Meningen

Exotische danser Frankie [Halle Berry] verliest in 1973 haar baan vanwege haar onberekenbare gedrag. Ze zoekt professionele hulp, maar krijgt die pas wanneer psycholoog Oz [Stellan Skarsgård] voor haar in de bres springt. Hij ontdekt dat Frankie verschillende persoonlijkheden heeft en probeert een manier te vinden om de oorzaak hiervan te achterhalen en Frankie de hulp te geven die ze nodig heeft. De proloog maakt duidelijk Frankie als tiener [Vanessa Morgan] betrokken was bij een tragische gebeurtenis. De uitkomst van dat onderzoek is net zo simplistisch als de manier waarop Berry gestalte geeft aan haar verschillende persoonlijkheden. Dit mag dan gebaseerd zijn op een waargebeurd verhaal, maar dat is duidelijk geen garantie voor een boeiende film.

De Duitse Frantz Hoffmeister [Anton von Lucke] sneuvelde in 1918 op het slagveld van de Eerste Wereldoorlog. In zijn geboorteplaats hebben zijn ouders [Ernst Stötzner, Marie Gruber] een gedenkplaats voor hem aangelegd en zijn verloofde Anna [Paula Beer] woont bij hen in. Het graf wordt ook bezocht door Adrien [Pierre Niney], een Franse oorlogsveteraan die beweert Frantz goed te hebben gekend en na een stroeve kennismaking bevriend raakt met de familie, vooral met Anna die in Adrien veel van Frantz terugziet. Grotendeels gefilmd in zwart-wit waardoor de momenten met kleur extra impact hebben. Een intelligent geschreven en sterk geacteerde mix van romantiek en pacifistisch oorlogsdrama.

Biopic over Franz Kafka [Idan Weiss], wiens beroemdste boek (Der Prozess) een jaar na zijn dood in 1924 werd uitgegeven. Richt zich in grote mate op de relatie met zijn dominante vader [Peter Kurth] en hoe dat zijn functioneren als mens en als schrijver beïnvloede. Het verhaal verplaatst zich regelmatig naar het moderne Duitsland, waarin Kafka de parallellen tussen zijn fictie en het toekomstige Duitsland ontdekt. Ook zijn er intermezzo’s waarin een rondleider [Emma Smetana] in het Kafkamuseum meer achtergrondinformatie geeft. Eigenzinnig en prachtig gemaakt, maar Kafka zelf blijft een enigma.

Anna [Lindsay Lohan] is een alleenstaande moeder en staat op het punt te trouwen met Eric [Manny Jacinto]. Dat betekent dat Harper [Julie Butters] en Lily [Sophia Hammons] stiefzusjes worden. Het probleem is dat ze elkaar niet uit kunnen staan. Een bezoek aan Madame Jen [Vanessa Bayer] veroorzaakt een dubbele lichaamswissel waarbij ook Anna’s moeder Tess [Jamie Lee Curtis] betrokken is. Het eerste uur is een aaneenschakeling van flauwe, voorspelbare situaties. Daarna wordt het iets beter, maar de schmierende cast helpt iedere grap of poging tot sentiment om zeep. Een teleurstellend vervolg op Freaky Friday (2003).

Het boek Freakonomics probeert onconventionele vraagstukken omtrent menselijk gedrag te verklaren met behulp van even onconventionele theorieën en experimenten. Klinkt wellicht als een stunt, maar de auteur van dit boek is de gerespecteerde Amerikaanse hoogleraar economie Steven D. Levitt. In deze documentaire gaan 5 regisseurs de uitdaging aan om één van de experimenten uit het boek op hun eigen wijze te verfilmen. Seth Gordon is verantwoordelijk voor het raamwerk dat de verschillende segmenten verbindt. Het is jammer dat er weinig variatie in stijl en dat niemand de onderwerpen al te serieus lijkt te nemen, terwijl er best interessante conclusies te trekken zijn. Onderhoudend, maar het boek is zonder enige twijfel een stuk interessanter.

De kleurloze Wendy [Cornelia Gröschel] heeft een slecht betaalde baan in een restaurant en een ondankbare echtgenoot [Frederik Linkemann]. Kort na een bizar incident met een dakloze man [Wotan Wilke Möhring] die beweert: “Du bist eine von uns!” ontdekt Wendy dat ze over een unieke gave beschikt. Terwijl ze probeert deze gave een plaats te geven in haar leven, onderzoekt ze ook waar ze dit aan te danken heeft. De sleutel ligt mogelijk bij de arts [Nina Kunzendorf], die haar al jaren medicatie voorschrijft. Duits lowbudget-antwoord op X:Men met een luchtige benadering komt qua spektakel tekort, maar Gröschels innemende spel en fijne humor maken dit de moeite waard.

Zombies, vampieren, buitenaardse wezens, hitsige/verliefde tieners en een wilde achtervolging. De opening van deze SF-komedie doet vermoeden dat we hier te maken hebben met de zoveelste komisch bedoelde variant op de Twilight-saga. Maar schijn bedriegt en de originele ideeën komen al snel voorbij. Het speelt zich allemaal af in een dorp waar zombies, mensen en vampieren samenleven. Door de dreiging van buitenaards gevaar ontstaat er verdeeldheid tussen de verschillende klassen. Drie tieners proberen de dorpsbewoners te verenigen in hun strijd tegen het buitenaardse gevaar. De verbeelding van deze harmonieuze samenleving levert enkele goede momenten op in deze vlotte komedie. Het scherp geschreven scenario biedt de beste one-liners en de leukste rol aan Fadem, die de film dan ook steelt als de sullige nerd die verandert in een zombie. De keuze voor de stem van 'Perfect Being' is briljant.

In deze horrorvariant op Freaky Friday zorgt een mysterieuze dolk ervoor dat seriemoordenaar 'The Butcher' [Vince Vaughn] en onzeker schoolmeisje Millie [Kathryn Newton] van lichaam wisselen. Terwijl Millie probeert uit handen van de politie te blijven, haar vrienden ervan te overtuigen dat zij niet 'The Butcher' is en een manier zoekt om de verwisseling ongedaan te maken, maakt 'The Butcher' van de gelegenheid gebruik om een aantal verse slachtoffers aan zijn CV toe te voegen.

Interessant basisidee valt volledig door de mand omdat Vaughn en Newton hun lichaamsverwisseling geloofwaardig te maken. Vaughn is veel te campy en Newton is volstrekt ééndimensionaal. Maar er zijn vermakelijke verwijzingen naar horrorklassiekers, zo nu en dan komt er een smakelijke executie voorbij en de finale is best aardig.

Rapper Too $hort leidt vier verhalen in die zich grotendeels tegelijkertijd afspelen in Oakdale in 1987 en starten na de vertoning van Lost Boys in de bioscoop. Nadat een groep Nazi-jongeren hun feest heeft verstoord, besluit een groep vrienden uit etnische en sociale minderheden zich voor te bereiden op wraak; Entice [Normani] en Barbie [Dominique Thorne] denken hun debuut als rapduo te maken, maar dreigen af te gaan wanneer de MC [Jordan Gomes] hen uitdaagt om een rapbattle aan te gaan tegen de zeer seksistische Too $hort; Clint [Pedro Pascal] belooft zijn hoogzwangere vrouw [Natalia Dominguez] dat hij zijn gewelddadige verleden verlaat; en een gangster [Ben Mendelssohn] gebruikt een basketbalwedstrijd om de huizen van de spelers te beroven. Wordt pas interessant wanneer de grote namen verschijnen en de overige castleden een lesje in acteren geven. Mendelsohn is de uitblinker en Tom Hanks heeft een grappige cameo als een videotheekeigenaar die strooit met filmtrivia. Wisselvalligheid is dus troef, maar hoogstaand wordt het nooit.

Kalkoen Reggie [Owen Wilson] ontsnapt aal een lot als Thanksgiving-kalkoen dankzij een presidentieel pardon. Dan wordt hij bevrijdt door Jake [Woody Harrelson] van Turkey Freedom Front (TFF). Met hulp van tijdmachine S.T.E.V.E. [George Takei] reist het duo terug naar 1621 waar Jake hoopt met hulp van ‘The Great Turkey’ hoopt te voorkomen dat het eten van een kalkoen überhaupt een Thanksgivingtraditie wordt. Daarvoor hebben ze de hulp nodig van Chief Broadbeak [Keith David], de leider van de kalkoenen aldaar. Het helpt dat Reggie bevriend raakt met Jenny [Amy Poehler], de dochter van Chief Broadbeak. Vrolijke dwaasheid met een keur aan komisch talent achter de microfoon, een hoop melige, geslaagde humor en een lekker vlot tempo.

Het valt niet mee om iets te bedenken dat vervelender is dan een film die zichzelf zo intelligent en origineel vindt en de plank op alle fronten volledig misslaat. Free Fire valt in de uitgerangeerde categorie van hopeloze pogingen om Reservoir Dogs te evenaren, maar de cast is te zwak, de dialogen zijn levenloos en er is geen enkel karakter om mee te sympathiseren. De film draait om een schietpartij in een verlaten bouwval waar een wapendeal plaatsvindt, maar regisseur Ben Wheatley geeft amper enig overzicht van de geografie van het pand en de montage is een puinhoop: het lijkt willekeurig knip- en plakwerk waardoor het onduidelijk is wie zich nou waar bevindt en wie er op wie schiet. Nogal belangrijke informatie om de film te kunnen volgen, maar in dit prutswerkje lijkt Wheatley ieder basisbeginsel van schrijven, regisseren en monteren te zijn vergeten. De vergeefse pogingen om het geheel een dun laagje hipheid mee te geven door o.a. Annie's Song van John Denver op de soundtrack te gebruiken, voelen geforceerd aan en zelfs dat element is technisch onjuist gebruikt. Je hoeft bovendien geen muziekliefhebber te zijn om de muzikale continuïteitsfout in de finale te ontdekken. Het einde is niet de moeite waard en benadrukt alleen maar de zinloosheid van deze mislukking waarop ik zelf met alle liefde wat 'Free Fire' op los zou laten. Et voila, toch nog een flauwe woordspeling gevonden om deze tirade mee te beëindigen.

Reynolds is perfect gecast als Guy, een bankmedewerker voor wie elke dag hetzelfde is: hij groet zijn goudvis, trekt zijn blauwe shirt aan, zegt glimlachend tegen zijn klanten: “Don’t have a good day, have great day!” en maakt elke dag een bankroof mee die steeds wordt gepleegd door ‘superhelden’ met een zonnebril. Guy is op zoekt naar de ideale vrouw en wanneer hij Millie [Jodie Corner] ziet lopen denkt hij de ware te hebben gevonden. Wanneer hij besluit zijn dagelijkse routine te doorbreken om de vrouw van zijn dromen te volgen, ontdekt hij bij toeval dat hij een NPC (non-playable character) is in een online-platform genaamd ‘Free City’. En door af te wijken van de code die zijn dagelijkse routine heeft bepaald, zet hij de hele online-community op zijn kop. Wie nog nooit GTA-online of iets dergelijks heeft gespeeld zal de humor waarschijnlijk minder goed begrijpen, maar voor de doorgewinterde gamer valt er veel te genieten in deze aangename combinatie van elementen uit Groundhog Day, The Lego Movie en The Truman Show. Een intelligent scenario, vele injokes en een serie cameo’s en een hilarische bijrol van Channing Tatum.

Alex Honnold voldoet niet aan het stereotiepe beeld van de adrenalinejunkies die zich bezighouden met levensgevaarlijke sporten. Alex heeft door de jaren heen gezien hoe andere bergbeklimmers records vestigden, maar weet eveneens dat veel van de pioniers zijn omgekomen bij ongelukken tijdens zo'n klim. Hij droomt al tien jaar van het 'free solo' (alleen, zonder veiligheidskabels) beklimmen van 'El Capitan', een rots die hij door en door kent maar die een aantal zeer gevaarlijke punten heeft. In een wereldje waarin het hebben van een relatie een last kan zijn, is het de vraag wat voor invloed zijn vriendin Sandi zal hebben op zijn mentale weerbaarheid. En zal hij zich kunnen blijven concentreren terwijl camera's en een drone hem filmen?

Honnold gesloten persoonlijkheid maakt het aanvankelijk wat lastig om je te laten meeslepen in het verhaal, maar de fotografie van zijn klimpartijen is werkelijk verbluffend en uiteraard weet niemand op het moment van filmen hoe het af zal lopen. Met de effectieve score van niemand minder dan Marco Beltrami is het niet zo gek dat je net zoveel peentjes zweet als Honnolds vrienden en collega's die onderaan El Capo hulpeloos toekijken. Alex zelf maakt zich duidelijk minder druk, maar dat is juist zijn charme. Zeer meeslepend en een must voor (aspirant-)bergbeklimmers.

Een verpleegkundige [Matthew McConaughey] van het leger van de Confederatie deserteert na de dood van zijn neefje [Jacob Lofland]. Hij stuit op een groep ontsnapte slaven waaronder Moses [Mahershala Ali] die zijn beetwond verzorgd. De groep bevindt zich in Jones County en besluit in 1862 de onafhankelijke ‘Free State Of Jones’ om te kunnen leven op hun eigen manier. Enkele honderden witte en zwarte mensen sluiten zich aan, maar krijgt te maken met de militaire en economische macht van de Confederatie en later van de Democraten die na de dood van Lincoln veel van de verworven rechten voor de zwarte bevolking van de VS weer intrekt. Waargebeurd verhaal met een rol die McConaughey op het lijf is geschreven en een licht schijnt op de controversiële Reconstructie. Meer een serie incidenten dan een verhaallijn met een dramatische opbouw, maar als historisch drama is dit zeker de moeite waard.

Mason Pettits [John Cena] verruilde een burgerlijke toekomst als advocaat voor dat van een militair in de Special Forces, maar na een rampzalig verlopen poging om President Venegas [Juan Pablo], de dictator van Poldeñia – de laatste dictatuur op het Westelijk halfrond – uit de weg te ruimen, is hij alsnog aan de slag gegaan als advocaat. De saaiheid van dat bestaan wordt doorbroken wanneer voormalig teamlid Sebastian Earle [Christian Slater] hem een eenmalige, lucratieve klus aanbiedt. Hier dient Claire Wellington [Alison Brier], een journaliste met een twijfelachtige reputatie, te beschermen tijdens haar reis naar Poldeñia waar ze als eerste buitenlandse journalist nota bene President Venegas mag interviewen. Blijkt geen zuivere koffie, maar niet op manier die je zou verwachten. Pretentieloze, vlotte actiekomedie toont aan dat Cena wel degelijk grappig kan zijn, als hij maar een regisseur heeft die de teugels stevig vasthoudt en hem niet laat vervallen in bekkentrekken en andere symptomen van overacteren. En Raba is bij vlagen hilarisch.

De Afghaanse tolk Donya [Anaita Wali Zada] ontsnapte 8 maande geleden aan de Taliban. Nu werkt ze in een gelukskoekjesfabriek in haar nieuwe woonplaats Fremont, waar ze haar draai nog niet heeft gevonden. Haar collega Joanna [Hilda Schmelling] geeft haar datingtips, maar Donya’s enige afspraak (onder valse voorwendselen) is met een huisarts [Gregg Turkington] die ze vraagt om een slaapmiddel. In plaats daarvan neemt hij ongevraagd de rol van psycholoog op zich. Donya vindt iets van een uitlaatklep voor haar gevoelens wanneer ze wordt aangesteld als de nieuwe schrijver van de spreuken of voorspellingen die in de gelukskoekjes komen. Droogkomisch drama met een aantal amusante observaties doet qua acteerstijl ietwat denken aan de films van Wes Anderson, maar door de stemmige zwart-witfotografie en de onderkoelde toon komt de humor niet altijd uit de verf.

In 1970 las Hitchcock het boek “Goodbye Piccadilly, Farewell Leicester Square” van Arthur La Bern. Hij besloot het boek te bewerken en de filmversie “Frenzy” in Engeland te filmen met een volledig Britse cast. Voor deze film, waarin voedsel een zeer prominente rol speelt, keerde Hitchcock terug naar zijn geboortestad Londen waar hij in 1899 was geboren als zoon van een groenteboer. Tijdens de opnames ontmoette hij een stokoude man die Hitchcocks vader nog had gekend. Het is tekenend voor deze film, die Francois Truffaut omschreef als ‘een film gemaakt door een jonge man’. Het is een film waarin Hitchcock, net als in zijn allereerste films, visuele stunts uit durfde te halen en daardoor liet zien nog steeds innovatief te kunnen zijn. De film was een succes en deed Hitchcock zichtbaar goed, al zou zijn fysieke gezondheid in de jaren hierna wel dusdanig afnemen dat hij nog maar één film zou maken [Family Plot, 1976] en kort nadat hij zijn plannen om “The Short Night” te maken had gestaakt zou komen te overlijden. “Frenzy” is Hitchcocks ‘last hurrah’ en na “Rear Window” en “The Man Who Knew Too Much” mijn favoriete Hitchcockfilm.

Jon Finch speelt de rol van Richard Blaney, een voormalig RAF-officier die nauwelijks kan rondkomen van zijn baantje bij een pub. Wanneer de eigenaar [Bernard Cribbins] hem met een slap excuus ontslaat, vindt hij alleen steun bij zijn collega en vriendin Babs [Anna Massey] en zijn vriend Bob Rusk [Barry Foster], een groenteverkoper op de Covent Garden Market. Ten einde raad besluit hij zijn ex-vrouw Brenda [Barbara Leigh-Hunt], die een succesvol datingbureau runt, om hulp te vragen. Na een ruzie in een restaurant belandt Richard echter bij een daklozenopvang. De volgende dag bezoekt Bob Rusk Brenda’s bureau, waar hij onder een valse naam op zoek is naar vrouwen die ‘houden van bepaalde eigenaardigheden’. Wanneer hij nul op rekest krijgt, verkracht en vermoordt hij Brenda. Kort nadat hij diens kantoor heeft afgesloten en verlaten, komt Richard langs in de hoop Brenda zijn excuses te kunnen bieden. Net wanneer hij het kantoor verlaat, keert Brenda’s secretaresse [Jean Marsh] terug. Zij ziet hem weglopen en ontdekt Brenda’s lichaam. Uiteraard is Richard de hoofdverdachte, maar Blaney probeert uit alle macht uit handen van de politie te blijven.

Het openingsshot is spectaculair: het prachtige, imposante thema is te horen onder een helikoptershot van de Theems waarbij de helikopter onder de geopende Tower Bridge doorvliegt. Het lijkt de triomfantelijke terugkeer van Hitchcock in te luiden, maar meteen daarna zien we een lijk drijven in de Theems. De reactie van publiek dat aanwezig is bij De Theems (op de plek waar nu een McDonald’s staat] bevatten de heerlijke zwartgallige humor die zo typerend was voor Hitchcock en die een aangenaam vormt in deze film. Vivien Merchant heeft een hilarische bijrol als de vrouw van Hoofdinspecteur Oxford [Alec McCowen], die allerlei vragen stelt over de zaak van ‘the necktie murderer’ terwijl ze hem trakteert op allerlei experimentele gerechten die hij walgelijk vindt. Het contrast tussen haar enorme enthousiasme en Oxfords constante pogingen om te verhullen hoe vies hij het eten vindt zijn hilarisch. Ondanks het feit dat Foster het filmen van de verkrachtingsscène omschreef als een emotioneel loodzware periode omschreef, is het nog steeds een indrukwekkende en schokkende scène. Eéntje die Hitchcock weer tot in detail had uitgewerkt en aantoont dat hij nog steeds tot huzarenstukjes zoals de douchescène uit “Psycho” in staat was. Een soortgelijk huzarenstukje, maar dan met een zwartkomische insteek, komt tegen het einde van de film wanneer Bob Rusk een kleine vrachtwagen met een lading aardappels in klimt om belangrijk bewijsmateriaal tegen hem terug te vinden. Hitchcock maakt ook gewaagde keuzes qua camerapositie: de ontdekking van Brenda’s lichaam zien we helemaal niet. De camera registreert dat de secretaresse het gebouw binnen loopt en blijft vervolgens bewegingsloos, vlak buiten het gebouw staan. Een uiterst ongewone, maar zeer effectieve keuze. Hitchcock durft vaker dit soort onconventionele keuzes te maken en dat maakt deze film dat deze film de tand des tijds uitstekend doorstaat.

Op 3 september 1939, drie weken voor Sigmund Freud met hulp van een arts zijn leven beëindigde, voert hij een existentiële discussie met de Oxford-professor C. S. Lewis [Matthew Goode], die later ‘The Chronicles Of Narnia’ zou schrijven. Het belangrijkste twistpunt in het intellectuele debat is de zin of onzin van het Christelijk geloof. Flashbacks doorbreken de toneelmatige setting en Hopkins en Goode zijn overtuigend in de hoofdrollen. Vanzelfsprekend is interesse voor het thema of voor de hoofdpersonen een pré. Geïnspireerd door de lezing ‘The Question Of God’ van Universiteitsdocent dr. Armand M. Nicholi Jr.

Portret van de Mexicaanse schilder Frida Kahlo (1907-1954) verteld aan de hand van haar eigen schrijfsels, brieven en een rijk geïllustreerd dagboek vinkt netjes alle belangrijke momenten af, maar heeft voor de kenner weinig nieuws te bieden. Behandeld haar jeugd, haar relatie met studentenleider Alejandro Gómez Arias, het ongeluk dat haar bijna noodlottig werd en haar onconventionele relatie met haar collega Diego Rivera. Een degelijke introductie die vooral bestaat uit foto’s en levendige animaties, geïnspireerd op Frida’s schilderijen en illustraties.

Zet de meest begeerlijke man (Timberlake) en de meest begeerlijke vrouw (Kunis) van het moment in een romantische komedie en je hebt een hit. Als het zo gemakkelijk was om een hit te scoren, dan was elke romantische komedie zo vermakelijk als deze. Wie had kunnen denken dat er zo’n goede chemie zou zijn tussen Timberlake en Kunis dat zij een perfecte match blijken te zijn? Dylan [Justin Timberlake] en Jamie [Mila Kunis] hebben net een langdurige relatie achter de rug en besluiten te kiezen voor seks zonder emoties. Wanneer Jamie (een recruiter) en Dylan (een cliënt) elkaar ontmoeten is er meteen een klik. Na een paar ontmoetingen besluiten ze samen te gaan voor een relatie als ‘Friends With Benefits’, maar uiteraard kruipt het bloed op den duur toch waar het niet kan gaan. Neemt de clichés van de romkom op vermakelijke wijze op de hak, maar schroomt niet om die te omarmen in de onvermijdelijke finale. Er zijn uitstekende bijrollen, met name voor Patricia Clarkson als Jamies vrijpostige moeder en voor Woody Harrelson als Dylans baas, een vroeg voorbeeld van een homoseksueel personage dat breekt met de hardnekkige stereotypes.

Charley [Anton Yelchin] neemt de waarschuwing van zijn jeugdvriend Ed [Christopher Mintz-Plasse] dat Charleys nieuwe buurman [Colin Farrell] een vampier is pas serieus wanneer Ed spoorloos verdwijnt. Wanneer hij met eigen ogen ziet hoe Doris [Emily Montague] in haar nek wordt gebeten, roept Charley de hulp in Peter Vincent [David Tennant], een illusionist met een show in Las Vegas waarin hij afrekent met vampieren. Redelijke van de cultklassieker uit 1985 heeft in Yelchin en Farrell twee prima hoofdrolspelers gevonden. Maar Mintz-Plasse en Tennant leggen het af tegen de uitzinnige Stephen Geoffreys en de bescheiden Roddy McDowall uit het origineel. En CGI kan niet op tegen de prothetische effecten die het origineel zo memorabel maakten.

Charley Brewster [Will Payne] volgt een gastcollege in Roemenië met zijn goede vriend ‘Evil’ Ed [Chris Waller] en doet vergeefse pogingen om de stukgelopen relatie met Amy [Sacha Parkinson] te lijmen. Vanuit zijn hotelkamer bespiedt hij een vampier die bezig is een slachtoffer te verleiden. Dat blijkt niemand minder te zijn dan Gerri Dandridge [Jaime Murray], de docent kunstgeschiedenis bij wie Charley lessen dient te volgen. En Gerri weet dat Charley haar heeft gezien. Peter Vincent [Sean Power] is hier een rokkenjagende paranormale onderzoeker en uiteraard is hij van de partij om te voorkomen dat Gerri meer slachtoffers maakt. Geen sequel, maar een remake van Fright Night (1985) met een paar aanpassingen (waaronder een suf romantisch subplot), een minderwaardige cast en een chronisch tekort aan zelfspot en (geslaagde) grappen. De finale beschikt wel over de nodige bravoure.

Zet je schrap voor een barrage aan uiterst dubieuze accenten in een melig bedoelde, maar trage en zelden grappige komedie waarin broers Frits [Peter van den Begin] en Franky Frateur [Sven de Ridder] vrouw in nood Birgit [Georgina Verbaan] helpen nadat haar auto te water is gegaan en abusievelijk in het bezit komen van een zak met geld. Het blijkt uiteraard vuil geld te zijn waarvoor Birgit verantwoording moet afleggen bij criminele baas Nico [Jack Wouterse]. Ondertussen bedenken de naïeve wat ze met het geld moeten doen. De getalenteerde cast verdiende een veel beter scenario, maar Van den Begin en De Ridder proberen er tenminste nog iets van te maken, hoe vergeefs die poging ook mag zijn.

Tijdens een familievakantie in augustus 1999 legde Dallas [Nathan Tymoshuk] bij toeval het wonderlijke wezen uit de titel vast op camcorder. Bijna 25 jaar later is hij een worstelende filmmaker en neemt niemand zijn verhaal of zijn beeldmateriaal – dat rondwaart op YouTube – serieus. Om zijn eigen gelijk te bewijzen, besluit Dallas met hulp van vriend en cameraman Scotty [Benny Barrett] en zijn ex-vriendin Amy [Chelsey Grant], een ambitieuze actrice, terug om het bestaan van de ‘Frogman’ definitief te bewijzen. De sleutel ligt mogelijk bij George [Jack Neveaux], die in 1975 al een foto wist te maken van ‘Frogman’. De zoveelste rip-off van The Blair Witch Project waarin de vermeende schrikeffecten bestaan uit gegil en extreem schokkerige en vage beelden. Amateuristisch prul waagt het zelfs om expliciet naar King Kong (1933) te verwijzen!

Nee, een Frogman is geen monsterlijke mutatie van mens en amfibie maar een niet al te glamoureuze bijnaam voor de leden van de Underwater Demolition Team, een afdeling van de marine dat in WOII werd ingezet om de fortificaties te verkennen en te vernielen om zo een amfibische invasie mogelijk te maken. Richard Widmark is - zoals altijd - prima als John Lawrence, de nieuwe commandant van zo'n UDT-éénheid die moeite heeft om het vertrouwen te winnen van zijn soldaten. Uiteraard is dit een eerbetoon aan het Amerikaanse leger, dus is er aardig wat actie. Het afzetten en oppikken van de soldaten is spectaculair en de onderwaterfotografie van Norbert Brodine is prachtig. Dana Andrews en Jeffrey Hunter voeren een sterke ondersteunende cast aan als de twee soldaten die hun nieuwe commandant het meest op de proef stellen in deze propagandistische, maar onderhoudende oorlogsthriller.

Gebaseerd op een verhaal van Luc Besson en dan weet je dat je aardig wat onzin moet slikken om het vermaak daarachter te kunnen verteren. James Reese [Jonathan Rhys Meyers] is de beveiliger voor de Amerikaanse ambassadeur in Parijs maar dringt al enige tijd aan op een aanstelling bij Special Operations. Hij krijgt de kans zich te bewijzen door samen te werken met Special Ops-agent Charlie Wax [John Travolta] met wie hij een geplande terroristische aanslag moet zien te voorkomen. Travolta speelt zijn rol alsof het een psychotische huurmoordenaar betreft en is alleen daarom al ongeloofwaardig als FBI-agent, maar het gebrek aan chemie tussen de twee hoofdrolspelers is het grootste manco van deze vlotte, maar te verwaarlozen misdaadthriller. Een popcornfilm avant la lettre, maar niet bepaald in de goede zin des woords.

Stomende romantiek en onvervalst melodrama in een film die de aantrekkelijke en getalenteerde Paul Newman op het lijf is geschreven. Hij speelt Alfred Eaton die na gediend te hebben in Korea terugkeert naar zijn ouderlijk huis. Zijn vader [Leon Ames], de eigenaar van een goed lopend petroleumbedrijf, reageert zijn verbittering over de dood van Alfreds broer aan hersenvliesontsteking nog steeds af op Alfred en zijn moeder [Myrna Loy] is een lichamelijk wrak als gevolg van een alcoholverslaving. Alfred heeft grootste plannen op zakelijk gebied, maar een relatie met de flirterige Mary [Joanne Woodward] en zijn eigen ongeduld blijken obstakels te zijn die hij op eigen manier moet zien te overwinnen. Seks is een belangrijk thema, maar het scenario van Ernest Lehman weet de censuur knap te omzeilen met dubbelzinnigheden die onder de regie van Mark Robson hun uitwerking niet missen. Ina Balin won een Golden Globe als beste nieuwkomer voor haar rol in deze film en ze is ontwapenend en zeer effectief als de vrouw bij wie Alfred de ware liefde lijkt te vinden. De film is bovendien prachtig in beeld gebracht door Leo Tover en Elmer Bernstein gooit alle romantische registers open met een weelderige score.

De financiële onzekerheden voor Norman [Andrew Burnap] en zijn zwangere echtgenote Belinda [Brandy Norwood] zouden kunnen verdwijnen na de dood van Normans steenrijke, vervreemde vader. Enige sta-in-de-weg is Normans stiefmoeder Solange [Kathryn Hunter], een fundamentalistische christelijke zelfverklaarde gebedsgezeres. Die wil wel bijschieten, maar daarvoor moeten Norman en Belinda haar in huis nemen. Zet de personages en hun onderlinge verhoudingen scherp neer, maar verliest zichzelf in het middelste deel, ondanks Hunters indrukwekkende tour-de-force als de manipulatieve helse stiefmoeder. Een redelijk geschreven, onderhoudende, maar onevenwichtige zwartkomische variant op Whatever Happened To Baby Jane en Rosemary’s Baby.

Wanneer Dan Walker [Kevin Zegers] zijn vriendin Parker [Emma Bell] en zijn beste vriend Joe [Shawn Ashmore] weet over te halen om nog een laatste nachtelijke afdaling voor het einde van hun ski-weekend, kopen ze de operateur van de skilift om hun als enige nog naar de top van de berg te laten gaan. Door een misverstand komt hun ski-lift halverwege echter tot stilstand en beseffen ze dat ze - als ze niets doen - 5 dagen lang vast zullen zitten in de bijtende vrieskou. Dit dwingt ze tot wanhopige beslissingen met verstrekkende gevolgen!

Een simpele premisse die uitgangspunt voor een intelligent en vaak huiveringwekkende thriller, waarbij je je steeds zult afvragen wat jij zou doen in deze situatie. Regisseur Adam Green, die ook verantwoordelijk was voor het scenario, slaagt erin deze film - die zich een uur lang op één en dezelfde lokatie afspeelt - visueel interessant te houden, mede door een goed script en een beperkte, maar [daardoor?] effectieve muzikale score. Het resultaat is een boeiende nagelbijter, degelijk geacteerd door een aantrekkelijke, getalenteerde jonge cast.

Fraaie bewerking van het sprookje ‘De Sneeuwprinses’ van Hans Christiaan Anderson waarin prinses Anna [Kristen Bell] op eigen houtje probeert haar oudere zus Elsa [Idina Menzel] over te halen haar zelfgemaakte ijskasteel achter te laten en terug te keren naar Arendelle. Maar sinds Elsa als kind haar jongere zusje in gevaar bracht met haar magische krachten heeft ze op last van haar ouders sindsdien haar bijzondere gave niet meer gebruikt. Anna geeft niet op en krijgt hulp van ijsverkoper Kristoff [Jonathan Groff]. Een ontroerend verhaal met de juiste mix van komedie en actie als aanvullende ingrediënten. Josh Gad oogstte veel lof als Olaf de sneeuwman, maar let vooral op het paar van prins Hans en Sven het rendier. Die zorgen voor de beste momenten. Oscarwinnaar voor beste animatiefilm en voor het prachtige liedje “Let It Go” van Robert Lopez en Kristen Anderson-Lopez, maar een paar liedjes hadden ze best kunnen en mogen schrappen.