Frida (2024)

Portret van de Mexicaanse schilder Frida Kahlo (1907-1954) verteld aan de hand van haar eigen schrijfsels, brieven en een rijk geïllustreerd dagboek vinkt netjes alle belangrijke momenten af, maar heeft voor de kenner weinig nieuws te bieden. Behandeld haar jeugd, haar relatie met studentenleider Alejandro Gómez Arias, het ongeluk dat haar bijna noodlottig werd en haar onconventionele relatie met haar collega Diego Rivera. Een degelijke introductie die vooral bestaat uit foto’s en levendige animaties, geïnspireerd op Frida’s schilderijen en illustraties.

Frida Kahlo.

Een documentaire waar zij en haar naaste vrienden het verhaal over haar leven vertellen, zonder de gebruikelijke talking heads maar met in plaats daarvan haar eigen schilderijen en wat goed uitgezochte clips uit de toepasselijke tijd. Voor mij als oningewijde met haar werk en leven werkte dat best goed, en wellicht dat de animaties van de schilderijen ook voor de kenner nog wat toevoegen. Behalve dat nodigt de film beslist ook uit om meer over haar te weten te komen, wat een interessante vrouw en wat een leven heeft zij geleid. Jammer en tragisch dat het maar zo kort was.

Kahlo overleed in 1954, een week na haar 47ste verjaardag. Ze liet een briefje achter met de tekst 'Ik hoop dat het einde vrolijk is en hoop nooit meer terug te keren'.

Het levensverhaal van Frida wordt verteld aan de hand van dagboekfragmenten, krantenknipsels, brieven, animaties, schilderijen, foto's, filmfragmenten en tot één geheel gesmeed door vertelstemmen en aanstekelijke muziek. Van begin tot eind zoog deze originele aanpak mij in Frida's boeiende leven dat ik tot dan toe oppervlakkig kende. Een leven vol passie, liefde en sensualiteit dat getekend was door pijn en eenzaamheid als gevolg van groot verlies. Mooi maar met gevoel voor realiteitszin vertelt door Carla Gutierrez zonder te vervallen in sentimentaliteiten,

Making music for 'Frida'