Meningen

Er is aardig wat vrouwelijk (half)naakt te zien voor een film die opgedragen aan een aantal vrouwen dat begin jaren '80 vermist raakte in de omgeving van Anchorage in Alaska. De politie wist de lichamen van een aantal van die vermiste vrouwen te vinden en in 1983 bekende Robert Hansen, een op het eerste gezicht ongevaarlijke man, een aantal van die vrouwen te hebben vermoord.

Deze reconstructie van de ontmaskering van deze seriemoordenaar (hier overtuigend gespeeld door John Cusack) begint wanneer Cindy Paulson [Vanessa Hudgens, ook prima], een jonge prostituee, zich meldt bij de politie nadat ze heeft weten te ontsnappen uit de handen van haar belager. Zij wijst Hansen aan als schuldige, maar gezien haar eigen twijfelachtige achtergrond én de smetteloze reputatie van de vermeende dader, zet de politie grote vraagtekens bij haar getuigenis. Agent Jack Halcombe [Nicholas Cage] bijt zich echter vast in de zaak en onderzoekt alle dossiers, trekt elk spoor na in de hoop bewijs te kunnen vinden tegen Robert Hansen. De vertolking van Cage is - zoals wel vaker - wat onbeheerst en met het nerveuze camerawerk en de vele beelden van stripclubs voelt dit meer aan als een exploitatiefilm dan een eerbetoon. Daarom heeft deze verder redelijke thriller een onaangename nasmaak.

Acceptabel vervolg op de hit uit 2013 wijkt niet af van de succesformule, maar zorgt voor genoeg nieuwe ideeën om een gevoel van déjà-vu te voorkomen. Deze keer gaan zussen Anna en Elsa er samen op uit wanneer Anna aangetrokken wordt door een mysterieuze stem die haar oproept om diep de bossen in te trekken. Uiteraard hobbelen schattige sneeuwpop Olaf, Kristoff en zijn trouwe rendier Sven mee voor de nodige komische perikelen. Tot zover meer van hetzelfde, maar in de tweede helft volgen een paar goed uitgewerkte ideeën, waaronder een fraai eerbetoon aan "Jason and the Argonauts" en een ontroerende ontknoping. De liedjes zijn niet bijzonder, maar Idina Menzel en Kristen Bell beschikken over meer dan voldoende zangtalent om ze naar een hoger plan te tillen. Een degelijke Disney-film, prima voer voor de Kerstdagen.

In de nacht van 1 januari 2009 stierf Oscar Julius Grant III in Fruitvale Station aan de gevolgen van een schotwond die hij opliep tijdens een confrontatie met drie agenten van Bay Area Rapid Transit Police Department. Het incident werd door een aantal omstanders gefilmd en leidden tot een serie emotionele protesten tegen politiegeweld. Die beelden zijn ook het startpunt van deze reconstructie van de laatste dag uit het leven van Oscar [Michael B. Jordan], een man met een strafblad en meerdere gevangenisstraffen, maar ook een geliefde oom uit een liefdevolle familie en iemand die ook voor onbekenden klaarstond om te helpen. Coogler (die ook het scenario schreef) vermijdt heiligverklaring en gemakkelijke antwoorden in dit sterk staaltje cinema vérité met een uitmuntende Jordan en sterk ondersteunend werk van met name Octavia Spencer als Oscars moeder. Een herinnering dat je nooit de volledige “waarheid” kunt achterhalen aan de hand van een paar seconden aan telefoonbeelden dat in de media wordt geslingerd.

Lang probeert een link te leggen tussen de huidige propagandaoorlog op sociale media en de manier waarop de Nazi’s dat deden door zich te richten op minister van Propaganda Joseph Goebbels [Robert Stadlober] in de periode van 1938 tot aan zijn dood op 1 mei 1945. Waarom Lang überhaupt tijd besteedt aan Goebbels affaire met de Tsjechische actrice Lida Baarova [Katia Fellin] en het gekibbel met zijn echtgenote Magda [Franziska Weisz] is onduidelijk. Misschien besefte hij zich dat de rest van de film vooral bestond uit gepraat over het nut en effect van propaganda? Stadlober klinkt als Goebbels, maar maakt hem een stuk charismatischer dan hij was. Fritz Karl maakt indruk als misschien wel de meest menselijke Adolf Hitler uit de filmgeschiedenis, maar dit was een stuk interessanter geweest als Lang zich had gericht op het gebruik van propaganda in de periode voor de Nazi’s aan de macht kwamen. Het aantal nooit eerder vertoonde beelden is op een hand te tellen, maar dit is wel een unieke kans om (legaal) enkele beelden uit Der Ewige Jude te zien.

Nadat een nucleaire energiecentrale in Fukushima in 2011 is overspoeld door een tsunami, leidt Toshio Izaki [Kôichi Satô] de reddingswerkzaamheden in de reactor. Watanabe speelt de leidinggevende die vanuit een communicatiecentrum bevelen geeft, medewerkers uitblaft en gebruik maakt van het excuus dat het scenario geeft om een en ander nader uit te leggen aan de kijker. Alle clichés uit de rampencyclus van Irvin Winkler zijn op een hoop gegooid en komen netjes voorbij, tot aan het sentimentele, heroïsche einde. Als je de rampenklassiekers uit de jaren 60 en 70 (nog) niet hebt gezien, dan valt dit vast wel te doen.

Om de gevolgen van de explosie bij de kerncentrale bij Fukushima als gevolg van de tsunami op 11 maart 2011 te beperken, verrichten 50 medewerkers van TEPCO heldendaden. Maar omdat TEPCO decennialang had gelogen over de veiligheid en ronduit nalatig was geweest, duurde het jaren voor de Fukushima 50 erkenning kregen. Een aantal van hen vertelt hier het verhaal van de tsunami, de explosie en wat ze deden om de impact te beperken, aangevuld met vaak indrukwekkend authentiek beeldmateriaal. Zie ook de gedramatiseerde versie Fukushima 50.

Op 11 ,maart 2011 was er een aardbeving met een kracht van 9.0 op de schaal van Richter op ongeveer dertig kilometer diepte met het epicentrum zo’n 130 kilometer ten oosten van Japan. Het was de zwaarste gemeten aardbeving in de regio en het veroorzaakte een tsunami waardoor de Fukushime Daiichi kernreactor overspoeld werd door golven tot 13 meter hoog die met een snelheid van tegen de 800 kilometer per uur het vaste land bereikten. De Italiaans journalist Pio d’Emilia was in die omgeving werkzaam als verslaggever van een Italiaanse nieuwszender en filmde de reacties van getroffenen, ook tijdens het half uur tussen de aardbeving en de tsunami. Aan de hand van Willem Dafoes commentaar onthult deze documentaire hoe de Japanse besluitvorming na afloop van de ramp (toen de internationale aandacht was afgedwaald) en geeft tevens inzicht in de Japanse cultuur om de reacties daarop te verklaren. Een boeiend, relevantie geschiedenisles onder anderen geproduceerd door Greenpeace die blijkbaar gelooft dat de steun voor nucleaire energie door deze ramp sterk is afgenomen. Het voornaamste minpunt is het aanvullende commentaar van de mechanisch klinkende Rachel Roberts en van Hal Yamanouchi die door zijn accent moeilijk te verstaan is.

In 2014 liep alpineskiër Trevor Kennison ruggengraatletsel op door een val op de roemruchte Vail Pass in de Rocky Mountains. Geïnspireerd door het boek ‘Options’ van Barry Corbet, een bergbeklimmer die eveneens door een ongeluk de rest van zijn leven in een rolstoel moest doorbrengen, leerde Trevor zitskiën. Deze documentaire volgt hem tijdens de voorbereiding op een levensgevaarlijke stunt die geen mens nog heeft weten te volbrengen. En dat is de stunt waarbij hij in 2014 verlamd raakte. De passages uit ‘Options’ zijn inspirerend en de beelden van het alpineskiën indrukwekkend. Kennisons verhaal is minder meeslepend.

Vijf veertigplussers vormen de Rokersbrigade, een groep superhelden (zeker niet verwarren met Power Rangers) dat het opneemt tegen het type monster dat vaag doet denken aan Power Rangers. Hun commandant is Chef Didier [Alain Chabat], een kwijlende rat. Na een moeizame missie stuurt Chef Didier de Rokersbrigade naar een kuuroord om het teamgevoel te versterken. Daar delen ze sterke verhalen, die we in flashbacks te zien krijgen. Een allegaartje van ideeën, maar het parodiëren van een kinderserie die al een parodie was, is niet echt geniaal en de kampvuurverhalen zijn eerder wazig dan amusant. Rondvliegende ledematen en aanverwante artikelen helpen bepaald niet. Een treurige verspilling van talent.

Sober, met de hand getekend historisch drama speelt zich af in Cambodja in 1975 en volgt een familie die behoort tot de 1,5 miljoen mensen die onder dwang van Angkar, een tak van de Rode Khmer, gedwongen wordt tot een lange mars naar een onbekende bestemming. Khunon [Louis garrell] en Chou [Bérénice Bejo] hopen hulp te krijgen van neef Sok [Thierry Jahn], maar die heeft een onaangename verrassing in petto voor zijn familie. Tot overmaat van ramp verliezen ze twee familieleden uit het oog. Het verhaal betreft hun pogingen om de vermiste familieleden op te sporen onder het oog van de meedogenloze fanatieke aanhang van de Rode Khmer. Het verhaal is boeiend maar de wat simplistische animatie houd je teveel op afstand waardoor de emotionele impact beperkt is.

Kort nadat een training van een aantal weken wordt Ben [Paul Rudd] aangesteld als zorgverlener voor Trevor [Craig Roberts], die vanwege een spierziekte (Duchenne) hulp nodig heeft bij alledaagse dingen. Ben is al snel van mening dat Trevor baat heeft bij een trip. Doel van de roadtrip is “het grootste gat ter wereld” en een bezoek aan Trevors vader [Frederick Weller]. Onderweg pikken ze een eigenwijze lifter [Selena Gomez] en een hoogzwangere vrouw [Megan Ferguson] op. Prettig samenspel en uitstekende komische timing maken dit meer dan de moeite waard. De dramatische scènes rieken naar sentiment en komen minder goed uit de verf.

Het Italiaanse eiland Lampedusa wordt overspoeld door wanhopige immigranten die met rubber bootjes de levensgevaarlijke oversteek vanaf het Afrikaanse continent maken. Regisseur Gianfranco Rosi richt zijn camera echter vooral op enkele bewoners, met name Samuele Pucillo, een schoolgaande jongen die jaagt met zijn katapult, problemen heeft met een lui oog en moet leren roeien. Er zijn ook wat onzinnige beelden van een DJ die plaatjes aan elkaar lult en meezingt en van een oudere mevrouw die het bed opmaakt, een gebedje doet en de beeldjes van heiligen in haar slaapkamer kust. Het is traag, het is saai, maar bovenal is het duidelijk in scène gezet. Wanneer Rosi zich richt op de vluchtelingenproblematiek en louter registreert hoe de plaatselijke autoriteiten en hulpverleners de immigranten (letterlijk en figuurlijk) behandeld, is de film veel interessanter. Het is verfrissend om beelden te zien die los staan van de mediahysterie die vaak een verwrongen beeld van de werkelijkheid presenteert. Deze film geeft een betrouwbaar beeld van de werkelijkheid, waarbij niet alleen de wanhoop van ook de hoop van de immigranten naar voren komt. Dat laatste uit zich vooral in een rommelig, maar levendig voetbaltoernooi in het opvangcentrum. Fuocoammare heeft dus zeker sterke momenten, maar wisselt die af met teveel saaie sequenties en nietszeggende beelden (dat shot van de maan bijvoorbeeld) om je de hele tijd geboeid te houden.

De emotioneel labiele, 54-jarige schrijver Golarda Sapienza [Valeria Golino] probeert haar leven op de rails te krijgen na een gevangenisstraf wegens juwelendiefstal. Maar haar meest waardevolle relaties zijn met haar medegevangenen, met name met junkie Roberta [Matilda De Angelis], die na haar vrijlating terugvalt in haar oude patroon. Portret van de complexe relaties die kunnen ontstaan tussen (vrouwelijke) gevangenen is uitstekend geacteerd, vooral door Golino. Maar van persoonlijke ontwikkeling of verhaal is nauwelijks sprake en de verrassende ontknoping voelt dan ook als een onbevredigende anticlimax.

In 1817 deed de in slavernij geboren Furcy [Makita Samba] het ondenkbare: hij sleepte zijn ‘meester’ [Vincent Macaigne] voor het gerecht, omdat hij geloofde dat hij volgens de grondwet Frans staatsburger was vanaf het moment dat zijn moeder voet aan de grond zette in Frankrijk. In terugblikken zijn we getuige van de gruwelijke manier waarop Furcy en andere slaven werden behandeld. De ironie is dat Furcy slechts een toeschouwer is terwijl witte advocaten Gilbert Bocher [Romain Duris] en Paul Satin [Micha Lescot] een schriftlezing geven uit Franse wetgeving en geschiedenis. Al Malik gaat voor een visuele stijl die doet denken aan La Passion De Jeanne d’Arc, maar waarom? Slavernijdrama uit de categorie ‘van dik hout zaagt men planken’.

Als kind werd Furiosa [Alyla Browne] ontvoerd en uitgeleverd aan Dementus [Chris Hemsworth], die vervolgens haar moeder [Charlee Fraser] vermoord en Furiosa onder zijn hoede neemt alsof het zijn dochter is. Jaren later wordt ze inzet van een onderhandeling tussen Dementus en Immoran Joe [Lachy Hulme]. Jaren later breekt er alsnog een machtsstrijd uit tussen Dementus en Immortan Joe waarbij de inmiddels volwassen Furiosa [Anya Taylor-Joy] zich aansluit bij Praetorian Jack [Tom Burke] in de hoop dat hij haar kan helpe wraak te nemen op Dementus. De actiescènes zien er gelikt (maar niet realistisch) uit en het camerawerk en de montage zijn van hoog niveau, maar het verhaal is bespottelijk en Hemsworth zet de belangrijkste schurk neer als een domme blaaskaak. Een oppervlakkig wraakverhaaltje versierd met een hoop gebakken lucht en nog meer herrie, dus oordopjes zijn aan te raden.

Brian [Paul Walker] en Mia [Jordana Brewster] verwelkomen hun eerste kind op de Caribische Eilanden en oom Dominic Toretto [Vin Diesel] heeft zijn criminele leven achter zich gelaten om zijn familie te beschermen. Maar de rust blijkt van tijdelijke aard wanneer FBI-agent Hobbs [Dwayne Johnson] de hulp van Dom en zijn team inroept. Een aanbod dat Dom onmogelijk kan weigeren als Hobbs met bewijs komt dat Doms dood gewaande geliefde Letty [Michelle Rodriguez] nog leeft en betrokken is bij de dubieuze activiteiten van Shaw [Luke Evans]. De welkome terugkeer van Rodriguez en prominente rollen voor Wonder Woman Gal Gadot en MMA-ster Gina Carano (haar gevecht met Rodriguez is fenomenaal), een uitgebalanceerde mix van spectaculaire achtervolgingen, waanzinnige stunts en vuistgevechten en een plot met een interessant mystery-element maken dit tot de beste film tot nu toe uit de populaire franchise, ook al duurt het zeker een half uur te lang. Vervolg: Furious 7.

Nadat Dominic [Vin Diesel], Brian [Paul Walker] en Hobbs [Dwayne Johnson] in Londen hebben afgerekend met Owen Shaw [Luke Evans] duikt Owens broer Deckard [Jason Statham] op om wraak te nemen. Wanneer Deckard afrekent met een paar van Dominics trouwe teamleden, roept hij de rest van zijn team bij elkaar om het op te nemen tegen hun meest formidabele vijand tot nu toe. Stripachtige episode vol hyperkinetisch gemonteerde, waanzinnige/idiote stunts en flamboyante bijrollen voor Kurt Russell als Mr Nobody en Djimon Hounsou als Jakande. Slap verhaal maar bevat een aantal fraaie vechtscènes, waaronder die tussen twee vrouwen in galakleding. Net als z’n voorganger duurt het minstens een half uur te lang. Dit is één van de drie films (de anderen waren Hours en Brick Mansions) waaraan Paul Walker werkte toen hij op 30 november 2013 om het leven kwam bij een auto-ongeluk. Vervolg: Fast & Furious 8.

Vastgoedontwikkelaar Dan Sanders [Brendan Fraser] verruilt voor 12 maanden Chicago voor het pittoreske Rocky Springs voor een project in opdracht van Neal Lyman [Ken Jeong]. Echtgenote Tammy [Brooke Shields] gaat werken als docent, maar tienerzoon Tyler [Matt Prokop] gooit de kont tegen de krib. De situatie wordt helemaal penibel wanneer Dan in ruil voor promotie akkoord gaat met een uitbreiding van het project waardoor hij 3 jaar langer in Rocky Springs moet blijven. Bovendien gaat het project ten koste van een flink stuk bos. De plaatselijke dierenbevolking ziet dat niet zitten en besluit Dan het leven zuur te maken. Gezien de technologische mogelijkheden van CGI is het basisgegeven niet onaardig, maar scenaristen Michael Carnes en Josh Gilbert gebruiken het vooral als excuus voor een stortvloed aan infantiele grappen en Kumble laat zijn cast hopeloos overacteren. Eén van de vele nagels aan de doodskist van de acteercarrières van Brendan Fraser en Brooke Shields.

Het is april 1945 en het 3e bataljon onder leiding van Sergeant Don “Wardaddy” Collier [Brad Pitt] is gedecimeerd tot een handjevolequali overlevenden die zowel fysiek als mentaal uitgeput door de verbitterde strijd tegen de wanhopige Duitsers. Maar de strijd gaat door en dus krijgt Collier de opdracht om met zijn mannen klaar te stomen voor een missie waarmee ze een andere eenheid uit een benarde positie moeten weten te redden. Niet geheel onbegrijpelijk vliegt het testosteron je om de oren in de vorm van mannelijke verbale en fysieke agressie – en in de scènes op het slagveld natuurlijk – maar Pitt ontstijgt zijn weinig sympathieke karakter en het onaangename verhaal. Voer voor verstokte fans van oorlogsactie.

DePalma's visuele panache kwam nooit beter tot zijn recht dan in deze complexe, maar immer boeiende horrorthriller waarin - net als in Carrie - een jongvolwassen vrouw met telekinetische gaven centraal staat. Een jaar geleden is Robin [Andrew Stevens] tijdens een strandbezoek met zijn vader, ex-CIA agent Peter [Kirk Douglas] ontvoerd door oud-collega Childress [John Cassavettes], die Robin wil inzetten als wapen voor de geheime dienst. Het lukt Childress echter niet om Peter uit de weg te ruimen. Wanneer Peter via zijn CIA-contacten de eveneens telekinetische Gillian [Amy Irving] op het spoor komt, hoop hij via haar te kunnen achterhalen waar zijn zoon is, ondanks dat Childress en zijn mannen hem constant op de hielen zitten.
John Farris verwerkte zijn eigen roman tot een scenario en slaagt erin de complexe structuur van het verhaal (waarin Peter en Gillian elkaar pas in het laatste kwart ontmoeten) op overtuigende manier te vertalen naar het witte doek. Het verhaal is goed te volgen, de karakterisering zijn goed uitgewerkt en in een tijdperk waarin actiescènes vaak snel gemonteerd en onoverzichtelijk zijn, is het heerlijk om vast te stellen hoe effectief DePalma lange shots in slow-motion gebruikt om de dramatiek van die actiescènes te versterken. De special effects zijn prima en John Williams toont eens temeer aan dat hij eind jaren '70 op het top van zijn kunnen was met een uitstekende score.

De 43-jarige Fúsi [Gunna Jónsson] is een vriendelijke, verlegen man die nog bij zijn moeder [Margrét Helga Jóhansdóttir] woont en zijn vrije tijd grotendeels besteedt aan het reconstrueren van militaire veldslagen met miniaturen met zijn enige vriend Mörður [Sigurjón Kjartansson]. Zijn leven neemt een wending wanneer een buurmeisje [Franziska Una Dagdóttir] vraagt of hij met haar wil spelen en wanneer hij Sjöfn [Ilmur Kristjánsdóttir] ontmoet bij een cursus linedancen. Is minder voorspelbaar dan het lijkt en Jónssons portret van een onzekere, verlegen veertiger is even aandoenlijk als overtuigend.

Meditatief, ietwat pretentieus drama over de opbloeiende liefdesrelatie tussen Kaito [Nijiró Murakami] en Kyôko [Junko Abe] die op de proef wordt gesteld na de vondst van een aangespoeld lichaam en de aanstaande dood van Kyóko’s moeder [Miyuki Matsuda]. Traag, maar bevat een aantal momenten die nog lang blijven nasluimeren, ook al was het mij niet geheel duidelijk wat Kawase met dit alles nu duidelijk wilde maken. Niet geheel geslaagd, maar meer geduldige kijkers zullen dit zeker kunnen waarderen.

Vincent Boy Kars vervaagt de lijn tussen acteur en regisseur in deze zonderlinge en gewaagde combinatie van documentaire en drama. Hij laat zich interviewen over zijn familie en de relatie met zijn vriendin Eva en speelt zichzelf in een rollenspel gespeeld (gespeeld op een kaal toneel met acteurs Damaris de Jong, Leopold Witte en Saskia Temmink) in scènes die door een ander zijn geregisseerd. Soms neemt Kars de regie over en laat hij Martijn Lakemeir de rol van Vincent spelen. Deels op het toneel, maar ook in een aantal gedramatiseerde scènes. Ambitieus en zonder meer vernieuwend, maar het probleem wordt scherp verwoord in een gedramatiseerde scène waarin Vincent [Martijn Lakemeier] op een laptop zit te staren naar de beelden waarin de échte Vincent praat over zijn neuroses: “Zit je nu alweer naar je eigen zelftherapie te kijken?” Misschien heeft hij zelf veel gehad aan deze zelftherapie, maar voor de kijker is de meerwaarde van deze narcistische documentaire ver te zoeken.

Fans van stripboeken mogen gerust een extra ster bijtellen, want dit is documentaire waarbij het helpt als je bekend met Future Shock en met de invloed die het heeft gehad op Marvel, DC, maar ook op de game industry en films. De oprichters komen aan het woord, alsmede enkele van de vooraanstaande schrijvers/illustrators en een keur aan beroemde fans die de invloed van Future Shock op hun leven bespreken. De film bestaat vooral uit pratende hoofden, afgewisseld met - vaak indrukwekkend - art design uit Future Shock en het is een grondige studie naar de hoogte- en dieptepunten van Future Shock, een magazine dat ondanks de teloorgang van vele concurrenten overleeft door zijn medewerkers ongekende artistieke vrijheid te geven, waardoor het er nog altijd in slaagt zichzelf te vernieuwen.

In 2017 verzamelden de jonge ondernemer Billy McFarland en zakenpartner (en popster) Ja Rule een aantal modellen om een promo te schieten voor het Fyre Festival dat ze in de loop van dat jaar op een eiland in de Bahama’s zouden organiseren. Door flink te investeren in sociale media waren de peperdure tickets voor dit exclusieve festival in een mum van tijd uitverkocht. Het probleem: de organisatoren hadden grote (visuele) beloften gedaan die ze onmogelijk waar konden maken. De ramp (zie de titel) leidde tot hilariteit in de media, omdat vooral rijkeluiskindjes het slachtoffer waren, maar is een nuttig waarschuwend verhaal over de valkuilen van sociale media. Verteld door de mensen die (tegen beter weten in) alles op alles zetten om het Fyre Festival te laten voldoen aan de hooggespannen verwachtingen. Extra opmerkelijk, omdat McFarland het hele fiasco in 2025 nog eens dunnetjes overdeed!