende dag bezoekt Bob Rusk Brenda’s bureau, waar hij onder een valse naam op zoek is naar vrouwen die ‘houden van bepaalde eigenaardigheden’. Wanneer hij nul op rekest krijgt, verkracht en vermoordt hij Brenda. Kort nadat hij diens kantoor heeft afgesloten en verlaten, komt Richard langs in de hoop Brenda zijn excuses te kunnen bieden. Net wanneer hij het kantoor verlaat, keert Brenda’s secretaresse [Jean Marsh] terug. Zij ziet hem weglopen en ontdekt Brenda’s lichaam. Uiteraard is Richard de hoofdverdachte, maar Blaney probeert uit alle macht uit handen van de politie te blijven.

Het openingsshot is spectaculair: het prachtige, imposante thema is te horen onder een helikoptershot van de Theems waarbij de helikopter onder de geopende Tower Bridge doorvliegt. Het lijkt de triomfantelijke terugkeer van Hitchcock in te luiden, maar meteen daarna zien we een lijk drijven in de Theems. De reactie van publiek dat aanwezig is bij De Theems (op de plek waar nu een McDonald’s staat] bevatten de heerlijke zwartgallige humor die zo typerend was voor Hitchcock en die een aangenaam vormt in deze film. Vivien Merchant heeft een hilarische bijrol als de vrouw van Hoofdinspecteur Oxford [Alec McCowen], die allerlei vragen stelt over de zaak van ‘the necktie murderer’ terwijl ze hem trakteert op allerlei experimentele gerechten die hij walgelijk vindt. Het contrast tussen haar enorme enthousiasme en Oxfords constante pogingen om te verhullen hoe vies hij het eten vindt zijn hilarisch. Ondanks het feit dat Foster het filmen van de verkrachtingsscène omschreef als een emotioneel loodzware periode omschreef, is het nog steeds een indrukwekkende en schokkende scène. Eéntje die Hitchcock weer tot in detail had uitgewerkt en aantoont dat hij nog steeds tot huzarenstukjes zoals de douchescène uit “Psycho” in staat was. Een soortgelijk huzarenstukje, maar dan met een zwartkomische insteek, komt tegen het einde van de film wanneer Bob Rusk een kleine vrachtwagen met een lading aardappels in klimt om belangrijk bewijsmateriaal tegen hem terug te vinden. Hitchcock maakt ook gewaagde keuzes qua camerapositie: de ontdekking van Brenda’s lichaam zien we helemaal niet. De camera registreert dat de secretaresse het gebouw binnen loopt en blijft vervolgens bewegingsloos, vlak buiten het gebouw staan. Een uiterst ongewone, maar zeer effectieve keuze. Hitchcock durft vaker dit soort onconventionele keuzes te maken en dat maakt deze film dat deze film de tand des tijds uitstekend doorstaat.

Op 3 september 1939, drie weken voor Sigmund Freud met hulp van een arts zijn leven beëindigde, voert hij een existentiële discussie met de Oxford-professor C. S. Lewis [Matthew Goode], die later ‘The Chronicles Of Narnia’ zou schrijven. Het belangrijkste twistpunt in het intellectuele debat is de zin of onzin van het Christelijk geloof. Flashbacks doorbreken de toneelmatige setting en Hopkins en Goode zijn overtuigend in de hoofdrollen. Vanzelfsprekend is interesse voor het thema of voor de hoofdpersonen een pré. Geïnspireerd door de lezing ‘The Question Of God’ van Universiteitsdocent dr. Armand M. Nicholi Jr.

Portret van de Mexicaanse schilder Frida Kahlo (1907-1954) verteld aan de hand van haar eigen schrijfsels, brieven en een rijk geïllustreerd dagboek vinkt netjes alle belangrijke momenten af, maar heeft voor de kenner weinig nieuws te bieden. Behandeld haar jeugd, haar relatie met studentenleider Alejandro Gómez Arias, het ongeluk dat haar bijna noodlottig werd en haar onconventionele relatie met haar collega Diego Rivera. Een degelijke introductie die vooral bestaat uit foto’s en levendige animaties, geïnspireerd op Frida’s schilderijen en illustraties.

Zet de meest begeerlijke man (Timberlake) en de meest begeerlijke vrouw (Kunis) van het moment in een romantische komedie en je hebt een hit. Als het zo gemakkelijk was om een hit te scoren, dan was elke romantische komedie zo vermakelijk als deze. Wie had kunnen denken dat er zo’n goede chemie zou zijn tussen Timberlake en Kunis dat zij een perfecte match blijken te zijn? Dylan [Justin Timberlake] en Jamie [Mila Kunis] hebben net een langdurige relatie achter de rug en besluiten te kiezen voor seks zonder emoties. Wanneer Jamie (een recruiter) en Dylan (een cliënt) elkaar ontmoeten is er meteen een klik. Na een paar ontmoetingen besluiten ze samen te gaan voor een relatie als ‘Friends With Benefits’, maar uiteraard kruipt het bloed op den duur toch waar het niet kan gaan. Neemt de clichés van de romkom op vermakelijke wijze op de hak, maar schroomt niet om die te omarmen in de onvermijdelijke finale. Er zijn uitstekende bijrollen, met name voor Patricia Clarkson als Jamies vrijpostige moeder en voor Woody Harrelson als Dylans baas, een vroeg voorbeeld van een homoseksueel personage dat breekt met de hardnekkige stereotypes.

Charley [Anton Yelchin] neemt de waarschuwing van zijn jeugdvriend Ed [Christopher Mintz-Plasse] dat Charleys nieuwe buurman [Colin Farrell] een vampier is pas serieus wanneer Ed spoorloos verdwijnt. Wanneer hij met eigen ogen ziet hoe Doris [Emily Montague] in haar nek wordt gebeten, roept Charley de hulp in Peter Vincent [David Tennant], een illusionist met een show in Las Vegas waarin hij afrekent met vampieren. Redelijke van de cultklassieker uit 1985 heeft in Yelchin en Farrell twee prima hoofdrolspelers gevonden. Maar Mintz-Plasse en Tennant leggen het af tegen de uitzinnige Stephen Geoffreys en de bescheiden Roddy McDowall uit het origineel. En CGI kan niet op tegen de prothetische effecten die het origineel zo memorabel maakten.

Charley Brewster [Will Payne] volgt een gastcollege in Roemenië met zijn goede vriend ‘Evil’ Ed [Chris Waller] en doet vergeefse pogingen om de stukgelopen relatie met Amy [Sacha Parkinson] te lijmen. Vanuit zijn hotelkamer bespiedt hij een vampier die bezig is een slachtoffer te verleiden. Dat blijkt niemand minder te zijn dan Gerri Dandridge [Jaime Murray], de docent kunstgeschiedenis bij wie Charley lessen dient te volgen. En Gerri weet dat Charley haar heeft gezien. Peter Vincent [Sean Power] is hier een rokkenjagende paranormale onderzoeker en uiteraard is hij van de partij om te voorkomen dat Gerri meer slachtoffers maakt. Geen sequel, maar een remake van Fright Night (1985) met een paar aanpassingen (waaronder een suf romantisch subplot), een minderwaardige cast en een chronisch tekort aan zelfspot en (geslaagde) grappen. De finale beschikt wel over de nodige bravoure.

Zet je schrap voor een barrage aan uiterst dubieuze accenten in een melig bedoelde, maar trage en zelden grappige komedie waarin broers Frits [Peter van den Begin] en Franky Frateur [Sven de Ridder] vrouw in nood Birgit [Georgina Verbaan] helpen nadat haar auto te water is gegaan en abusievelijk in het bezit komen van een zak met geld. Het blijkt uiteraard vuil geld te zijn waarvoor Birgit verantwoording moet afleggen bij criminele baas Nico [Jack Wouterse]. Ondertussen bedenken de naïeve wat ze met het geld moeten doen. De getalenteerde cast verdiende een veel beter scenario, maar Van den Begin en De Ridder proberen er tenminste nog iets van te maken, hoe vergeefs die poging ook mag zijn.

Tijdens een familievakantie in augustus 1999 legde Dallas [Nathan Tymoshuk] bij toeval het wonderlijke wezen uit de titel vast op camcorder. Bijna 25 jaar later is hij een worstelende filmmaker en neemt niemand zijn verhaal of zijn beeldmateriaal – dat rondwaart op YouTube – serieus. Om zijn eigen gelijk te bewijzen, besluit Dallas met hulp van vriend en cameraman Scotty [Benny Barrett] en zijn ex-vriendin Amy [Chelsey Grant], een ambitieuze actrice, terug om het bestaan van de ‘Frogman’ definitief te bewijzen. De sleutel ligt mogelijk bij George [Jack Neveaux], die in 1975 al een foto wist te maken van ‘Frogman’. De zoveelste rip-off van The Blair Witch Project waarin de vermeende schrikeffecten bestaan uit gegil en extreem schokkerige en vage beelden. Amateuristisch prul waagt het zelfs om expliciet naar King Kong (1933) te verwijzen!

Nee, een Frogman is geen monsterlijke mutatie van mens en amfibie maar een niet al te glamoureuze bijnaam voor de leden van de Underwater Demolition Team, een afdeling van de marine dat in WOII werd ingezet om de fortificaties te verkennen en te vernielen om zo een amfibische invasie mogelijk te maken. Richard Widmark is - zoals altijd - prima als John Lawrence, de nieuwe commandant van zo'n UDT-éénheid die moeite heeft om het vertrouwen te winnen van zijn soldaten. Uiteraard is dit een eerbetoon aan het Amerikaanse leger, dus is er aardig wat actie. Het afzetten en oppikken van de soldaten is spectaculair en de onderwaterfotografie van Norbert Brodine is prachtig. Dana Andrews en Jeffrey Hunter voeren een sterke ondersteunende cast aan als de twee soldaten die hun nieuwe commandant het meest op de proef stellen in deze propagandistische, maar onderhoudende oorlogsthriller.

Gebaseerd op een verhaal van Luc Besson en dan weet je dat je aardig wat onzin moet slikken om het vermaak daarachter te kunnen verteren. James Reese [Jonathan Rhys Meyers] is de beveiliger voor de Amerikaanse ambassadeur in Parijs maar dringt al enige tijd aan op een aanstelling bij Special Operations. Hij krijgt de kans zich te bewijzen door samen te werken met Special Ops-agent Charlie Wax [John Travolta] met wie hij een geplande terroristische aanslag moet zien te voorkomen. Travolta speelt zijn rol alsof het een psychotische huurmoordenaar betreft en is alleen daarom al ongeloofwaardig als FBI-agent, maar het gebrek aan chemie tussen de twee hoofdrolspelers is het grootste manco van deze vlotte, maar te verwaarlozen misdaadthriller. Een popcornfilm avant la lettre, maar niet bepaald in de goede zin des woords.

Stomende romantiek en onvervalst melodrama in een film die de aantrekkelijke en getalenteerde Paul Newman op het lijf is geschreven. Hij speelt Alfred Eaton die na gediend te hebben in Korea terugkeert naar zijn ouderlijk huis. Zijn vader [Leon Ames], de eigenaar van een goed lopend petroleumbedrijf, reageert zijn verbittering over de dood van Alfreds broer aan hersenvliesontsteking nog steeds af op Alfred en zijn moeder [Myrna Loy] is een lichamelijk wrak als gevolg van een alcoholverslaving. Alfred heeft grootste plannen op zakelijk gebied, maar een relatie met de flirterige Mary [Joanne Woodward] en zijn eigen ongeduld blijken obstakels te zijn die hij op eigen manier moet zien te overwinnen. Seks is een belangrijk thema, maar het scenario van Ernest Lehman weet de censuur knap te omzeilen met dubbelzinnigheden die onder de regie van Mark Robson hun uitwerking niet missen. Ina Balin won een Golden Globe als beste nieuwkomer voor haar rol in deze film en ze is ontwapenend en zeer effectief als de vrouw bij wie Alfred de ware liefde lijkt te vinden. De film is bovendien prachtig in beeld gebracht door Leo Tover en Elmer Bernstein gooit alle romantische registers open met een weelderige score.

Wanneer Dan Walker [Kevin Zegers] zijn vriendin Parker [Emma Bell] en zijn beste vriend Joe [Shawn Ashmore] weet over te halen om nog een laatste nachtelijke afdaling voor het einde van hun ski-weekend, kopen ze de operateur van de skilift om hun als enige nog naar de top van de berg te laten gaan. Door een misverstand komt hun ski-lift halverwege echter tot stilstand en beseffen ze dat ze - als ze niets doen - 5 dagen lang vast zullen zitten in de bijtende vrieskou. Dit dwingt ze tot wanhopige beslissingen met verstrekkende gevolgen!

Een simpele premisse die uitgangspunt voor een intelligent en vaak huiveringwekkende thriller, waarbij je je steeds zult afvragen wat jij zou doen in deze situatie. Regisseur Adam Green, die ook verantwoordelijk was voor het scenario, slaagt erin deze film - die zich een uur lang op één en dezelfde lokatie afspeelt - visueel interessant te houden, mede door een goed script en een beperkte, maar [daardoor?] effectieve muzikale score. Het resultaat is een boeiende nagelbijter, degelijk geacteerd door een aantrekkelijke, getalenteerde jonge cast.

Fraaie bewerking van het sprookje ‘De Sneeuwprinses’ van Hans Christiaan Anderson waarin prinses Anna [Kristen Bell] op eigen houtje probeert haar oudere zus Elsa [Idina Menzel] over te halen haar zelfgemaakte ijskasteel achter te laten en terug te keren naar Arendelle. Maar sinds Elsa als kind haar jongere zusje in gevaar bracht met haar magische krachten heeft ze op last van haar ouders sindsdien haar bijzondere gave niet meer gebruikt. Anna geeft niet op en krijgt hulp van ijsverkoper Kristoff [Jonathan Groff]. Een ontroerend verhaal met de juiste mix van komedie en actie als aanvullende ingrediënten. Josh Gad oogstte veel lof als Olaf de sneeuwman, maar let vooral op het paar van prins Hans en Sven het rendier. Die zorgen voor de beste momenten. Oscarwinnaar voor beste animatiefilm en voor het prachtige liedje “Let It Go” van Robert Lopez en Kristen Anderson-Lopez, maar een paar liedjes hadden ze best kunnen en mogen schrappen.

Er is aardig wat vrouwelijk (half)naakt te zien voor een film die opgedragen aan een aantal vrouwen dat begin jaren '80 vermist raakte in de omgeving van Anchorage in Alaska. De politie wist de lichamen van een aantal van die vermiste vrouwen te vinden en in 1983 bekende Robert Hansen, een op het eerste gezicht ongevaarlijke man, een aantal van die vrouwen te hebben vermoord.

Deze reconstructie van de ontmaskering van deze seriemoordenaar (hier overtuigend gespeeld door John Cusack) begint wanneer Cindy Paulson [Vanessa Hudgens, ook prima], een jonge prostituee, zich meldt bij de politie nadat ze heeft weten te ontsnappen uit de handen van haar belager. Zij wijst Hansen aan als schuldige, maar gezien haar eigen twijfelachtige achtergrond én de smetteloze reputatie van de vermeende dader, zet de politie grote vraagtekens bij haar getuigenis. Agent Jack Halcombe [Nicholas Cage] bijt zich echter vast in de zaak en onderzoekt alle dossiers, trekt elk spoor na in de hoop bewijs te kunnen vinden tegen Robert Hansen. De vertolking van Cage is - zoals wel vaker - wat onbeheerst en met het nerveuze camerawerk en de vele beelden van stripclubs voelt dit meer aan als een exploitatiefilm dan een eerbetoon. Daarom heeft deze verder redelijke thriller een onaangename nasmaak.

Acceptabel vervolg op de hit uit 2013 wijkt niet af van de succesformule, maar zorgt voor genoeg nieuwe ideeën om een gevoel van déjà-vu te voorkomen. Deze keer gaan zussen Anna en Elsa er samen op uit wanneer Anna aangetrokken wordt door een mysterieuze stem die haar oproept om diep de bossen in te trekken. Uiteraard hobbelen schattige sneeuwpop Olaf, Kristoff en zijn trouwe rendier Sven mee voor de nodige komische perikelen. Tot zover meer van hetzelfde, maar in de tweede helft volgen een paar goed uitgewerkte ideeën, waaronder een fraai eerbetoon aan "Jason and the Argonauts" en een ontroerende ontknoping. De liedjes zijn niet bijzonder, maar Idina Menzel en Kristen Bell beschikken over meer dan voldoende zangtalent om ze naar een hoger plan te tillen. Een degelijke Disney-film, prima voer voor de Kerstdagen.

In de nacht van 1 januari 2009 stierf Oscar Julius Grant III in Fruitvale Station aan de gevolgen van een schotwond die hij opliep tijdens een confrontatie met drie agenten van Bay Area Rapid Transit Police Department. Het incident werd door een aantal omstanders gefilmd en leidden tot een serie emotionele protesten tegen politiegeweld. Die beelden zijn ook het startpunt van deze reconstructie van de laatste dag uit het leven van Oscar [Michael B. Jordan], een man met een strafblad en meerdere gevangenisstraffen, maar ook een geliefde oom uit een liefdevolle familie en iemand die ook voor onbekenden klaarstond om te helpen. Coogler (die ook het scenario schreef) vermijdt heiligverklaring en gemakkelijke antwoorden in dit sterk staaltje cinema vérité met een uitmuntende Jordan en sterk ondersteunend werk van met name Octavia Spencer als Oscars moeder. Een herinnering dat je nooit de volledige “waarheid” kunt achterhalen aan de hand van een paar seconden aan telefoonbeelden dat in de media wordt geslingerd.

Lang probeert een link te leggen tussen de huidige propagandaoorlog op sociale media en de manier waarop de Nazi’s dat deden door zich te richten op minister van Propaganda Joseph Goebbels [Robert Stadlober] in de periode van 1938 tot aan zijn dood op 1 mei 1945. Waarom Lang überhaupt tijd besteedt aan Goebbels affaire met de Tsjechische actrice Lida Baarova [Katia Fellin] en het gekibbel met zijn echtgenote Magda [Franziska Weisz] is onduidelijk. Misschien besefte hij zich dat de rest van de film vooral bestond uit gepraat over het nut en effect van propaganda? Stadlober klinkt als Goebbels, maar maakt hem een stuk charismatischer dan hij was. Fritz Karl maakt indruk als misschien wel de meest menselijke Adolf Hitler uit de filmgeschiedenis, maar dit was een stuk interessanter geweest als Lang zich had gericht op het gebruik van propaganda in de periode voor de Nazi’s aan de macht kwamen. Het aantal nooit eerder vertoonde beelden is op een hand te tellen, maar dit is wel een unieke kans om (legaal) enkele beelden uit Der Ewige Jude te zien.

Nadat een nucleaire energiecentrale in Fukushima in 2011 is overspoeld door een tsunami, leidt Toshio Izaki [Kôichi Satô] de reddingswerkzaamheden in de reactor. Watanabe speelt de leidinggevende die vanuit een communicatiecentrum bevelen geeft, medewerkers uitblaft en gebruik maakt van het excuus dat het scenario geeft om een en ander nader uit te leggen aan de kijker. Alle clichés uit de rampencyclus van Irvin Winkler zijn op een hoop gegooid en komen netjes voorbij, tot aan het sentimentele, heroïsche einde. Als je de rampenklassiekers uit de jaren 60 en 70 (nog) niet hebt gezien, dan valt dit vast wel te doen.

Op 11 ,maart 2011 was er een aardbeving met een kracht van 9.0 op de schaal van Richter op ongeveer dertig kilometer diepte met het epicentrum zo’n 130 kilometer ten oosten van Japan. Het was de zwaarste gemeten aardbeving in de regio en het veroorzaakte een tsunami waardoor de Fukushime Daiichi kernreactor overspoeld werd door golven tot 13 meter hoog die met een snelheid van tegen de 800 kilometer per uur het vaste land bereikten. De Italiaans journalist Pio d’Emilia was in die omgeving werkzaam als verslaggever van een Italiaanse nieuwszender en filmde de reacties van getroffenen, ook tijdens het half uur tussen de aardbeving en de tsunami. Aan de hand van Willem Dafoes commentaar onthult deze documentaire hoe de Japanse besluitvorming na afloop van de ramp (toen de internationale aandacht was afgedwaald) en geeft tevens inzicht in de Japanse cultuur om de reacties daarop te verklaren. Een boeiend, relevantie geschiedenisles onder anderen geproduceerd door Greenpeace die blijkbaar gelooft dat de steun voor nucleaire energie door deze ramp sterk is afgenomen. Het voornaamste minpunt is het aanvullende commentaar van de mechanisch klinkende Rachel Roberts en van Hal Yamanouchi die door zijn accent moeilijk te verstaan is.

In 2014 liep alpineskiër Trevor Kennison ruggengraatletsel op door een val op de roemruchte Vail Pass in de Rocky Mountains. Geïnspireerd door het boek ‘Options’ van Barry Corbet, een bergbeklimmer die eveneens door een ongeluk de rest van zijn leven in een rolstoel moest doorbrengen, leerde Trevor zitskiën. Deze documentaire volgt hem tijdens de voorbereiding op een levensgevaarlijke stunt die geen mens nog heeft weten te volbrengen. En dat is de stunt waarbij hij in 2014 verlamd raakte. De passages uit ‘Options’ zijn inspirerend en de beelden van het alpineskiën indrukwekkend. Kennisons verhaal is minder meeslepend.

Vijf veertigplussers vormen de Rokersbrigade, een groep superhelden (zeker niet verwarren met Power Rangers) dat het opneemt tegen het type monster dat vaag doet denken aan Power Rangers. Hun commandant is Chef Didier [Alain Chabat], een kwijlende rat. Na een moeizame missie stuurt Chef Didier de Rokersbrigade naar een kuuroord om het teamgevoel te versterken. Daar delen ze sterke verhalen, die we in flashbacks te zien krijgen. Een allegaartje van ideeën, maar het parodiëren van een kinderserie die al een parodie was, is niet echt geniaal en de kampvuurverhalen zijn eerder wazig dan amusant. Rondvliegende ledematen en aanverwante artikelen helpen bepaald niet. Een treurige verspilling van talent.

Sober, met de hand getekend historisch drama speelt zich af in Cambodja in 1975 en volgt een familie die behoort tot de 1,5 miljoen mensen die onder dwang van Angkar, een tak van de Rode Khmer, gedwongen wordt tot een lange mars naar een onbekende bestemming. Khunon [Louis garrell] en Chou [Bérénice Bejo] hopen hulp te krijgen van neef Sok [Thierry Jahn], maar die heeft een onaangename verrassing in petto voor zijn familie. Tot overmaat van ramp verliezen ze twee familieleden uit het oog. Het verhaal betreft hun pogingen om de vermiste familieleden op te sporen onder het oog van de meedogenloze fanatieke aanhang van de Rode Khmer. Het verhaal is boeiend maar de wat simplistische animatie houd je teveel op afstand waardoor de emotionele impact beperkt is.

Kort nadat een training van een aantal weken wordt Ben [Paul Rudd] aangesteld als zorgverlener voor Trevor [Craig Roberts], die vanwege een spierziekte (Duchenne) hulp nodig heeft bij alledaagse dingen. Ben is al snel van mening dat Trevor baat heeft bij een trip. Doel van de roadtrip is “het grootste gat ter wereld” en een bezoek aan Trevors vader [Frederick Weller]. Onderweg pikken ze een eigenwijze lifter [Selena Gomez] en een hoogzwangere vrouw [Megan Ferguson] op. Prettig samenspel en uitstekende komische timing maken dit meer dan de moeite waard. De dramatische scènes rieken naar sentiment en komen minder goed uit de verf.

Het Italiaanse eiland Lampedusa wordt overspoeld door wanhopige immigranten die met rubber bootjes de levensgevaarlijke oversteek vanaf het Afrikaanse continent maken. Regisseur Gianfranco Rosi richt zijn camera echter vooral op enkele bewoners, met name Samuele Pucillo, een schoolgaande jongen die jaagt met zijn katapult, problemen heeft met een lui oog en moet leren roeien. Er zijn ook wat onzinnige beelden van een DJ die plaatjes aan elkaar lult en meezingt en van een oudere mevrouw die het bed opmaakt, een gebedje doet en de beeldjes van heiligen in haar slaapkamer kust. Het is traag, het is saai, maar bovenal is het duidelijk in scène gezet. Wanneer Rosi zich richt op de vluchtelingenproblematiek en louter registreert hoe de plaatselijke autoriteiten en hulpverleners de immigranten (letterlijk en figuurlijk) behandeld, is de film veel interessanter. Het is verfrissend om beelden te zien die los staan van de mediahysterie die vaak een verwrongen beeld van de werkelijkheid presenteert. Deze film geeft een betrouwbaar beeld van de werkelijkheid, waarbij niet alleen de wanhoop van ook de hoop van de immigranten naar voren komt. Dat laatste uit zich vooral in een rommelig, maar levendig voetbaltoernooi in het opvangcentrum. Fuocoammare heeft dus zeker sterke momenten, maar wisselt die af met teveel saaie sequenties en nietszeggende beelden (dat shot van de maan bijvoorbeeld) om je de hele tijd geboeid te houden.

De emotioneel labiele, 54-jarige schrijver Golarda Sapienza [Valeria Golino] probeert haar leven op de rails te krijgen na een gevangenisstraf wegens juwelendiefstal. Maar haar meest waardevolle relaties zijn met haar medegevangenen, met name met junkie Roberta [Matilda De Angelis], die na haar vrijlating terugvalt in haar oude patroon. Portret van de complexe relaties die kunnen ontstaan tussen (vrouwelijke) gevangenen is uitstekend geacteerd, vooral door Golino. Maar van persoonlijke ontwikkeling of verhaal is nauwelijks sprake en de verrassende ontknoping voelt dan ook als een onbevredigende anticlimax.

Als kind werd Furiosa [Alyla Browne] ontvoerd en uitgeleverd aan Dementus [Chris Hemsworth], die vervolgens haar moeder [Charlee Fraser] vermoord en Furiosa onder zijn hoede neemt alsof het zijn dochter is. Jaren later wordt ze inzet van een onderhandeling tussen Dementus en Immoran Joe [Lachy Hulme]. Jaren later breekt er alsnog een machtsstrijd uit tussen Dementus en Immortan Joe waarbij de inmiddels volwassen Furiosa [Anya Taylor-Joy] zich aansluit bij Praetorian Jack [Tom Burke] in de hoop dat hij haar kan helpe wraak te nemen op Dementus. De actiescènes zien er gelikt (maar niet realistisch) uit en het camerawerk en de montage zijn van hoog niveau, maar het verhaal is bespottelijk en Hemsworth zet de belangrijkste schurk neer als een domme blaaskaak. Een oppervlakkig wraakverhaaltje versierd met een hoop gebakken lucht en nog meer herrie, dus oordopjes zijn aan te raden.